Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008

lifo nights @ bios


Ekelon
1998: 10 χρόνια πριν η μουσική βιομηχανία αντιμετώπισε την μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία της. Μια κρίση από την οποία δεν κατάφερε ποτέ να ανακάμψει και που ουσιαστικά άλλαξε το τοπίο της δισκογραφίας για πάντα. Αφορμή υπήρξε η πρόοδος της τεχνολογία που με την δημιουργία των μέσων αντιγραφής cd και την εξέλιξη του διαδικτύου έδωσε σε όλους την ευκαιρία να απολαμβάνουν μουσική χωρίς κόστος. Έτσι επήλθε η κατάρρευση της μουσικής βιομηχανίας μια ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Από μια άλλη σκοπιά όμως, μπορεί να πει κανείς ότι αυτό υπήρξε το πρώτο φωτεινό παράδειγμα όπου το καπιταλιστικό σύστημα, υπό το ίδιο του το βάρος, καταρρέει και επανέρχεται στην φυσική του ισορροπία. Πια είναι αυτή; Το απλό γεγονός ότι ανέκαθεν ο πολιτισμός ήταν μια δωρεάν παροχή υπηρεσίας από τον άνθρωπο προς τον συνάνθρωπό του. Κανείς δεν πλήρωνε εισιτήριο για να συμμετέχει στα Παναθήναια, ούτε για το πανηγύρι του χωριού του, πόσο μάλλον για να απολαύσει άρτο και θέαμα στο Κολoσαίο ή και μεταγενέστερα στη Σκάλα του Μιλάνου. Γιατί λοιπόν ο άνθρωπος του 21ου αιώνα να πληρώνει για τη συμμετοχή του στα πολιτιστικά από τη στιγμή που παραδοσιακά αυτό είναι ευθύνη της πολιτείας; Και γιατί τη σημερινή κρίση στη μουσική να πρέπει τελικά να τη χρεωθεί ο μουσικός; Ο μουσικός για να τελειοποιήσει την τέχνη του πρέπει να της αφοσιωθεί ολοκληρωτικά, άρα πρέπει να αμείβεται, κάτι που με βάση τα σημερινά δεδομένα μόνο η πολιτεία μπορεί και οφείλει να του εξασφαλίσει. Αυτό δεν είναι ουτοπικό. Ισχύει χρόνια σε χώρες με ... πραγματικό κράτος πρόνοιας. Οι μουσικοί οφείλουμε να αποδεχτούμε αυτή την νέα πραγματικότητα και να σεβαστούμε τις επιθυμίες και ανάγκες του κόσμου. Οφείλουμε να πιέσουμε το “κράτος” (ό,τι και αν αντιπροσωπεύει αυτός ο όρος) να μας σεβαστεί και να μας στηρίξει, ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε το έργο μας που αν μη τι άλλο κάνει αυτή τη χώρα να μη δείχνει πόσο τριτοκοσμική είναι στην πραγματικότητα.
[ο ekelon εμφανίζεται την παρασκευή το βράδυ στο bios]
Miho Cod
Πώς θα χαρακτήριζα τη μουσική που φτιάχνω; Διάφοροι ήχοι μαζί. Ως προσπάθεια δημιουργίας με όσο το δυνατόν πιο απλά μέσα. Νομίζω ότι είναι αδύνατο για κάποιον να μεταμορφωθεί σε αντικειμενικό παρατηρητή των πράξεων ή της απραξίας του, του περιβάλλοντός του ή του εαυτού του. Τα επιχειρήματα που θα μπορέσει να προβάλλει έχουν ήδη διαμορφωθεί ή διαστρεβλωθεί από το σύνολο των ερεθισμάτων που αρχικά του έχει προσφέρει ο μικρόκοσμός του.
Με τη μουσική ασχολήθηκα γιατί μπορεί να έχει κάποια δόση ειλικρίνειας. Η ιδανική συνέχεια θα ήταν το ταμείο ανεργίας! Τι μου δίνει έμπνευση; Τα γονίδια και ο μήνας Μάιος. Τι μου αρέσει; Η Pearl Chains.
