Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2007

robots

polaroids


family battle snake @ vm, 29/12/07

living furniture

,,,


facebook πάπαλα. μας τελείωσε. deactivated. ποτέ δεν το συμπάθησα έτσι κι αλλιώς.
moon wiring club-roger's ghost

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2007

::::


denzel+huhn-kleiner bruder
τι να πιστέψεις; η χθεσινή απάντηση του thom yorke στους ισχυρισμούς της [πρώην] εταιρίας τους στην λονρέζικη times:
for your information>>>we did not ask for a load of cash from our old record label EMI to re- sign. that is a L I E.
The Times in the UK should check its facts before it prints such dirt.
whAT we WANTED WAS some control over OUR WOrK and how it was used in the future by them -that seemed REASONAblE to us, as we cared about it a great deal.
Mr Hands was not interested.
So neither were we.
We made the sign of the cross and walked away. Sadly.
We are extremely upset that this crap is being spread about.
To bedigging up such bullshit, or more politely airing yer dirty laundry in public, seems a very strange way for the head of an international record label to be proceeding.
On a happier note we took no 'BRead-HEAd' advances at all from both independent labels XL and TBD for our new record.
So judge for yourself.
AND we are really excited to be working with them. SHock!
AT least they do not behave like confused bulls in a china shop.
much love
thom
x

////


on a desolate shore a shadow passes by-fennesz

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2007

φακ έιντζελς


η λίστα με τα favourites του πορτογάλου ήρθε μέσω msn σήμερα, αλλά θα δημοσιευτεί στις 31, μια μέρα μετά την κυκλοφορία της εφημερίδας που δουλεύει [να μην του στερήσουμε και την παγκόσμια αποκλειστικότητα]. αμέσως μετά τα πυροτεχνήματα μου έχει υποσχεθεί δύο νέα κομμάτια burial. πριν από λίγο επανεκτίμησε την αξία του άλμπουμ του και δήλωσε μετάνοια που δεν το έβαλε στην 10άδα -μετάνοιες και νηστεία και συγχώρεση γονυπετής, όχι μόνο ομολογία, δεν αρκεί.
μετά από δυο ώρες ζαλάδας και link με νέες κυκλοφορίες που είναι η μία χειρότερη απ' την άλλη [πολύ άσχημα μπαίνει το 2008] καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως οι στίχοι του etched headplate λένε: dark angel / fall from the heavens above / fuck me, angel, in a bar / to be in love...
δεν έχει σημασία που είναι λίγο ασυνάρτητοι [λίγο;], έτσι κι αλλιώς ποιος προσέχει τους στίχους στον burial; αν θέλεις στίχους, πρόσεχε αυτό που είναι παλιό, καλό [και δοκιμασμένο]:
the night i heard caruso sing
[συνεχίζεται...+ λίγο κόκκινο μπαλόνι]

εμτζιεμτί


κι αυτοί εδώ με τις γάτες είναι απ' το μπρούκλιν. mgmt τους λένε.
αυτοί μου αρέσουν. ωραίο τραγούδι. βίντεο δεν βρήκα, μόνο κάτι live. είναι σαν yeasayer αλλά πιο groovy. θα πάνε μπροστά. [το σεξ οριεντέισιον άγνωστο].
time to pretend

σαμ σπάρο


θυμηθείτε αυτό το όνομα: sam sparro. [σημ: ο σπάρος είναι το πιο νόστιμο ψάρι].
απ' το έλ έι, σέξι, με τραγούδια όπως αυτό, που λογικά θα έπρεπε να ήταν πιο μεγάλη επιτυχία απ' το grace kelly. το 2008 θα γίνει ο αμερικάνος μίκα. δεν είναι μόνος του στο συγκρότημα, έχει κι άλλον έναν που τον λένε golden. στις φωτογραφίες πάντως ποζάρει μόνος του. μόνος του γράφει και τα τραγούδια. είναι και γκέι; ε ρε μάναμ', θα σαρώσει.
black & gold.

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2007

...the lost art


κι επειδή μας την έπεσε ο peter για όσα ''άσχετα'' και ''άδικα'' γράφτηκαν σε παρακάτω post για το χιπ χοπ, να 12 άλμπουμ που ξεχώρισα απ' τις κυκλοφορίες της χρονιάς. φυσικά και υπήρξαν καλά άλμπουμ.
και δεν έγραψα ποτέ ότι το είδος είναι κακό, απλά δεν το άκουσα όσο παλιότερα γιατί έχω αρχίσει και το βαριέμαι...
η sharon jones & the dap kings εκτός συναγωνισμού και:
01. k-os-atlantis hymns for disco [εδώ -τι κομματάρα!- και στο βίντεο παρακάτω]
02. saul williams-the inevitable rise and liberation of niggy tardust
03. jay z-american gangster
04. lifesavas-gutterfly
05. el-p-i'll sleep when you're dead
06. lupe fiasco-the cool
07. the shape of broad minds-craft of the lost art
08. dalek-abandoned language
09. black milk-popular demand
10. ugk-underground kingz
11. pharaoh monk-desire
12. blue & exile-below the heavens

τσίκα-μπουμ


χαλαρουίτα, μάγκα είν' η ζωή μικρή, ρούφα την τσίκα, σήμερα είναι κυριακή...
ο εισβολέας μου λύνει την απορία τι είναι η "τσίκα":
"τσίκα, ο τάκος το χασίσι, σαν ένα πακέτο τσιγάρα, ένα κομμάτι ψημένο μαύρο. από την τσίκα έφτιαχναν τη σφήνα -ένα πράγμα σαν οδοντογλυφίδα μυτερό, το έκοβαν κομμάτια και το έβαζαν στο άφιλτρο τσιγάρο για να μην στρίβουν...
η ζωή είναι μικρή για διάθεση αρνητική".
οι συναυλίες του εισβολέα [με τον τάκι τσαν και τον φάνη-αφανή] είναι απ' τις εμπειρίες που δεν περιγράφονται, απ' αυτές που αξίζει να τις ζήσει κανείς έστω και μια φορά για να καταλάβει τι εστί πάθος. χωρίς αστεία, είναι η μόνη original λαϊκή μουσική που μπορεί να πετύχει κανείς στην ελλάδα σήμερα. με κοινό φανατικό, που διασκεδάζει και εκτονώνεται πραγματικά. και φτηνά. με 12 ευρώ. γιατί αν χρειάζεσαι 180 ευρώ το μπουκάλι με το καλησπέρα, για τι στοδιάλο λαϊκή μουσική μιλάμε; είναι σαν να λες λαϊκή μουσική το κλαρίνο του γούντι άλλεν που σου στοιχίζει περισσότερο από ένα ευρώ το φύσημα.
hostile-andy stott

ιρέιζ


νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να κάνει πιο έξυπνη κίνηση ο thom yorke. τα remixes στα κομμάτια του eraser [από four tet, various production, the bug και burial, μέχρι field, surgeon, christian vogel και modeselektor] μπορεί να μην είναι όλα το ίδιο πετυχημένα, αλλά αν τα ακούσεις συνολικά το αποτέλεσμα είναι πολύ πιο ενδιαφέρον απ' το original. τα τρία ep τα οποία τα πουλάει το boomkat [και τα αγόρασα] είναι στα παρακάτω λίνκ. αξίζουν.
όποιος πρόλαβε μέχρι αύριο το πρωί, είναι το δώρο της ημέρας.
ep 1. ep 2. ep 3.

polaroids

part 1

Ήταν μια περίεργη χρονιά το 2007. Κατ’ αρχάς, ήταν μια χρονιά που δεν παρακολούθησα καθόλου τηλεόραση κι έτσι έχασα όλα τα γεγονότα που θα μου έδιναν πόντους σε ένα τηλεοπτικό trivia. Μπορεί να είμαι κι ο μοναδικός που δεν είδε Λαζόπουλο ούτε μια φορά. Τις Τρίτες κλείναμε τεύχος και τα Σάββατα δεν έτυχε ποτέ να είμαι στο σπίτι. Χάνεις την επαφή με την πραγματικότητα, αλλά κερδίζεις την ησυχία σου και αποτοξινώνεσαι απ’ την μπουρδολογία και την ηλιθιότητα. Όχι της συγκεκριμένης εκπομπής, των υπολοίπων. Αρκεί να διαβάσεις τα κυριακάτικα τηλεοπτικά ένθετα μια φορά για να μάθεις τα πάντα. Δηλητηριώδη σχόλια και κριτική για ένα μέσο που εξυπηρετούν. Αν θέλεις να γλιτώσεις απ’ την ανοησία, απλά παύεις να ασχολείσαι μαζί της. Μόνο κάτι εκπομπές με συνταγές μαγειρικής είδα τα πρωινά στον Σκάι που μου άνοιγαν την όρεξη, αλλά δεν μαγειρεύω πια, κι έτσι ήταν my daily waste of time. Ήταν η ώρα που ετοιμαζόμουν να πάω στη δουλειά -συνήθως έφευγα ακριβώς που το ελικόπτερο πέταγε πάνω απ’ την Αθήνα για να περιγράψει την κίνηση στους δρόμους, κάτι που επίσης δεν κατάλαβα τι εξυπηρετεί, εκτός από την ευκαιρία για καλυμμένη διαφήμιση.
Το 2007 ήταν η χρονιά που είδα αρκετούς φίλους να προοδεύουν. Είναι μεγάλη η χαρά όταν βλέπεις τους φίλους σου να προοδεύουν. Ακόμα κι αν δεν προλαβαίνεις να τους το δείξεις ή θεωρείς ότι είναι περιττό να το εκφράσεις γιατί είναι αυτονόητο. Ο πιτσιρίκος [είμαι περήφανος που είμαι φίλος του, δεν πα’ να γράφονται γι’ αυτόν όλες οι κακίες του κόσμου] έβγαλε δεύτερο βιβλίο, έγραψε κείμενα για επιθεώρηση -ρεζίλι έγινα, παίζεται εδώ κι ένα μήνα και δεν το είχα πάρει είδηση- έγινε τραγούδι στην παράσταση του Κραουνάκη, έγραψε ξανά για τον Economist, έχει την πιο πετυχημένη στήλη στη lifo και στη μεγαλύτερη κυπριακή εφημερίδα, προσωπικά και με τα μισά θα ήμουν ευτυχισμένος. Θα ήθελε να άρεσε σε όλους. Κι εγώ θα το ήθελα. Εμ, δεν γίνεται. Προοδεύουν κι άλλοι, αλλά δεν είναι τόσο διάσημοι.
Το 2007 θα το θυμάμαι για διάφορους λόγους:
~Βρεθήκαμε με τον Άγγελο καλεσμένοι στην πιο σημαντική για μας ελληνική ραδιοφωνική εκπομπή και ακόμα αναρωτιέμαι αν ήταν αλήθεια. Στο μικρόφωνο ήμουν χάλια και δεν μπορούσα να αρθρώσω δυο λέξεις της προκοπής, αλλά γνωρίσαμε τον άνθρωπο που έχει διαμορφώσει κατά ένα πολύ μεγάλο μέρος τα μουσικά μας γούστα. Κι αυτό αρκεί. Το ότι τα έκανα μούσκεμα δεν έχει σχέση με το ότι έξω έβρεχε καταρρακτωδώς.
~Πήγα να πάρω συνέντευξη από κάποια μεγάλης ηλικίας κυρία που δεν είχα ούτε ακουστά και δεν ήξερα τίποτα για τη ζωή της [let alone she was totally deaf]. Βρέθηκα σε ένα σουρεαλιστικό περιβάλλον ροζ ρόμπας, μαύρης ψηλοτάκουνης γόβας, ξυρισμένου φρυδιού και βρισιών [τον άντρα της τον αποκαλούσε παλιόπουστα και απειλούσε να τον πετάξει απ’ το μπαλκόνι] και έγινα μάρτυρας ενός συγκλονιστικού μονολόγου με την ιστορία μιας ζωής. Ανεπανάληπτη εμπειρία.
~Επίσκεψη στο σπίτι διάσημης τραβεστί για συνέντευξη, λίγο πριν παίξουν οι Beastie Boys σε εκείνη την επεισοδιακή βραδιά. Με δύο φωτογράφους. Θα μιλούσε για το Gay Pride, αλλά τελικά βγήκε πολύ πιο προσωπικό κι έγινε Αθηναία. Είχα άγχος να μην αργήσουμε και χάσω τη συναυλία, αλλά εκείνη είχε καλή διάθεση κι έλεγε ιστορίες. Λίγο πριν σβήσω το μαγνητόφωνο μας διηγήθηκε το απίστευτο περιστατικό: είχε πάει σε κάποια έρημη παραλία κι είχε ξαπλώσει να κάνει ηλιοθεραπεία όταν εμφανίστηκαν τρία «τεκνά» που κάθισαν πενήντα μέτρα πιο πέρα. Γδύθηκαν, κι ένας απ’ αυτούς άρχισε να στρίβει μπάφο με το πουλί του. Μπορεί και πάνω στο πουλί του, λίγη σημασία έχει, έτσι κι αλλιώς η σκηνή ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας μου. Την ώρα που τους πλησίασε κι άρχισαν να ανταποκρίνονται [δεν μεταφέρονται όλα], εμφανίστηκε ένα ντάτσουν με γύφτους και τους πρόγκιξε. Καταραμένο ντάτσουν…Σε δυο ώρες στους Beastie Boys θα γινόταν της Κορέας. Τα γνωστά…
~Στο σπίτι του Παύλου Μάτεσι με την Γκέλυ [είναι γείτονας]. Πίνοντας καφέ. Μας μιλάει για τα πτώματα των τζάνκι που κατεβάζουν απ’ το λόφο του Στρέφη και την εγκληματικότητα στην περιοχή. Μας λέει ότι του έχουν κάνει διάρρηξη στο συγκεκριμένο διαμέρισμα τρεις φορές. Πριν μερικές νύχτες δοκίμασαν να του ξανα-ανοίξουν την εξώπορτα, αλλά έδωσε μια κλωτσιά από μέσα και οι κλέφτες το έβαλαν στα πόδια. Στη συνέχεια, πήγαν κι έκλεψαν την από κάτω! [Την επομένη έβαλε πόρτα ασφαλείας]. Πριν φύγουμε τον ρωτάω «δηλώνετε αριστερός. Με την πολιτική τι σχέση έχετε;»
«Αριστερός είμαι, αλλά με την πολιτική δεν έχω καμία σχέση. Το ότι δηλώνω αριστερός δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να κριτικάρω την αριστερά. Τα να είσαι αριστερός σήμερα είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Το ΚΚΕ έχει πάθει αγκύλωση και είναι να θλίβεσαι, ο Συνασπισμός έχει προοπτικές αλλά πρέπει να κάνει κάτι δραστικό. Δεν με αφορά η πολιτική. Και επειδή είσαι πολύ νέος, σου λέω ότι έχει να αυτοκτονήσει πολιτικός από το 1940. Κάτι σημαίνει αυτό…».
Την επομένη άκουσα πρώτη είδηση ότι έκανε απόπειρα αυτοκτονίας έλληνας πολιτικός. Τραγική ειρωνεία ή προφητεία;
[στη φωτο: η ραραού με τον σκύλο παραμάσχαλα].

