Σάββατο, 12 Ιουλίου 2008

bootleg ornette coleman @ palas. 11/7


~η ομάδα "όχι παίζουμε" είναι αυτή που είχε πριν από δυο χρόνια ανεβάσει την εξαιρετική παράσταση ''καρδιά με κόκκαλα, βίος και πολιτεία του ποιητή ναπολέοντα λαπαθιώτη'' στο ερειπωμένο σπίτι του στα εξάρχεια. τώρα ανεβάζει ''το βυσσινί τριαντάφυλλο'' του πλάτωνα ροδοκανάκη σε μια επίσης υπέροχη παράσταση που περιοδεύει στην αθήνα. αυτή τη στιγμή [και μέχρι αύριο, 13/7] θα βρίσκεται στην αυλή του βυζαντινού και χριστιανικού μουσείου στη βασιλίσσης σοφίας. μετά θα πάει στο bios μέχρι τις 27 του μήνα. η ζωή και το έργο του ροδοκανάκη είναι άγνωστα στον πολύ κόσμο και είναι ο ιδανικότερος τρόπος για να τα γνωρίσεις. αξίζει πραγματικά.
σε μια από τις πιο όμορφες σκηνές του έργου ακούγεται αυτό το τραγούδι,
το λάθος, σε ''mix βινιλίων''. μαζί με απόσπασμα από τη λίμνη των κύκνων. "αυτό το πάθος μας δεν θα μπορέσουμε να το σκοτώσουμε / κι αυτό το λάθος μας πολύ παράφορα να το πληρώσουμε / μα κι αν θα πρέπει και να πεθάνω και να πεθάνεις / το ίδιο λάθος θα ξανακάνω, θα ξανακάνεις...''. περισσότερα την πέμπτη.
~ο ornette coleman μπορεί να βγήκε υποβασταζόμενος χθες και σχεδόν παραπατώντας αλλά επιβεβαίωσε το μύθο του. σπουδαίος, ακόμα κι αν φαινόταν να καταρρέει. δεν κατάφερα να βγάλω ούτε μία φωτογραφία γιατί έτρεχε πανικόβλητη η ταξιθέτρια και μου έριχνε το φακό στα μούτρα [κοιτάξτε τον, παρανομεί!]. και οι δυο πολαρόιντ αποτυχημένες. η μία έχει κουνηθεί και η άλλη έχει βγάλει λαμπερή την καράφλα του μπροστινού μου.
anyway, οι αποτυχημένες προσπάθειες λειτούργησαν και λίγο ως αντιπερισπασμός εν αγνοία μου, διότι λίγες θέσεις πιο πίσω ο man κατάφερε και ηχογράφησε με άριστη ποιότητα ολόκληρη τη συναυλία. ταυτόχρονα σκούπιζε τη μύτη γιατί είχε πλαντάξει απ' το κλάμα [απ' τη συγκίνηση].
εδώ είναι το δεύτερο encore με το lonely woman. τα υπόλοιπα μέρη όταν επιστρέψει απ' τις διακοπές.