Κυριακή, 15 Ιουνίου 2008

lol


~δεν ξέρω αν αυτή η βαριεστημάρα που απλωνόταν στην τεχνόπολη την παρασκευή -σε όσους ξέρω τουλάχιστον- οφειλόταν στο γεγονός ότι τα έχουμε δει όλα, τα έχουμε ακούσει όλα και δεν μας κάνει πια τίποτα εντύπωση. απ' τη μια είναι άδικο να λες ότι η πρώτη μέρα του synch ήταν μια βαρετή μέρα. και liars στα καλύτερά τους είχε, και field με μπάσο και ντράμερ και holy fuck που έκαναν ό,τι μπορούσαν αλλά δεν την έκαναν την έκπληξη και σε καμιά περίπτωση δεν είναι !!!. και στο αμφιθέατρο υπήρξαν πολύ καλές στιγμές. μέχρι εκεί όμως. τίποτα που να σε απογείωνε, καμιά έκπληξη, όλα αναμενόμενα καλά ή μέτρια, δύο λάθος επιλογές για τη μεγάλη σκηνή. όσο κι αν τους συμπαθώ τους yo la tengo προτίμησα να πάω για σουβλάκια μέχρι ν' αρχίσουν οι liars και τους happy mondays τους άντεξα για δύο τραγούδια. όσο κι αν προσπαθούσε ο ξεδοντιάρης να το σώσει και όσο κι αν ο κόσμος φαινόταν να το απολαμβάνει δεν είναι ούτε 1989, ούτε 1990. ξεπερασμένοι, με πολύ κακό ήχο, τελικά δεν πρόσθεσαν τίποτα στο φεστιβάλ, μάλλον στοίχησαν πολύ ακριβά και στέρησαν την ευκαιρία να δούμε κι άλλα 5 ονόματα που θα είχαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
την επιτυχία της ημέρας την καταλαβαίνεις από τα σχόλια στον καφέ της επομένης, από όσα ακούγονται -καλά ή κακά- για τα γκρουπ και όσα συνέβησαν στο φεστιβάλ. και το σάββατο το πρωί κανείς δεν είχε διάθεση να μιλήσει για όσα είδαμε. ας πούμε ότι ήταν μια αδιάφορη μέρα -γιατί αντικειμενικά κακή δεν ήταν. απ' όσους είδα, πάντως, μόνο liars θέλω να ξαναδώ κι ας ήταν η τέταρτη φορά που τους πετύχαινα. [τα υπόλοιπα τα ξέχασα ήδη -πιο ειδικός απολογισμός, από τρίτη].
~η δεύτερη μέρα ξεκίνησε χωρίς προσδοκίες. μουσείο μπενάκη, με ντάλα ήλιο, για πιο ειδικό κοινό, με dubstep μόνο. και το χειρότερο απ' ολα: κουρασμένοι απ' την ταλαιπωρία της παρασκευής. πήγαμε για δοκιμή κι όσο αντέξουμε. απ' την πρώτη στιγμή που μπήκαμε στο χώρο όμως ήρθε η έκπληξη. το αίθριο του μουσείου μπενάκη είναι το πιο βρετανικό κτίριο στην αθήνα, αστικό τοπίο που θυμίζει λονδίνο και δεν θα μπορούσε να βρεθεί ιδανικότερος χώρος για να ακουστεί dubstep. ο ήχος ήταν πολύ καλός, η σκηνή σε σωστό σημείο, με άπλα να χορέψεις, και το κοινό αυτό ακριβώς που έπρεπε. ελάχιστο σε σχέση με της παρασκευής, αλλά πολύ καλύτερο. δεν θέλω να πω πιο πολλά, απλά ήταν η πρώτη μέρα του synch από εκείνη του 2005 στο λαύριο που άξιζε κάθε λεπτό, που τα σετ κλιμακώνονταν πολύ μελετημένα για να καταλήξουν στο αποκορύφωμα του pinch που μας διέλυσε, χόρευαν ΟΛΟΙ [μα ΟΛΟΙ] και οι εντυπώσεις ήταν περισσότερο από άριστες. μια μέρα μετά, δεν έχουμε ακόμα συνέλθει. ήταν μια καταπληκτική μέρα από κάθε άποψη. τα outsider τα κατάφεραν να ενθουσιάσουν και να σαρώσουν, παρόλο που ήταν τα πιο φτηνά ονόματα του φεστιβάλ.
είχα χρόνια να διασκεδάσω τόσο.