Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008

lifo nights @ bios


Πότε άρχισε να σε ενδιαφέρει η μουσική;
Απ’ όσο θυμάμαι από πολύ μικρό, από παιδί. Ήμουν σε μια Ρωσική ορθόδοξη εκκλησία όταν άκουσα για πρώτη φορά τη χορωδία να τραγουδάει. Ήταν κάποιου είδος έμπνευση για να κατανοήσω καλύτερα τη μουσική και τον τρόπο που επηρεάζει άμεσα τα συναισθήματά σου. Παρόλο που ήμουν μόνο 7 χρονών προσπαθούσα να καταλάβω πώς αυτή η μουσική σου προκαλεί θλίψη.
Τι έχει αλλάξει στη σχέση σου με τη μουσική από την εποχή των Linda’s Strange Vacation; [σημ. το πρώτο του γκρουπ ως έφηβος].
Πάρα πολλά, προφανώς. Ήμουν περισσότερο υπερόπτης εκείνες τις μέρες, παρόλο που η θέλησή μου ήταν πολύ δυνατή. Οι Linda’s Strange Vacation ήταν σαν νηπιαγωγείο, φτιάχναμε τα βασικά μοτίβα, αυτοσχεδιάζαμε μαζί και ανακαλύπταμε διαφορετικά πράγματα. Εξασκούμασταν στο σπίτι μας μόνοι μας και μετά φέρναμε αυτό που είχαμε μάθει στην «πρόβα» και απλά παίζαμε. Είχε πλάκα, γιατί όλοι πηγαίναμε σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Μετά από 18 χρόνια ελπίζω ότι έχω πολύ μεγαλύτερη κατανόηση της θεωρίας της μουσικής, ότι έχω ανακαλύψει διαφορετικά πράγματα για τον σχεδιασμό του ήχου, τη χρήση των μουσικών συχνοτήτων, την performance και φυσικά τον τρόπο που παίζω ένα όργανο. Στην ουσία όμως μέχρι να πεθάνω οι σπουδές μου θα συνεχίζονται. Το υπέροχο με τη μουσική είναι ότι είναι ένας απέραντος κόσμος.
Πόσο έχει αλλάξει το συναίσθημα;
Ακόμη πιστεύω στη βασική αρχή: ότι η μουσική είναι μια έκφραση, ότι η πραγματική μουσική έρχεται από την καρδιά. Στην πραγματικότητα είναι μια άμεση συναισθηματική επικοινωνία, από τη μια ψυχή στην άλλη. Είναι κάτι που ενώνει την ανθρωπότητα. Κάθε άνθρωπος του κόσμου ασχέτου ηλικίας, γενετικών ή πολιτιστικών επιρροών ξέρει ότι η λυπητερή μουσική είναι λυπητερή μουσική. Είναι ατελείωτα γοητευτικό να μελετάς πώς η μουσική λειτουργεί σε κάποιον άνθρωπο. Και στ’ αλήθεια λειτουργεί σε πολλά επίπεδα.
Διάβασα στο blog σου τη φράση «δόξα τω Θεώ που δεν είμαι νεαρός στη σημερινή Αγγλία». Γιατί είναι τόσο τρομερό να είσαι έφηβος στην Αγγλία του 2008;
Έχουν αρχίσει να λένε ότι σε συγκεκριμένα μέρη οι νέοι άνθρωποι δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν έξω μετά τις 9 το βράδυ, είναι κάτι που θεωρώ τρομερή επίθεση στις προσωπικές μας ελευθερίες. Οι νέοι άνθρωποι είναι απαραίτητο να βγαίνουν, χρειάζεται να μεθάνε, ακόμα και να κάνουν ανοησίες για να βρουν τη θέση τους στην κοινωνία. Πώς θα καταλάβουν τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος; –και για να είμαστε ειλικρινείς, όταν καταλάβεις πώς είναι η κοινωνία είναι φυσικό να θέλεις να τα σπάσεις όλα ή να είσαι αντικοινωνικός. Ζούμε σε έναν κόσμο που οι εκλεγμένοι ηγέτες μας σκοτώνουν τους νέους ανθρώπους για το κέρδος και μηχανεύονται τρομοκρατικές επιθέσεις στους δικούς τους ανθρώπους. Σε έναν κόσμο που μας ενθαρρύνει να είμαστε εγωιστές και αντικοινωνικοί. Δεν είναι περίεργος ο αρνητικός τρόπος που αντιδρούν κάποιοι πιτσιρικάδες. Για μερικούς από αυτούς δεν υπάρχει τίποτα, καμιά ελπίδα πέρα απ’ το να κάνουν μια χειρωνακτική δουλειά που δεν τους εμπνέει με κανέναν τρόπο. Όλα τους τα ταλέντα θάβονται και χάνονται κάτω από μια στοίβα από ανούσιες εργασίες στο χαρτί. Η κοινωνία μας δεν είναι το ιδανικό μέρος για να εμπνευστείς, ή μάλλον είναι πιο σωστό να πούμε ότι μπορεί να εμπνεύσει μόνο το θυμό, τη λύπη, την απάθεια και άλλα τέτοια αρνητικά.
Γιατί έχεις επιλέξει να ζεις στην Ισπανία;
Έχω μετακομίσει για πολλούς λόγους, προσωπικούς, οικονομικούς, πολιτικούς, αλλά είναι σπουδαίο να ζεις σε μια ξένη χώρα. Να βλέπεις διαφορετικά πράγματα, να καταλαβαίνεις τις μικρές πολιτιστικές διαφορές και φυσικά να εντοπίζεις τις ομοιότητες. Νομίζω ότι αν παραμείνεις στο ίδιο μέρος ολόκληρη τη ζωή σου παθαίνεις κάποιου είδους καταστολή ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, απλά δεν αναπτύσσεις το μυαλό σου. Βλέπω τη ζωή μου σαν μια μελέτη, μια συνεχή προσπάθεια να κερδίσεις όσο περισσότερη γνώση και εμπειρίες είναι δυνατό. Καλές ή κακές, δεν έχει σημασία. Σε διδάσκουν πράγματα για σένα και σε κάνουν διορατικό, όχι μόνο στις σχέσεις σου με τους άλλους, αλλά γενικά. Ο κόσμος δεν σταματάει ποτέ να σε γοητεύει αν δεν επαναπαυθείς και προσπαθείς συνεχώς να τον ανακαλύπτεις.
Πιστεύεις ότι το mp3 και το ασύδοτο downloading έχει αλλάξει τον τρόπο που ακούνε τη μουσική οι νέοι άνθρωποι; Έχει γίνει η μουσική περισσότερο αναλώσιμη;
Έχουν αλλάξει πολλά. Και στον τρόπο που ακούω εγώ, όχι μόνο στον τρόπο που ακούν οι νέοι. Το μόνο που έχει μείνει ίδιο είναι ο τρόπος που γράφω. Υπάρχουν και καλά και άσχημα στο downloading. Π.χ. δεν ήταν ποτέ πιο εύκολο να ανακαλύψεις σπάνια κι ενδιαφέρουσα μουσική απ’ ότι είναι τώρα. Μιλάω με 18χρονα που έχουν πολύ βαθιά γνώση της ηχογραφημένης μουσικής. Όταν ανακάλυπτα τη δίψα μου για την καινούργια μουσική ο μοναδικός τρόπος να βρω υλικό ήταν ψάχνοντας αόριστα σε δισκάδικα. Σήμερα, οπουδήποτε κι αν είσαι στον κόσμο μπορείς ανά πάσα στιγμή να βρεις ό,τι ποθήσεις. Προφανώς ως μουσικός αγωνίζομαι να τα βγάλω πέρα στην καινούργια κατάσταση, το ίδιο κι οι εταιρίες. Το κακό είναι ότι η μουσική έχει υποτιμηθεί και φυσικά το να ηχογραφήσεις και να κυκλοφορήσεις ένα άλμπουμ δεν είναι τσάμπα. Τα στούντιο ηχογράφησης και ο εξοπλισμός κοστίζουν λεφτά, και δυστυχώς είναι οι μικρές εταιρίες σαν τη δικιά μου που υποφέρουν περισσότερο. Αν η Ici Dailleurs και η Aquarela κλείσουν, για παράδειγμα, το πλήγμα είναι μεγαλύτερο, γιατί τέτοιες μικρές εταιρίες ανακαλύπτουν τα καινούργια πράγματα. Στην παλιά μου εταιρία την Domino αγωνίζονταν να επιβιώσουν και ξαφνικά εμφανίστηκαν οι Franz Ferdinand και για λίγο άλλαξαν την κατάσταση στην ποπ μουσική. Όχι απαραίτητα προς το καλύτερο, αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι ξεκούμπισαν το γαμημένο το Crazy Frog απ’ τα τσαρτς και ενέπνευσαν κάποιους ανθρώπους ν’ ασχοληθούν με τη μουσική. Αν πεθάνουν οι ανεξάρτητες θα μας μείνουν μόνο τα μεγαθήρια που δεν κάνουν τίποτα άλλο απ’ το να καταστρέφουν κάθε τι αυθεντικό και καινοτόμο. Ιδανικά, ο καλύτερος τρόπος θα ήταν να υπάρχει ένα δίκαιο σύστημα ώστε οι εταιρίες να πληρώνονται, τουλάχιστον τόσα που να επιβιώνουν. Στο i-Tunes είναι τόσο άπληστοι που απειλούν ότι θα κλείσουν, αν τα ποσά που δίνουν στα δικαιώματα αυξηθούν. Ξεχνούν ότι χωρίς μουσικούς δεν υπάρχει μουσική, αυτοί απλά τη διανέμουν. Τα ίδια όπως σε κάθε μεγαλοεταιρία: θέλουν το προϊόν αλλά δεν θέλουν να πληρώνουν γι’ αυτό. Δεν αγοράζω ποτέ μουσική απ’ το i-Tunes επειδή είναι μουνιά. Κατά πολλούς τρόπους είναι χειρότεροι από τις παράνομες εταιρίες. Ξέρεις τι ισχυρίζονται; Ότι δεν έχουν την τεχνολογία να πληρώνουν τις ανεξάρτητες εταιρίες το ίδιο με τις μεγάλες. Γίνονται πολλές κομπίνες. Η δικιά μου άποψη είναι ότι εφόσον έχω αρκετά λεφτά να ζω και φυσικά να ηχογραφώ μουσική δεν μ’ ενοχλεί το download. Χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι στη Βενεζουέλα, στην Ινδία ή στο Λίβανο που ακούν τη μουσική μου. Δεν θα μπορούσαν να την ακούσουν ποτέ με το παλιό σύστημα διανομής, για παράδειγμα. Η δουλειά μου ως μουσικός είναι να επικοινωνώ με όσο περισσότερους ανθρώπους είναι δυνατό, έτσι για μένα προσωπικά είναι καλό όλο αυτό. Κι ας έχει αλλάξει τον τρόπο που ζεις από τη μουσική –το οικονομικό μέρος. Σήμερα τα πιο πολλά λεφτά μου τα βγάζω από τις συναυλίες και από πολλές απόψεις είναι πολύ καλό όλο αυτό που συμβαίνει. Όταν προσπαθείς να δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό στους ανθρώπους που έρχονται να σε δουν, το εισπράττουν. Αυτού του είδους η επικοινωνία είναι δυνατή μόνο σε αυτό το περιβάλλον. Είναι αδύνατο να κάνεις download αυτή την ατμόσφαιρα, είναι κάτι που ελπίζω να υπάρχει για πάντα.