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2007

polaroids

athena


μία ελληνίδα που ασχολούνται μαζί της τα αγγλικά έντυπα. που γράφουν τα καλύτερα. το channel 5 παρουσιάζει σε ντοκιμαντέρ -γυρισμένο στην βόρεια ελλάδα- τη μουσική της. η guardian την χαρακτήρισε ''one of the discoveries of the year". [εδώ ακόμα επενδύουμε σε μπούρδες. κι ετοιμαζόμαστε για την επόμενη γιουροβύζιον].
Πού γεννήθηκες Αθηνά; Πες μου μερικά πράγματα για σένα.
Γεννήθηκα στο Λονδίνο. Στη συνέχεια γύρισαν οι γονείς μου στη Θεσσαλονίκη όπου μεγάλωσα –και οι δύο γονείς μου είναι Έλληνες- και μετά ξαναγύρισα στο Λονδίνο. Από πολύ μικρή ήθελα να ασχοληθώ με τη μουσική. Ήξερα από παλιά ότι θα είμαι κοντά στη μουσική, πρέπει να ήμουν 6-7 όταν το συνειδητοποίησα, αλλά μου πήρε κάποια χρόνια για να γίνει. Αρχικά ήμουν αυτοδίδακτη, κλεινόμουν στο δωμάτιό μου, μάθαινα τραγούδια απ’ έξω από δίσκους των γονιών μου. Σιγά-σιγά πήρα το θάρρος να το πω στους γονείς μου, ξέρεις, αυτοί είναι που θέλεις να δείξεις την ψυχή σου αρχικά.
Δεν έχουν σχέση οι γονείς σου με τη μουσική…
Όχι. Και τους φάνηκε λίγο κάπως… Προτιμούσαν να κάνω κάτι άλλο, σίγουρα. Σπούδασα Διοίκηση Επιχειρήσεων και όταν ήμουν στη Νέα Υόρκη γνώρισα μια τύπισσα από το Julliard School of Music κι εκεί έκανα μαθήματα. Mε αυτήν έκανα τα πρώτα μου μαθήματα φωνητικής και στη συνέχεια σπούδασα στο Trinity, jazz και κλασικό, στο Λονδίνο. Λειτούργησε θετικά το ότι ήμουν αυτοδίδακτη μέχρι μια ηλικία και μετά σπούδασα. Μπορεί να πήρε περισσότερο χρόνο, αλλά μου δόθηκε η ευκαιρία να αποκτήσω τη δικιά μου φωνή, το δικό μου στυλ, το δικό μου ύφος. Τον δικό μου τρόπο να τραγουδάω, τέλος πάντων.
Τα ελληνικά στοιχεία που έχεις ενσωματώσει λειτούργησαν θετικά στην Αγγλία;
Νομίζω ναι. Νομίζω ότι ο τρόπος που έχω συνδυάσει τα ελληνικά και τα αγγλικά στοιχεία κάνει το δίσκο να ακούγεται στους άγγλους σαν κάτι διαφορετικό. Είναι διακριτικά τα ελληνικά στοιχεία, αλλά υπάρχουν. Ήθελα να εκφράσω ποια είμαι και είμαι λίγο και από τους δύο κόσμους, έτσι μου βγήκαν τραγούδια και στο γράψιμο και στην ερμηνεία και στον τρόπο που ηχογραφήθηκαν. Ηχογραφήθηκαν στο Λονδίνο και στην Αθήνα με μουσικούς και από τις δύο χώρες, δηλαδή ήρθαν πραγματικά οι δύο κόσμοι μαζί. Μπορεί να μην καταλάβει κάποιος αναγκαστικά ότι είναι ελληνικά τα στοιχεία, αλλά το διαφορετικό το καταλαβαίνει. Σίγουρα. Υπάρχουν, πάντως, διάφορα ελληνικά στοιχεία στο δίσκο, για παράδειγμα έγραψα ένα κομμάτι βασισμένο σε ρυθμό ζεϊμπέκικου, το Inside Out, με σύγχρονη ενορχήστρωση, στο Wooden Horse αναφέρομαι στον Δούρειο Ίππο της Ιλιάδας, στο Eden χρησιμοποιώ πολλά γυρίσματα της φωνής και μελωδία ελληνική. Στοιχεία ελληνικά στη φωνή υπάρχουν σε όλο το δίσκο.
Σε βοήθησε το γεγονός ότι σπούδασες μουσική;
Ήταν πολύ καλό το ότι σπούδασα γιατί μου δόθηκαν πιο πολλές επιλογές. Μαθαίνεις πώς να στήνεις τη φωνή σου, πώς λειτουργεί όλο αυτό το φανταστικό όργανο, έχεις πολύ μεγαλύτερη παλέτα επιλογών να διαλέξεις, λειτούργησε καλά.
Στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολο να βγάλει κάποιος νέος μουσικός δίσκο. Στην Αγγλία πώς είναι τα πράγματα;
Είναι δύσκολο γενικά για ένα νέο μουσικό να βγάλει δίσκο. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Αγγλία. Ο κάθε τόπος έχει τις διαφορετικές δυσκολίες του. Τα έκανα όλα ανεξάρτητα, ούτως ή άλλως, μόνη μου -με τη βοήθεια των συνεργατών μου φυσικά. Πρόσφατα γνώρισα τον manager μου και άρχισα να έχω μια βοήθεια, αλλά ουσιαστικά έστησα δική μου εταιρία. Υπάρχει κρίση στις δισκογραφικές, αλλά απ’ την άλλη τα live ανεβαίνουν συνέχεια. Δυστυχώς, αυτό δεν μεταφράζεται σε πωλήσεις CD. Στα live γίνεται χαμός, το ίντερνετ έχει βοηθήσει τους ανεξάρτητους καλλιτέχνες, μπορείς να επικοινωνήσεις απ’ ευθείας με τους ακροατές, άμεσα. Στο Λονδίνο είναι μαζεμένοι μουσικοί, καλλιτέχνες απ’ όλο τον κόσμο, τρομερά ταλέντα, κάτι που μου δίνει φοβερή έμπνευση και ελπίδα.
Με τι μουσική μεγάλωσες;
Όταν ήμουν μικρή ακούγαμε κυρίως Χατζιδάκι, κάποια ρεμπέτικα και κάποια άλλα πράγματα που υπήρχαν στο σπίτι ή στο ραδιόφωνο, αλλά και πολλή ξένη μουσική, ροκ, Beatles, Pink Floyd, jazz κλασικό…
Μιλάς για «καημό» σε κάποια συνέντευξή σου που διάβασα. Τι σημαίνει αυτός ο καημός για έναν άνθρωπο τόσο νέο σε ηλικία;
Νοιώθω ότι πέρα από τα βιώματά μου και τις ιστορίες που έχω ακούσει απ’ τις γιαγιάδες μου, υπάρχει μέσα μου ένας καημός, στις φλέβες μου, είναι στο DNA μας. Μας έχει μεταδοθεί απ’ τους προγόνους μας αυτός ο καημός και είναι θεραπευτικό το να τον βγάζεις στα κομμάτια. Όταν βγάζεις τον πόνο και τον καημό καθαρίζεις. Γενικά, το να γράφω λειτουργεί πολύ θεραπευτικά και διδάσκομαι κι από την τέχνη μου. Τρελαίνομαι να κάνω live, να παίζω ζωντανά, μου αρέσει αυτή η ενέργεια που υπάρχει απ’ τον κόσμο, η επικοινωνία, συζητάμε να έρθουμε Φεβρουάριο ή Μάρτιο με την μπάντα για εμφανίσεις στην Αθήνα. Έχουμε πολλούς καλούς μουσικούς στην Ελλάδα, μου κάνει εντύπωση πόσα ταλέντα υπάρχουν σε τόσο μικρό μέρος.
Πες μου για την εμπειρία με τα live σου στην Αγγλία.
Η πρώτη περιοδεία μας στην Αγγλία ήταν sold out. Ήταν πολύ συγκινητικό, κι ας λειτούργησε από στόμα σε στόμα, δεν το περίμενα. Παίζαμε σε κάτι μέρη όπως το Newcastle σε χώρους 400 ατόμων και ήταν φίσκα. Αναρωτιόμουν τι κάνουν όλοι αυτοί εδώ; Δούλεψα πάρα πολύ γι’ αυτό, πολλά χρόνια, σιγά σιγά. Έφτιαξα ντέμο, website, έπαιξα live στο Womad, μετά έπαιξαν κάποια κομμάτια στο ραδιόφωνο και άρεσαν. Κάποιοι DJ αγάπησαν αυτό που κάνω. Ήταν και το MySpace που βοήθησε, έτσι κάπως πρέπει να έγινε.
Πιστεύεις στην τύχη;
Πιστεύω ότι κάθε μέρα που περνάει σου δίνονται ευκαιρίες, περνάνε μπροστά μας πράγματα, αρκεί να μπορείς να τα αρπάξεις. Υπάρχουν μικρές εκπλήξεις και ευκαιρίες τις οποίες κάποιοι άνθρωποι τις βλέπουν και κάποιοι δεν τις βλέπουν. Κάποιες μέρες που τις βλέπει είναι πιο τυχερός ίσως. Ο κόσμος έχει κουραστεί απ’ την ψευτιά, απ’ αυτά τα σιδερωμένα πράγματα, που προσπαθούν ν’ αγγίξουν την τελειότητα αλλά τελικά δεν είναι καθόλου τέλεια, ίσα-ίσα που είναι περίεργα κατασκευάσματα. Τι θα πει τέλειο; Το τέλειο έχει και ατέλεια μέσα, είναι ωραίο να αφήνεις τον εαυτό σου να εκφράζεται με έναν τρόπο ακατέργαστο.
