Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2008

σάββατο βράδυ


η επιστροφή των dengue fever με το τρίτο [και καλύτερο μέχρι στιγμής] άλμπουμ τους -venus on earth- ήταν άλλος ένας απ' τους πολύ καλούς δίσκους που εμφανίστηκαν τις τελευταίες μέρες. απ' τα υπόλοιπα, συμπαθητική η adele [με το 19], έχει όλες τις προδιαγραφές για να πουλήσει, αλλά τη βαρέθηκα. όχι και 5 στα 5 ρε φίλε, θα μου πεις εδώ 5 στα 5 πήραν κι οι british sea power και μάλιστα παντού [πλην uncut, που τους έδωσε αυτό που αξίζουν: (τα) τρία], η adele σε ενόχλησε; η amy μπορεί να κυλιέται στα σκατά, αλλά τουλάχιστον δεν έχει γίνει ούτε στιγμή βαρετή [το ότι συνεχίζει να εμφανίζονται σταθερά post στο κρυφο-fansite της εδώ κι ένα χρόνο το αποδεικνύει]. και μια και τό 'φερε η κουβέντα, στον σημερινό ταχυδρόμο εκτός από το πολύ καλό βιβλίο που δίνει για τον bob dylan αποκαλύπτεται η εξίσωση του σκατού:
Σ=Pf(1+Cf) + Pb(1+Cb) +Pm(1+Cm), όπου P το αποξηραμένο μέρος και C η κατακράτηση νερού.
dengue fever rule, μπορεί να ακούγονται πολύ εξωτικοί για να τους δεις εξώφυλλο στο nme και να είναι καταδικασμένοι να μείνουν β' διαλογής, αλλά οι british sea power μπροστά τους π.χ. φαίνονται σαν το υλικό της εξίσωσης. τουλάχιστον για τα δικά μου αυτιά. το integration είναι τραγούδι-αρρώστια.
το ομώνυμο ''χαμένο'' άλμπουμ του harumi απ' το 1968 ήταν η ανακάλυψη [αποκάλυψη?] της ημέρας, επέμενε η kolk να το ακούσω και είχε δίκιο [ως συνήθως]. ηχογραφημένο για την verve με παραγωγό τον tom wilson [παραγωγό των velvet underground στο θρυλικό με την μπανάνα και το white light/white heat, των soft machine, του dylan στις αρχές των 60s, των mothers of invention των simon & garfunkel και του sun ra] ήταν ένα διπλό άλμπουμ με τον γιαπωνέζο harumi να τραγουδάει στα αγγλικά [και λίγα γιαπωνέζικα] όμορφα ποπ κομμάτια στο κλίμα της εποχής, ψυχεδελικά και με λαλαλα που του προκαλούσε το acid, με κιθάρες, όργανο και γιαπωνέζικα έγχορδα. είναι τόσο καλό όσο και τα περισσότερα εκείνης της εποχής, 13 κομμάτια συνολικά, με μόνο μία ''ατυχία'' που τους ξέφυγε απ' τα πολλά ναρκωτικά -το "twice told tales of the pomegranate forest" είναι 24 άχρηστα λεπτά με ασυναρτησίες του γιαπωνέζου και της οικογένειάς του που δεν ξέρω, μπορεί στη μετάφραση να είναι σαν σενάριο του ozu...
το 24λεπτο ambient το πέταξα για να χωρέσει το άλμπουμ στο rapidshare, το υπόλοιπο είναι
εδώ.