Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2007

φράνκι βάλι [ξανά]


απ' το πρωί στο repeat. via arxediamedia [@@ rule!].

sunshine


everybody loves the sunshine
[pix από εδώ]

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2007

2l8


ένα από τα πιο όμορφα ελληνικά
site. and the place promised in our early days.

yuria 2007


Τε 31.10: Yuria Comics Εγκαίνια, Διάρκεια έκθεσης 1-14 Νοεμβρίου, Βαβέλ
Πε 01:
Fuse For Pekar
Πα 02: Sancho
Κυ 04:
Kammerflimmer Kollektief (GER), Μικρόκοσμος
Τρ 06:
DJ Anarxx
Πε 08: Minimaximum
Πα 09:
Red Light
Τρ 13: Croatan Ensemble
Πε 15: My Wet Calvin
Πα 16: Love Boat Orchestra
Δε 19: Yuria cinema, Μικρό φεστιβάλ ταινιών Μικρού Μήκους, Μικρόκοσμος
Τρ 20:
T.E.N.S.
Πε 22: Neon
Πα 23: Larry Gus
Τρ 27:
Fantastikoi Hxoi
Πε 29:
Μπλάκ εν Ντέκερ
Πα 30: Beta Draco
τα φετεινά yuria θα γίνονται στο φρέσκο vinyl microstore στις 9:30μμ εκτός από:
_την έκθεση κόμικς (Βαβέλ, Ζ. Πηγής & Λόντου 1, Εγκαίνια 8:00 μμ)
_την συναυλία των Kammerflimmer Kollektief (10:30μμ, Μικρόκοσμος, Συγγρού 106)
_τις προβολές ταινιών μικρού μήκους (8:00μμ, Μικρόκοσμος, Συγγρού 106)
_όλες οι εκδηλώσεις είναι δωρεάν έκτος από την συναυλία των Kammerflimmer Kollektief (15 euros) και τα yuria cinema (5 euros)
_κυκλοφορεί ειδικό κουπόνι συνδρομής στην τιμή των 20 ευρώ που περιλαμβάνει αυτές τις εκδηλώσεις και το cd που θα κυκλοφορήσει μετά τα yuria

_ντηζάιν
Μπλάκ εν Ντέκερ

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2007

echo


μουσική ν.πατρελάκης, φωνή κ.βήτα, στίχοι άγγελος ρεντούλας
βίντεο astralongr

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2007

φθινοπωρινός


άλλαξε η ώρα και χειμώνιασε απότομα ή ιδέα μου είναι;
το νέο 'κανονικό' άλμπουμ του richard youngs για την jagjaguar έχει τίτλο autumn response και όχι autumn defence όπως κυκλοφορεί στο slsk και στα διάφορα αλλοδαπά σιμπόξ, ονόματα να μη λέμε γιατί ο κίνδυνος παραμονεύει -το περιεχόμενο πάντως είναι το ίδιο ακριβώς, μόνο ο τίτλος αλλάζει. απλός και δυνατός, κιθάρα και φωνή όπως και στα δύο άλλα αριστουργήματά του [σ΄αυτό που είναι και καλύτερος τελικά, σ' αυτά τα πολύ πειραματικά τον χάνεις -με τόσες κυκλοφορίες τον χάνεις έτσι κι αλλιώς]. φθινοπωρινά τραγούδια για την αγγλική εξοχή και τους δρόμους της πόλης, για άγρια άλογα και τέτοια φυσιολατρικά, τον αέρα και τον ουρανό, φολκ, αλλά χαρακτηριστικά δικιά του. εδώ είναι το λινκ. είναι γνωστή η αδυναμία που του έχω. δεν γράφω άλλα...
για να λύσω τις απορίες: η μαρία στο από κάτω ποστ είναι μια νεαρή τραγουδίστρια [τσιγγάνα, αλλά καμία σχέση με αυτό που έρχεται στο μυαλό σου, δηλαδή φολκλόρ, κιλίμια και μελαχροινές μαυρομάτες. όχι ότι έχουν τίποτα τα κιλίμια και οι μαυρομάτες...]. η μαρία είναι αστέρι. το κομμάτι από πίσω είναι το begushemu vpered του gultskra artikler. απ' το δίσκο του kasha iz topora.

χθες το απόγευμα


μαρία επί κολωνώ

μαντ μάικ


χάιτεκ ντριμς----------------------------------------------------λόου τεκ ριάλιτι

γιεασέιερ και το μουνί χτενίζεται


κυριακή ξημερώματα. εθνική εορτή.
κι εκεί που ήσουν σίγουρος ότι δύσκολα θα βρεθεί άλμπουμ που θα τρυπώσει πια στο προσωπικό σου top-10 της χρονιάς κι ότι έχεις καταλήξει στα αγαπημένα σου, έρχονται οι yeasayer με αυτή τη δισκάρα και τα κάνουν όλα άνω κάτω. σαν πιο ποπ animal collective με περισσότερα 60s στοιχεία, σαν πιο groovy panda bear με περισσότερα όργανα. το all hour cymbals είναι απ' τις μουσικές εκπλήξεις που σε κάνουν να ξεχάσεις και σκοτούρες και κατηγορίες για δήθεν ποινικά αδικήματα [μεγάλη ιστορία, μας την έπεσε η capitol αγγλίας για τους sigur ros -για τους sigur ros ρε γαμώτη πανακόλα μου; ούτε καν το είχα ανοίξει το γαμημένο το watermarked cd, υπήρχε στο cbox ενάμιση μήνα πριν το πάρω στα χέρια μου, ποιος το είχε ανάγκη; άντε τώρα να αποδείξεις ότι δεν το ρίπαρες και δεν το ανέβασες στο ίντερνετ...].
για το άλμπουμ των yeasayer ψάξε στο σιμπόξ. για δοκιμή [έτσι τη λένε τώρα].
είναι απ' αυτά που αξίζει να τα αγοράσεις.
final path

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2007

matmos & laub live at bush hall

αύριο το βράδυ, στις 10.30 ώρα ελλάδας εδώ θα ξεκινήσει ζωντανά η μετάδοση της συναυλίας που θα δώσουν οι matmos & laub στο bush hall. λεπτομέρειες στο site του wire.
την ίδια ώρα ο biomass θα παίζει στο κύτταρο.

blue on blue


pet shop boys

στο φως


σκατοβδομάδα.
σήμερα το πρωί πέτυχα τυχαία αυτό το άρθρο της san francisco bay guardian για ένα μέλος των tussle που πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε το προσωπικό του άλμπουμ ως arp. μπορεί το σκέτο [και μάλλον αδιάφορο] arp να μην αρκεί για να ψάξεις να βρεις το δίσκο, όταν όμως τον άνθρωπο πίσω από το project τον λένε αλέξη γεωργόπουλο, τότε μάλλον είναι λόγος να το αναζητήσεις. το άρθρο είναι το παρακάτω, ολόκληρο το άλμπουμ υπάρχει
εδώ [το ανέβασαν στις 26.10, μην δώσεις σημασία στη βαθμολογία].
A setting sun, bisected by clouds, hovers over darkening ocean waves on the cover of In Light, the first album by San Francisco's Arp; the title, drawn in slim neon-tube cursive by San Francisco artist Tauba Auerbach, is suspended from the upper left-hand corner of a tangerine and gold sky. The summer sun happens to be setting outside the upper Guerrero living room window of Arp's Alexis Georgopoulos as he talks about this image (partly inspired by the melancholic found-film cosmograms of visual artist Tacita Dean) and how it relates to the music on the album, which will be released by the Oslo label Smalltown Supersound next month.
"An overwhelming number of people still tend to think of electronic music as being cold," Georgopoulos says while sitar notes from an LP quietly resonate through his and roommate Kathryn Anne Davis's blue-walled apartment, where a large chunk of coral rests on a clear Plexiglas coffee table. "I wanted to make something that was warm, that had human qualities, that was a little worn, and that — along with the imagery of the record — dealt with memory, the degradation of memory, and revisionist memory. I also wanted to make something that referenced landscape and light and natural things in a way that wasn't new age." I point to a fat tome about the proto–new age label ECM on a nearby bookcase, which Georgopoulos built. "Proto–new age music, if you select carefully, can be amazing," he responds. "Even the kernels of early sequencing in Ash Ra Tempel sound really radiant."
If a new age of electronic music spanning from San Francisco to Oslo is dawning (or setting), then Georgopoulos — a chief member of Tussle until just after the group recorded last year's Telescope Mind (Smalltown Supersound) — has taken it to the bridge and maybe even been the bridge. In 2002, after writing about the graphic design of Smalltown Supersound's Kim Hiorthøy for Tokion, Georgopoulos — who edits the music section of SOMA magazine and sometimes contributes to the Guardian — offered to put together a Bay Area showcase at Club Six for the label. "I don't think he had done anything like that before; he just wanted to have us over, which was very generous," label owner Joakim Hoaglund recalls via e-mail before turning to a discussion of his and Georgopoulos's latest collaboration. With Arp, "it's a relief [for me] to do a small personal project. Maybe it's just me, but I feel [In Light] has this great and unique mix of US West Coast art and culture with European avant-gardism and kraut rock. It's a very special album."
Clutter and clusters are on Georgopoulos's mind as we discuss music and its surroundings. "I was a huge stacker [of books and records]," he says when I mention his well-ordered home studio. "But I take after my mother — she's very neat and feels like she can't do the work she needs to do unless things are organized." The first-generation American child of parents from France and Greece, Georgopoulos has chosen the dreamy, maternal lull of a track titled "St. Tropez" to open In Light before "Potentialities" surges out of speakers (or from headphones) with a subtly rising force that's ultimately awesome to behold. Most of In Light's seven meditative tracks were first showcased in a 2006 group exhibition at New Langton Arts, where up to two listeners could climb into a feather bed enclosed in a small podlike space. "It wasn't cerebral. It wasn't about dissecting a suspended space," Georgopoulos says. "Though with a lot of [Arp]'s music, suspension is one of the effects I'm trying to create."
For Georgopoulos, Arp's state of suspension runs counter to different kinds of tension. While discussing his love for the analog organ-drum machine sounds employed by groups such as Cluster (a few of whose albums have just been reissued by Oakland label Water), Suicide, and Spacemen 3, he notes that "too much electronic [today] sounds like coke-related music." In contrast, Arp's electronic music is humane — a rarity not just in electronic music but also on the streets of San Francisco during the Gavin Newsom era, when homelessness has become more difficult and abject and attitudes toward it more hostile. "I can't remember the last time I left the house and didn't have a confrontation with a very disturbing sight, and after a long time that really starts to chip away at you," Georgopoulos says. "I drove a cab for four years, until 2004, and when I think about it I can't believe that I did. It suited my life at the time, but you're interacting with [people on] PCP, meth, and all kinds of shit — you just never know. Now that I don't drive a cab I'm hardly ever in the Tenderloin."
[η εικόνα από το artwork του άργους του κ.β.]

