Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008

lifo nights @ bios


John Maus
Μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη, στην Austin στη Μινεσότα, στο βορειοανατολικό άκρο των North American Great Plains. Θυμάμαι να κρύβομαι σε μια σοφίτα, θυμάμαι να λέω στη μαμά μου ότι δεν ήμουν εγώ, αλλά κάποιος άλλος, ότι ο «πραγματικός εγώ» το είχε σκάσει, θυμάμαι να περνάω κάποιον άλλον για τον πατέρα μου σε ένα σκοτεινό ασανσέρ, με θυμάμαι να κλαίω επειδή μια κολοκύθα που είχα βοηθήσει να σκαλίσουμε άρχιζε να σαπίζει, θυμάμαι τον πατέρα μου να μου παίζει δίσκους βινιλίου, να παίζει παιχνίδια και να παλεύει μαζί μας, θυμάμαι πόσο τρομοκρατημένος ήμουν όταν κάποια φορά έπεσα κατά λάθος πάνω σε ένα κουτί γεμάτο με μικρά πακέτα, πώς τα πήρε ο άνεμος και τα διέλυσε πέρα απ’ το δρόμο, θυμάμαι τη μαμά μου να επιστρέφει από ένα ταξίδι κάπου, τον τρόπο που μύριζε, θυμάμαι όταν γεννήθηκε ο μικρότερος αδελφός μου.
Άρχισα να ηχογραφώ πρώτη φορά όταν ήμουν γύρω στα 12. Από τότε που με θυμάμαι ενδιαφέρομαι για τη μουσική. Ασχολήθηκα μαζί της με τον τρόπο που οι περισσότεροι πιτσιρικάδες στις ΗΠΑ το έκαναν τότε νομίζω: φτιάχνοντας μια garage μπάντα.
Υποπτεύομαι ότι πολλοί άνθρωποι ακούν «τα 80s» στη μουσική επειδή χρησιμοποιώ μερικά από τα όργανα και τις αρμονίες που ήταν τότε δημοφιλή. Όταν δηλαδή μεγάλωνα. Προσπαθώ να βεβαιώσω τον εαυτό μου, ανεπιτυχώς ωστόσο, ότι αυτό είναι απλά μια σύμπτωση, ότι η μουσική χρησιμοποιεί αυτές τις αρμονίες όχι από κάποιες αναπολήσεις ή από κάποιο φτηνό νοσταλγικό εφέ, αλλά επειδή υπάρχει μια αιώνια αλήθεια σε αυτές.
Έζησα στην Αθήνα για περίπου δυο μήνες κάποιο καλοκαίρι με μια αγέλη άγριων σκυλιών έξω, κοντά στην Ακρόπολη. Δεν αστειεύομαι. Θυμάμαι να το σκάω μέσα απ’ τα πεύκα τη νύχτα μετά από κάποιον δυνατό μακρινό θόρυβο. Μια παράξενη γυναίκα με φίλησε στο μετρό. Η γενική μου εντύπωση ήταν ότι αγαπούσα το μέρος και τους ανθρώπους του. Νομίζω ότι είναι δύσκολο για κάποιον ξένο που δεν έχει περάσει αρκετό χρόνο στην Αθήνα να την διαχωρίσει από την Κλασική Αρχαιότητα. Δεν μπορεί να σταματήσει να ρωτάει τι στο καλό έχει αυτή η πόλη που με την βαθύτερη έννοια επέτρεψε τη γέννηση του μοντερνισμού. Όλοι στη Δύση είμαστε δέσμιοι αυτού που ξεκίνησε στην Αθήνα πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια.
Έχω την τάση να σκέφτομαι περισσότερο με βάση τα παραδείγματα παρά τις επιρροές. Για παράδειγμα, πιστεύω ότι ο Μπετόβεν και ο Schoenberg είναι δυο σπουδαία παραδείγματα για κάθε μουσικό –επαναστάτες που ποτέ δεν έπαψαν να ξεθάβουν αυτό που ήταν μέχρι τότε αδύνατο. Προφανώς δεν γράφω μουσική που εξερευνά οποιαδήποτε από αυτές τις διαστάσεις με τις οποίες πρωτίστως σχετίζονται αυτοί: τη θεματική ανάπτυξη ή την τονικότητα π.χ. Αλλά ακούγοντας προσεκτικά και με χρονολογική σειρά τις 9 συμφωνίες, ή τα μουσικά έργα του Schoenberg είναι σα να γίνεσαι μάρτυρας στη δημιουργία και την ανάπτυξη δυο διαφορετικών μοναδικών κόσμων. Εάν θα μπορούσα να κατορθώσω έστω και την πιο αμυδρή σκιά από αυτό, κάτι που μου φαίνεται αδιανόητο, πιστεύω ότι θα πέθαινα ικανοποιημένος.
Απ’ ότι καταλαβαίνουμε μέχρι τώρα οι επερχόμενες εκλογές δεν έχουν καμία σχέση με πραγματική πολιτική. Τα πάντα έχουν να κάνουν με το management του status quo. Νομίζω ότι είναι ασφαλές να πούμε ότι είμαι αυτοανακυρησσόμενος «ριζοσπάστης» στο σκεπτικό ότι ενώ έχουμε την κακοτυχία να ξαναβρισκόμαστε στη θέση να πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στο λιγότερο κακό από τους δυο αχρείους (σε αυτή την περίπτωση προφανώς είναι ο Barack Obama) αυτός που θα επιλεγεί θα είναι ακριβώς αυτό: ο μικρότερου βαθμού αχρείος! Και έτσι, ενώ θα θέλαμε όλοι να είμαστε καλοί αναρχικοί που θα αρνούμαστε να απαλλάσσουμε και να δικαιολογούμε το γελοίο πρόσχημα της «αντιπροσωπευτικής πολιτικής», φαίνεται ότι, σε αυτή την περίπτωση τουλάχιστον, δεν είμαστε σε θέση να το κάνουμε.
Τι κοινό έχουν η μουσική κι η πολιτική για μένα; Και οι δύο είναι η ανάδειξη κάτι καινούργιου, όπως ο ρομαντικός έρωτας ή μια επιστημονική ανακάλυψη. Πέρα από αυτό, πάντως, είναι και θα ’πρεπε να παραμείνουν κάτι εντελώς ξεχωριστό μεταξύ τους.
Είτε σε κατάσταση χαράς είτε σε έντονο πόνο, η έμπνευση δεν έρχεται ποτέ εύκολα!
[o john maus εμφανίζεται το σάββατο στις 2 το πρωί -προς κυριακή- στη δεύτερη lifo night στο bios].