Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2008

distance


ήταν αυτός που περίμενα να ακούσω περισσότερο απ' όλους απόψε. όταν τον βλέπεις μπορεί να μην σου γεμίζει το μάτι, μοιάζει περισσότερο με μπούλη [με τη δικιά μας έννοια, όχι με των άγγλων] αλλά μπράβο του, κατάφερε και ξεπέρασε κάθε προσδοκία. είχα διαβάσει πρόσφατα ένα ποστ με παραληρηματικά σχόλια για κάποια εμφάνισή του στην αμερική και ήμουν πολύ περίεργος να διαπιστώσω αν ήταν όντως ΤΟΣΟ καλός. ήταν. το σετ του ήταν πραγματικά καταπληκτικό. κι επιβεβαίωσε ότι το 'ντούμπστεπ' δεν είναι μουσική που μπορείς να εκτιμήσεις στο σπίτι -εκτός κι αν έχεις ηχοσύστημα που σε ταρακουνάει και τα μπάσα σπάνε τα τζάμια. απόδειξη: το τελευταίο του single [ή προτελευταίο, με το ρυθμό που τα βγάζει δεν είμαι σίγουρος] είναι ένα κομματάκι που στα ηχεία του υπολογιστή μπορεί να φανεί μέχρι και αστείο με το απλοϊκό ριφ της κιθάρας. απόψε που το έπαιξε στο σετ του κι ακούστηκε δυνατά και σε χορταστική δόση [με τον καλύτερο ήχο απ' όλους] ήταν το highlight της βραδιάς. σχεδόν αγνώριστο. έγινε χαμός.
headstrung