Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2008

o

είναι ο blank dogs [ενικός] και όχι οι, ένας, απ' το μπρούκλιν, που προσπαθεί να ξεπεράσει τον ariel pink σε κυκλοφορίες, που κυκλοφορεί βινίλια και κασέτες, που ανεβάζει τις κυκλοφορίες του στο μπλογκ του, που κρύβεται πίσω από μάσκες και κουρέλια.
"well, here's another "artist" getting attention from stereogum for being brave enough to put out absolute shit" έγραψε κάποιος στα comments του site. "come on guys...it takes more than being brooklyn-based and combining half-ass lo-fi electro beats with talent-less guitar playing to be good music. please stop trying too hard to be cool". o ήχος του ariel pink [που δεν και εντελώς δικός του, όσο κι αν είναι ο πρώτος που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς πια αυτόν τον post punk ήχο των 80s που φτιάχνεται σε αμερικάνικες 'κρεβατοκάμαρες'] έχει ενδιαφέρον, έγινε τάση στην αμερική και φέτος έδωσε πολύ καλά άλμπουμ που ok, είναι πολύ lo-fi και δεν είναι για όποιον ψάχνει τρομερές παραγωγές και θαύματα στο στούντιο, αλλά τουλάχιστον δεν σε πιάνει νύστα όταν τ' ακούς...
το πρώτο άλμπουμ του κυκλοφόρησε το μάρτιο με τίτλο on two sides lp και είχε τραγούδια σαν κι αυτό:
blank dogs-blaring speeches