Σάββατο, 7 Ιουνίου 2008

~


αυτή η πόλη αποτυχία. σκέτη. πώς να προσελκύσει suicide τουρίστες όταν έναν διάσημο βράχο είχαμε απ' όπου μπορείς να πέσεις κι αυτόν τον έχουν φράξει;
πώς να προσελκύσει suicide τουρίστες όταν σχεδόν όλες οι απόπειρες αυτοκτονίας είναι αποτυχημένες, και, ακόμα κι αν κάνεις βουτιά στο μετρό, είναι έτσι φτιαγμένα τα τρένα που σε πετάνε δεξιά ή αριστερά και το πολύ πολύ να σου κόψουν κανα πόδι ή κανα χέρι;
βουτάς απ' τον τέταρτο, κάνεις γκελ στα κάγκελα και σώνεσαι, πέφτεις στις ρόδες του λεωφορείου και περνάει από πάνω σου, καταπίνεις ένα κουτί χάπια και σε βρίσκει η διαχειρίστρια, βάζεις το δάχτυλο στην πρίζα και κόβεται το ρεύμα.
"why the same things that attract millions of happy visitors to new york—the glamour, the skyline, the anonymity—also draw people from around the world to kill themselves here", λέει αυτό το απίστευτο άρθρο στο new york. εδώ που πραγματικό γκλάμουρ δεν υπάρχει, ψηλές γέφυρες κι ουρανοξύστες δεν έχουμε -αν θέλεις να βρεις γέφυρα της προκοπής πρέπει να πεταχτείς μέχρι τη χαλκίδα- και όλοι είναι επώνυμοι, είμαστε καταδικασμένοι στον τουρισμό του souvlaki-horiatiki...
διαβάζεται με ηχητική συνοδεία το: μπανγκ μπανγκ μπανγκ.../ mr. sandman bring us a dream / give him a pair of eyes with a “come-hither” gleam / give him a lonely heart like pagliacci / and lots of wavy hair like liberace / mr sandman, someone to hold (someone to hold) / would be so peachy before we're too old / so please turn on your magic beam / mr. sandman, bring us, please, please, please / mr sandman, bring us a dream.