Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008

blunty sunday


κυριακάτικο ξύπνημα με ένα τραγούδι που λέει "έχεις τα μπράτσα του νίκολας κέιτζ και τα μάτια του τζόρτζ κλούνι" [σε ρυθμό 2step, που για να το χορέψεις πρέπει να ξεβιδωθείς]. το άλμπουμ του viola έπαιζε στο repeat όλη τη νύχτα επειδή βαριόμουν να σηκωθώ να πατήσω το στοπ. το πρωί πρόσεξα τους στίχους...
το d.i.y. δεν είναι απλά δόγμα για τη γενιά των 20άρηδων, είναι τρόπος ζωής. κι εκεί που πιστεύεις ότι τίποτα δεν γίνεται για να αλλάξει η σκατοκατάσταση, ξεφυτρώνουν ένα σωρό πιτσιρίκια με ωραίες ιδέες και σχέδια που κάποια στιγμή πού θα πάει, θα τα κάνουν πραγματικότητα όσα ονειρεύονται [τα ''διαδραστικά''* blog ανθούν έστω και στα κρυφά και το αποδεικνύουν]. πάντα οι αλλαγές γίνονταν στα παρασκήνια, από μικρούς κι από τρελούς που δεν δίνουν μία ούτε για τη δημοσιότητα, ούτε για την προβολή. και τα ψευδώνυμα είναι πολύ περισσότερα από μια απλή κάλυψη για τις ''παρανομίες'' τους. αυτοί οι πιτσιρικάδες που δηλώνουν ''guerilla activists" και σήμερα ζουν στον δικό τους μικρόκοσμο, ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν να πετύχουν. και πώς.
το να απομονώνεσαι από το περιβάλλον της σαβούρας δεν είναι αυτισμός, είναι προστασία, -επιβάλλεται αν θέλεις να αλλάξεις κάτι. και συμφωνούν: οι συζητήσεις στην τηλεόραση περί blogging και όλες αυτές οι μπαρούφες που ακούγονταν από στόματα επωνύμων τις τελευταίες μέρες επαληθεύουν τη ρήση ότι η ''καλύτερη τηλεόραση είναι η κλειστή''. ή η σπασμένη.
domestic is the new rave μου είχε δηλώσει ο τρελάρας [με την καλή έννοια] ''συν-εφευρέτης του μελλοντικού ολυμπιακού αθλήματος 'δυο κροκόδειλοι κι ένας κάστορας'", κι αυτό εξηγεί πολλά απ' όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό. η αιτία που γυρίζουν την πλάτη σε συναυλίες και δεν πολυβγαίνουν -εκτός κι αν είναι σοβαρός ο λόγος- οι 20somethings δεν είναι μόνο τα λεφτά [είναι κι αυτά], είναι η τάση να επιστρέψουν στην ασφάλεια του σπιτιού τους, σε ένα περιβάλλον που το έχουν διαμορφώσει οι ίδιοι. με επιλογές που έχουν κάνει οι ίδιοι, με τη μουσική που γουστάρουν και δεν τους επιβάλλει ο κάθε dj, με ταινίες που προτιμούν να δουν σε μια 11άρα οθόνη στο laptop [και κατεβασμένη] παρά με εννιά ευρώ σε μια πολυτελή αίθουσα.
και δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότεροι δεν έχουν στα σπίτια τους "παραδοσιακό" ραδιόφωνο.
προχθές το βράδυ αναρωτιόμασταν τι φταίει
και αδιαφορούν οι πιτσιρικάδες για τις εμφανίσεις ονομάτων που υποτίθεται ότι είναι δημοφιλή σε συγκεκριμένα site και σε πολλά blog, γιατί ο caribou δεν έκοψε ούτε 200 εισιτήρια για παράδειγμα, τι στο καλό θέλει ο κόσμος για να βγει απ' το σπίτι του; [ποιος κόσμος;]
ο caribou στα live του στην αγγλία κόβει ίδιο αριθμό εισιτηρίων με την αθήνα [μπορεί και λιγότερα], οι tied & tickled trio με 200 θεατές σε άλλη πρωτεύουσα θεωρούνται μεγάλη επιτυχία, ο john maus έπαιξε μπροστά σε δέκα άτομα πρόσφατα στο λονδίνο και κανείς δεν παραπονέθηκε για την έλλειψη κοινού. μήπως δεν πρέπει να μιλάμε για κρίση αλλά απλά να είμαστε περισσότερο ρεαλιστές;
btw, την ίδια στιγμή που έπαιζε ο caribou, στα μαγαζιά της ιεράς οδού γινόταν το αδιαχώρητο...
[*διαδραστικό δεν σημαίνει να έχεις ένα κατεβατό από comments με βρισίδια και σκοτωμούς, ούτε να οργανώνεις πορείες και συλλαλητήρια, διαδραστικό σημαίνει να καταφέρνεις να βγάλεις τον κόσμο απ' τα σπίτια του για να αλλάξει κάτι στην πόλη. έστω και στην εικόνα της...].