Δευτέρα, 28 Απριλίου 2008

τζο μικ


έχουν περάσει 41 χρόνια από το θάνατο του ανθρώπου που άφησε πίσω του 245 singles -45 απ’ τα οποία ήταν top-50 hits και μερικά απ’ αυτά νούμερο ένα επιτυχίες και στις δύο πλευρές του ατλαντικού- χωρίς να έχει ιδέα από μουσική [δεν έπαιζε κανένα μουσικό όργανο, δεν ήξερε από νότες], του ανθρώπου που ηχογραφούσε μόνο με τη φωνή του μελωδίες και μετά τις έδινε στους μουσικούς που συνεργαζόταν για να τις κάνουν τραγούδια. του ίδιου ανθρώπου που αποκάλεσε τους beatles «άλλη μια φασαριόζικη παρέα που αντιγράφει τη μουσική των άλλων», που αρνήθηκε συνεργασία με το νεαρό –τότε- david bowie και όταν άκουσε τον rod stewart να τραγουδάει στο στούντιο όρμησε μέσα, έβαλε τα δάχτυλα στα αυτιά και άρχισε να στριγκλίζει μέχρι που τον ανάγκασε να το βάλει στα πόδια. του ανθρώπου που του άρεσε να ηχογραφεί instrumentals με τη μπάντα που τραγουδούσε, τους moontrekkers.
ο joe meek ήταν παλαβός, κι αν ο phil spector ήταν ένας εκκεντρικός που έγραφε ποπ διαμαντάκια, ο meek δεν είχε ταίρι. ήταν για δέσιμο. παρόλα αυτά, ακόμα κι αν δεν δημιούργησε «σχολή» όπως το wall of sound του spector, αναζητούσε τη «μοναδική ηχητική υπογραφή» για κάθε κομμάτι που ηχογραφούσε εισάγοντας πρωτοπορίες όπως το over-dubbing σε διάφορα επίπεδα, την ηχώ και το reverb στα πιο «συμβατικά» ποπ κομματάκια, το sampling. αναζητούσε τον «σωστό» ήχο παρά τη μελωδία που θα σου κολλήσει με την πρώτη και την εποχή που όλοι προσπαθούσαν να πετύχουν καθαρότητα και πιστότητα στον ήχο, αυτός ηχογραφούσε στα τρία πατώματα του σπιτιού που νοίκιαζε και δεν φοβήθηκε ποτέ να διαστρεβλώσει ή να παραμορφώσει τον ήχο που προέκυπτε για να πετύχει το αποτέλεσμα που αναζητούσε. στην ηχογράφηση του johnny remember me έβαλε τα βιολιά στη σκάλα, τον ντράμερ στο μπάνιο και τα πνευστά σε άλλο όροφο. η σπιτονοικοκυρά του είχε φρικάρει και κάθε φορά που ηχογραφούσε χτυπούσε με την σκούπα το ταβάνι. αυτό τον έκανε έξαλλο, έβαλε ηχεία στη σκάλα και άνοιγε τέρμα την ένταση για να την εκδικηθεί. στο τέλος, λίγο πριν αυτοκτονήσει στις 3 φεβρουαρίου 1967 την πήρε μαζί του πυροβολώντας τη με το όπλο του μπασίστα των tornadoes, του heinz burt, ο οποίος ήταν ο προστατευόμενός του [και όχι μόνο]. ήταν η όγδοη επέτειος από το θάνατο του buddy holly, του μουσικού με τον οποίο είχε ψύχωση και με τον οποίο ισχυριζόταν ότι συνομιλούσαν στα όνειρά του. δεν ήταν ο μόνος νεκρός ροκ μουσικός με τον οποίο συνομιλούσε, αυτή η επικοινωνία με την «άλλη πλευρά» τον έστελνε με μαγνητόφωνα σε τάφους για να ηχογραφήσει φωνές πεθαμένων. κάποτε μάλιστα ηχογράφησε το νιαούρισμα μιας γάτας και ισχυριζόταν ότι μιλούσε με ανθρώπινη φωνή και ζητούσε βοήθεια. λίγο καιρό πριν αυτοκτονήσει ανακαλύφθηκε μια βαλίτσα με το τεμαχισμένο πτώμα ενός νεαρού με τον οποίο είχε σχέση, τον κάλεσαν για ανάκριση αλλά δεν του αποδόθηκαν κατηγορίες. όταν οι επιτυχίες του άρχισαν να στερεύουν έπαθε κατάθλιψη, ξαναγύρισε στην παράνοια της εφηβείας του και κατέληξε αυτόχειρας στα 37 του.
το 1962 είδε στο νούμερο ένα της αμερικής το κομμάτι που έγραψε για τους tornados, το telstar, -ο πρώτος δίσκος από αγγλικό γκρουπ που ανέβαινε στο νούμερο ένα στο hot 100 στην άλλη πλευρά του ατλαντικού. είχε κι άλλες επιτυχίες, τα καλύτερα κομμάτια του πάντως δεν μπήκαν στο top-50. το πιο γνωστό τραγούδι του είναι αυτό: