Κυριακή, 23 Μαρτίου 2008

closing doors

με αφορμή αυτό το post του πιτσιρίκου θυμήθηκα ένα περιστατικό που συνέβη πέρσι τέτοιον καιρό: μου τηλεφώνησαν από γνωστή πολυεθνική να μου ζητήσουν να βάλω ένα banner στο blog. στην αρχή νόμισα ότι ήθελαν να ανεβάσω ένα ποστ για το φεστιβάλ που ήταν χορηγοί, μια αφίσα, κάτι τέτοιο, κάτι που κάνω έτσι κι αλλιώς, και εξήγησα ότι αυτά που ανεβάζω είναι προσωπικές επιλογές και ας μου στείλουν το πρόγραμμα ή περισσότερες λεπτομέρειες και θα δούμε.
δεν κατάλαβες μου είπε η κυρία, μας ενδιαφέρει να βάλουμε διαφήμιση στο blog. και όχι ό,τι κι ό,τι διαφήμιση, τους ενδιέφερε να αγοράσουν το γαλάζιο χώρο και να βάλουν κάτι δικό τους. δεν θα μου πείραζαν τον τίτλο κλπ κλπ, αλλά ο χώρος θα ήταν δικός τους. για πάντα. της εξήγησα ότι αυτό είναι αδύνατο, όχι γιατί έχω αδυναμία στο γαλάζιο, απλά δεν με ενδιαφέρει. ευχαριστώ.
η κυρία επέμενε, σε αφήνουμε να το σκεφτείς καλύτερα και θα σου ξανατηλεφωνήσω σε μερικές μέρες.
δεν μιλήσαμε για το ποσό της «προσφοράς», απλά γιατί δεν με ενδιέφερε. τα λεφτά δηλαδή με ενδιέφεραν και πολύ, είχα μόλις μετακομίσει και είχα ένα άδειο διαμέρισμα, αλλά απ’ τη στιγμή που δεν υπήρχε περίπτωση να βάλω πληρωμένη καταχώρηση στο blog δεν ήθελα να ξέρω. μετά από μερικές μέρες, τρίτη μεσημέρι, μου λέει η γραμματέας στη δουλειά σε ζητάει η κυρία τάδε από την τάδε πολυεθνική. τρίτη μεσημέρι είναι ο μεγάλος πανικός, κι απ’ τη στιγμή που της είχα πει ότι δεν με ενδιαφέρει, η αντίδρασή μου ήταν «πες της να πάει να γαμηθεί».
μπορεί να μην το εννοούσα [αν και πάντα είναι μια καλή ώρα να πας να γαμηθείς] αλλά ήταν ανοιχτή η γραμμή και το είχε ήδη ακούσει!
«είμαι η κυρία που θα πάει να γαμηθεί» μου είπε, «προφανώς να εκλάβω την απάντησή σου ως όχι». ευγενική κυρία, θα μπορούσε να μου ανταποδώσει την ευχή, αλλά απλά με χαιρέτησε.
δεν έμαθα ποτέ πόσα λεφτά ήταν η προσφορά, το μόνιμο μπάνερ μου είπαν είναι λογικό εισόδημα, η αγορά του πάνω χώρου ακόμα πιο λογικό, και αν αλλάξεις και το «μότο» σου, βγάζεις κι άλλα.
τώρα που το σκέφτομαι, μόνο ευχαρίστηση μου φέρνει αυτό το «όχι». δεν υπάρχει κανένας συγκεκριμένος λόγος που αρνήθηκα είναι η αλήθεια, ιδεολογικός, ή λόγος «αρχής», δεν πρόλαβα να σκεφτώ τέτοια, απλά δεν μου άρεσε η ιδέα να μου χαλάσουν το template.

δεν με ξαναενόχλησαν.