Πώς αντιδράς όταν βλέπεις ότι κάποιος μοιράζεται το άλμπουμ σου;
Το μόνο που με εξοργίζει είναι όταν το ανεβάζουν πριν ακόμα κυκλοφορήσει κανονικά, επειδή αναγκάζει και τους υπόλοιπους να το κατεβάσουν παράνομα. Και μάλιστα όχι όπως σκόπευα να το κυκλοφορήσω: με το artwork κλπ. Το άλλο μειονέκτημα είναι ότι δεν έχεις πια τον έλεγχο στη μουσική σου. Η πειρατεία υπήρχε πάντα, είχα χιλιάδες κασέτες με μουσική που είχα φτιάξει όπως έκαναν οι άνθρωποι της γενιάς μου. Κατά τη γνώμη μου αυτό που χρειάζεται να γίνει είναι να πληρώνεις κάτι, ελάχιστα, σε έναν παροχέα ψηφιακής μουσικής για να κατεβάζεις νόμιμα. Αν όλοι ήταν λιγότερο άπληστοι, τότε όλα θα ήταν καλύτερα. Είμαι σίγουρος ότι οι άνθρωποι θα πλήρωναν με χαρά για τη μουσική αν ήταν φτηνότερη. Τέλος πάντων, είναι ένα θέμα που δεν λύνεται εύκολα.
Γιατί επέλεξες τον Vania Zouravliov για να «εικονογραφήσει» τη μουσική σου;
Στην πραγματικότητα με επέλεξε, δεν τον επέλεξα. Πριν από χρόνια. Έκανε το artwork για το Little Soul και το I Poo Poo on your JuJu. Όλοι οι άνθρωποι που καταλήγω να συνεργαστώ και με τους οποίους έχω θετικές εμπειρίες έχουν επιλεγεί κατά κάποιον τρόπο με βάση το ένστικτό μου. Έτσι συνεργάστηκα με την Patricia Arguelles και τον τύπο που έκανε την ηχοληψία για το Howling Songs. O Vania ήταν το πρώτο πρόσωπο που συνέβη αυτό και χαίρομαι πολύ που συνεργάζομαι μαζί του. Σκοπεύω να συνεχίσω για όσο καιρό το θέλει κι αυτός. Κατά τη γνώμη μου είναι ο πιο σπουδαίος ζωγράφος εν ζωή και είναι μεγάλο προνόμιο για μένα να μεγαλώνουμε καλλιτεχνικά μαζί. Είναι γοητευτική προσωπικότητα, απίστευτος. Με παρόμοια αίσθηση του χιούμορ και ίδια θεώρηση των πραγμάτων με εμένα.
Howling [ουρλιαχτό] μετά το Failing [αποτυχία]. Failing μετά το Drinking [ποτό]. Είναι εσκεμμένη η σειρά;
Όχι, εκτός κι αν ήταν τόσο απίστευτα υποσυνείδητο όλο αυτό. Στ’ αλήθεια, δεν ήξερα ότι θα ήταν τριλογία όταν πρωτοηχογράφησα το Drinking Songs. Απλά προέκυψε έτσι.
Πες μου για το καινούργιο άλμπουμ σου; Τι είναι αυτό το «ουρλιαχτό»;
Για μένα είναι το μόνο πράγμα που μπορείς να κάνεις όταν όλα τα άλλα έχουν φύγει. Είναι καλό να ουρλιάζεις μερικές φορές, όπως καλό είναι να κλαις τόσο έντονα που να ταρακουνιέσαι ολόκληρος. Είναι ένας τρόπος να εκτονώνεσαι. Μία από τις χαρές της δουλειάς μου είναι ότι μπορώ να ουρλιάζω με όση φωνή έχω. Είναι ένα υπέροχο συναίσθημα να ανοίγεις το λαρύγγι σου και να βγάζεις κραυγές, να αφήνεις τη φωνή σου να παρασύρεται, να κάνεις μικρά κόλπα με αυτή. Είναι επίσης απαραίτητο ως έξυπνος σκεπτόμενος άνθρωπος να ουρλιάζεις όταν είσαι στο σταυροδρόμι της ζωής και περιτριγυρίζεσαι από τόση ομορφιά και τόση απόγνωση. Με τόσα πολλές δυνατότητες και τόσα πολλά ανώφελα πράγματα, με τόσες πολλές εμπειρίες και σε τελευταία ανάλυση για ποιο σκοπό; Ούτε ξέρουμε ούτε θα μάθουμε ποτέ. Είμαστε ασήμαντοι και παρόλα αυτά είμαστε τα μόνα όντα με νοημοσύνη απ’ όσα υπάρχουν. Στο παρόν στάδιο ανάπτυξης ως είδος θα έπρεπε να ζούμε σε μια τέλεια ειρηνική κοινωνία, έχουμε την τεχνολογία και τα μέσα για να ζήσει ο κάθε ένας από μας σε συνθήκες ιδανικές, ωστόσο δεν έχουμε τη θέληση για να το κάνουμε να συμβεί. Παραμένουμε ηλίθιοι εσκεμμένα, βασικά επειδή είμαστε τεμπέληδες, έτσι δεν αντιδρούμε καθόλου. Στην ουσία είναι σαν να το απαιτούμε. Ποτέ η κουλτούρα δεν ήταν τόσο μπανάλ. Φαντάσου να είχε ο Σοπέν την τεχνολογία που έχουμε σήμερα. Φαντάσου αν ο Thomas Paine -ή τολμώ να πω ο Μαρξ- μπορούσε να υπάρξει σήμερα που κανείς δεν συζητάει τίποτα. Δεν σκεπτόμαστε καν να αλλάξουμε το σύστημα ούτε τώρα που είμαστε βουτηγμένοι στα σκατά.