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2007

πιν.ch


στις 3 νοεμβρίου κυκλοφορεί το πρώτο άλμπουμ του pinch [κατά κόσμον rob ellis, τον εγκέφαλο πίσω από την tectonic recordings που κυκλοφορεί τους skream, cyrus και loefah] ο πρώτος δίσκος που βγαίνει από το μπρίστολ εδώ και πολύ καιρό που αξίζει το θόρυβο που ήδη δημιουργεί -και θα δημιουργήσει ακόμα περισσότερο τους επόμενους μήνες. είναι ένας διπλός δίσκος με τίτλο underwater dancehall, με 10 τραγούδια στο πρώτο cd [περιλαμβάνει όλα τα singles που έχει κυκλοφορήσει μέχρι τώρα: το εκπληκτικό qawwali, το οποίο εδώ έχει γίνει brighter day με τα φωνητικά του νεοϋορκέζου juakali, το gangsta, το one blood, one source, το trauma, το lazarus] και τις instrumental εκτελέσεις στο δεύτερο. οι φωνές που ακούγονται είναι της yolanda, της indi kaur και του rudy lee. είναι dubstep, τα φωνητικά είναι old school και μάλλον αυτή είναι η soul όπως θα έπρεπε να είναι σήμερα...
[το λινκ δεξιά, στο σιμποξ].

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2007

...κι ένα βράδυ στην πλατεία εξαρχείων


εάν ταις γλώσσαις

Περασμένα μεσάνυχτα. M' έναν φίλο στην Πλατεία Εξαρχείων. Κάτι συζητάμε. Μας πλησιάζει ένας άντρας κοντά στα 30. Γυαλιά ηλίου στο πάνω μέρος του κεφαλιού του, σχετικά καλά ντυμένος. Πριν καθόταν σε ένα πεζούλι. Τώρα έχει σηκωθεί και μας μιλάει. Ρώσικα. Τα μάτια του κόκκινα. Eπιχειρηματολογεί. Φαίνεται να έχει ευφράδεια. «Do you speak english?», τον ρωτάμε. Συνεχίζει απτόητος στα ρώσικα. Του απαντώ στα ελληνικά διάφορα ψιλοειρωνικά. Χαίρεται που έχει βρει ανταπόκριση. Μετά από δυο - τρία λεπτά ακατάσχετης ρωσικής λογοδιάρροιας, αποφασίζουμε να καληνυχτιστούμε με τον φίλο. Κάτι σημαντικό συζητούσαμε. Έτσι νομίζαμε.
Ενώ σημαντικό είναι αυτό που νιώθεις επιτακτική την ανάγκη να το πεις ακόμη και σε εντελώς αγνώστους ανθρώπους που αποκλείεται να καταλαβαίνουν τη γλώσσα σου.
Η γλώσσα είναι μια τεχνική λεπτομέρεια.
Αν είχαμε τα αυτιά μας ανοιχτά θα μπορούσαμε να τον καταλάβουμε.
Ο φίλος που τον κοιτούσε στα μάτια μπορεί και να τον κατάλαβε.
Εγώ προτίμησα να τον κάνω ποστ.
[via
old boy]
παραγγελιά: το weird little boy των john zorn και mike patton [που ξεκινάει με τις πρώτες νότες απ' το will you still love me tomorrow παραπλανητικά, πριν σου πετάξει στα μούτρα έναν αχταρμά από θορύβους τορναδόρων, ηλεκτρικής σκούπας και αποχυμωτή. ο,τι πρέπει για να φρικάρεις την πολυκατοικία πρωί πρωί].

ένα δειλινό στο μικρό ρέμα

Βιβλίο όγδοο

Το Πιστεύω
έτσι όπως το είπαμε ένα δειλινό στο Μικρό Ρέμα

Πιστεύω σ' ένα κόκκινο μουνί που έξαλλο γαμιέται,
που μουσκεμένο σφαδάζει από την γκάβλα,
που κάνει τον κόσμο να τρέμει με το τρομερό του πύρωμα –
κι είναι ο καθένας πάντοτε μόνος του
σε τούτη την πίστη.

Και σ' έναν πούτσο τουμπανιασμένο,
που χώνεται μέσα του αχαλίνωτος,
γεμάτος με όλο το αίμα των αιώνων,
αίμα χοχλακιστό από αίμα χοχλακιστό –
από αυτό που ξεκινούν όλα.

Και σε δυο βυζιά με ολόσκληρες ρώγες
που μπορούν να γυρίσουν ανάποδα τη θάλασσα.
Και σε δυο αρχίδια που γεννούνε
τη γλύκα και το θάνατο μαζί.

Και σε δυο στόματα που δαγκώνουν τη σάρκα
και τη ματώνουν από λαχτάρα.
Και σε μια σάρκα που κομματιάζεται
από τους αγέρηδες και τα πουλιά.

Και στα χύσια που πετιούνται πέρα από τη θλίψη,
πέρα από το χρόνο και το φόβο,
πέρα από τη μοναξιά,
πέρα από τη μεγάλη σύντηξη του κόσμου.

Και στην πεθυμιά που οδήγησε
τα αγόρια με τα πρησμένα πόδια,
τα κορίτσια με τη στάχτη στα μάτια,
τους άπιστους κουρελήδες,
τους αρσενικοθήλυκους με τη διαμαντένια γλώσσα,
τα προϊστορικά τέρατα της αγάπης.

Και στο ρίγος των σωμάτων,
όταν ενώνονται κι όταν σμίγουνε κι όταν αγκαλιάζονται
κι όταν αγγίζονται με την άκρη των δακτύλων,
με την άκρη των χειλιών,
με την άκρη των βλεφάρων –
ω ναι, σ' αυτήν την εκκλησία που λέγεται έξαψη,
στα ψωλοχύματα και στα μουνοϋγρά στα πρόσωπα των ανθρώπων.

Και μήτε ανάσταση προσδοκώ, μήτε ζωή του μέλλοντος αιώνος,
μόνο να κοκκινίζουν από γκάβλα
τα μάγουλα των ζωντανών και τα μάγουλα των χαμένων –
να κοκκινίζουν από γκάβλα τα μάγουλά μας.

Θανάσης Τριαρίδης * τα μελένια λεμόνια
[via
dark angel]

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2007

ουρανέ


από 'τον πρώην της πρώην μου'
μέχρι 'την πρώην του πρώην μου' η διαφορά είναι μάλλον τεράστια [εξαρτάται βεβαίως και ποιος το λέει], γι' αυτό οι αγγλοσάξονες έχουν μόνο ένα ex και ξεμπερδεύουν [ή τα κάνουν ακόμα χειρότερα σε ανάλογες περιπτώσεις. είναι να μην σου τύχει].
η γουντιαλενική στιχομυθία που κρυφάκουσα ήταν ξεκαρδιστική, αλλά δυστυχώς δεν μεταφέρεται [επειδή την ξέχασα στο μεταξύ]. φτάνουν δυο στάσεις με το τρένο για σου φτιάξουν το βράδυ.
τα boxes του καουρισμάκι που έχει βγάλει η artificial eye σε κάνουν να 'σιχαθείς' τα ikea [fuck ikea, το έλεγε κι η στάμπα σε ένα t-shirt που είχα αγοράσει πριν ακόμα μάθω τι εστί ikea -το έχω ακόμα] αλλά και να απορήσεις: τι στο διάλο φταίει που δεν μπορούν να γίνουν κι εδώ ταινίες της προκοπής απ' το τίποτα και οι αντίστοιχες ελληνικές δεν βλέπονται;
το "απ' το τίποτα" σημαίνει με ελάχιστο budget, γιατί οι ταινίες του καουρισμάκι μόνο του τίποτα δεν είναι. ακόμα κι η τελευταία του [lights in the dusk] μου άρεσε, κι ας είχα ακούσει τα χειρότερα. όλες όσες έχω δει είναι χρονικά μιζέριας και ιστορίες με losers που μπορεί να δικαιολογούν πλήρως τα μεγάλα ποσοστά αυτοκτονιών της φιλανδίας, αλλά δρουν ομοιοπαθητικά και σε κάνουν να θέλεις να γίνεις καλύτερος άνθρωπος [κι αν όχι ακριβώς, έχουν κάτι να σου πουν, ενώ δεν έχει να σου πει τίποτα το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού σινεμά, για παράδειγμα].
μετά από 11 ταινίες καουρισμάκι [σερί] αν δεν σε πιάσει κατάθλιψη, τις έχεις περάσει τις εξετάσεις και θέλεις να κάνεις μια καλή πράξη. ή να ανοίξεις ένα εστιατόριο.
η special edition της ψυχής στο στόμα [αυτή για πώληση με τα έξτρα, όχι του βιντεοκλάμπ] ήμουν σίγουρος ότι είναι άλλη ταινία -αν δεν με διαβεβαίωνε ο σκηνοθέτης ότι είναι η ίδια version με του σινεμά δεν θα το πίστευα. όσες φορές κι αν την έχεις δει στο σινεμά πάντα σου ξεφεύγει κάτι από τους διαλόγους, και αυτή που είδα την κυριακή το απόγευμα [ακόμα μου φαίνεται διαφορετική] μου φάνηκε ακόμα καλύτερη. και μικρότερη σε διάρκεια από ότι την θυμόμουν, πιο σπινταριστή, που σημαίνει ότι έτρεξε πολύ πιο γρήγορα.
και αυτό το 'πούτσο και ξύλο' σαν να το άκουσα περισσότερες φορές...
στα έξτρα υπάρχει και η κομμένη σκηνή για τον ρόκο σιφρέντι που είναι όλα τα λεφτά [κι απορείς γιατί κόπηκε].
απ' τις ταινίες που ο χρόνος τις δυναμώνει -και να πω και την αμαρτία μου: της ταιριάζει περισσότερο το dvd και η οθόνη της τηλεόρασης. στο σινεμά μέχρι να συνέλθεις από το αρχικό σοκ έχεις χάσει τη μισή ταινία.
αναζητείται περιπαθώς 'ο ουρανός', η ταινία του τάκη κανελλόπουλου του 1962 σε οποιαδήποτε μορφή [video, dvd, avi] και το σάουντρακ του αργύρη κουνάδη. όποιος μπορεί να βοηθήσει:
mhulot@dyodeka.gr
broughton & casati-the rage ep

φρίκη!


