Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2008

addicted


όταν πρωτοεμφανίστηκαν οι white stripes ήταν κάπως έτσι, δηλαδή με ήχο συναρπαστικό, πρωτόγονο, που δεν χώραγε σε ταμπέλες, λίγο μπλουζ, λίγο κάντρι, λίγο φολκ, λίγο garage, λίγο απ' όλα και τίποτα συγκεκριμένο. anyway, μου άρεσαν τόσο που έχω περάσει μήνες ακούγοντας τα κομμάτια τους και περίμενα τον επόμενο δίσκο τους με λαχτάρα. μέχρι που τους είδα ζωντανά εκείνη την αποφράδα ημέρα και τέλειωσα μαζί τους δια παντός. πάντα υπάρχει η αφορμή για το τέλος μιας σχέσης. δεν ξέρω αν έφταιγαν οι κακές συνθήκες της συναυλίας, το κακό live, οι μεγάλες προσδοκίες μου μετά από τόση προσμονή, πάντως η απογοήτευση έγινε αποστροφή για τη μουσική τους και σήμερα -αν εξαιρέσω τα τρία πρώτα άλμπουμ- μου είναι αδύαντο να τους ακούσω. η αλήθεια είναι ότι οι moldy peaches ήταν πάντα πιο αγαπημένοι μου, ίσως επειδή έκαναν μόνο ένα άλμπουμ και μετά διαλύθηκαν για να κάνουν αδιάφορες προσωπικές δουλειές [που βαριόμουν να παρακολουθήσω, κι ας τα έχω αγοράσει όλα όσα έχουν βγάλει. από λόξα].
οι επίσης αμερικάνοι big blood που ποζάρουν οικογενειακώς στην εικόνα είναι τέτοιου είδους "κόλλημα", κι είχα καιρό να κολλήσω με ένα γκρουπ και να μου αρέσει ό,τι κι αν έχει βγάλει -ακόμα και αυτά που κάποιος πιο ψύχραιμος θα τα έβρισκε ανυπόφορα. ξέρω κι άλλους τρεις που θα συμφωνούν, δεν είναι μόνο για λάτρεις της weirdness, οπότε δοκιμάστε τους άφοβα. ''Big Blood, the phantom four piece of Asian Mae, Caleb Mulkerin, Rose Philistine and Colleen Kinsella perform only as a duo. An intimate team, walking blind through each other's songs presenting one of a kind recordings tailor-made to the night's performance", αυτά λένε στο myspace τους, κι εδώ είναι τα περισσότερα από τα άλμπουμ τους. το αγαπημένο μου είναι το big blood+the grove [το πέντε].
[μοιάζει λίγο με τη δρούζα η σύζυγος ή ιδέα μου είναι;]
bless grown-so-ugly.
ένα δύο τρία τέσσερα πέντε