Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2008

τζόσεφιν φόστερ

όσο πάει γίνεται και πιο δύσκολη, με εντελώς προσωπικό ήχο, κάτι σαν θηλυκός σκοτ γουόκερ που μπορεί να σπάσει τα νεύρα όποιου δεν την έχει ξανακούσει. κυριολεκτικά όμως. κι η αλήθεια είναι ότι αν δεν την έχεις παρακολουθήσει απ' το ξεκίνημά της, δύσκολα μπορείς ν' αντέξεις σερί τα κομμάτια του νέου δίσκου της μέχρι το τέλος. κι αν δεν ακούς και τέτοια μουσική [ας την πούμε φολκ με ρίζες στις μεσαιωνικές μπαλάντες, αν και στην περίπτωσή της γίνεται τόσο weird που μπορεί να καταλήξει ανθρωποδιώκτης] αυτό που φτάνει στα αυτιά σου μπορεί να λειτουργήσει και ως βασανιστήριο. το νέο άλμπουμ της this coming gladness -που κυκλοφορεί ήδη σε ψηφιακή μορφή- είναι ένα ακόμα αριστούργημα για όσους την έχουν μελετήσει και μπορούν να την εκτιμήσουν. για τους υπόλοιπους είναι μια παλαβή που βγάζει κορώνες [για να μην πω τίποτα χειρότερο]. προσωπικά μου θυμίζει τη φλέρη νταντωνάκη και μετά από την πρώτη αμήχανη ακρόαση -σου παίρνει αρκετή ώρα μέχρι να συνειδητοποιήσεις τι έχει φτάξει και να μπεις στον κόσμο της- νομίζω ότι είναι μακράν ο καλύτερος ''γυναικείος'' δίσκος που άκουσα φέτος. ένας δίσκος σε 10 μέρη που ακούγονται σαν διαφορετικές απόψεις πάνω στον ίδιο σκοπό, που δεν έχει καθόλου ρυθμό και 'ηχητικά σκαμπανευάσματα', μόνο συναισθηματικές εξάρσεις που δημιουργεί η φωνή της και ο ήχος της κιθάρας και εντάσεις που χαμηλώνουν και κορυφώνονται όσο τα τραγούδια εναλλάσσονται. σίγουρα είναι ο πιο δύσκολος δίσκος που έχει κάνει, αλλά και ο πιο ερωτικός της και ο πιο φωτεινός -όσο κι αν φαίνεται μαύρος με την πρώτη. της ίδιας κατηγορίας που ήταν και το white chalk της pj harvey. δίσκος που αν τον αγαπήσεις, είναι για πάντα.
[και ναι, τον αγόρασα και τον μοιράζομαι χωρίς τύψεις. κάνε κλικ εδώ].
[στη νέα φωτο που έβαλε στο profile της ποζάρει σαν τη μαρία την πενταγιώτισσα με την κοτσίδα στον ώμο και σαν να μου φαίνεται ότι έχει ομορφήνει].