Η εμφάνιση παίζει καθόλου ρόλο; Το ότι είσαι όμορφη σου άνοιξε κάποιες πόρτες;
Η εξωτερική εμφάνιση μπορεί να λειτουργήσει και θετικά και αρνητικά. Δηλαδή μπορεί να σου ανοίξει πόρτες απ’ τη μία, αλλά απ’ την άλλη μπορεί να μην δώσει ο άνθρωπος που σε βλέπει μια ευκαιρία στη μουσική σου και να πει «έλα τώρα αυτή…». Θέλω να πω ότι είναι πολύ σχετικό, όπως επίσης και το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί αρχικά να τους θεωρήσεις ωραίους, αλλά μετά να τους μιλήσεις και να μην τους βλέπεις πια ωραίους. Και το αντίστροφο. Δεν ξέρω πώς γίνεται, αυτό είναι ένα μυστήριο, η εσωτερική ομορφιά του ανθρώπου κάπως βγαίνει και στην εξωτερική. Δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι στα μάτια, κάτι στην αύρα, βγαίνει πάντως και στην εξωτερική. Και σημασία αυτό έχει, να καλλιεργήσεις το μέσα γιατί βγαίνει και έξω. Όλοι προσπαθούν να φτιάξουν το έξω, αλλά δεν καταφέρνεις τίποτα αν δεν φτιάξεις το μέσα σου.
Έχεις αισθανθεί ποτέ ξένη στην Αγγλία;
Περιέργως, δεν το λαμβάνουν υπόψη πολύ, τουλάχιστον τώρα που τραγουδάω στα Αγγλικά. Παλιότερα πέρασα διάφορες φάσεις, πειραματίστηκα με διάφορα είδη μουσικής, σε κάποια φάση είχα ξανα-ανακαλύψει τις ρίζες μου και τα παραδοσιακά. Τότε τραγουδούσα στα ελληνικά και ήταν πολύ πιο έντονο το ότι είμαι Ελληνίδα. Παρόλα αυτά, υπήρχε μεγάλο κοινό στην Αγγλία που του άρεσε αυτό, το ότι ήταν φρέσκο και διαφορετικό. Άκουγαν την ελληνική μουσική τραγουδισμένη με έναν τρόπο εντελώς δικό μου. Όποτε έχω την ευκαιρία παίζω σε φίλους και συνεργάτες ελληνική μουσική για να πάρουν μια γεύση τι γίνεται πραγματικά εδώ. Δυστυχώς, στο εξωτερικό δεν ξέρουν τι σημαίνει ελληνική μουσική. Έχουν συνηθίσει στους ανθρώπους από διάφορες χώρες, έχουν αγκαλιάσει τις διαφορετικές κουλτούρες. Η δική μου τέχνη εκφράζει και τις δύο πλευρές, είμαι δίγλωσση και αυτό τους αρέσει. Σκέφτομαι και τραγουδάω στα αγγλικά, τα ακούσματά μου είναι τέτοια, τους μιλάω άμεσα στη γλώσσα τους. Δεν είμαι ξένη από αυτή την άποψη.
Πώς είναι να ζεις στην Αγγλία;
Έχει τα καλά έχει και τα κακά της, όπως παντού άλλωστε. Τρέξιμο πολύ, ο κόσμος είναι σε ένα φοβερό τρέξιμο συνέχεια. Δύσκολα σταματάει κανείς να σκεφτεί, να επεξεργαστεί πράγματα, γιατί οι ρυθμοί είναι πάρα πολύ γρήγοροι. Αυτό θα έλεγα είναι από τα πιο αρνητικά. Απ’ την άλλη, το ότι μαζεύεται τόσος κόσμος από τόσες πολλές χώρες, το ότι γίνονται τόσα πράγματα, έχει θέατρα να δεις, συναυλίες, εκθέσεις, έχει τόσα ερεθίσματα. Αλλά μου λείπει κι η Ελλάδα. Πάρα πολύ. Επιστρέφω για να γεμίσω μπαταρίες. Μου λείπει καταρχάς η φύση η ελληνική, η θάλασσα, το φως, το φαγητό, οι άνθρωποι, η ζεστασιά, ζουν εδώ οι δικοί μου, πολλοί φίλοι μου.
Έχεις διαβάσει ποτέ κάτι για τη μουσική σου που σε πείραξε;
Έχω διαβάσει αρνητικά, αλλά ο καθένας έχει τη γνώμη του, δεν το παίρνω προσωπικά, είναι υγιές να γίνεται μια συζήτηση. Και στα blogs που γίνονται συζητήσεις….
Δεν σε επηρεάζουν αυτά;
Στην αρχή ίσως περισσότερο… Προφανώς, όλα μας επηρεάζουν στη ζωή, απλά νομίζω ότι αν άφηνα κάθε πράγμα να με επηρεάσει [ακόμα και θετικό] δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα. Χαίρομαι όταν αρέσει αυτό που κάνω, αλλά αν δεν αρέσει είναι δικαίωμά τους, δεν γίνεται να αρέσεις σε όλους. Κάνω αυτό που πρέπει και προχωράω. Αρκεί να είμαι πρώτα εγώ ευχαριστημένη με αυτό που έχω κάνει. Αν έχω μια ανασφάλεια, δηλαδή ξέρω ότι δεν έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό, τότε θα ’χω πρόβλημα όταν ακούσω μια αρνητική κριτική, γιατί ουσιαστικά θα ακούω μια φωνή που θα μου εντοπίζει ό,τι σκέφτηκα κι εγώ για τον εαυτό μου. Αυτό σε ενοχλεί πιο πολύ. Φυσικά, πάντα αλλάζουμε κι εξελισσόμαστε και τώρα αν έκανα το δίσκο θα τον έκανα τελείως διαφορετικά. Εκείνη τη στιγμή όμως έκανα πραγματικά ό,τι καλύτερο μπορούσα, ήμουνα όσο πιο αληθινή μπορούσα. Κι αυτό έχει σημασία.
Τι πιστεύεις, ένα θετικό ή ένα σχόλιο αρνητικό είναι πιο επικίνδυνο;
Και τα δύο για διαφορετικούς λόγους. Το να λάβεις υπόψη ένα καλό σχόλιο είναι επικίνδυνο με την έννοια ότι αν το πιστέψεις κι επαναπαυθείς και πεις καλά είμαι, νομίζω ότι τελείωσε πλέον. Απ’ την άλλη, αν πάρεις στα σοβαρά ένα σχόλιο αρνητικό και προσπαθήσεις να αλλάξεις τη μουσική σου σε σχέση με αυτό που θέλουν οι άλλοι, είναι εξίσου επικίνδυνο. Και στις δυο περιπτώσεις μπορεί να σε αποπροσανατολίσει. Πρέπει να υπάρχει μία ισορροπία να χαίρεσαι [γιατί όχι;] όταν αυτό που κάνεις αρέσει στους άλλους, αλλά να ακούς τον εαυτό σου πιο πολύ απ’ όλα. Μέσα του ο καθένας ξέρει. Έχω ένα ένστικτο που με οδηγεί πού πάω και τι κάνω.
Τι είναι αυτό που σου δίνει δύναμη;
Οι αληθινοί άνθρωποι που δεν φοβούνται να εκφράσουν αυτό που νιώθουν και που είναι πραγματικά, η καλή μουσική, το φως της Ελλάδας, η θάλασσα.
Έρχεσαι συχνά στην Ελλάδα;
Έρχομαι δυο τρεις φορές το χρόνο, ίσως και πιο συχνά.
Τι είναι αυτό που σε ενοχλεί στον εαυτό σου;
Το ότι παρασύρομαι σε αυτό το τρέξιμο, στο άγχος και στην πολλή δουλειά και περνάνε οι εβδομάδες και ξεχνάω να πάρω μια μέρα για τον εαυτό μου και να ηρεμήσω. Παρασύρομαι σε αυτό και έρχεται η μουσική και με σώζει. Για να γράψεις πρέπει να καθαρίσεις το μυαλό, πρέπει να σταματήσεις να σκέφτεσαι, να είσαι σε ένα άλλο μέρος, να μπορείς να δημιουργήσεις έναν κόσμο εκείνη τη στιγμή, μια ηρεμία…
Πρέπει να αγαπάς κάτι πάρα πολύ για να σε απορροφάει τόσο ώστε να ξεχνάς να φας!
Δεν είναι καλό να αγνοείς τον εαυτό σου και τι χρειάζεσαι, τις ανάγκες του. Ακόμα και ψυχικά. Η μουσική είναι μια ανάγκη για μένα όπως το να φάω και το να πιω, κάποιες φορές έρχεται και μου λέει σταμάτα.
Έχεις σκεφτεί ποτέ τον εαυτό σου χωρίς μουσική;
Όχι, με τίποτα!
Επιτυχία τι σημαίνει για σένα;
Αν έστω κι ένας άνθρωπος συγκινηθεί από αυτό που ακούσει, ή νιώσει ότι πέρασε κάτι παρόμοιο κι επικοινωνήσουμε και μοιραστούμε κάτι, αυτό είναι τόσο δυνατό πράγμα που το θεωρώ επιτυχία. Μέσα απ’ τη μουσική. Στην προσωπική ζωή επιτυχία νομίζω ότι είναι το να βρεις ισορροπίες.
[μέρος της συνέντευξης δημοσιεύτηκε στη lifo, το breathe with me στην ελλάδα κυκλοφορεί απ' τη sony/bmg].
www.athenaandreadis.com

polaroids

let the music etc.

i wonder if...