Το βίντεο δεν χρειάζεται να το δείτε, δεν είναι καθόλου ευχάριστο, αν και τελευταία έχουμε δει πολύ χειρότερα... Το θέμα είναι να του ασκηθεί ποινική δίωξη. Τα μηνύματα στο you tube δεν σημαίνουν απολύτως τίποτε για έναν τέτοιο άνθρωπο. O τύπος σκηνοθέτησε την επίθεση, τη βιντεοσκόπησε και κατόπιν ποστάρισε το βίντεο στο you tube. Δεν νομίζω να πτοείται από 300 οργισμένα σχόλια, προφανώς έκανε ό,τι έκανε ακριβώς για να προκαλέσει αυτή την αντίδραση! Το θέμα λοιπόν δεν είναι να ξεσπάσουμε το αρνητικό μας συναίσθημα, αλλά να κάνουμε κάτι για αυτό. Αλλωστε, στην Ελλάδα που σπανίως υπάρχει συντονισμένη δράση για την προστασία των δικαιωμάτων των ζώων, και με εκατοντάδες χιλιάδες αδέσποτα να πέφτουν με διάφορους τρόπους θύματα της μανίας κάθε ψυχωτικού που κυκλοφορεί ανάμεσά μας, ο Παναγιώτης Κυριάκου είναι ένας μόνο από τους πολλούς. Αν δεν γίνει μια αρχή, δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτε.
Δεν μου αρέσει καθόλου ο ρόλος του τιμητή ή του μπάτσου, αλλά όσο δεν κάνουμε τίποτε, τέτοιοι τύποι θα αυξάνονται και θα πληθύνονται. Η σύγχρονη ζωή προκαλεί στρες και το στρες οδηγεί όσους δεν διαθέτουν υγιή προσωπικότητα, σε πράξεις βίας. Η επίθεση σε ζώα είναι μια εύκολη διέξοδος για αυτή τη βία, όπως είναι η βία στα γήπεδα για παράδειγμα, δεν νομίζω ότι απέχει και πολύ. Ενώ όμως στα γήπεδα έχεις απέναντι τα ΜΑΤ, όταν την πέφτεις σε έναν πεινασμένο σκύλο, από το παράθυρο του σπιτιού σου στον πρώτο όροφο, δεν διατρέχεις κανένα κίνδυνο. Τζάμπα μάγκας με άλλα λόγια...
Αν ρίξω εγώ καυτό λάδι σε έναν άνθρωπο στο δρόμο, και ανακαλύψουν την ταυτότητά μου, το πιθανότερο είναι ότι θα διασυρθώ δια βίου και φυσικά θα αντιμετωπίσω τις συνέπειες του νόμου. Αν όμως το θύμα είναι ένας κακόμοιρος αδέσποτος σκύλος ή μια γάτα, το πολύ πολύ να πέσουν μερικοί αναστεναγμοί στενοχώριας, άντε και καμιά βρισιά σαν αυτές που γράφουν στο you tube οι διάφοροι για να ξεσπάσουν το θυμό τους (δεν τους κατηγορώ, κι εγώ έβρισα όταν είδα το βίντεο, αλλά δεν αρκεί μια αντιαισθητική επίθεση ως αντίδραση σε έναν απάνθρωπο).
Αν διαβάζει κανένας δικηγόρος ή κάποιος που έχει φίλο δικηγόρο που να ασχολείται και να τον αφορά το ζήτημα, ας μας διαφωτίσει τι πρέπει να κάνουμε ώστε να του ασκηθεί ποινική δίωξη. Αν αυτό έχει ήδη γίνει, ακόμη καλύτερα.
Αν πρέπει να διεκδικούμε εν έτει 2007 τα αυτονόητα, αυτό σημαίνει πως δεν έχουμε καταφέρει τελικά και πολλά ως κοινωνία.
"Ο typos spoudazei sth XIO sto tmhma "Mhxanikwn Oikonomias kai Dioikhshs tou Panepisthmiou Aigaiou"...

[via mail]
τι να τα κάνεις τα σχόλια;

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2007

support yuria


μέιλ απ' τη διδότου:
"τα yuria ξεκίνησαν σαν ένα εσωτερικό αστείο πριν από 3 χρόνια εδώ στο vm και πλάκα στην πλάκα η κατάσταση έχει σοβαρέψει. χρόνο με το χρόνο λοιπόν οι απαιτήσεις αυξάνονται. επειδή πιστεύουμε ότι πρέπει να διαφυλαχτεί ο αυτόνομος χαρακτήρας του φεστιβάλ και εξαιτίας της αδυναμίας του δισκάδικου να επιχορηγήσει ολοκληρωτικά την διοργάνωση απευθυνόμαστε στους φίλους μας που ενδιαφέρονται για την υποστήριξη του φεστιβάλ με την κυκλοφορία ενός κουπονιού 20 ευρώ που περιλαμβάνει την ελεύθερη είσοδο στις εκδηλώσεις που θα γίνουν εκτός του vm, δηλαδή στην συναυλία των kammerflimmer kollektief, τις προβολές των ταινιών μικρού μήκους (yuria cinema) στο μικρόκοσμο και τέλος το cd compilation από τις ηχογραφήσεις που θα βγεί μετά το τέλος των εκδηλώσεων.
φυσικά όλα αυτά γίνονται για να καταφέρουμε να κάνουμε και τις 14 συναυλίες στο vm που γίνονται όπως γνωρίζετε με ελεύθερη είσοδο, να βγεί η αφίσα, να τυπωθεί το cd, να πληρωθούν οι χώροι και να βγούν τα έξοδα ενοικίασης του ήχου και των kammerflimmer kollektief, καθώς και άλλα μικροέξοδα που εμφανίζονται σ ' αυτές τις περιπτώσεις.
fair enough?
το κουπόνι διατίθεται ήδη στο vm και στο Περιβόλι της Οικολογίας (το μπακάλικο στην Ανδρέα Μεταξά)".
υπάρχει κι ευχαριστήριο: "ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την συνδρομή σας".
buy-buy [love] buy-buy [happiness].

oink r.i.p.


μπήκαν οι μπάτσοι στο μαντρί...
POLICE in the region have said they have closed down one of the world's biggest illegal music file sharing websites.
The site is understood to have been operating from a flat in Middlesbrough.
Up to 180,000 people were members of the private website.
They paid to upload and download music, some of it not yet released by record companies.
The home of a 24-year-old IT worker was raided in Grange Road, Middlesbrough, was raided in a low-key operation this morning.
At the same time his father's home and his employer, a large multi-national company, were also raided.
The website's server, which was based in Amsterdam, was also closed down by Dutch police.
The 24-year-old man was arrested on suspicion of conspiracy to defraud and infringement of copyright law.
Detective Sergeant Tony Keogh, who led this morning's operation, said the three-month investigation had involved Interpol, the Dutch authorities and the British Phonographic Industry.
He said: "This is an infringement of copyright law that in financial terms causes immeasurable lost to record companies.
"We have been working closely with Interpol and our Dutch colleagues in Amsterdam where the website server is based to ensure that it too was secured at the time of arrest."
αυτά...[δεν είναι όλη η αλήθεια, αλλά τώρα πια τι σημασία έχει η αλήθεια;].
pix by dreyk.

muzine


και εγένετο muzine. το πρώτο τεύχος κυκλοφορεί σήμερα στην αθήνα, σε διάφορα σημεία του κέντρου [όλα τα σημεία διανομής το απόγευμα, θα υπάρχει σίγουρα στην πολιτεία, στο vinyl microstore, στο solaris, στο sound effect της ζαΐμη και στο rock'n'roll circus] και πολύ σύντομα σε όλες τις μεγάλες πόλεις. μοιάζει περισσότερο με βιβλίο, παρά με περιοδικό. είναι όμορφο, καλογραμμένο, είναι ένα πολυτελές fanzine που άξιζε την αναμονή. [είναι πιο καλό απ' ότι περιμένεις, η πιο πάνω φωτογραφία το αδικεί].
καλοτάξιδο.
θα κυκλοφορεί κάθε δίμηνο, στοιχίζει 7,5 ευρώ το τεύχος [με δύο cd] και η συνδρομή στοιχίζει 35 ευρώ [τα 6 τεύχη, συμφέρει]. για περισσότερα 2610342886 / 6978415843.
www.muzine.gr

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

""~""

the dream of evan and chan


διαβάζοντας αυτό το post θυμήθηκα μια κασέτα με τραγούδια για όνειρα, ηχογραφημένη από κάποιον πειρατικό του λονδίνου στα μεσαία, σχεδόν είκοσι χρόνια πριν. αποκλειστικά με τραγούδια των 50s και σχόλια των ακροατών. ίσως η πιο αγαπημένη μου κασέτα ever. αν ξέρει κάποιος πώς να την κάνω rip για να την ανεβάσω, ας επικοινωνήσει.
για τον 11:
dream lover-ricky nelson

shut up and dance

I think there's a real similarity between the music and the economics of it. At one time Detroit was the only place in the world where cars were made in that kind of abundance, like Detroit was the only place that made Techno back in the mid 80s all the way through the 90s but, like with the auto industry, we face more competition now. Obviously it's a more global game and it's the same with the Detroit auto makers. First there were three car companies and now they face really stiff competition from great auto makers from all over the world, just like we face competition from great electronic music producers all over the world. So what used to be your territory only, now is shared by many.
I always challenge some of my friends that sell drugs. They're all like 'man, I'm making money, I'm doing this, I'm doing that', I just hold up my passport, and I tell em 'yeah, you're doing this, and you're doing that, but motherfucker when they come after your ass, you can't even get out of the country, shut the fuck up'. And they see the stamps, and they be like 'damn', it shuts em down. So to the kids, I'm much more powerful than some drug dealer, and to the kids these guys talk to, yeah, they might know the local drug dealer but my man right there he just back from Norway, you ain't even been to Colombia where they make the cocaine. It diminishes their power, and gives someone doing something positive more power. And that's a good thing. So, when these guys bring us over, it's much more than a performance and getting paid, it's an experience.

