Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2008

better things


δεν χρειαζόταν το better things για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι πρόβλημα με τα ναρκωτικά είναι ακόμα μεγαλύτερο [και στην ελληνική] επαρχία απ' ότι στις μεγάλες πόλεις. κι αν δεν είναι μεγαλύτερο, είναι το ίδιο. το προηγούμενο σαββατοκύριακο βρέθηκα στο μέρος που μεγάλωσα και δυσκολεύομαι να αναγνωρίσω πια, όπου 18χρονα παιδιά κάνουν κόκα φόρα παρτίδα [κόκα! που στο διάλο τα βρίσκουν τα λεφτά;] και κερνάνε μάλιστα μυτιές στην καφετέρια. ok, δεν τρυπιούνται, αλλά η καταστάσεις στο cotswolds που παρουσιάζει ο duane hopkins δεν είναι και τόσο ακραίες, ούτε και τόσο μακρινές. κι αν ξεπεράσεις την αρχικό πνίξιμο που σου προκαλεί η απελπισμένη ατμόσφαιρα και το θανατερό περιβάλλον κι αντέξεις μέχρι το δεύτερο μέρος, όλα γίνονται γνώριμα. και παρόμοια με αυτά που βλέπεις γύρω σου. οι προσωπικές τραγωδίες είναι παντού οι ίδιες, τελεία.
παραείναι μαύρο και δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να το ξαναδώ, αλλά μετά το διάλειμμα μας αποζημίωσε.
το μοναδικό τραγούδι που ακούγεται στην ταινία είναι η διασκευή στο please stay του μπάκαρα σε μια εκτέλεση που είναι πολύ ανώτερη απ' των drifters, από τους cryin' shames. κάτι γίνεται με αυτό το τραγούδι και προκύπτει μια αφορμή -αυτή είναι η τέταρτη φορά που το ανεβάζω στο μπλογκ. σπουδαίο τραγούδι. [και το something important στο παρακάτω post επίσης...]
please stay