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2007

τρακ οβ δε γίαρ


μετά τη μεγαλειώδη νίκη των national στην ψηφοφορία των 29 μπλόγκερ [ήταν τελικά 29, γιατί το top-3 της kolk μέτρησε κανονικά] ήρθε η ώρα για το κομμάτι της χρονιάς. καλούνται όσοι ενδιαφέρονται να ψηφίσουν ένα [1] κομμάτι, για να φτιάξουμε ένα top-30 χωρίς σειρά. αν υπάρχουν κοινά κομμάτια και η λίστα είναι πιο μικρή, τότε θα γίνει ό,τι top προκύψει. αν είναι πιο πολλά, θα δούμε τι θα κάνουμε.
ψηφίζετε στο c-box μέχρι τις 30/12, κι αν ανεβάσετε το κομμάτι και δώσετε και link, ακόμα καλύτερα. η συγκεντρωτική λίστα θα δημοσιοποιηθεί επίσημα με post στις 31/12. ανεπίσημα θα υπάρχει διαθέσιμη στο c-box. όλες οι συμμετοχές καλοδεχούμενες, αρκεί να μην είναι ανώνυμες. τα ip θα τσεκάρονται για διπλοψηφίες. [η μις κούλα παραμονεύει].
καλό θα είναι να γράφετε ''κομμάτι της χρονιάς'' ή κάτι που να εξηγεί τι είναι για να μην χαθεί στα comments του cbox.
5,4,3,2,1...η ψηφοφορία ξεκινάει από τώρα.
επίσης, μην ξεχάσετε ότι εδώ η ψηφοφορία συνεχίζεται μέχρι τις 10/01/08, γιατί έχουν και δώρα.
+τα 20 άλμπουμ για την εκπομπή απ' τις 4 στις 5
1 IN RAINBOWS-Radiohead
2 NEON BIBLE-Arcade Fire
3 ICKY THUMP-White Stripes
4 MAGIC-Bruce Springsteen
5 FAVOURITE WORST NIGHTMARE-Arctic Monkeys
6 WINCING THE NIGHT AWAY-The Shins
7 SKY BLUE SKY-Wilco
8 BECAUSE OF THE TIMES-Kings Of Leon
9 ASH WEDNESDAY-Elvis Perkins
10 RAISING SAND-Robert Plant/Alison Kraus
11 FINDING FOREVER-Common
12 RELEASE THE STARS-Rufus Wainwright
13 THE SHEPHERD’S DOG-Iron and Wine
14 MYTHS OF THE NEAR FUTURE-Klaxons
15 BOXER-The National
16 SOUND OF SILVER-LCD Soundsystem
17 FUR AND GOLD-Bat For Lashes
18 KALA-M.I.A.
19 WE WERE DEAD BEFORE THE SHIP EVEN SANK-Modest Mouse
20 HOLY FUCK-Holy Fuck

muzine_02


κυκλοφορεί από χθες.

tracks of my year


ανακεφαλαίωση:
50. chaim-genesis
49. we stay here (in our secret world)-jeremy jay
48. do your best-john maus
47. kokomo-black dice
46. final path-yeasayer
45. kafamdaki yangin-voice of the seven woods
44. atomic rain-tv ghost
43. sandy-caribou
42. hi tech dreams-mad mike
41. lunatic fringe original mix-stefan goldmann
40. chief-various production
39. in brooklyn after dark-religious knives
38. umbrella-rihanna
37. the rhinohead-von sudenfed
36. air france-beach party
35. i' m not gonna cry-sharon jones & the dap kings
34. ghost hardware-burial
33. poison dart (original mix)-the bug ft. warrior queen
32. indestructible life!-old time relijun
31. to talk to you-pj harvey
30. op pop-excepter
29. neck escaper-no age
28. egypt strut-salah ragab & the cairo jazz band
27. clipper-rustie
26. pulses-white rainbow
25. empyrean-deepchord presents echospace
24. changes-mala
23. lacrimal-kaman leung
22. loose lips-wooden shjips
21. peacebone-animal collective
20. wayfaring stranger (burial mix)-jamie woon
19. all day-aesop rock
18. tamaghis-tied and tickled trio
17. silver tongued sisyphus ii-cloudland canyon
16. milk shake-holy fuck
15. get innocuous-lcd soundsystem
14. melody day-caribou
13. tea leaf dancers-flying lotus
12. stay tuned-robert wyatt
11. bro’s-panda bear
10. you will see-yosebu
09. archangel-burial
08. safer-animal collective
07. le sel-thee stranded horse
06. plaster casts of everything-liars
05. bind them-religious knives
04. at the mountains of madness-magic lantern
03. i’m not-panda bear
02. girl, you’re not failure-larry gus
01. unite-burial
τα 5 πρώτα εδώ.
και τα άλμπουμ:
20. soso-tinfoil on the window
19. stars of the lid-and their refinement of the decline
18. thee stranded horse-churning strides
17. lcd soundsystem-the sound of silver
16. yeasayer-all hour cymbals
15. liars-liars
14. ölvis-bravado
13. ulver-shadows of the sun
12. jens lekman-night falls over kortedala
11. richard youngs-autumn response
10. voice of the seven woods-voice of the seven woods
09. saul williams-the inevitable rise and liberation of niggy tardust
08. wooden shjips-wooden shjips
07. animal collective-strawberry jam
06. religious knives-remains
05. caribou-andorra
04. p.j.harvey-white chalk
03. john maus-love is real
02. burial-untrue
01. panda bear-person pitch

public enemy


Για την ιστορία με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη, πιθανότατα θα τα έχετε ακούσει: το καινούργιο live cd του πιο επιτυχημένου καλλιτέχνη της χώρας τα τελευταία χρόνια, αποσύρθηκε από όλα τα Metropolis (που είναι και ο βασικός πωλητής μουσικής στην χώρα, με ποσοστά που πλησιάζουν το 50% της αγοράς), πιθανότατα σε ένδειξη οργής προς τον καλλιτέχνη και την εταιρεία του (Universal), για τη κίνησή τους να δώσουν κατά αποκλειστικότητα τον δίσκο νωρίτερα στα Public που άνοιξαν το κατάστημα τους στο Σύνταγμα. Πάνω από 10 μέρες μετά την κυκλοφορία του δίσκου, στα καταστήματα Metropolis, ο δίσκος δεν "μας έχει έρθει ακόμα". Οι πληροφορίες μιλάνε για ελάχιστες πραγματικές πωλήσεις του δισκου, αν και στο site της Ifpi, φαίνεται ως ήδη πλατινένιος δίσκος (η μέτρηση γίνεται με βάση της αποστολής στα δισκοπωλεία).
Η κίνηση αυτή αναδεικνύει ακόμα μια φορά την απίθανη κατάσταση που παρατηρούμε εδώ και χρόνια στη δισκογραφία: κινήσεις χωρίς προοπτική, χωρίς πλάνο, που γίνονται σαν σε "κενό", λες και όλα γίνονται τυχαία και τυχαία θα διορθωθούν επίσης.
από
εδώ.

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2007

fav, tracks_01

δεν υπήρχε στο άλμπουμ του, κυκλοφόρησε στη συλλογή box of dub.
θυμάμαι μια βραδιά στους δρόμους της αθήνας, κολλημένοι σε κίνηση να το παίζουμε στο repeat στο αυτοκίνητο, στη διαπασών. απ' τα κομμάτια που εύχεσαι να μην τελειώσουν ποτέ. τα 90s και τα 00s μαζί, ο ήχος της μεγαλούπολης περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο ακούστηκε φέτος.
κρατάω τη φράση του vj ότι σε έναν ιδανικό κόσμο θα ακουγόταν το πρωί απ' τα ηχεία σε κάθε γωνιά της πόλης.
01. unite-burial

fav. tracks_02


το larry τον είδα για πρώτη φορά στο φετινό burrnt festival στο μικρό μουσικό θέατρο. τον είχε πάρει το μάτι μου στο myspace αλλά δεν είχα δώσει σημασία. και τη συγκεκριμένη βραδιά έτυχε να πάω νωρίς, ούτε καν ήξερα ότι έπαιζε.
όταν δεν είσαι υποψιασμένος για κάτι η έκπληξη είναι ακόμα μεγαλύτερη -και δεν ήταν μια απλή έκπληξη αυτό που είδαμε εμείς οι καμιά πενηνταριά που βρεθήκαμε εκεί. γιατί ο larry έπαιξε πρώτος και απλά γάμησε. δεν πίστευα στα μάτια μου και στ' αυτιά μου. νομίζω ότι αυτή ήταν κι η καλύτερη εμφάνιση που έχει κάνει μέχρι σήμερα, αν εξαιρέσεις τη βραδιά του synch.
ο larry ήταν ο πρώτος που έβλεπα εδώ και πάρα πολύ καιρό που με ενθουσίασε [με είχε ενθουσιάσει και η μόνικα, πάλι στο burrnt, είναι πολύ μπροστά το burrnt] και ήταν ο πρώτος που επιτέλους έκανε κάτι που ζωντανά λειτουργούσε. που έβλεπες -όχι μόνο άκουγες- και δεν βαριόσουν. που ήταν συναρπαστικό. μαζί με το live των !!! είναι οι μόνες εμφανίσεις που θυμάμαι απ' το 2007. και τις τρελές κι αλλοπαρμένες στη ρεματιά. πολύ καλό live, κι ας τις βρίζουν όλοι.
ο larry επίσης είναι απ' τους λίγους που δεν μετάνιωσα ούτε στιγμή που πίστεψα σ΄αυτόν. κι αν άκουσε τόσα άσχημα σχόλια εξαιτίας μου για hype και τέτοιες σαχλαμάρες [λες και έγινε πρωτοσέλιδο στο nme ή έπαιξε στα δελτία ειδήσεων. μακάρι να γινόταν hype με το larry, μακάρι οι abbie gale να γίνονταν πλατινένιοι, οι your hand in mine να έπαιζαν στο μέγαρο και το single των good luck mister gorsky να πήγαινε στο νούμερο ένα, θα ήμασταν αλλιώς] του οφείλω ένα sorry για την ψυχική οδύνη.
τι να τις κάνεις τις τέλειες παραγωγές, τι να τα κάνεις τα στούντιο άμα σου λείπει η ψυχή;
δεν υπάρχει σε cd, έχει ηχογραφηθεί μόνο live, υπάρχει μόνο στο myspace του. κι έχει φτάσει πολύ πιο μακρια από ότι μπορούσε να διανοηθεί όταν το έφτιαχνε. θέλω να γράψω κι άλλα για το larry, αλλά καλύτερα να μην το κάνω, γιατί θα ξαναρχίσουν αυτά τα περί hype και δεν φταίει τίποτα να τ' ακούει άδικα.
02. girl, you’re no failure-larry gus

fav. tracks_03


το person pitch δεν είναι ένας δίσκος με 60s μελωδίες πάνω σε κλεμμένες λούπες. είναι ο πιο "σημερινός" δίσκος που κυκλοφόρησε το 2007. το i'm not είναι...dubstep, το ιιιαααααοοοοο γίνεται το μόνο "όργανο" πάνω στο dub, οι στίχοι λένε κάτι σουρεαλιστικά του τύπου i'm not / as with all else / any piece / has its place / and form to fill. κι ο panda bear είναι genius.
πάλι ευχαριστώ. εδώ τελειώνει ο panda bear για φέτος.
03. i’m not-panda bear

fav. tracks_04

αυτός ο τύπος είναι ο william giacci, αυτός δηλαδή που έφτιαξε τους magic lantern. το όνομα σίγουρα δεν λέει τίποτα σε κανέναν, ούτε σε μένα έλεγε μέχρι να κατεβάσω τα δυο κομμάτια της κασέτας τους [κασέτα, ναι, υπάρχουν ακόμα γκρουπ που ηχογραφούν σε κασέτα] από κάποιον αμερικάνο που μου τους σύστησε σαν το the next big thing. huge thing, για την ακρίβεια. δεν χρειάζονται σχόλια για το κομμάτι. μιλάει μόνο του. εδώ είναι όσα στοιχεία βρήκα γι' αυτούς.
Magic Lantern began in Los Angeles, Calif. when film student William Giacchi started writing and recording music in his bedroom, and passing it along to friends. Before long he recruited several other local musicians, including Cameron Stallones, Philip Frank, and Andy Bruntel.
Magic Lantern's music is inspired by a wide range of artists and bands, from the Krautrock of Can and Ash Ra Tempel, the experimental psychedelia of Parson Sound and Magical Power Mako, the space rock textures of Loop and Spaceman 3, to the proto-metal of early Black Sabbath and Hawkwind.
The group says they try to unite the minimalist, Eastern concepts of drone and repetition with Western blues and rock-based music. At the same time, they value the unpredictability of improvisation and attempt to create compositions that offer the listener something new with each listen.
The band's name is a reference to the sole album by late '60s psychedelic folk group Haymarket Square, as well as the name of an early photographic device that prefigured the invention of cinema. In that spirit, Magic Lantern's artistic mission is to create new landscapes and journeys for the listener, compositions that conjure up equal feelings of the alien and the familiar. Like the musicians and songwriters who pioneered psychedelic rock, the band emphasizes musical textures and colors as equally as melody and harmony.
04. at the mountains of madness-magic lantern