I don't go in front of the music. I believe that if you put your ego in front of the music, and place it in front of the speaker, then the people trying to listen to the music can't hear your music, they just listen to your ego. So I really ask the people who do have pictures of me to be honourable and just leave me out of it, man. There's been time when I've made music like 'Hi- Tech Jazz'. Man, when I made that track I can't remember anything, it was a two week blur. The spirit was moving through me, and when I got through, it was 'Hi-Tech Jazz'. Many, many times as a musician, if you're really in tune, like you're playing in church... As a keyboard player, or guitar player, or bass player, I'm decent at what I do, but there's times when people in church get into it, and the feeling comes, and the spirit comes, and you can play way beyond your ability. In fact, you know the bass pedal on the organ? I always have trouble with it. I have to look down and play the bass, it's difficult but when the spirit comes you don't have to look down, your foot be moving, so at the point you realise that I ain't really playing this organ. So it's the same with a track. If the spirit come when you make a track, the question then becomes 'Is it really you making the track?' So again, it's difficult to take credit for some of this stuff, some of the time.
μια εξαιρετική συνέντευξη του mike banks [των underground resistance] στον mark fisher, στο wire νοεμβρίου.
το νέο άλμπουμ των underground resistance είναι το electronic warfare 2.0 [my radio station is killing me] και είναι απλά απ' τα άλμπουμ αναφοράς για το 2007 [και μετά μιλάμε για αναγεννήσεις στη ροκ και παλιόλυκους που επιστρέφουν...].
wicked. [για λίγες ώρες, εδώ]

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2007

σίτι σλίκερς


>>πρωινή βόλτα με ήλιο στο κέντρο. στον πεζόδρομο της τσαμαδού οι μπαλκονόπορτες ανοιχτές -κάπου ψηλά ο χαρακτηριστικός ήχος από την έναρξη των windows μπλέκεται με το quizas, quizas, quizas και τη φωνή του nat king cole. στην είσοδο της μονοκατοικίας που έχουν πνίξει κακοφτιαγμένα graffiti ένας νεαρός προσπαθεί να στηρίξει το κεφάλι της φίλης του, εκείνη βουτάει μπροστά. την συγκρατεί. αποστεωμένα κορμιά, στεγνά πρόσωπα, κουρασμένα.
>>κυριακή πρωί. πανεπιστημίου και θεμιστοκλέους. οι ασιάτες μικροπωλητές έχουν απλώσει την πραμάτεια τους στις δυο μεριές του πεζοδρομίου. ινδοί, κινέζοι, πακιστανοί. επικρατεί συνωστισμός. πρέπει να σπρώξεις για να διασχίσεις το πλήθος -κυρίως αλλοδαπούς. οι έλληνες ξυπνάνε αργά τις κυριακές. τρία ευρώ οι μπότες, ενάμιση ευρώ το calvineo kline, 2 ευρώ το κουρδιστό κουνελάκι. με 20 ευρώ έχεις κάνει την προίκα σου.
>>στα ακουστικά underground resistance, intarstellar fugitives, σε κάποιο κομμάτι ακούγεται η φωνή της πόπης αστεριάδη απ' το ταξίδι στη γη πάνω σε γρήγορο beat, προσπαθώ να ξαναβρώ ποιο είναι, ξανακούω ολόκληρο το άλμπουμ αλλά το sample άφαντο! απόγευμα, κι ακόμα προσπαθώ. δεν είναι δυνατόν. [μπορεί και να το ονειρεύτηκα...].
>>diamonds are the girls' best friends. ένα διαμάντι σκότωσε τη γουέι τανγκ. οι ρόλοι μπερδεμένοι -ποιος αποπλανεί ποιον; ποιος υποκρίνεται; ψευδαισθήσεις, σεξουαλικές εξερευνήσεις και μια αγάπη καταραμένη και καταστροφική. [είμαι βέβαιος ότι το κεφάλι της το 'φαγε το δαχτυλίδι και όχι ο έρωτας, αλλά ας το δούμε απ' τη ρομαντική πλευρά, να μην τα ισοπεδώνουμε όλα]. το "προσοχή πόθος" είναι η δεύτερη ταινία του ανγκ λι που μου αρέσει τόσο [η πρώτη και απλησίαστη είναι η παγοθύελλα].
>>το νέο άλμπουμ του μπακ σίξτι-φάιβ λέγεται situation και είναι αυτό εδώ. όσο το ακούω, τόσο πείθομαι ότι είναι ο,τι καλύτερο έχει κάνει μέχρι τώρα. όλα τα κομμάτια για περιστατικά του 1957 [situation recognizes the true creation of underground and independent culture that happened 50 years ago and the enticing idea that we are on the cusp of a similar renaissance, λέει].
>>το bourne ultimatum προτείνεται χωρίς καμία επιφύλαξη. υποδειγματική περιπέτεια. the end.

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2007

η απόλυση ενός νεαρού vj

Ας μιλήσουμε λίγο ειλικρινά. Ενας νεαρός Γάλλος, ονόματι Guy Krief, απολύθηκε την περασμένη εβδομάδα από το Mad, επειδή ειρωνεύτηκε τον Φοίβο και τη Βανδή, διότι αντέγραψαν ένα τραγούδι των Coldplay. Τον ξέρω τον νεαρό. Πριν γίνει παρουσιαστής, ήταν στον πάγκο του Amelie, ενός σπουδαίου ζαχαροπλαστείου στην Αναγνωστοπούλου, απέναντι από το σπίτι μου. Κάθε πρωί τον έβλεπα να συγυρίζει -ευγενικός, έξυπνος, με χαριτωμένο αξάν.
Δεν μου πολυάρεσε όταν τον είδα στην τηλεόραση - αλλά για να υπάρχει, θα είχε το κοινό του. Παρένθεση: το στιλ του MTV, που δικαίως δημιούργησε σχολή, είναι πολύ δύσκολο να το αντιγράψεις, αν δεν το επαναεφεύρεις πάνω στα δικά σου ακριβώς μέτρα. Πολλοί νομίζουν ότι αρκεί να κινούνται σαν νευρόσπαστα και να κάνουν «εεεχμμμ» για να μεταδώσουν την ευφυή χαλαρότητα και τη διαολιά της Davina ή να κάνουν εμετό on camera για να αντιγράψουν το Jackass. Δεν είναι τόσο απλό, γι' αυτό και οι απομιμήσεις τους είναι αυτό: απομιμήσεις.
Κλείνει η παρένθεση.
Διαβάζοντας απόψε για την απόλυση του νεαρού, μπήκα στο YouTube, να δω το επίμαχο κομμάτι της εκπομπής του. Εκανε αυτό που κάνουμε όλοι ιδιωτικά για να σπάσουμε πλάκα: έπαιζε εναλλάξ τα τραγούδια του Φοίβου και των Coldplay και έκανε ορισμένα νερόβραστα αστεία. Προφανώς πιεσμένο από τη Heaven, το κανάλι αποφάσισε να τον απομακρύνει. Εχουμε και λέμε.
Πρώτον: Αν όντως ο Φοίβος ενοχλήθηκε από την κριτική, τότε δεν είναι καθόλου ο κουλ τύπος που δείχνει. Διότι όλο το δημιούργημά του, τόσα χρόνια τώρα, μόνο σοβαρό και πρωτότυπο δεν μπορεί να θεωρηθεί. Είναι κατάστικτο από κλοπές, δάνεια και αντιδάνεια - αλλά βεβαίως κανείς δεν νοιάζεται, αφού το θέμα είναι να γίνει κέφι και να πέσουν τα φράγκα. Μάλιστα, το γεγονός ότι ο σειραϊκός, στυγνός τρόπος με τον οποίο παράγει τα σουξέ του, χωρίς να κουνιέται πολύ, τινάζοντας την μπάνκα τής βαλκανικής ποπ στον αέρα, του έχει προσδώσει την εικόνα μιας σεμνότητας, αν όχι κυνισμού: το παιδί θέλει να βγάλει λεφτά -και τα βγάζει, δίνοντας χαρά στη μάζα. Με τα υλικά που η μάζα θέλει. Υλικά οκαζιόν, ετοιματζήδικα, ανακυκλώσιμα. Απ' τη στιγμή που το κάνει, αλλά δεν θέλει να του το λένε, υπάρχει πρόβλημα. Σαν τον Καρβέλα, θέλει κι αυτός να σκουπίσει τα χαλιά του Βάγκνερ. Αρα, δεν είναι κουλ. Αρα, καλά κάνουν και του τη λένε.
Δεύτερον: Οι κλαψομαρίες της ελεύθερης έκφρασης. Βγήκαν ξανά και άρχισαν να καταγγέλλουν το Mad για την απόλυση του νεαρού. Το μεν κανάλι, το παρουσιάζουν ως ένα κολαστήριο ανελευθερίας, τον δε νεαρό περίπου ως Κολοκοτρώνη. Διώχθηκε κι αυτός για τις ιδέες του. Πιθανόν να φυλακιστεί κιόλας.
Οταν το αίτημα της ελεύθερης έκφρασης εφαρμόζεται πάνω σε γελοιότητες, γελοιοποιείται. Επίσης, οδηγεί σε καταστάσεις υποκριτικές. Ολοι, μηδενός εξαιρουμένου, γνωρίζουν ότι το Mad είναι ένα ακραιφνώς εμπορικό κανάλι, που συνεργάζεται στενά με τις εταιρείες. Οπως σαφέστατα κάνει και το στιλάτο MTV. Ποτέ δεν το έκρυψε, και αυτό είναι προς τιμήν του. Διότι πολλά άλλα media προσποιούνται τα ελεύθερα, ενώ άγονται και φέρονται από δεκάδες δεσμεύσεις και λογοκρισίες. Πολλοί από τους ξιφήρεις υπερασπιστές του νεαρού έχουν δεχτεί με σκυφτό κεφάλι τη λογοκρισία της εφημερίδας τους, στα μουγκά, για να μην το μάθει και κανείς. Και μάλιστα για θέματα απείρως σοβαρότερα από το αν ο Φοίβος αντέγραψε τα beat των Coldplay. Τα δελτία ειδήσεων των μεγάλων καναλιών είναι καθημερινώς μια κουρελού αποσιωπήσεων και συμφερόντων - κανείς δεν τολμά να κουνηθεί, διότι απλώς την άλλη μέρα είναι history. Η λογοκρισία είναι γενικευμένη κατάσταση, αδιακρίτως, και όποιος τολμήσει να πει ονόματα και αριθμούς, σωφρονίζεται -με το καλό ή το κακό.
Και κάτι ακόμη, πιο σοβαρό: ελάχιστα media επιθυμούν πραγματικά να είναι ελεύθερα. Διότι ξέρουν ότι θα φάνε τα μούτρα τους. Ανήκουν σε έναν τόσο πυκνό πλόκαμο από συμφέροντα, φιλίες και συνέργειες, που μια καταγγελία να κάνουν, αργά ή γρήγορα θα πέσουν πάνω στα συνεταιράκια τους. Οπότε προτιμούν τη σιωπή. Με τον μανδύα τής αξιοπρέπειας. Και με την κοτοπουλίσια ανοχή ολόκληρου του δημοσιογραφικού κόσμου. Επαναλαμβάνω: ολόκληρου. Και ως ανοχή, τη χειρότερη, θεωρώ και την αυτολογοκρισία.
Συνεπώς, είναι βλακώδεις και υποκριτικές οι φωνασκίες για την απόλυση του ατάλαντου παρουσιαστή. Ηταν φυσικό να απολυθεί. Πρωτίστως, θα όφειλε να ξέρει πού δουλεύει.Αν υπολείπεται ορμή και πίστη σε ορισμένους ώστε να καταγγείλουν την εκκωφαντική ομερτά του δημόσιου βίου, ας ξεκινήσουν από το κεφάλι και μετά χτυπάνε και τα νύχια.
Κι αν είναι αληθινά μάγκες, ας δούνε πρώτα τα του οίκου τους.
[απ΄τη σημερινή
ελευθεροτυπία]
πριν από ένα εξάμηνο ένας συντάκτης που έγραφε για σινεμά απολύθηκε επειδή το free press που δούλευε έχανε λεφτά απ' τη διαφήμιση. επειδή έγραφε αυτά που πραγματικά πίστευε. του ''διόρθωναν'' τη βαθμολογία, του ζήταγαν να είναι ελαστικός, και όταν δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις τον αντικατέστησαν.
όλοι το έμαθαν, αλλά δεν μίλησε κανείς.