Φανταστικοί Ήχοι
Σε μια σύντομη ιστορία του, ο Πάνος Κουτρουμπούσης περιγράφει μια αρρώστια που “τρώει” ένα παλικάρι και την λέει ”Ατλαντιδισμό”. Είναι η ανίατη αρρώστια που σε κάνει να ψάχνεις αυτό που δεν είναι εκεί, που δεν ξέρεις τι είναι, που δεν υπάρχει. Πάντοτε μας γοητεύει περισσότερο αυτό που δεν υπάρχει -ή που δεν βλέπουμε. Όταν μια μονάδα εφέ αρχίζει να βγάζει περίεργους ήχους από μόνη της δε θέλω να σκέφτομαι κυκλώματα και feedback και τέτοιες εξηγήσεις. Με βολεύει καλύτερα να να βλέπω αυτούς τους ήχους σα μακρινά μηνύματα, τροφή για το νου φτιαγμένη από αιθέρα. Αυτά είναι τα υλικά των Φανταστικών Ήχων πάνω κάτω. Αυτά και οι κινούμενες εικόνες των Mickey Dreamkey και Space Ape που απλώνουν το project προς τα μάτια όσων έρχονται στις ζωντανές εμφανίσεις μας. Καλά περνάνε και αυτοί. Γράφω μουσική όλη μέρα, κάθε μέρα. Παλιά μου άρεσε να δημιουργώ ατμόσφαιρα για να γράψω, να έχω χαμηλό φως ή κάτι τέτοιο. Πλέον δε χρειάζεται να κάνω ούτε αυτό, απομονώνομαι τελείως όταν παίζω στο μικρό χωράφι μέσα στο κεφάλι μου. Τους καρπούς αυτού του αγρού προτιμώ να τους δίνω δωρεάν. Σκοπός της δημιουργίας είναι η επικοινωνία και αυτό γίνεται πιο άμεσα στο ίντερνετ, χωρίς μεσάζοντες. Ακόμα κι αν βγάλω δίσκους, πάντα θα δίνω μουσική με αυτόν τον τρόπο. Το βρίσκω σωστό σε μια εποχή που ο άνθρωπος έχει απομακρυνθεί τόσο πολύ από την πνευματικότητα της τέχνης, ακόμα και αυτό έχει περάσει στα χέρια των διαφημιστών. Προσωπικά θέλω να σκέφτομαι τον δημιουργό σαν το σαμάνο της φυλής, που με το έργο του αλλοιώνει τη συνείδηση – δεν απέχει πολύ από τη μαγεία αυτό, και μαγεία θέλω να φτιάχνω. Την χρειάζεται ο κόσμος όλος.
Monika
Είμαι ευτυχισμένη, θα συμφωνήσω με τη Λένα Πλάτωνος. Δε μ’ ενθουσιάζει τίποτα, αλλά ό,τι βλέπω και αγγίζω με κάνει χαρούμενη; Φοβάμαι λίγο. Ένα μείγμα από αναποφάσιστο καιρό, ένα μυαλό γεμάτο με “θέλω να κάνω”, σωματική αδυναμία, υψηλό ηθικό, άγαρμπο πρωινό ξύπνημα, κοινωνικό overdose, συναυλίες, πάρτι, ταπεινοφροσύνη που όλο πάει να μου το σκάσει, τέλος του «για πες, πού πήγες το καλοκαίρι;», καινούργιο σπίτι, καινούργιο πιάνο (δεν το έχω συνηθίσει ακόμα, σαν να έχει μπει ένας ξένος στο σπίτι και ντρεπόμαστε ο ένας τον άλλον) και το πρώτο τραγούδι σ’ αυτό το σπίτι ήρθε σήμερα το απόγευμα. Σκέφτομαι να το παίξω το Σάββατο, ίσως προλάβω να το ετοιμάσω.
[οι φανταστικοί ήχοι, ο miho cod και η monika εμφανίζονται το σάββατο το βράδυ στις lifo nights στο bios]