fav. tracks_05

16 λεπτά που σε καθηλώνουν. είναι το όνομα που θέλω να δω περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο live αυτή τη στιγμή, κι αν έπρεπε να επιλέξω ένα γκρουπ απ' όσα ντεμπούταραν το 2007, είναι οι πρώτοι που θα επέλεγα. εύχομαι να ακολουθήσουν σύντομα τα χνάρια των lcd soundsystem. επέμενε η kolk, επέμενε ο πορτογάλος [το remains είναι το νούμερο ένα άλμπουμ του για το 2007], τους άκουσα και κόλλησα. το καλοκαίρι η μουσική τους ήταν για μένα κάτι σαν αποκάλυψη.
05. bind them-religious knives

fav. tracks_06


σαρωτικό. με ένα ριφ που τσακίζει απ' την αρχή μέχρι το τέλος.
06. plaster casts of everything-liars

fav. tracks_07

le sel. μια κιθάρα και φωνή. και μπόλικο παράπονο. πώς γίνεται να το έχω ακούσει εκατοντάδες φορές και να μην το βαριέμαι ποτέ; τέταρτη [ή πέμπτη;] φορά που τα ανεβάζω σε post, τι άλλο να πω πια;
07. le sel-thee stranded horse

fav. tracks_08

το καλύτερο κομμάτι που έχουν γράψει ποτέ δεν υπάρχει σε κανένα άλμπουμ τους. μάλλον σε κανένα δικό τους, γιατί υπήρχε στο soundtrack του shortbus. και στην δεύτερη πλευρά του peacebone. ολόκληρο έπος. συγκλονιστικό.
Why am I so scared
That the shadows on the wall from yesterday...
I turn and tell my dad
I saw ghosts in the park wooing girls with cakes
And their moms are scared
'Cause they haven't been home in two or three days
Wind blows trees through the tops of my hair
I saw wolves in the fog, I can see through the rain
Oh, man and things have changed
In the snow filled lakes where there used to be waves
I feel deranged
They're building beaches inside so it's sunny on me
I don't know, I think it's strange
'Cause I know we met before but I cannot place it
I don't know if there's any real danger
But the creatures all know that it's safer in the dark
Why am I so scared
Of explosions going off just any old way
I turn, ask is it really that bad
They say we've much bigger problems, we got wolves on the plain
And they left their den 'cause of cracks in the pipes through the murky graves
They're running just as fast as the hares
They say you shouldn't leave a place if you can eat there
Oh, man, and things have changed
In the snow filled lakes where there used to be waves
I feel deranged
They're building beaches inside so it's sunny on me
I don't know, I think it's strange
'Cause I know we met before but I cannot place it
I don't know if there's any real danger
But I'm alright if you're alright
I'm alright if you're alright, man
She cuts her diamonds so they
Look like a decoy lover
Many have fine costumes but they're not like mine
He said I'd kiss you, sometimes I
Don't wanna kiss you, don't mean I
Don't like to kiss you, just means these lips are mine
He just don't jerk and he just don't work and
He got wrapped up in loving but
We opened him just in time
He said don't make your problems my funny problems
Because I've got problems but I'll cover them up in time
Don't make your troubles my funny troubles
Because I've got troubles
Why we talk about 'em all the time
Like crocodiles sometimes I wanna eat him
Sometimes I just wanna meet him for a
Good meal but to eat you better win so loud
Like crocodiles sometimes he just wanna basement
Sometimes, man, he can never take it when he
Do not look at you but deep inside it's fine, thinking about
Torture
Don't let it get you down
There's other ways to fight
Torture
I hope it gets you 'round
Shaking it off with me
Man, now don't get too freaky on me
08. safer-animal collective

fav. tracks_09

holding you / better be alone -better be alone -better be alone / loving you / better be alone -better be alone -better be alone / kissing you / better be alone...
το archangel γράφτηκε νύχτα και παρόλο που ο burial παραμορφώνει επίτηδες τα λόγια παίζοντας με την ταχύτητα και τους τόνους, καταλαβαίνεις ότι είναι ένας ύμνος στη μοναξιά. καμουφλαρισμένος βέβαια στο ρυθμό του 2step, αλλά στενάχωρος. και θλιμμένος. i'd better trust you λέει λίγο πριν τελειώσει, αφήνοντας μια αχτίδα αισιοδοξίας. ο κόσμος του burial είναι ζοφερός, δεν είναι ένας κόσμος χαρούμενος. είναι ένας κόσμος αληθινός. κάθε φορά που το ακούω μου θυμίζει την ταινία της κωνσταντίνας βούλγαρη, το valse sentimantale, τα λόγια του μπορεί να είναι απλοϊκά, αλλά δεν χρειάζονται περισσότερα. τα λέει όλα. δεν υπάρχει πιο ιδανικό θέμα για να συνοδέψει την αμηχανία των πρωταγωνιστών της.
ό,τι κι αν πει κανείς και για τον burial και για το δίσκο όταν έχεις να κάνεις με τέτοια κομμάτια τ' ακούς βερεσέ. κάπως έτσι είναι η δικιά μου αντίληψη για το ''αριστούργημα''.
09. archangel-burial

fav. tracks_10


as time goes by, you will see that we're going to be...
ξεκίνησε απ' τον best -αν δεν κάνω λάθος- και μετά άρχισε να εξαπλώνεται σαν ιός παντού στην πόλη [χθες το άκουγα σε ένα μαγαζί με ρούχα], η επιτυχία του δεν περιορίζεται στα μπαρ και στο ραδιόφωνο. κι όλα αυτά μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα. στα δισκάδικα το έψαχναν σφυρίζοντας, γιατί το yosebu δεν είναι και το πιο εύκολο όνομα για να συγκρατήσεις. το τραγούδι "αυτού του γιαπωνέζου" [που στην πραγματικό τητα είναι ο βασίλης απ' το πέραμα] είναι ένα κομμάτι που αρέσει σε όλους. σε όλους όμως. κάτι σαν το ελληνικό crazy. να δεις που μπορεί να γίνει κι έξω επιτυχία. αμήν.
10. you will see-yosebu

fav. tracks_11


μια λουπαρισμένη κιθάρα που παίζει το ίδιο μοτίβο ξανά και ξανά για 12μιση λεπτά και η φωνή του noah να τραγουδάει κάτι ακαταλαβίστικα -που δεν μπορούσε κανείς να τα αποκρυπτογραφήσει. πιο μπιτς μπόις δεν γίνεται. μετά μπαίνει το beat και γίνεται σαν μπιτς μπόις σε ρεμίξ. όμορφη ποπ, φτιαγμένη με τα πιο απλά υλικά. και μια κομματάρα.
hey man, what's your problem? / don't you know that i don't belong to you? / it's hard and hard enough / to keep it up when everything is so new / i' m not trying to forget you / i just like to be alone / come and give me the space i need / and you may and you may/ and you may and you may and you may / find that were alright / i' m not trying to forget you / i just like to be my own/ come and give me the space i need / and you may and you may / and you may and you may and you may / find that were alright / i mean no offense to you / but grow up / can' t you just grow up? / when are you going to?
11. bro's-panda bear

fav. tracks_12


μια φίλη που ζει στην αγγλία και τον λατρεύει λέει ότι "αν ήταν στην ελλάδα θα τον είχε πείσει το κουκουέ να πολιτευτεί, τις έχει όλες τις προδιαγραφές: αριστερός, καλλιτέχνης, ανάπηρος, με πονεμένη ιστορία. όχι ότι θα' βγαινε, αλλά ποτέ δεν ξέρεις".
ο πιο προσιτός δίσκος του robert wyatt. καθόλου εύκολος, με συνεργασίες παλαίμαχων, κατά βάση φολκ-τζαζ, αλλά και έθνικ -μόνο που ακούς το συνδυασμό είναι να τρέχεις, δίσκος που μπορείς να προσπεράσεις σαν βαρετό. με μεγάλη ευκολία.
μία όπερα σε τρεις πράξεις. με πολιτικά μηνύματα. ποιος έχει χρόνο να διαθέσει για πολιτικά μηνύματα;
ένας πολύ καλός δίσκος άν έχεις όρεξη να επιστρέψεις ξανά και ξανά και να του αφοσιωθείς. ο peter το είχε προβλέψει ότι θα ήταν δίσκος της χρονιάς στο wire. ευτυχώς που δεν βάλαμε στοίχημα.
12. stay tuned-robert wyatt

fav. tracks_13


απ' την καλιφόρνια κι αυτός. προσωπικά είναι το άλμπουμ που περιμένω με πιο μεγάλη ανυπομονησία μέσα στο 2008. μαζί με την επιστροφή των autechre. το reset είναι ήδη κλάσικ.
13. tea leaf dancers-flying lotus

fav. tracks_14


Melody day what have I done / Now our hearts are locked up tight again / And when I pray it's all begun / Then your smile it melts away again
Melody day where have you gone / And the hope I had is dying / And what we had has come undone / Then your smile it melts away again
Melody day what have I done / Now our hearts are locked up tight again / And when I pray it's all begun / Then your smile it melts away again
Tell them/ Tell them I always knew why / So long / So I would like to say goodbye
πιο πολύ motown παρά beach boys, πολύ πιο πικρό απ' ότι φαίνεται με την πρώτη. πάντα αναρωτιόμουν τι στο καλό επαναλαμβάνει στο ρεφρέν: pigeon? η απορία μου λύθηκε μόλις τώρα: φωνάζει v.j. [σπύρο, όρμα για κανένα βίντεο].
14. melody day-caribou

fav. tracks_15


κοιμούνται κι η τύχη τους δουλεύει. τύχη; σιγά να μην είναι τύχη. 40 χρονών χρειάστηκε να γίνει ο murphy για να δει επιτέλους επιτυχία. φέτος έσκισαν. και καλά έκαναν δηλαδή. φαίνεται ότι υπάρχει δικαιοσύνη κάποιες φορές στο σύμπαν [κάποτε χλευάζαμε τον cohelo κι αυτά που έλεγε περί συνωμοσίας, αλλά προσωπικά δεν δικαιούμαι να ομιλώ, τώρα πια είμαι με τον cohelo]. το sound of silver ήταν το άλμπουμ της χρονιάς αν υπολογίσουμε τις λίστες και τις θέσεις που εμφανίστηκε, sold out εμφανίσεις παντού [εκτός απ' την ελλάδα], υποψηφιότητα για grammy, πωλήσεις, χρήμα [αυτά που πήρε απ' τη nike ήταν περισσότερα απ' τα κέρδη των δύο άλμπουμ μαζί]. τίποτα δεν τους σταματάει πια.
15. get innocuous-lcd soundsystem

fav. tracks_16


"So why do you hate computers?"
We tried explaining the humorous intentions of our t-shirt logo, featuring a no laptops symbol lifted from an airplane safety manual, to the tech-friendly thirteen-year old standing at our merch table.
"You see we don't hate laptops. We're simply trying to show that Holy Fuck make music without laptops... in a kinda cool, funny way." He obviously wasn't understanding our neo-Neanderthal music invasion.
Everything we recorded so far, although captured live-off-the-floor with our lo-tech Casios and kids toys, was recorded straight into a computer. Hell, even the damn no laptops t-shirt logo was made on a laptop.
We realized then that it was maybe time to accept our robot counterparts. Unfortunately, this acceptance came a few days late. As if in some crafty karmic gesture my own personal laptop was stolen from the band room at a gig we played in Toronto only days later. Get it, no laptops? And even worse theToronto Globe and Mail printed a small piece about the theft, incorrectly stating that it was an important instrument needed to make our music. I did lose a good number of spreadsheets; so at least the journalist had good intentions.
It seems that the final blow from the computer world came this past month. I think the words were "severe head crash" as I was handed back the contents of our crashed hard drive by the employee at a data recovery house. "You'll be pleased to find that there are only a few corrupt files."When he said a few he must have meant something like 2156 corrupt files: all my personal four track archiving, dozens of my own demos and new studio recordings, an entire three days worth of recording in a barn with our friend and MC Beans, and every overdub we did on our new Holy Fuck record, including a smoke filled session with Mars Volta keyboardist Ikey Owens (seriously, some real Sun Ra shit). Staring at the computer screen when I got home was like staring at the harsh sunlight through a moth eaten curtain.
Probably should've backed it up. I can imagine the thirteen-year old staring back in disgust.
After a brief departure to the caves of Southern Ontario, where we grew noble beards, ate squirrels and wild berries, we've now returned to our modern technical world to once again work on the record. I even bought a new laptop, from which I am writing right now.
So to conclude, be careful what remarks and witty logos you may make against computers. They are smarter than us. Sorry for the delay in producing our new record. Here are some downloadable live MP3s we hope you will like:
here
16. milk shake-holy fuck

