Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2008

παρατρίχα.


on the way to london.
πάνω σχεδόν από το heathrow. το αεροπλάνο σε φάση προσγείωσης, στα ακουστικά η kim miller [των mono in vcf] τραγουδάει το keys to the house.
τη στιγμή ακριβώς που λέει για δεύτερη φορά ''he said to go and then he said i don't care if you're dead or if you live with somebody else, i gave you the keys, i gave you my house'' κι εγώ σκεφτόμουν σκηνές από ταινίες καταστροφής, συγκρούσεις στον αέρα και αναρωτιόμουν τι να αισθάνεσαι άραγε λίγο πριν διαμελιστείς και διασκορπιστείς στα αγγλικά λιβάδια, δίνει μια ξαφνική βούτα το αεροπλάνο και γίνεται της κακομοίρας. λάπτοπ βρέθηκαν στον αέρα, βιβλία δέκα θέσεις πιο μπροστά [ενώ κανονικά θα έπρεπε να είναι πιο πίσω, τι στο διάλο, δεν ισχύει η επιτάχυνση στον αέρα, τους έχουν καταργήσει όλους τους νόμους;], επιφωνήματα τρόμου, οι διπλανοί άσπροι σαν χαρτί. ευτυχώς που είχαμε δεθεί για την προσγείωση και δεν έφτασε κανείς μέχρι το ταβάνι. αν είχε συμβεί δέκα λεπτά πιο νωρίς θα είχαμε φάλκον νο 2 [αυτό με τον κρανιδιώτη].
η αλήθεια είναι ότι δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς και πολλά πράγματα, μόνο ότι πάει τέλειωσε. ούτε ολόκληρη η ζωή περνάει μπροστά απ' τα μάτια σου, ούτε καν ένα δέκατο έκτο. πού να προλάβει; μόνο πάει τέλειωσε προλαβαίνεις να σκεφτείς. μετά κοιτάζεις τους διπλανούς, τους απέναντι, που για αντίδραση γελάνε σαν χαζοί.
δεν γράφω άλλα, γιατί έχουμε κι επιστροφή.
κατά τ' άλλα είχε νυχτώσει και η διαδρομή λονδίνο-μπρίστολ ήταν μόνο κίτρινα φώτα και πολυκατοικίες [με συνοδεία etched headplate]. κι αν δεν έχεις κάτι να δεις απ' το παράθυρο, προσέχεις το πιο κακόγουστο πούλμαν που έχεις δει στη ζωή σου. αγγλικής αισθητικής: βισινί βελούδινη ταπετσαρία με μαύρο leopard και μωβ-βισινί καρό λαχούρι με μαύρο περίγραμμα, κίτρινη δερματίνη στο ''μαξιλάρι'' και καναρινί κουρτίνες. αθήνα-μπρίστολ είναι ίσα με δώδεκα ώρες, πιο κοντά είναι η νέα υόρκη. απ' τις δέκα το πρωί ξέκίνησα απ' το σπίτι μου, είναι δέκα ώρα ελλάδας και μόλις πατήσαμε το πόδι στο ξενοδοχείο. ευτυχώς που εδώ είναι οχτώ και θα προλάβουμε το φαΐ [το παστίτσιο της ολυμπιακής μας βγήκε απ' τη μύτη].
στο κλαμπ απέναντι έχει ουρές τα πιτσιρίκια, όλα ντυμένα με κοντομάνικα και καρναβάλια και στο πλοίο μπαρ ''θέκλα'' οι ουρές φτάνουν μέχρι το δρόμο. κι εκεί πιτσιρίκια.
κατά τ' άλλα σε μισή ώρα έχω μετρήσει τέσσερα ποντίκια [πέντε] που κυκλοφορούν ανενόχλητα διασχίζοντας τους δρόμους λες και είναι μασκότ.
η συνέχεια αύριο.