Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008

lifo nights @ bios


Larry Gus
Αν ορίσουμε την ενασχόληση με την μουσική ως αυτήν ακριβώς την κλισέ ανάγκη για αρχέγονη εξωτερίκευση συναισθημάτων, τότε δεν έχει καμία διαφορά αν είσαι στην Ανταρκτική ή οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Στην πρώτη περίπτωση, θα περπατάς και θα νιώθεις όμορφα με τους ήχους που κάνουν τα παπούτσια σου πάνω στο χιόνι και στην δεύτερη περίπτωση θα αγοράσεις στα 13 σου μία κιθάρα και τα πρώτα EP των Minor Threat και την πρώτη εβδομάδα θα έχεις γράψει ήδη τέσσερα τραγούδια (έχω την αίσθηση ότι πιάνει ακόμα αυτό το κόλπο, χωρίς στίχους βέβαια.)
Για όλα τα υπόλοιπα (συναυλίες, δίσκοι, λεφτά) δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι οι μουσικές στήλες σε όλο τον ελληνικό τύπο τείνουν να φτάσουν τον αριθμό των συγκροτημάτων, -είναι μαθηματικά βέβαιο ότι όλοι θα έχουν την ευκαιρία τους για φουλ φρόνταλ προβολή. Το θέμα είναι όμως ότι δεν υπάρχει κόσμος για να ακούσει αυτά που θες να πεις, και το λυπηρό είναι ότι και ο τελευταίος που μπορεί να είχε όρεξη, μόλις αγόρασε μάκιντος και εγκατέστησε το Ableton και γράφει κομμάτια στο σπίτι. Αλλά και πάλι δεν πιστεύω ότι αυτό είναι μόνο ελληνικό πρόβλημα.
Δεδομένου ότι διανύω μια μακρά περίοδο αδυναμίας να προσδιορίσω (έστω και αμυδρά) την ταυτότητα μου, και το μόνο στίγμα που πιστεύω ότι θα αφήσω είναι μάλλον αυτό της μεσογειακής αναιμίας, το μοναδικό που περιμένω από την μουσική μου είναι να με βοηθήσει να γυρίσω μια μέρα στη Βέροια και οι σούπερ-κουλ τύποι που με πλακώνανε στο σχολείο και έτρωγαν όλες τις ωραίες γκόμενες να μου λένε καλημέρα. Και να με αφήσουν να κάνω (έστω και καθυστερημένα) σκέιτ μαζί τους.
[o larry gus εμφανίζεται το σάββατο το βράδυ στις lifo nights στο bios]