fav. tracks_17


η πρώτη κυκλοφορία τους στην kranky ήταν αυτό το ep που ονόμασαν silver tongued sisyphus και περιείχε δυο μεγάλης διάρκειας κομμάτια, σχεδόν 33 λεπτών συνολικά. τα 33 αυτά λεπτά είναι αρκετά να φανούν και οι επιρροές τους και οι διαφορετικές καταβολές. ο simon wojan είναι αμερικάνος και ζει στο μπρούκλιν και ο kip ulhorn γερμανός. πρώην ανατολικογερμανός μάλιστα. είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα, φίλε μου, το ότι ζούμε σε δυο διαφορετικές χώρες», έλεγαν στη συνέντευξή τους πριν καναδυο μήνες, «ευτυχώς που η kranky μάς έδωσε την ευκαιρία να βρεθούμε μαζί για 6 εβδομάδες για να ηχογραφήσουμε το επόμενο άλμπουμ μας. είναι το πρώτο άλμπουμ που φτιάχνουμε εξολοκλήρου με την παρουσία και των δυο μας».
«ελπίζω ότι ο ήχος μας θα αλλάζει συνέχεια» λέει ο kip. «νομίζω ότι είναι σαφές ότι στην ουσία υπάρχει μια επίπονη προσπάθεια να φτιάξουμε ψυχεδελική μουσική. ωστόσο, προσπαθούμε συνεχώς να εκπλήσσουμε τον εαυτό μας και το κοινό. στο επόμενο άλμπουμ μας έχουμε ασχοληθεί με πιο παραδοσιακές φόρμες, κάτι που είναι κάπως τρομακτικό!». «οι επιρροές μας; krautrock μπάντες των ‘70s, όπως οι can, neu!, harmonia. επίσης μας αρέσουν ο fennesz, οι velvets και το black biker funk» προσθέτει ο simon. «ο μπάροουζ λέει ότι η ευτυχία είναι υποπροϊόν της επιτυχίας. τι σημαίνει επιτυχία για μας θα σου πω μόλις το μάθω…». χάνεσαι. ειδικά στο δεύτερο μέρος με τα φωνητικά.
17. silver tongued sisyphus ii-cloudland canyon

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2007

fav. tracks_18


18. tamaghis-tied and tickled trio

fav. tracks_19


ένα σπουδαίο κομμάτι. ένα έπος 45 σχεδόν λεπτών γραμμένο για τη nike -οι lcd soundsystem είχαν κάνει το ίδιο το 2006 κι είχαν κερδίσει τις εντυπώσεις. το 45:33 ήταν πολύ ανώτερο απ' το άλμπουμ που ακολούθησε, κι ας υπήρχαν παραλλαγμένα και περαστικά στο σαρανταπεντάλεπτο κάποια απ' τα τραγούδια. το ίδιο συμβαίνει και στο κομμάτι του aesop rock, το οποίο δεν έχει σχέση με όσα είχε κάνει πριν απ' αυτό. είναι πολύ καλύτερο. στο all day παίζει ένα φανκ α λα clinton που όσο εξελίσσεται γίνεται και πιο δυναμικό, θυμίζει τις ένδοξες μέρες της μινεάπολης των 80s, έντονα χορευτικό, τόσο, που δεν προσφέρεται να το παίξεις σε γυμναστήριο. όποιου του έτυχε την έβαψε. αν γλιτώσει το έμφραγμα, θα ξεβιδωθεί. σε μια χρονιά που οι εμπορικοί χιπ χοπ δίσκοι ήταν ο ένας πιο βαρετός απ' τον άλλον, κυριολεκτικά όμως, όποιος άντεξε να ακούσει ολόκληρο χιπ χοπ δίσκο απ' τα ονόματα που πούλησαν φέτος στην αμερική -σερί, όχι σε δόσεις- ας μας το πει, γιατί η υπόθεση σηκώνει συζήτηση. όχι ότι χέστηκε η φοράδα στην ελλάδα για το αμερικάνικο χιπ χοπ [εδώ δεν χέζεται για το ελληνικό], αλλά συζήτηση να γίνεται. στη λίστα με τα 30 που ψήφισαν οι μπλόγκερς υπήρχε μόνο το graduation, kanye west, κι αυτό στο νο 29. το 2007 ήταν η χρονιά που άκουσα το λιγότερο χιπ χοπ απ' το 1998 που άρχισα να το παρακολουθώ. δεν ξέρω αν ήταν η χειρότερη χρονιά, είχε κάποιες πολύ καλές στιγμές [dalek, shape of broad minds, saul williams, pharoahe monk] αλλά ήταν η πρώτη φορά που έπαψε να με ενδιαφέρει.
19. all day-aesop rock

fav. tracks_20


20. wayfaring stranger (burial mix)-jamie woon

fav. tracks_21


21. peacebone-animal collective

fav. tracks_22


το loose lips και το start to dreaming δεν υπήρχαν στο άλμπουμ. βγήκαν σε 7ιντσο. δεν μπορώ να προσδιορίσω γιατί μου αρέσουν τόσο. ίσως επειδή μου θυμίζουν περισσότερο από οτιδήποτε αυτό το κομμάτι. κι ένα live που δεν θα ξεχάσω ποτέ. το loose lips είναι το δικό τους revolution.
22. loose lips-wooden shjips

fav. tracks_23


και hip hop και dub και electro μαζί, γίνεται; το lecrimal ήταν ένα κομμάτι που ήταν λίγο κι απ' τα τρία και τίποτα απ' τα τρία. από έναν σουηδο-κινέζο που ζει στο όσλο κι από ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο που όλοι το αγνόησαν στο τέλος της χρονιάς. άδικα, αλλά και τι να πρωτοχωρέσει σε μια λίστα;
23. lacrimal-kaman leung

fav. tracks_24


o mala [αυτός στα δεξιά] κυκλοφόρησε στο ξεκίνημα της χρονιάς ένα δωδεκάιντσο στην deep medi που εξαντλήθηκε αμέσως και μέχρι τώρα δεν έχει ανατυπωθεί. το changes [με το forgive στην β' πλευρά] χρησιμοποιεί το ίδιο sample απ' το it's a fine day των opus iii που είχαν χρησιμοποιήσει και οι orbital στο halcyon, μόνο που αυτός κάνει το ''να να να'' να ακούγεται πιο spooky από ποτέ. μέσα στο 2007 κυκλοφόρησε κι άλλα δύο πολύ καλά 12ιντσα, αλλά κανένα κομμάτι δεν ήταν σαν κι αυτό.
24. changes-mala

fav. tracks_25


το δεύτερο απ' τα τέσσερα 12ιντσα που ολοκλήρωναν το project echospace των rod modell+steven hitchell περιέχει μερικές από τις πιο σπουδαίες στιγμές του dub techno ever. αν κάνεις το λάθος και το ακούσεις απ' τα ηχεία του pc με χαμηλή την ένταση, το κατάστρεψες. χρειάζεται ακουστικά και ΔΥΝΑΤΑ για να καταλάβεις πόσα βήματα μπροστά έχουν πάει το dub. καθηλωτικό.
25. empyrean-deepchord presents echospace [ο τίτλος του δεν είναι το abraxas που βλέπεις, το έχει γράψει λάθος όποιος το ανέβασε απ' το 12ιντσο]

extra: guilty pleasures


ένα από τα χειρότερα άλμπουμ που βγήκαν φέτος [μόνο ο mika τους ξεπέρασε] είχε αυτό το single που δεν ξέρω γιατί το συμπάθησα τόσο, μάλλον επειδή είδα πρώτα το βίντεο με όλους αυτούς τους τύπους που έτρεχαν και σαβουριάζονταν και όσο να' ναι τους συμπονάς. μιλάω για τους thieves like us. κάποια στιγμή τον αύγουστο έπεσα τόσο χαμηλά που μου άρεσε ακόμα και το relax, take it easy του mika, αλλά τα είπαμε, ο αύγουστος ήταν μια δύσκολη περίοδος για όλους.
κι επειδή ακόμα κι απ' το πιο υπερεκτιμημένο συγκρότημα ever [τους scissors sister] υπάρχει ένα κομμάτι που μου αρέσει, ορίστε και mika. [πρέπει να πιάσεις πάτο για ν' αρχίσεις να ανεβαίνεις]. τι σόι ανασκόπηση θα ήταν αυτή χωρίς guilty pleasures;

thieves like us-drugs in my body

fav. tracks_26


το άλμπουμ του adam forkner στην kranky είναι η καλύτερη δουλειά του μέχρι σήμερα. στο prism of eternal now -το οποίο το υπογράφει ως white rainbow- υπάρχει αυτό το κομμάτι. χαλαρό, space[y], με σόλα στην κιθάρα και μπόλικο distortion, ό,τι πρέπει δηλαδή για ξάπλες. μπρούμητα, ανάσκελα κλπ.
είχα φάει γερό κόλλημα το καλοκαίρι, αλλά δυστυχώς, δεν το έχω συνδυάσει με καλές στιγμές: καύσωνα πυρκαγιές, στάχτες κι αποκαΐδια. είναι περίεργο πόσα πράγματα σε κάνει να θυμηθείς ένα κομμάτι...[αλλά τι φταίει το κομμάτι;].
26. pulses-white rainbow

fav. tracks_27


στο site του μπούμκατ πούλησε πιο πολύ απ' όλα και ήταν αναμενόμενο single της χρονιάς. ο
rustie θα είναι ο μπέριαλ του 2008. πολύ πιθανόν. έχει αρχίσει ήδη και κρύβεται, ούτε φωτογραφίες ούτε δηλώσεις, θα δώσει μόνο μία συνέντευξη στην γκάρντιαν και μετά στο wire κ.ο.κ. deja vu. το ep ήταν πολύ καλό και το συγκεκριμένο κομμάτι που το τραγουδάει ο ντόναλντ ντακ ήταν ένα απ' αυτά που άκουσα περισσότερο το περασμένο φθινόπωρο.
27. clipper-rustie

