Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2008

cursillistas


είναι τόσο δυσδιάκριτα τα όρια ανάμεσα στο βαρετό και το drone που δύσκολα πετυχαίνεις δίσκο του είδους που να αντέχεται πια ολόκληρος. εκτός κι αν είναι καλοκαίρι. και μεσημέρι. και να έχεις και χρόνο χια χάσιμο [δηλαδή να είσαι αργόσχολος, γιατί το drone χωρίς χρόνο -και μπάφους, εδώ που τα λέμε- είναι χειρότερο απ' το ν΄ακούς κλαρίνα χωρίς να' χεις πιει τουλάχιστον 12 μπουκάλια μπίρες. τουτέστιν: για ν' ακούς drone μεσημεριάτικα πρέπει να είσαι και argosxolos και narkomanis. peace and love].
οι cursillistas από τό όρεγκον δεν είναι εξαίρεση [ενώ εξαιρούνται π.χ. οι psych-folk big blood και οι religious knives που σώζονται με έναν μυστήριο τρόπο και ο panda bear που μπορεί να σε ξεγελάει και να φαίνεται πιο ποπ drone, αλλά τελικά είναι περισσότερο καμένος απ' όλους. btw, στα τελευταία live του παίζει χορευτικά]. που σημαίνει ότι παρόλες τις μικρής διάρκειας συνθέσεις στην αρχή του δίσκου, την πρώτη φορά ψιλοβαριέσαι. μετά το moccasin tramp όμως, κι εκεί που λες αμάν να τελειώσει κάτι γίνεται και οι ψαλμωδίες μάλλον τον πετυχαίνουν τον σκοπό τους. αν δεν σ' έχει πάρει ο ύπνος μέχρι το treestain προσέχεις ότι έχουν και μελωδίες και βαθιά αντρικά φωνητικά [του matt lajoie, της 'ψυχής' του σχήματος] που σε ζαλίζουν τόσο, που στο τέλος αρχίζεις να τα απολαμβάνεις και έναν ρυθμό που σε αποχαυνώνει εντελώς. αυτό το τελευταίο το γράφω για καλό. τα τρία τελευταία κομμάτια είναι όλα τα λεφτά, ειδικά η στιγμή που μπαίνει η φωνή του matt πριν κλείσει απότομα το show them love που θυμίζει pearce στις ένδοξες μέρες του -δηλαδή με τους spacemen 3]. αν έχεις διάθεση για χάσιμο είναι μια χαρά. αλλιώς κάνε καμιά δουλειά.
happened in the sun_moccasin st
ολόκληρο το wasp stings the last bitter flavor το πρωί.