loving your friends


4 παρά 10 το πρωί. είχα σκοπό να γράψω για τη νέα πολύ καλή ταινία του ανγκ λι, αλλά διάβασα μόλις ένα συγκλονιστικό κείμενο και δεν έχω καμιά διάθεση να σχολιάσω την ταινία.
συνειδητοποείς ότι το πιο μεγάλο δώρο που σου έχει προσφέρει αυτό το μέσο [ήθελα να γράψω άχαρο, αλλά δεν ισχύει] είναι η γνωριμία με μερικούς ανθρώπους που δεν υπήρχε περίπτωση να τους πετύχαινες αλλιώς. ούτε στον αιώνα τον άπαντα. απ' όσα μου έχουν συμβεί τα τελευταία δύο χρόνια αυτό που μένει σαν απόσταγμα είναι οι τρεις τέσσερις καινούργιοι φίλοι, το πιο σπουδαίο, το πιο πολύτιμο.
μου είχαν κάνει εντύπωση τα λόγια της πάολας όταν επέμενε ότι φίλους δεν κάνεις μετά τα τριάντα σου, μόνο γνωστούς. οι φίλοι γίνονται μόνο όταν είσαι παιδί.
δεν είναι αλήθεια. φίλους κάνεις μέχρι να πεθάνεις, αρκεί να έχεις την ευκαιρία. ο καλύτερος φίλος του πατέρα μου είναι ο [ομοιοπαθής] τύπος που γνώρισε στην κλινική λίγο πριν μια πολύ σοβαρή εγχείριση στα 63 του. μπορεί να τους έδεσε η αρρώστια, δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι είναι ο καλύτερός του φίλος. τώρα πια, αδελφικός.
η "κοινότητα" των bloggers μπορεί να αποτελείται από κάθε καρυδιάς καρύδια [και σάπια και ελαττωματικά, και σκέτα σκατά] και να απλώνεται τόσο που είναι αδύνατο πια να την παρακολουθήσεις, πρόλαβε όμως και έφερε σε επαφή κάποιους ανθρώπους που έχουν αυτό που εσύ θεωρείς "ποιότητα". μπορεί απλά να ταίριαζαν τα χνώτα σας. η ουσία είναι ότι είχες την ευκαιρία να γνωρίσεις κάποιους ανθρώπους που δεν εκτιμάς απλά, τους έχεις αγαπήσει και χαίρεσαι που είναι φίλοι σου. που τους βλέπεις να προοδεύουν και είσαι περήφανος γι' αυτούς. τον τρελό που κάθε φορά που αποχαιρετιέστε σου λέει ευχαριστώ, τον άλλον με το ποδήλατο, αυτόν που απόψε με ένα κείμενό του σε έκανε να πλαντάξεις στο κλάμα. κι άλλους αρκετούς.
συνειδητοποιώ ότι όλοι οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι τον τελευταίο καιρό και εκτιμώ είναι [και] bloggers.
το πιο επαναστατικό που έφεραν τα blogs δεν ήταν ούτε η μετάδοση της πληροφορίας ούτε οι ελεύθερες φωνές που δεν μπορούσε κανείς να τις φιμώσει. ήταν μερικές φιλίες που κατάφεραν να σου αλλάξουν τη ζωή.
ανεκτίμητες.
[αυτά τα μπιλοζίρια είναι απ' τα πιο δυνατά κείμενα που έχω διαβάσει ποτέ. τώρα τι να σχολιάσεις...].
πάνω στη γραμμή περπατώ και κοιτώ το σύμπαν να παίζει...

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2007

όχι άλλα έπιπλα


τα εγκαίνια του ανακαινισμένου vinyl microstore [την τρύπα για το υπόγειο την είχε ή τώρα την άνοιξαν;] έγιναν με κάθε επισημότητα, με το πλήθος να προκαλεί συμφόρυση στη διδότου κατεβάζοντας τόνους αλκοόλ [καναπεδάκια δεν υπήρξαν, μόνο καναπές. το ποτό έρεε ξεροσφύρι]. ο ιδιοκτήτης και ο managing director είχαν φορέσει βραδινό ένδυμα [λαμέ, γραβάτες, παπιγιόν], ο γιούρι περιφερόταν με επίσημο περιλαίμιο και πόζαρε στους φωτογράφους για τα κοσμικά, τα συγχαρητήρια μηνύματα που έφταναν ακατάπαυστα στο cbox ήταν του τύπου: "επιτελους! τόσοι αστυνομικοί γύρω γύρω και η αλητεία δεν λέει να σταματησει... ντρέπομαι για λογαριασμό του κράτους! δεκάδες ακούρευτοι, προκλητικές νεάνιδες και ομοφυλόφιλοι κρυφοί και φανεροί αναστατώνουν την διδότου πίνοντας και χλαπακιάζοντας ενώ οι άμοιροι γονείς αγωνιούν! και ερωτώ : εισαγγελέας δεν υπάρχει?..."
το πίνοντας το δέχομαι, για το χλαπακιάζοντας έχω μία ένσταση. εκτός κι αν έφτασα αργά.
το ινσταλέισιον του κότι στο υπόγειο όλα τα λεφτά [δεν ξέρω πόσα, όχι πάρα πολλά φαντάζομαι].
κατά τ' άλλα πολύ μεγάλη επιτυχία. αφού μετά το τέλος του πάρτι ο καθένας πήγε στο σπίτι του να κάνει σεξ.
μόνος του.