Είναι αλήθεια ότι αποφεύγεις να πας στην Αμερική;
Ναι, κυρίως επειδή παραβιάζουν την ιδιωτική σου ζωή. Πέταξα στην Αγγλία πριν από ένα μήνα έτσι η CIA έχει ήδη 64 πληροφορίες για μένα επειδή η κυβέρνησή μου έχει προδώσει τα προσωπικά μου δεδομένα. Τους δίνει πληροφορίες για κάθε έναν που πετάει από και προς την Αγγλία. Δεν έχω όμως επιλογή. Η Αγγλία είναι η χώρα που γεννήθηκα, έχω οικογένεια εκεί αλλά για την Αμερική έχω την επιλογή για το αν θα πάω ή όχι. Δεν θα ικετέψω για μπω σε καμία χώρα. Δεν θα υποβληθώ σε σκανάρισμα της ίριδας των ματιών μου με τη δικιά μου θέληση αλλά είμαι βέβαιος ότι η μέρα που δεν θα έχω δικαίωμα επιλογής πλησιάζει. Και πολύ σύντομα. Ακριβώς όπως δεν έχω δικαίωμα να διαμαρτυρηθώ για το γαμημένο μικροτσίπ στο διαβατήριό μου. Πρέπει να ταξιδεύω για να ζήσω αλλά θα αντιστέκομαι για όσο μπορώ και θα αποφεύγω συγκεκριμένες χώρες. Επίσης αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να μιλήσω ελεύθερα εκεί και αρνούμαι να υποβάλλω τον εαυτό μου σε αυτή τη βασική έλλειψη ελευθερίας. Είναι πολύ κρίμα γιατί θα ήθελα πολύ να πάω εκεί, αλλά δυστυχώς είναι ζωή σε συνθήκες δικτατορίας.
Στην τριλογία των «Τραγουδιών» έχεις απομακρυνθεί πολύ από τον προηγούμενο ηλεκτρονικό ήχο των Third Eye Foundation. Είναι πιο εύκολο να επικοινωνήσεις με τους άλλους ανθρώπους μέσα από τα φολκ τραγούδια;
Το βασικό είναι ότι βαριέμαι το programming. Μου αρέσει πραγματικά να παίζω μουσική και αυτό είναι δυνατό μόνο με ένα όργανο, παρόλο που μπορεί να είναι κι ένα πλατό πικάπ. Αν μελετήσεις ένα όργανο ξεχωριστά φτάνεις να κατανοήσεις πραγματικά όχι μόνο πώς δουλεύει –και στην ουσία η μουσική- αλλά σε κάνει να αντιμετωπίζεις ελαφρά διαφορετικά τον εαυτό σου και τον έξω κόσμο σαν σύνολο. Ή τουλάχιστον τη σχέση σου με αυτόν. Αγαπούσα τις στιγμές που πέρασα ως Third Eye Foundation, γνώρισα τη φύση της μελωδίας αλλά και την άλλη πλευρά της μουσικής, τις παράξενες συμπτώσεις και ψήγματα καλής τύχης που μου προέκυπταν όταν δούλευα με αυτόν τον τρόπο. Έχω μάθει να μην λέω ποτέ τι θα κάνω ή δεν θα κάνω στο μέλλον. Κάποια στιγμή είπα πως ό,τι ήταν να γίνει με μια κιθάρα έχει ήδη γίνει αλλά είχα διαφορετική στάση εκείνη την εποχή. Νόμιζα ότι τα ήξερα όλα.
