Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2008

sunday morning


ξύπνημα από επίμονο χτύπημα του κουδουνιού κάτω [ανησυχώ. για να σε επισκεφθεί κάποιος κυριακή πρωί πρέπει να έχει συμβεί κάτι ΠΟΛΥ σοβαρό]. ανοίγω. βλέπω να βγαίνουν απ' την πόρτα του ασανσέρ δύο ηλικιωμένοι κύριοι στρουμπουλοί και ροδομάγουλοι, τόσο υγιείς και ευδιάθετοι που είσαι σίγουρος ότι θα εκραγούν μπροστά στα μάτια σου σαν τους happy tree friends. ανοίγω και πάνω γιατί υποθέτω ότι θέλουν τους δίπλα κι έχουν χαθεί. μου συστήνονται ως γείτονες που θέλουν να μου μιλήσουν για τη ''ζωή σ' έναν ειρηνικό νέο κόσμο'' [η ώρα της κρίσης πλησιάζει]. αρχίζουν να μου μιλάνε χαμογελαστοί [και αγκαλιασμένοι!] για την αποκάλυψη του ιωάννη. τους σκέφτομαι σε ερωτικές περιπτύξεις [μεταξύ τους] και μετά να παίζουν ευτυχισμένοι στο μύλο της παιδικής χαράς [σε κάθε στροφή χάνουν κι από ένα κομμάτι κρέας μέχρι που μένουν μόνο δυο άδεια κουφάρια]. μου δίνουν ένα φυλλάδιο με μια χαμογελαστή κινέζα που χαϊδεύει μια αρκούδα [μάλλον εξημερωμένη γκρίζλι], η μικρή κόρη δίπλα της την κρατάει αγκαλιά απ' το λαιμό και την ταΐζει ένα μοβ λουλούδι, παραδίπλα ένας πιτσιρικάς που κουβαλάει ένα κασόνι μήλα ξεκαρδίζεται, πιο πίσω ένα ζευγάρι αφρικάνων πάνε για πικνικ, ενώ στο βάθος μια οικογένεια λευκών παίζουν με ένα λιοντάρι. όλοι μέσα στην τρελή χαρά. το τοπίο είναι φθινοπωρινό, κάπου στον καναδά με λίμνες, κίτρινα φύλλα και χιονισμένα βουνά. τους εύχομαι καλή τύχη εκεί στο νέο κόσμο και δοκιμάζω ν' ακούσω την "χειρότερη συλλογή που έχει γίνει ποτέ": τρομακτικά τραγούδια για halloween. φρίκη.