[ευχές για καλές δουλειές και μακροημέρευση. και του χρόνου στην επέτειο με μπουφέ (μέχρι αργά) -που να τρώγεται. όχι άλλα έπιπλα].
exairetika afieromena 1 + allo 1

deja vu


Ελλάδα του 2007 ή του1987; Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Στην Αθήνα παίζουν οι Gallon Drunk, οι Television Personalities, οι Skatalites και οι House of Love, ο Caetano Veloso γίνεται κύριο θέμα στα περιοδικά, οι Tuxedomoon και η Lisa Gerrard επιμένουν. Κι εντάξει, ας πούμε ότι υπάρχει κοινό για όλους, που θα τους στηρίξει κλπ., ας πούμε κι ότι υπάρχουν άνθρωποι που καίγονται να δουν τον Chadwick γερασμένο να τραγουδάει Christine-Still walking at me, Still talking at me ή για άλλη μια φορά τους Mecano. Σημασία έχει να μαζέψεις 200 άτομα που θα έρθουν να αναπολήσουν τα παλιά, ή να καταφέρεις να μαζέψεις την πιτσιρικαρία που όσο πάει και αποστασιοποιείται από τα live [γιατί ΔΕΝ τα ενδιαφέρουν]. Και γιατί να τα ενδιαφέρουν στο κάτω-κάτω;
Πώς γίνεται να γκρινιάζεις ότι δεν πάνε καλά οι συναυλίες στην Ελλάδα όταν δεν υπάρχει ούτε ένα [ΟΥΤΕ ΕΝΑ] όνομα που να δικαιολογεί την έξοδο [και το έξοδο]. Η Αθήνα δεν είναι Λονδίνο ούτε Βαρκελώνη -πας μια επίσκεψη και σε πιάνει τρέλα απ’ τις επιλογές, εδώ το παρόν δεν αφορά κανέναν, το πιο «σημερινό» όνομα που έχει κλείσει να ξανα-έρθει είναι οι Devastations. Όλα αυτά που στις άλλες μεγαλουπόλεις περνάνε στα ψιλά, εδώ είναι η μόνη επιλογή κι ας είναι πια βήτα ή γάμα διαλογής [και βγάλε]. Η μουσική προχωράει, παίρνεις έναν οδηγό πόλης ακόμα και στα Σκόπια και αναρωτιέσαι γιατί εκεί κλείνουν τέτοια ονόματα [π.χ. David Sylvian -όχι ότι αυτός δεν είναι δεινόσαυρος, αλλά τουλάχιστον έχει ακόμα ενδιαφέρον] και ένα σωρό καινούργια πρωτοκλασάτα, κι εδώ πρέπει να ζούμε σε ένα ατέλειωτο déjà vu που οδηγεί τον κόσμο σε μια αδιαφορία χωρίς αναστροφή;

Τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια...

ο ήχος της οθόνης

Σήμερα, στις 20.00 στον ΙΑΝΟ (Σταδίου 24)
Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ και ο ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΓΡΗΣ συναντιούνται στον IANO και συζητoύν για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της μουσικής με αφορμή την έκδοση του νέου βιβλίου τους «SOUNDTRACKS, O HXOΣ THΣ OΘONHΣ». Ένα βιβλίο που αποκαλύπτει τις προτιμήσεις τους στην κινηματογραφική μουσική προτείνοντας περισσότερα από 1200 σημαντικά άλμπουμ με μουσικές που συντροφεύουν τις αναμνήσεις όλων των φίλων του κινηματογράφου.
Η είσοδος είναι ελεύθερη και θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό.
Περισσότερες πληροφορίες στο site του ΙΑΝΟΥ
εδώ

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2007

το ίδιο μόνοι. όλοι.


Πέρα από το ότι είμαι μουσικός, δεν θα ήθελα να ξέρει κανείς τίποτα για μένα.
Δεν με ενδιαφέρει να γνωρίζουν οι άνθρωποι κάτι άλλο, πέρα από αυτό που υπάρχει μέσα στη μουσική μου. Πιστεύω πως μέσα στα τραγούδια μου τους έχω αφήσει αυτά που χρειάζονται για να επικοινωνήσω μαζί τους. Τα προσωπικά μου αφορούν εμένα και δυο τρεις ανθρώπους που μου έχουν απομείνει αυτή τη στιγμή.
Νομίζω ότι οι Στέρεο Νόβα ήταν σημαντικοί γιατί ήταν μια πολύ αγνή μπάντα. Οι φανς δεν είχαν να κάνουν με σούπερ σταρ ή τιβί σταρ χαζούς, ήταν μια μπάντα ακριβώς όπως και οι φαν τους. Στις συναυλίες γινόμασταν ένα όλοι γιατί σκεφτόμασταν τα ίδια πράγματα, θέλαμε τα ίδια, ήμασταν το ίδιο μόνοι όλοι. Η μουσική μας και τα τραγούδια μας ήταν αθώα και επαναστατικά ταυτόχρονα, ήταν η αποθέωση της νεότητας. Είμαι πολύ περήφανος που ήμουν στους Στέρεο Νόβα. Και το ίδιο περήφανοι νιώθουν και αυτοί που μας άκουγαν, αυτοί που ήταν φίλοι μας.
Είχαμε την ποίηση με το μέρος μας. Νομίζω πως αυτό ήταν το πιο σημαντικό απ’ όλα στους Στέρεο Νόβα. Αυτό μας έδωσε και την συμπεριφορά. Δεν έχω ξανακούσει κανένα συγκρότημα να ηχεί τόσο ποιητικά από τότε. Ήταν σαν ποιητική λύσσα, σαν γλώσσα των σκυλιών. Μου είναι δύσκολο να το περιγράψω. Νομίζω πως μόνο ένας φαν θα μπορούσε να μιλήσει για τους Στέρεο Νόβα και όχι εγώ ή ο Μιχάλης.
Είμαι πάρα πολύ πικραμένος απ’ τη δισκογραφία. Με το που θα τελειώσω αυτή τη συνεργασία δεν ξέρω τι θα κάνω. Δεν μπορείς να διανοηθείς πόσο σκληρό είναι, αν δεν είσαι μέσα σ’ αυτό. Αν την κοιτάξεις βαθιά, είναι μια τρισάθλια κατάσταση. Κάποια μέρα οι εταιρίες δίσκων θα με αναγκάσουν και μένα να πουλάω τα άλμπουμ μου μόνος μου στο ίντερνετ. Αν δεν έχω κουραστεί από όλες αυτές τις πικρές ιστορίες μέχρι τότε, γιατί σκέφτομαι να πάω στο χωριό να φυτέψω πατάτες.
Η επιτυχία δεν σημαίνει απολύτως τίποτα για μένα, μπορώ να σου πω ότι δεν κατάλαβα ποτέ την έννοια αυτής της λέξης. Άσε που θεωρώ πως είναι η πιο χαζή λέξη που άκουσα ποτέ. Μου φέρνει σχεδόν νύστα.
Το νέο άλμπουμ μου ονομάζεται Άργος. Του έδωσα το όνομα από το σκυλί του Οδυσσέα που για μένα συμβολίζει την πίστη, την καρτερικότητα, την υπομονή, τη μικρή σπίθα της αγάπης. Αυτόν ψάχνω να βρω μέσα από την μικρή μου οδύσσεια και μιας και κανείς δεν βγαίνει αλώβητος από το ταξίδι του, τού χαρίζω την στραπατσαρισμένη μου ποπ.
[ολόκληρη η συνέντευξη εδώ].

τσίκο


αντιγράφω από τα αρχίντιαμίντια:
O Ciko (=Τσίκο), είναι Τούρκος (ή Κούρδος δεν κατάλαβα, πάντως μένει Κων/πολη και το επίθετό του είναι Τούρκογλου) φίλος του fade από τότε που βρέθηκαν μαζί σε κάτι ύποπτα μουσικά εναλλακτικά σεμινάρια μέσα σε πύργους νησιών της Ν. Ελλάδος. Είναι ο άνθρωπος που αναφέρεται στο τέλος
αυτού του post από το ταξίδι μου στην Κων/πολη. Είχαμε συναντηθεί τότε -χωρίς να γνωριζόμαστε- μέσω fade και I tell you : δεν υπάρχει ο χορός και η μπαρότσαρκα που ρίξαμε και μας περιποιήθηκε τα μάλλα οπότε show some respect!! Είναι τρελός μουσικάντης (βιολοντρέλο, τραγούδι, μπαγλαμά, σάζι, πιάνο, σύνθεση για θεατρικά έργα κτλ) , γαμώ τα παιδιά και ΘΕΟΤΡΕΛΟΣ χορευταράς. Είναι και μένα πια φίλος μου από τότε, έρχεται αύριο και δεν ξέρω πόσο θα μείνει αλλά ξέρω ότι ο fade του έχει κανονίσει μια σειρά από live (παρασκευή στο μικρό-μουσικό και Δευτέρα στους "Αφανείς"). Επίσης είναι ο άνθρωπος που οδήγησε το αγαπητό team (fade- iosifina- τρελός ελβετός και mamay-owner) στα βάθη της ανατολίας γυρίζοντας ντοκυμαντέρ για τους ζεϊμπέκιδες. I tell you : not to be missed. Είναι και στην ηλικία μας by the way. Οι υπόλοιποι που ανέφερα σίγουρα ξέρουν καλύτερα αλλά μάλλον βαριούνται [that is : edit the post you pigs!!] - εντάξει ο fade είναι άστεγος και ως εκτούτου δεν έχει και internet οπότε δικαιολογείται.
μπες
εδώ, έχει ένα κομμάτι του. αύριο το βράδυ παίζει στο μικρό μουσικό.
[p.s. βιολοντρέλο=βιολοντσέλο ή είναι κάποιο όργανο που μας διαφεύγει;]

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2007

paralirima


ο παροξυσμός της μέρι-αν-χομπς. via schottkey.
burial album preview.

le page


κιθάρα και φυσαρμόνικα. δεν χρειάζονται και πολλά για να φτιάξεις ένα ωραίο τραγούδι. το καινούργιο κομμάτι των le page από
εδώ.
rescue remedy

όρσε ηλίθια!


είχα καιρό να φύγω από ταινία. στο i'm not there έχασα μόνο το τέλος, χθες το βράδυ στο promise me this του κουστουρίτσα έφυγα στο διάλειμμα. η καινούργια σουρεαλιστική κωμωδία του μπορεί να ήταν γεμάτη από όμορφα πλάνα, αλλά τι να το κάνεις, ήταν μεγάλη μαλακία. το σενάριο ήταν επιπέδου καραγιάννη-καρατζόπουλου, το χιούμορ του χοντροκομμένο και κακόγουστο, βαρέθηκα. δεν είχα σκασίλα ούτε αν θα παντρευτεί το 12χρονο, ούτε αν θα γλιτώσει η αγελάδα [απ' τις ορέξεις του μαφιόζου].
ωραίο το ποπ κόρν καραμέλα, though.