Πόση σχέση έχει αυτή η εμμονή με τη μελαγχολία στα κομμάτια σου με την εποχή που ζούμε, είναι κάποιου είδους άμυνα;
Η ζωή είναι αρκετά μελαγχολική και όταν ολοκληρώσεις ένα ουρλιαχτό είναι φυσιολογικό να ρίξεις ένα καλό κλάμα και έπειτα να κοιμηθείς σαν μωρό. Δεν είναι μόνο ο κόσμος τριγύρω όμως μελαγχολικός. Όλοι όσοι ξέρω έχουν προσωπικές τραγωδίες. Είναι αδύνατο να προχωρήσεις στη ζωή χωρίς αυτές και είμαι χαρούμενος αλήθεια που τις κρατάω έξω από το δικό μου «σύστημα» με τη μουσική.
Ποια η σχέση σου με τη θρησκεία;
Έχω μεγαλώσει ως Ρώσος Ορθόδοξος με σύντομες περιόδους στην καθολική εκκλησία –η μητέρα μου αμφιταλαντευόταν ανάμεσα στις δύο- αλλά την απόρριψα σε αρκετά νεαρή ηλικία, κυρίως ενστικτωδώς. Έπειτα που μελέτησα τη χριστιανική θρησκεία βεβαιώθηκα ότι η οργανωμένη θρησκεία είναι μαλακίες. Η δική μου πίστη λέει ότι είναι θέμα του καθενός εάν θα ανακαλύψει το δικό του θεό ή όχι. Είμαι αγνωστικιστής, αν και διάφορες εμπειρίες στη ζωή μου μού έχουν δώσει τις δικές μου ιδέες, αλλά είναι απλά θεωρίες. Όπως είπε κι o D. Bowie «η γνώση έρχεται με το θάνατο», ακόμα κι αν αυτή η γνώση είναι πως ο θάνατος είναι το τέλος. Οι άνθρωποι γαντζώνονται από την πίστη κυρίως επειδή φοβούνται ή επειδή είναι αργόσχολοι. Δεν έχω πρόβλημα με τους θρήσκους, απλά η έντονη παρόρμηση δεν τους αφήνει να δουν τα πραγματικά, ιστορικά στοιχεία. Με κάνουν να γελάω οι εικόνες που έχουν οι περισσότεροι με τον ξανθομάλλη, γαλανομάτη Χριστό όταν γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Παλαιστίνη. Περισσότερο θα έμοιαζε με τον Γιάσερ Αραφάτ παρά με τον Ρόμπερτ Πάουελ και ως χαρακτήρας θα ήταν πιο πολύ σαν τον Τσε Γκε Βάρα παρά σαν τον Πατ Ρόμπερτσον. Και πάλι όμως, είναι οι προσωπικές μου θεωρίες και δεν σκότωνα και κανέναν για να διαφωνήσω. Βρίσκω τη θρησκεία ενδιαφέρουσα από ψυχολογική ή κοινωνιολογική άποψη, αλλά γενικά είναι πολύ επιζήμια. Μέσα στους αιώνες έχει καταστρέψει κουλτούρες, έχει εμπνεύσει γενοκτονίες, έχει καταστρέψει δυνατότητες, έχει χαντακώσει ανθρώπους, τους έχει θέσει υπό έλεγχο, τους έχει κλέψει από άλλους ανθρώπους…
Τι να περιμένουμε από την εμφάνισή σου στην Αθήνα;
Περιμένω εδώ και πολύ καιρό να έρθω στην Ελλάδα, έτσι θα δώσω τον καλύτερο εαυτό μου. Ελπίζω ότι όλα να πάνε καλά.
[ο matt elliott εμφανίζεται το σάββατο το βράδυ στις lifo nights στο bios, στις 10 το βράδυ].