Κυριακή, 18 Μαΐου 2008

the lost weekend


ένα σαββατοκύριακο τόσο γεμάτο που...εξαφανίστηκε! πώς στο καλό τα καταφέραμε και περνάει τόσο γρήγορα ο χρόνος;
ο
jazra ξαναχτύπησε με νέο ποίημα. ακόμα πιο αγριεμένος.
έχει τίτλο προειδοποίηση:
Κάθε πρωί τα αφεντικά σκοτώνουν ότι ονειρεύομαι
Γι’ αυτό κι εγώ ανδρώνω όνειρα γκάνγκστερ
Δε βρίσκω τίποτα από τον εαυτό μου στην εργασία
Μόνο βία, βία, βία
Προλετάριος χωρίς συντρόφους
Αχ, αυτή η μοναχική αγωνιστικότητά μου
Πόσο με συγκινεί
Οι εργάτες, αυτοί οι στυλοβάτες της κοινωνίας
Τρέφονται από το χέρι των διευθυντών τους
Χωρίς ποτέ να το δαγκώνουν
Πόσο τους συμπονώ
Όλους αυτούς τους ανθρώπους δίχως δόντια
Γυρίζουν σπίτι μισοκοιμισμένοι
Με λίγα ψίχουλα φιλανθρωπίας σε πλαστικές σακούλες
Σώματα μπαταρισμένα, αδειανοί ουροσυλλέκτες
Ηττημένοι χωρίς μάχη
Δε θέλω να τους βλέπω
Θα ουρλιάζω μέχρι αυτοί να με δουν
Σκοτώστε τη μισθωτή σκλαβιά νεκρή
Για λίγο ήλιο, καθαρά μάτια και βόλτες στο δάσος
Αυτό το ποίημα είναι μια προειδοποίηση
Προς τα αφεντικά
Να φοβάστε
Εκείνη που δακρύζει εκτός ώρας
Εκείνη που έχασε τα χείλη της σε ένα λόξυγκα
Εκείνη που κατεβάζει στίχους των dead prez
Εκείνη που δεν ξέρει μέλλοντα χρόνο, την άχρονη μάνα
Τη γυναίκα που απασφαλίζει ενεστώτες
Εκείνη που μοιάζει με ρολόι δίχως δείκτες, τη μάνα του χρόνου
Εκείνη που χλευάζει τις Δευτέρες
Τη μάνα που δίνει στο παιδί της ένα χάδι αντί για ένα όνομα
Τη μάνα με το μωρό στην αγκαλιά και το όπλο στην πλάτη
Την ποιήτρια που ζει τα ποιήματά της
Την ποιήτρια κραυγή, εκείνη που χώνει στα ρήματα ξυράφια
Τη γυναίκα εκείνη που δεν έχει ψωμί να χορτάσει την οργή της
Ούτε κρασί να ξεδιψάσει τη μέθη της
Εκείνη που βρήκε το γέλιο της σε μια οδομαχία
Εκείνη που κατοικεί στα σώματα άλλων χωρίς να κόβει αποδείξεις
Εκείνη που αγαπάει χωρίς να κοιτάζει πάνω από τον ώμο της
Κάθε μέρα θερίζω μίσος 9 με 5
Μέχρι να μιλήσει η τίγρη
Θα ακούμε τις αφηγήσεις του κυνηγού
Μέχρι να βρούμε τη φωνή να τραγουδήσουμε
Θα ακούμε το τερέτισμα των ξυπνητηριών
Τι είναι ένας MC χωρίς μικρόφωνο;
Ένας ποιητής χωρίς όπλο;
Δε θέλω να σας ακούσω
Θα ουρλιάζω μέχρι εσείς να με ακούσετε
Σκοτώστε το αφεντικό νεκρό
Για λίγο ψωμί, ζεστά χέρια και δικαιοσύνη
[στη φωτο αλεξάνδρας + κηφισίας, 7.30 μμ]
try my love [δεν κολλάει με την αγριάδα του ποιήματος, αλλά το θυμήθηκα μέσα στην κίνηση και ξανακόλλησα με το επαναλαμβανόμενο ριφ της κιθάρας.
εξακολουθεί να είναι το ίδιο δυνατό με τότε που πρωτοβγήκε...
-κι έχουν περάσει 16 χρόνια!]