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2007

snapshots iii

άργος


το νέο διπλό άλμπουμ του κωνσταντίνου βήτα κυκλοφορεί στις 22 του μήνα. ένας ambient δίσκος με δουλειές του από το 1996 μέχρι σήμερα, κι ένας δεύτερος με τη μεγαλύτερη ποικιλία ήχων που υπήρξε ποτέ σε άλμπουμ του. σε πρώτη ακρόαση είναι η καλύτερη δουλειά του από την εποχή των στέρεο νόβα. άργος, όπως ο σκύλος του οδυσσέα...

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2007

bored not


δεν έχει μόνο γιουροβύζιον και φεστιβάλ τραγουδιού θεσσαλονίκης. η κρατική τηλεόραση φιλοξενεί -επιτέλους- και μια διαφορετική εκπομπή για τον κόσμο του βιβλίου. ο ανταίος χρυσοστομίδης και η μικέλα χαρτουλάρη διασχίζουν δυο ηπείρους και συναντούν μερικούς από τους κορυφαίους συγγραφείς του καιρού μας στον τόπο που ζουν. το χρονικό των 12 αυτών συναντήσεων θα αρχίσει να μεταδίδεται στην ετ1 από μεθαύριο το βράδυ. στις 10.
Όταν ακούς ότι ετοιμάζεται μια καινούργια εκπομπή για το βιβλίο στην τηλεόραση, το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό είναι αυτό που έχεις μέχρι τώρα συνηθίσει: μια εκπομπή στατική, με ανθρώπους που σχολιάζουν βιβλία και μάλλον βαρετές συζητήσεις σε κάποιο στούντιο, οι οποίες αφορούν αποκλειστικά και μόνο την ελίτ των βιβλιοφάγων. Η καινούργια εκπομπή της ΕΤ1 Κεραίες της εποχής μας, που ξεκινάει την Τετάρτη 17/10 στις 10 το βράδυ, αφορά βεβαίως το βιβλιόφιλο κοινό, αλλά δεν είναι αποκλειστικά μια εκπομπή για το βιβλίο. «Είναι για τους ανθρώπους πίσω από τα βιβλία, κάτι πολύ ευρύτερο» λένε οι επιμελητές και παρουσιαστές, Ανταίος Χρυσοστομίδης και Μικέλα Χαρτουλάρη, δύο από τις πιο σημαντικές παρουσίες στο χώρο του βιβλίου στην Ελλάδα. «Δηλαδή είναι περιπέτειες ζωής, είναι το μυθιστόρημα του μυθιστορήματος - του κάθε μυθιστορήματος. Και να μην έχεις διαβάσει κάτι δικό του, βλέπεις έναν άνθρωπο, βλέπεις το βάθος που κουβαλάει, βλέπεις την προσωπικότητά του και σε πιάνει διάθεση να γνωρίσεις τα βιβλία του.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις το συγγραφέα για να παρακολουθήσεις την εκπομπή. Το στοίχημά μας είναι να γίνει ελκυστική η εκπομπή σε αυτούς που δεν γνωρίζουν το συγγραφέα. Δεν είναι γι' αυτούς που ξέρουν, είναι μια εκπομπή γι' αυτούς που δεν ξέρουν. Προσπαθούμε στο βαθμό που αυτό γίνεται να μην περιοριστούμε σε απλές συνεντεύξεις, αλλά να δείξουμε την πόλη στην οποία ζει, έχει μεγαλώσει, εμπνέεται. Με όλους βλέπεις τη σχέση με τον τόπο τους και το χώρο όπου ζουν. Περπατάμε μαζί τους, δίνουμε χώρο στην εικόνα, στη μουσική, στη σιωπή, στο ζωντανό διάλογο που δεν είναι προσχεδιασμένος. Είμαστε πολύ καλά διαβασμένοι, γιατί δεν γίνεται να μην ξέρεις τα πάντα γι' αυτούς τους ανθρώπους, αλλά είμαστε αυθόρμητοι. Με την έννοια αυτή, δεν έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο. Δεν έχουμε την αγωνία του χρόνου ή της πληρότητας κι αυτοί ξεσπάνε, λένε αστεία, χαλαρώνουν. Περισσότερο έχουμε την αγωνία της γοητείας.
Είναι πολύ σημαντικά τα πρόσωπα που συμμετέχουν, και οι ίδιοι οι συγγραφείς μένουν εντυπωσιασμένοι από τα υπόλοιπα ονόματα της σειράς. Μερικοί, μάλιστα, μας πρότειναν σε άλλους!
Ποια είναι τα κριτήρια που τους επιλέξαμε; Να είναι από τους καλύτερους στο χώρο τους. Στο καλό κατασκοπευτικό μυθιστόρημα δεν υπάρχει καλύτερος από τον Λε Καρέ, για παράδειγμα. Στο μυθιστόρημα όπου η ιστορία μπαίνει στις ιδιωτικές ζωές είναι μάστορας ο Λιόσα. Ο κάθε συγγραφέας μας επέτρεπε αυτή την επιλογή, να μιλήσουμε, εκτός από το βιβλίο και τη ζωή τους, για συγκεκριμένα θέματα. Με την Γκόρντιμερ μιλάμε για ρατσισμό, με τον Σαραμάγκου μιλάμε για την κρίση της διεθνούς Αριστεράς, με τον Ταμπούκι συζητάμε για τη σχέση λογοτεχνίας και πραγματικότητας, με τον Χάντρα μιλάμε για μωαμεθανισμό, για το Ισλάμ και τη δύση. Με τον Μούλις συζητάμε για το ναζισμό, με τον Μπάνβιλ για την τέχνη της γραφής, τη μαστοριά, με τον ΜακΓιούαν για την τρομοκρατία και το πώς η Δύση αντιμετωπίζει τους μετανάστες, με τον Οζ για το Παλαιστινιακό, με τον Παμούκ το θέμα είναι η σύγχρονη Τουρκία, πώς ένα μουσουλμανικό κράτος προσπαθεί να εκσυγχρονιστεί. Ο κάθε ένας, ανάλογα με το χώρο στον οποίο κινείται, μας δίνει εναύσματα πέρα από τη ζωή του και πέρα από τα βιβλία του να συζητήσουμε για γενικά θέματα. Κι αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Δεν κάνουν μαθήματα φιλοσοφίας, είναι εμπειρία ζωής, μιλούν για πράγματα που τα έχουν βιώσει. Δεν γράφουν επειδή τα καταφέρνουν. Όλοι αυτοί είναι τσακισμένοι άνθρωποι που διηγούνται αυτά που τους έχουν σφραγίσει. Είναι όλοι τους συγγραφείς μεγάλου κοινού, γνωστοί και στην Ελλάδα και διεθνώς. Σημασία έχει ο τρόπος που τους παρουσιάζεις στους θεατές και επιμέναμε σε αυτό το μη ελιτίστικο.
Αν θα το χαρακτηρίζαμε ποιοτικό; Η λέξη ποιότητα είναι πάρα πολύ ταλαιπωρημένη, αλλά δεν γίνεται να μην την χρησιμοποιήσουμε και καθόλου. Οι άνθρωποι αυτοί γράφουν βιβλία που διαβάζονται από πολύ κόσμο, μέσα στα οποία δημιουργούν ερωτήματα και σου γεννούν προβληματισμούς, αλλά περνάς καλά διαβάζοντάς τα, είναι αυθεντικοί συγγραφείς. Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσεις τη λέξη ποιότητα για να δικαιολογήσεις ή να νομιμοποιήσεις αυτό που κάνουν.
Ποιος είναι ο τρόπος που δουλέψαμε; Διαβάζουμε όλα τα βιβλία, κρατάμε σημειώσεις, ανταλλάσσουμε απόψεις και εναλλασσόμαστε στις συζητήσεις μας με τον καθένα. Αυτό δεν φαίνεται στην εικόνα, γιατί δεν είναι ερώτηση-απάντηση, φαίνεται να μιλάει κυρίως ο συγγραφέας. Εκτός από εξαιρέσεις φυσικά. Η συνέντευξη του Οζ δίνεται αμέσως μετά τον πόλεμο στο Λίβανο και πρέπει να φανεί ο διάλογος.
Την πρωτότυπη μουσική της σειράς την έχει γράψει ο Σταύρος Ξαρχάκος -είναι η πρώτη φορά που γράφει μουσική για την ελληνική τηλεόραση μετά από 20 χρόνια-, προσαρμοσμένη στο κλίμα του κάθε συγγραφέα. Ακούγονται και άλλες μουσικές, φυσικά, π.χ. στον Μούλις ακούγεται Μάλερ και στην Γκόρντιμερ μουσικές της νότιας Αφρικής. Όταν κάποιο βιβλίο έχει γίνει ταινία, προσπαθούμε να υπάρχουν εμβόλιμα 1-2 λεπτά με αποσπάσματα από το φιλμ. Οι σκηνοθέτες τα δούλεψαν σαν ντοκιμαντέρ με μια ματιά πολύ σφαιρική.
Συνολικά έχουν γυριστεί δώδεκα 55λεπτες εκπομπές-ντοκουμέντα, που ευελπιστούμε να συνεχιστούν. Θα θέλαμε πολύ στο δεύτερο κύκλο να περάσουμε και στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, κάτι που δεν είχαμε την οικονομική δυνατότητα να κάνουμε από τον πρώτο κύκλο.
Ο ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟΣ: Ο Παμούκ. Τον κινηματογραφήσαμε στα Πριγκηπονήσια όπου ήταν «κρυμμένος», στο σπίτι της πρώην γυναίκας του. Για να κλείσουμε ραντεβού, οι διαπραγματεύσεις κράτησαν έναν ολόκληρο χρόνο. Ήταν ο πιο δύσκολος να ανοιχτεί, ο πιο κλειστός απ' όλους.