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2007

fav. tracks_28


καλά, μιλάμε για κομμάτι μεγαλείο. από μια επανέκδοση δουλειάς του salah ragab [σαν σπεσιαλιτέ της αιγύπτου, σαλάχ' ραγκάμπ] με την jazz ορχήστρα του καΐρου. ένα κομμάτι με τον αινιγματικό τίτλο egypt strut που μπορώ να το ακούω ώρες. [η φωτο απ' τη ρωσία, καμία σχέση].
28. egypt strut-salah ragab & the cairo jazz band

fav. tracks_29


δυο λεπτά πάουερ ποπ [δεν ξέρω τι είναι αυτό, οι ίδιοι το λένε] που θα μπορούσε να είναι animal collective ή yeasayer, caribou, κλπ. [να γιατί μου άρεσαν, μπιτς μπόιζ ρουλ]. ωραίο single. απ' την καλιφόρνια.
29. neck escaper-no age

top of the tops


28 bloggers ψήφισαν και να τα συγκεντρωτικά:
No.01 National - Boxer (Συνολικοί πόντοι 487)
No.02 Radiohead - In Rainbows (Συνολικοί πόντοι 446)
No.03 Feist - Reminder (Συνολικοί πόντοι 420)
No.04 Burial - Untrue (Συνολικοί πόντοι 381)
No.05 The Battles - Mirrored (Συνολικοί πόντοι 378)
No.06 Jens Lekman -Night Falls Over Kortedala (Συνολικοί πόντοι 372)
No.07 Of Montreal - Hissing Fauna, Are You The Destroyer? (Συνολικοί πόντοι 369)
No.08 P.J. Harvey - White Chalk (Συνολικοί πόντοι 356)
Νο.09 Panda Bear - Person Pitch (Συνολικοί πόντοι 301)
Νο.10 Arcade Fire - Neon Bible (Συνολικοί πόντοι 283)
Νο.11 Τhe Klaxons - Myths Of The Near Future (Συνολικοί πόντοι 242)
Νο.12 Siouxsie - Mantaray (Συνολικοί πόντοι 196)
Νο.13 Good, Bad & Queen - Good, Bad & Queen (Συνολικοί πόντοι 183)
Νο.14 Εfterklang - Parades (Συνολικοί πόντοι 181)
Νο.15 Sunset Rubdown - Random Spirit Lover (Συνολικοί πόντοι 172)
No.16 Richard Hawley - Lady’s Bridge (Συνολικοί πόντοι 167)
Νο.17 I Like Trains - Elegies To Lessons Learnt (Συνoλικοί πόντοι 131)
Νο.18 Roisin Murphy - Overpowered (Συνολικοί πόντοι 124)
Νο. 19 John Maus - Love Is Real (Συνολικοί πόντοι 118)
Νο. 20 Yeasayer - All Hour Cymbals (Συνολικοί πόντοι 113)
[μις κούλα, μπορείς να μην φρικάρεις τον κόσμο γιατί τα πιστεύει; ευχαριστώ]
τα αποτελέσματα από το all gone

fav. albums 1-10

01. panda bear-person pitch
I don’t know where, but he takes me there.
Tην πρώτη φορά που άκουσα το Person Pitch του Panda Bear νόμιζα ότι τα αρχεία που είχα περάσει στο κινητό μου είχαν υποστεί κακό conversion. Ο δίσκος ακουγόταν σαν να του κάναν mastering μέσα στο πηγάδι που είχε χωθεί ο Τόρου Οκάντα στο Κουρδιστό Πουλί του Μουρακάμι. Δεν ήταν δυνατόν να ήθελαν να το κυκλοφορήσουν αυτό το πράγμα έτσι. Δεν χωρούσε στον μικρό εγκέφαλο μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω. Με βρήκε απροετοίμαστο.
Αλλά έπρεπε να μου αρέσει ο δίσκος. Ο Νόα Λένοξ είχε πει σε συνέντευξη στο Pitchfork ότι τον έγραψε με δύο SP 303. Το φθηνότερο και πιο απλό σάμπλερ που υπάρχει δηλαδή. Και τίποτα άλλο! Απίστευτο! Πού τα βρήκε μέσα στο πηγάδι? Δεν μπορούσα να καταλάβω.
Ο μόνος άνθρωπος που ξέρω που δεν μπορούσε να δει την εικόνα μέσα στα στερεογράμματα ήμουν εγώ. Όλοι οι φίλοι μου λέγανε: «Πω Πω! Έχω φάει τα σκατά μου! Δεν χορταίνω να τα κοιτάω! Κόλαση ε;» Και τα κατεβάζανε δέκα δέκα από το ίντερνετ. Ένας διάβασε όλη την Οδύσσεια του Διαστήματος σε στερεόγραμματα. Ένας άλλος έφτιαξε στερεογραμμμικό τέτρις σε τζάβα. (http://ikoukas.users.uth.gr/). Μόνο εγώ δεν μπορούσα να παίξω. Τα τούβλα ήταν μέσα στο στερεόγραμμα. Μου λέγανε να μην κοιτάω την εικόνα. Να την κοιτάω, αλλά και συγχρόνως να μην την κοιτάω. Ένιωθα άχρηστος. Και συγχρόνως ηλίθιος. Δεν μπορούσα να καταλάβω.
Το Person Pitch είναι το πρώτο στερεόγραμμα που κατάλαβα και με κατάλαβε. Ίσως το δεύτερο, μετά το Aτέλειωτο Kαλοκαίρι του Fennez. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο δίσκοι ουρλιάζουν τις Beach Boys αναφορές τους. Εκεί όμως που ο αυστριακός έκρυβε 4 μελωδίες πίσω από τόνους patterns στατικού ηλεκτρισμού, ο ντράμερ των Animal Collective σου σκάει στο κεφάλι 8 εκατομμύρια από δαύτες. Μόνο που τις καταχωνιάζει πίσω από επιληπτικά στρώματα reverb. Αρκεί να ακούς, και να μην ακούς συγχρόνως. Μετά από 5 φορές τα layers από τα φωνητικά θα έχουν καρφωθεί με βία βαθιά στο υποσυνείδητο.
Όταν ακούω πια το Person Pitch νιώθω σαν να με βουτάνε μέσα σε ένα τεράστιο καζάνι με μαλλί της γριάς. Και να με κουνάνε και να ρίχνουν κι άλλη ζάχαρη, κι άλλη, κι άλλη και να με ανακατεύουνε και να με πετάνε έξω, αλλά με αυτιστικό ρυθμό και κακό quantize.
Τελειώνοντας, με τον πιο κλισέ τρόπο, δηλαδή παραφράζοντας το από μόνο του κλισέ αυθαίρετο συμπέρασμα του Eno για τον πρώτο δίσκο των Velvets (καταφέρνοντας δηλαδή να αναιρέσουμε το κλισέ με ένα δεύτερο, και να κερδίσουμε επάξια μια θέση στο hall of fame της νόρμας και της τυπικότητας ας αναφέρουμε το εξής):
«Το Person Pitch όταν πρωτοκυκλοφόρησε δεν το άκουσε πολύς κόσμος. Αλλά όσοι το άκουσαν έτρεξαν και αντί να δημιουργήσουν συγκροτήματα, παράτησαν τα δικά τους, αγόρασαν ένα φτηνό σάμπλερ, το βουτήξαν στο ριβερμπ και αγοράσαν ένα βιβλίο με στερεογράμματα για 11χρονους. Τώρα που μιλάμε κάνουν εξάσκηση στο σπίτι. Τα αποτελέσματα θα φανούν σε μερικά χρόνια».
Larry Gus

02. burial-untrue
Δε σκέφτομαι από πού θα έρθουν οι σκοτεινές μέρες, από μέσα μου ή απ’ έξω. Είμαι αισιόδοξος και σ’ αυτό μ’ αρέσει να ταμπουρώνομαι. Αλλά να που στα ξαφνικά κρατώ ένα κομμάτι του soundtrack τους στα χέρια μου, και ψάχνω την ταινία, το μοντάρισμα, το φωτισμό, που κοίτα, όλα τους βρίσκονται σε μια τυπική νύχτα που δε θα θέλω να βγω απ’ το δωμάτιό μου. Απλά. Τόσο, που από αυτό είναι να τρομάζεις περισσότερο.
Το “Untrue” –εύστοχος τίτλος για την περίσταση, δεν το περίμενα– λέω πως είναι πιο φωτεινό απ’ το περσινό “Burial”. Σιγά το φως, μια σπίθα στα μαύρα σκοτάδια και κάτι έγινε. Έχει και περισσότερες «φωνές». Μα και το μυαλό μου έχει. Ακούγοντάς το μπερδεύεσαι, δεν ξεχωρίζεις αν είναι από λαρύγγι ανθρώπινο, αν έρχονται απ’ τα ηχεία ή απ’ τον επάνω όροφο, αν μιλάνε άλλοι ή εσύ μονολογείς και το δυσκολότερο, αν έρχονται από βαθιά εντός σου. Δε θέλει να βγει σε λάιβ ακούω. Και ποιος θα ήθελε να λύσει το μυστήριο, όταν αυτό εκφράζει απόλυτα τη δεκαετία των δύο μηδενικών. Μπορεί πλέον να γραφτεί ικανή μουσική από ανθρώπους που δεν κρατούν στα χέρια τους κάποιο όργανο. Ανώνυμους. Αυτό είναι το τίμημα, κι είναι τέτοιο επειδή φέρνει αναπόφευκτα την αντίληψη στα όριά της. Συν την αισθητική. Την έκφραση και τους κώδικες επίσης.
Το έχουν κάνει και συνεχίζουν να το κάνουν κι άλλοι, ο Burial όμως δημιουργεί τη σχολή. Τελεία. Για τα τραγούδια του που ξεπατικώνουν το ιδιάζον των μοναχικών ωρών, την πίκρα του μάταιου που δεν έχει τέρμα, για τη hype τοξικότητά του, επειδή συνθέτει μουσική μετέωρη, ατέρμονη, χωρίς άκρα. Προπάντων, όμως, επειδή είναι φρέσκος κι επειδή είναι τόσα πολλά που στην τελική δεν είναι. Δεν μπορεί, του αναγνωρίζεις τον τρόπο να μιλάει για παγωμένα, στοιχειωμένα τοπία κι επικίνδυνες γωνιές χωρίς καν να έχει διαβεί το κατώφλι της πόρτας του. Μόνον με υποψίες. Θεολογώντας. Επειδή άκουσε μελωδίες σαν το “Archangel”, το “Near Dark” ή το “Raver” στο μυαλό του και τις αναπαράγει πατώντας πλήκτρα και δουλεύοντας καταχρηστικά το copy/paste. Επειδή φαντάζεται περισσότερο από άλλους.
Μπορείς να βρεις λόγους για να σ’ απωθήσει ο μη πραγματιστικός και μη απτός κόσμος του “Untrue” (είναι μονόχνοτος είναι ο ένας). Κανέναν ωστόσο που να αντικρούει τη μοναδικότητά του για το 2007. Replay…
Πάνος Πανότας Αρχισυντάκτης του
www.mic.gr.

03. john maus-love is real
Σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ τραγουδάει σε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα σαν να το κάνει επίτηδες, με ένα στόμα μπουκωμένο και μια φωνή μπάσα λες και σε κοροϊδεύει, λες και παίρνει πόζες μπροστά στον καθρέφτη και τραγουδάει καραόκε. Μετά μαθαίνεις ότι τραγουδάει όντως καραόκε! Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό ακριβώς, μάλλον ότι δεν έχει γκρουπ, ότι παίζει μόνος του όλα τα όργανα [;], ότι τραγουδάει πάνω στα drum machine που έχει προηχογραφήσει και παίζουν σε ένα ρυθμό ντουμ ντουμ ντουμ, πιο eighties δεν γίνεται. Συνοδεύει τον Ariel Pink στα live του, ανοίγει τις εμφανίσεις του Panda Bear, τα κομμάτια του είναι τίγκα στο ριβέρμπ και στην παραφωνία. Ακόμα και τότε όμως που οι μελωδίες γίνονται ξεκούρδιστες και νομίζεις ότι βαριέται, κάτι κάνει και δεν σώζει απλά το τραγούδι, αλλά το απογειώνει. Αν ο Panda Bear κατάφερε να φτιάξει με μια βουτιά στα 60s κι ένα φτηνό sampler ένα δίσκο που δεν υπάρχει νέος μουσικός του σήμερα που να μην ζήλεψε, ο John Maus βούτηξε στα 80s και έφτιαξε ένα αριστούργημα παίζοντας με ακόμα πιο απλές φόρμες. Όπως έγραψε κι ο τύπος στο Drown in Sound: "God? Is that you? Nar son, it’s just Ian Curtis. He's taking his smile back..."

