Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2008

γόμορρα


διαβάζοντας τις δηλώσεις του ματέο γκαρόνε ότι η ταινία του δεν έχει καμία σχέση με τις ανάλογες των άλλων ιταλικής καταγωγής σκηνοθετών του χόλιγουντ είναι δύσκολο να φανταστείς τι σε περιμένει. εκτός κι αν έχεις διαβάσει το βιβλίο του σαβιάνο. μπορεί να μην υπάρχει τίποτα που να σε εκπλήσσει, να έχεις ξαναδεί και τους σκοτωμούς και την ωμή βία και τις ιστορίες των νονών και τον εκκολαπτόμενων μαφιόζων που διαδραματίζονται παράλληλα, -για 135 λεπτά οι σκοτωμοί είναι πολύ λίγοι [και σίγουρα δεν συγκρίνονται με το λουτρό αίματος του βιβλίου]. όταν μιλούσε για παντελή έλλειψη της γκλαμουριάς του χόλιγουντ είχε δίκιο: οι ήρωές του έχουν περισσότερη σχέση με του ντε σίκα ή του παζολίνι παρά με του κόπολα ή του σκορτσέζε, ακόμα και ο τρόπος που τους κινηματογραφεί, τα πρόσωπα που έχει επιλέξει, το περιβάλλον που κινούνται -μέσα στις φτωχογειτονιές και στα καταγώγια με το φόβο να τους ακολουθεί σε κάθε τους βήμα...
με εξαντλημένα εισιτήρια από την παρασκευή.
μου άρεσε περισσότερο από το ανάμεσα στους τοίχους, παρόλο που δεν είχα επιλέξει να τη δω και προέκυψε...
[το κομμάτι των massive attack που ακούγεται στους τίτλους του τέλους έχει και στόρι, αλλά δεν είναι του παρόντος...]