Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008

βίον ανθόσπαρτον

την πρώτη φορά που παντρευόταν η αδελφή μου, έτρωγα σούσι με τον φίλο μου τον έρνεστ. τι νέα, μου λέει, την ώρα που βουτούσα ένα καλιφόρνιαν ρολ μέσα στη σάλτσα από σόγια. σήμερα παντρεύεται η αδελφή μου, του λέω. και δε θα ήθελες να ήσουν εκεί; όχι, ευτυχώς που δεν είμαι. δε συμπαθώ τον γαμπρό...
της αδελφής μου της πήρε ένα χρόνο γάμου για να τον αντιπαθήσει πλήρως. με πήρε μια μέρα, όσο ήμουν ακόμα φαντάρος, στη σκοπιά, να μου πει ότι έφυγε από το σπίτι. τώρα αισθάνομαι πολύ καλύτερα. δεν είχε αέρα εκεί μέσα ν' αναπνεύσω. πήρα το παιδί κι έφυγα. ούτε τα ρούχα μου δεν πήρα.
τίποτα όμως δεν τελειώνει πριν τελειώσει. κι έτσι πολλά πακέτα χαρτομάντηλα αργότερα, πολλά πακέτα πατατάκια, ένα διαζύγιο, ένας έρωτας και μια νέα εγκυμοσύνη αργότερα, η αδελφή μου ξαναπαντρεύεται και αυτή τη φορά είμαι κι εγώ εκεί.
έχω αναλάβει να πάρω τα μπαλόνια. βάζω tim buckley στο αυτοκίνητο και πάω. έξω έχει ήλιο κι είναι μια υπέροχη ευκαιρία για να βγω με τα μπαλόνια στην εξοχή και να πατήσω χώμα.
via le chat