04. p.j.harvey-white chalk
Παρατηρήστε το εξώφυλλο του «White Chalk»˙ η Πι Τζέι Χάρβεϊ ποζάρει μπροστά σε σκούρο φόντο, φωτισμένη άτσαλα και υπερβολικά, με τα χέρια ακουμπισμένα στα πόδια της. Κοιτάει μπροστά, επίμονη. Φορά ένα φόρεμα που την κάνει να μοιάζει με σουφραζέτα -παρομοίωση που δεν διατυπώνεται δα και για πρώτη φορά στην καριέρα της. Το πρόσωπό της είναι ωχρό. Δεν πρόκειται για κανένα τυπικό «PJ Harvey» εξώφυλλο, σίγουρα, ωστόσο ο δίσκος τον οποίο συνοδεύει είναι απολύτως συνεπής στις προσδοκίες που αυτό με αξιοθαύμαστη σαφήνεια δημιουργεί.
Η PJ Harvey του «White Chalk» ακούγεται σαν να έχει κατεβάσει κανένα κουτί ηρεμιστικά. Σύμφωνοι, είμαστε πλέον εξοικειωμένοι με τις κατά καιρούς μεταμορφώσεις της, από έμμονη ρέπλικα της Πάτι Σμιθ σε μανιοκαταθλιπτική, αναμαλλιασμένη Ιουδήθ και τ’ ανάποδο. Ωστόσο ποιος θα μπορούσε να το φανταστεί λίγα χρόνια πριν πως ετούτη η (σε κάθε περίπτωση) φωνασκούσα αλήτισσα θα μπορούσε να χαμηλώσει τον τόνο της φωνής της, να βγάλει τα όργανα από την πρίζα, να γειώσει τους ενισχυτές και να καθαρίσει τον ήχο της από όλες εκείνες τις μαξιμαλιστικές φλοίδες για τις οποίες έγινε διάσημη; Σε κάθε περίπτωση, οι Κασσάνδρες θα χρειαστεί να περιμένουν περισσότερο στη διαβόητη γωνία τους. Το «White Chalk» είναι ένας αναπάντεχος θρίαμβος.
Η λέξη «έκπληξη» αποτελεί μια ταπεινή περιγραφή του συναισθήματος που καταλαμβάνει όποιον ξεκινά να ακούσει τον όγδοο δίσκο της Πόλι Τζιν Χάρβει. Η Πόλι, σχετικά ήρεμη, υποτονική και καθόλου βωμολόχος απαγγέλλει -με τη συνοδεία ενός φάλτσου πιάνου, μιας ξεδοντιασμένης άρπας και κάποιων ισχνών εγχόρδων στο βάθος- διάφορους αναιμικούς, ασαφείς και αλλοπαρμένους στίχους, οι οποίοι με κάποιον αλλόκοτο τρόπο καταφέρνουν και συγκινούν. Για την ακρίβεια, η ατμόσφαιρα του δίσκου είναι σχεδόν θρησκευτική. Η Πόλι απεκδύεται θεαματικά την (καθαρόαιμα) αστική της ταυτότητα, αγνοεί επιδεικτικά τις πολυθρύλητες ροκ καταβολές της και μεταμορφώνεται σε έναν απόκοσμο μύστη, σαν να είχε στοιχηματίσει με κάποιον ότι με αυτόν τον δίσκο οι μουσικοκριτικοί θα την αποκαλέσουν «ξωτικό». Σαν να διασχίζει ξυπόλητη μια λεωφόρο.
Όσο δυσβάσταχτη κι αν είναι η απουσία της θερμόαιμης καρδιάς της, η οποία μέχρι πριν λίγο καιρό έμοιαζε αντίστοιχα ηλεκτρική με αυτήν του κεραυνού, στο «White Chalk» μπορεί να ακούσει κάποιος μια πραγματική καλλιτέχνιδα να πειραματίζεται και να βγαίνει κερδισμένη. Ακόμα και ως θηλυκός, βρετανός Τομ Γουέιτς της εποχής του «Bone Machine».
Ηλίας Νικολαΐδης

05. caribou-andorra
Ο εξαίρετος κύριος Dan Snaith, όταν δεν μπλέκει σε δικαστικές μάχες για να διασφαλίσει το καλλιτεχνικό όνομά του (Manitoba) φτιάχνει μουσικές που είναι πραγματικά υπεράνω διεξοδικής ανάλυσης. Στο τέταρτο album του, στην ουσία ενσταλλάζει την εμπειρία του από την θορυβώδη σχέση του με την ηλεκτρονική, ρυθμική πρωτοπορία, βάζει φωτιά στις ετικέτες και σχεδόν σαδιστικά παραδίδει ένα album που σαγηνεύει τους indie rockers, “ρίχνει” τους εραστές της sunshine pop, φέρεται ως ρυθμολάγνο αλλά στην ουσία είναι αθεράπευτα μελωδικό, φλερτάρει το χάος της πρωτοπορίας αλλά κωλοκάθεται με ηδονιστική απόλαυση στο mainstream της “τσιμπημένης” pop.
O Dan Snaith δεν έχει κανένα ηθικό περιορισμό: στόχος του είναι το υπερβατικό psych-out με ξαφνικές σοκαριστικές παρεμβάσεις των τυμπάνων ή με την ειρωνική – σχεδόν- αναπαραγωγή του ορθόδοξου sixties σκηνικού με τα παστέλ μουτράκια και τις χαριτωμένες πόζες. Είναι καταπληκτικός προβοκάτορας ο Snaith και το “Andorra” είναι το κοντινότερο που έχει φτάσει ποτέ στην ισορροπία μεταξύ θορυβώδους διάνοιας και αρμονικής ροής.
Με το “Sandy” πάει στο καλοκαίρι της αγάπης, με το “She’s The One” προσποιείται (πετυχημένα) την εποχή της αθωότητας, με το “Niobe” πλέκει μοτίβα –στερεότυπα- ψιλοβελονιά πάνω σε ψυχεδελικούς καμβάδες... νομίζω δε γίνεται να αποφύγεις τα κλισέ για να τον περιγράψεις. Και ο ίδιος, χαίρεται περισσότερο απ’ όλους, όταν αντι για κλισέ που περιμένεις σε λούζει με τις ιδιορυθμίες του...
Μάρκος Φράγκος

06. religious knives-remains
Απ’ τα ονόματα που υπόγεια και ύπουλα χτίζουν μια νέα αμερικάνικη σκηνή. Όπως κι αν χαρακτηρίσει κανείς τη μουσική των Νεοϋορκέζων θορυβοποιών Religious Knives -drone, electro-psych, ambient metal- σημασία έχει ότι είναι μυσταγωγική και σε καθηλώνει. Μετά από αρκετά EP και singles σε περιορισμένη έκδοση, το πρώτο άλμπουμ τους συγκεντρώνει μερικές από τις σημαντικότερες στιγμές τους, που απαιτούν την ένταση στη διαπασών για να δείξουν το μεγαλείο τους. Μαζί με τους Excepter και τους Sunburned Hand Of The Man ξαναδίνουν υπόσταση στην έννοια «αμερικάνικο underground».

07. animal collective-strawberry jam
Αποδομώντας τους Beach Boys. Σχιζοφρενικό. Εκεί που η μελωδία εμφανίζεται μέσα από μπουρμπουλήθρες ή τον λουπαρισμένο ήχο του μπάντζου και νομίζεις ότι επιτέλους έφτιαξαν ένα συμβατικό τραγούδι, καταργούν κάθε έννοια του νορμάλ και διασκεδάζουν παίζοντας με τις αντοχές σου. Ουρλιαχτά, κραυγές, οι ήχοι ενός λούνα παρκ του παραλόγου, ένας ψυχεδελικός αχταρμάς με τέτοιον ηχητικό πλούτο που απαιτεί υπομονή και αφοσίωση για σου αποκαλυφθεί. Κι αν τα καταφέρεις να εισχωρήσεις στον κόσμο τους, σε κερδίζουν για πάντα. Για πολλούς θεωρήθηκε ο πιο αδύναμος δίσκος τους, τα συγκεκριμένα τραγούδια όμως είναι αυτά που προκαλούν το χαμό στα live τους. Και το strawberry jam το άλμπουμ που θα τους χαρακτηρίζει σε δέκα χρόνια. Εύχομαι να είμαστε όλοι καλά, και τότε τα ξαναλέμε…

08. wooden shjips-wooden shjips
Κατευθείαν απ’ το Σαν Φρανσίσκο του παρελθόντος. Τόσο παλιομοδίτικοι και κολλημένοι με τον ήχο που λατρεύουν [το οποίο «πάει πακέτο» με το ανάλογο attitude, οι επεξηγήσεις είναι περιττές] που τους αντιμετωπίζουν σαν γραφικούς. Σε πέντε απολαυστικά τραγούδια όμως χώρεσαν τους Doors και τους Jefferson Airplane, τον Hendrix, αλλά και τους Spacemen 3, τη φασαρία και το reverb, τα ψυχεδελικά μουρμουρητά και τις ταξιδιάρικες συνθέσεις φτιάχνοντας ένα άλμπουμ με κομμάτια που «λάμπουν σαν ήλιοι». Χωρίς λουλούδια στα μαλλιά. Τα άλλα χαρακτηριστικά είναι όλα παρόντα.

09. saul williams-the inevitable rise and liberation of niggy tardust
Σε μια χρονιά που το χιπ χοπ φάνηκε να χάνει μεγάλο μέρος της δύναμής του, τουλάχιστον εμπορικά, ο Saul Williams τόλμησε να «χαρίσει» το άλμπουμ του στο ίντερνετ, καταφέρνοντας να αποδείξει ότι τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν. Το αξιοθαύμαστο είναι ότι πρόκειται για δουλειά χρόνων, με τον Trent Reznor των Nine Inch Nails στην παραγωγή, τον Alan Moulder στο mix και 15 κομμάτια που τσακίζουν, τίποτα πρόχειρο, καθόλου αρπαχτή. Μπορεί να είναι νέα ήθη που τα διαμορφώνει η ανάγκη, αλλά δεν μπορείς να μην εκτιμήσεις τη φιλοσοφία του «δωρεάν», της μουσικής σαν λαϊκού αγαθού και όχι μέσο για να πλουτίσει ο κάθε αστοιχείωτος ράπερ που δεν ξεφεύγει ποτέ απ’ τη νοοτροπία του gangsta. Σοφιστικέ στίχοι, πολιτικοποιημένοι, από έναν ποιητή των '00s [κυριολεκτικά, χωρίς υπερβολές].

10. voice of the seven woods-voice of the seven woods
Αυτός ο νεαρός τύπος, ο Rick Tomlinson, που δηλώνει σαν επιρροές του τον Daniel Fichelscher και τον Dave Tyack -αλλά και μια χήνα που τον κυνηγούσε κάποιο σαββατοκύριακο σε όλο το Birmingham- είναι τόσο δημιουργικός και πολυγραφότατος, που κάνει τους συνομηλίκους του -που γίνονται σουπερστάρ με τρία κομμάτια- να φαίνονται σαν ανόητα πιτσιρίκια που παίζουν με τα παιχνίδια τους. Λατρεύει το τούρκικο psycho folk και το krautrock, πειραματίζεται με ένα σωρό παραδοσιακά έγχορδα και δεν έχει καμία σχέση με τον ήχο της Αγγλίας του σήμερα. Σε μια χρονιά που όλα ήταν ίδια, ξεχώρισε σαν τη μύγα μες στο γάλα.

[ένα μεγάλο ευχαριστώ στους τέσσερις κυρίους που μου έδωσαν τόσο όμορφα κείμενα για τα άλμπουμ των panda bear, burial, pj harvey και caribou. τα review τους γράφτηκαν για το γιορτινό τεύχος της lifo που κυκλοφορεί, εδώ είναι ολόκληρα. τους είμαι υποχρεωμένος].