ΤΟ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΣΠΙΤΙ: Του Τζον Λε Καρέ στην Κορνουάλη. Καθόλου φανταχτερό, καθόλου νεοπλουτίστικο. Μια αγροικία σε μια πλαγιά με θέα τον Ατλαντικό, τα βράχια, τα κύματα, με καταπληκτικά έργα τέχνης και βαθιά γνώση γι' αυτή. Μας μαγείρεψε και φάγαμε όλοι μαζί, ήταν ένας άνθρωπος που ανοίχτηκε, ξέχασε την επαγγελματική σχέση. Είναι ο πιο προοδευτικός και εξαιρετικά ενδιαφέρων. Μετά τον ψυχρό πόλεμο -λέει- βρισκόμαστε σε μία εξίσου -αν όχι πιο δύσκολη- εποχή, επειδή η Δύση χρειάζεται έναν εχθρό, τον οποίο βρίσκει στο πρόσωπο του Ισλάμ. Μας κατέπληξε το πόσο ανοίχτηκε με τις μυστικές υπηρεσίες. Μάθαμε από μέσα πώς στρατολογείται ένας κατάσκοπος, τι περιμένουν από αυτόν, από έναν άνθρωπο που είναι πολύ προοδευτικός, ενώ έχει υπηρετήσει μια διπλωματία που όριζε τις τύχες του κόσμου. Είναι βέβαιο ότι μας έκρυψε πράγματα, αλλά αυτά που λέει είναι πολύ αποκαλυπτικά - όντας κι ο ίδιος πράκτορας. Μιλάει ας πούμε για το license to kill και ανοίγεται σε ένα καινούργιο θέμα που θεωρεί ότι είναι αυριανό: την Αφρική. Η Αφρική είναι το νέο κέντρο ενδιαφέροντος και επιχειρήσεων της διεθνούς διαπλοκής. Η πιο απολαυστική στιγμή ήταν όταν off camera μας μιμήθηκε τη βασίλισσα της Αγγλίας! Τον συγκεκριμένο τον θεωρούμε μεγάλη επιτυχία μας γιατί ήταν η τέταρτη μόλις συνέντευξη που έδινε ποτέ στην τηλεόραση!
ΤΟ ΠΙΟ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΑ ΦΤΩΧΙΚΟ ΣΠΙΤΙ: Του Γιασμίνα Χάντρα. Ένα εργατικό σπίτι σε μια ακριβή περιοχή της Γαλλίας, το Εξ αν Προβάνς, στη Νότια Γαλλία, όπου το κύριο διακοσμητικό στοιχείο είναι οι φωτογραφίες της γυναίκας του. Εκεί φάγαμε ίσως το καλύτερο γεύμα μας: ένα κουσκούς καταπληκτικό.
Ο ΠΙΟ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ: Ο Ταμπούκι. Αυτός που περισσότερο αναλογίζεται τη σχέση λογοτεχνίας και ζωής. Η λογοτεχνία -λέει- έχει κάποιες αλήθειες για τη ζωή που δεν τις δίνει τίποτα άλλο στον κόσμο. Μέσα από τα ψέματα (την επινόηση) καταφέρνεις να είσαι πιο πραγματικός απ' την πραγματικότητα. Τα γυρίσματα έγιναν στο χωριό του, το Βεκιάμο, έξω από την Πίζα και στα Χανιά.
Ο ΠΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ: Ο Ζοζέ Σαραμάγκου. Γυρίσαμε σκηνές στην Πορτογαλία, στο χωριό του, όπου παρουσιάζει ένα βιβλίο, το Αζινκάγια, στην Πάτρα και στην Ολυμπία. Είναι επίσης και ο πιο νέος γέρος. Η ιδέα της Αριστεράς, κατά κάποιον τρόπο. Απεχθάνεται το δογματισμό, το δήλωνε. Παρ' ότι έχει πολλή πολιτική στα βιβλία του, λέει ότι σιχαίνεται τα βιβλία-προκηρύξεις. Στην εκπομπή του βλέπουμε την Ολυμπία λίγο πριν καεί. Μας έκανε μια ξενάγηση με τρομερό χιούμορ, σχολιάζει τον Ερμή του Πραξιτέλη, τη γύμνια του και τα παχάκια του Γανυμήδη, το δωδεκάθεο («Τι φρίκη! Εδώ με ένα Θεό δεν τα καταφέρνουμε, φαντάσου με 12!»). Είναι η ματιά του Ευρωπαίου διανοούμενου πάνω στην αρχαιότητα, χωρίς κανένα κόμπλεξ και καμία μυθολογία.
Ο ΠΙΟ ΜΑΧΗΤΙΚΟΣ: Ο Οζ. Και ο πιο πειστικός. Ένας άνθρωπος πολύ γοητευτικός, μέσα σε μια σύγκρουση που είναι ακόμα ζωντανή, το Ισραηλινο-παλαιστινιακό, με φοβερή δύναμη πειθούς. Παρ' όλα αυτά, δεν είναι κάποιος που κραυγάζει. Είναι αυτός που αφιέρωσε περισσότερη ώρα απ' όλους για τα γυρίσματα και επισκέφθηκε μαζί μας τα πιο πολλά μέρη. Τα γυρίσματα έγιναν στη Θεσσαλονίκη, στην εβραϊκή συνοικία στη Βέροια, στην κωμόπολή του στην έρημο, στην Ιερουσαλήμ και στο Κιμπούτς.
Η ΠΙΟ ΜΑΧΗΤΙΚΗ: Η Ναντίν Γκόρντιμερ. Δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της, παρ' όλα τα 85 της χρόνια! Ήταν και το πιο επικίνδυνο ταξίδι. Στο Γιοχάνεσμπουργκ, στη Νότια Αφρική. Θέλαμε κι εμείς να το ζήσουμε έτσι, να μην πάμε σαν ένα συνεργείο πολυτελείας που επισκέπτεται το γκέτο. Οι μεταφορές έγιναν με έναν ντόπιο σοφέρ, γι' αυτό καταφέραμε να βγούμε στους δρόμους και κινηματογραφήσαμε πράγματα που δύσκολα κινηματογραφεί ένας Δυτικός. Είχαμε κι έναν guest star. Τον δικηγόρο του Μαντέλα, έναν πολύ ηλικιωμένο Έλληνα που έχει πάει εκεί από πολύ μικρός, αυτοδημιούργητο, που είναι πάρα πολύ δημοφιλής. Περπάταγε στο δρόμο και τον αναγνώριζαν και τον χαιρετούσαν όλοι. Είναι μαζί με την Γκόρντιμερ από τους πρωτεργάτες του αφρικάνικου κόμματος του Νέλσον Μαντέλα. Κάναμε γυρίσματα έξω από τη φυλακή, στα μέρη βασανιστηρίων και στο συνταγματικό δικαστήριο, μια εκπομπή πραγματικό ντοκουμέντο.
Ο ΠΙΟ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟΣ: Ο Λιόσα. Ένας άνθρωπος που είναι πολύ απλός, παρ' ότι διάσημος. Τα γυρίσματα έγιναν στη Μαδρίτη.
Ο ΠΙΟ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ: Ο Χάντρα. Θυμώνει με το φανατικό ισλαμισμό -θεωρεί ότι προδίδει κάποιες αξίες με τις οποίες μεγάλωσε- και με το ρατσισμό της Δύσης. «Βρισκόμαστε εμείς οι μετριοπαθείς ανάμεσα σε δύο άκρα που συνεχίζουν αυτήν τη σύγκρουση: τον Μπους από τη μία, τον Λάντεν απ' την άλλη».
Ο ΠΙΟ ΦΛΕΓΜΑΤΙΚΟΣ: Ο Μπάνβιλ. Τυπική περίπτωση Ιρλανδού (τον συναντήσαμε στο Δουβλίνο), που είναι αρκετά ψυχρός και σοβαρός αλλά σιγά-σιγά ανοίγεται και τελικά αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις γίνει οικείος. Μας μαγείρεψε μακαρόνια, καθίσαμε στον καναπέ και είδαμε μαζί του στην οθόνη του υπολογιστή του την ταινία «Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι» του Λόουτς, την οποία σταματούσε συνέχεια και μας έκανε μαθήματα ιρλανδικής ιστορίας. Η γυναίκα του -η οποία στο παρελθόν είχε υπάρξει υπουργός πολιτισμού της Ιρλανδίας- καθόταν δίπλα μας ξυπόλητη και έπλεκε. Άνοιγε το ένα μπουκάλι κρασί μετά το άλλο και κυριολεκτικά μας μέθυσε.
Ο ΠΙΟ ΑΥΤΟΔΗΜΙΟΥΡΓΗΤΟΣ: Ο Ίαν ΜακΓιούαν. Σε ένα πάρα πολύ ωραίο σπίτι στο Λονδίνο. Γιος υπαλλήλου του αγγλικού στρατού, ξεκίνησε φτωχό παιδί και είναι πια εξαιρετικά δημοφιλής. Θυμάμαι ότι τον σταματούσε ο κόσμος στο δρόμο, τον χαιρετούσε κι αυτός μιλούσε κανονικά μαζί του. Καθόλου βεντέτα. Μας έκανε μια καταπληκτική ξενάγηση στα μπουρδέλα που βρίσκονται γύρω απ' το σπίτι του στην παλιά γειτονιά του.
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΠΙΟ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: Ο Μούλις. Και ο πιο αριστοκράτης. Τον συναντήσαμε στο Άμστερνταμ και στην Αθήνα, κάτω απ' την Ακρόπολη. Ήταν γιος μιας Εβραίας κι ενός Αυστριακού που συνεργάστηκε με τους ναζί και διαχειρίστηκε την περιουσία των Εβραίων που συλλαμβάνονταν. Φυλακίστηκε βέβαια γι' αυτό. Ο ίδιος στα βιβλία του και σε όλη του τη ζωή προσπαθεί να διαχειριστεί αυτό το θέμα.
Η εκπομπή "Κεραίες της εποχής μας" θα μεταδίδεται κάθε Τετάρτη βράδυ στις 22:00 στην ΕΤ1. Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης είναι δημοσιογράφος, μεταφραστής και διευθυντής του τμήματος ξένης λογοτεχνίας των εκδόσεων Καστανιώτη. Η Μικέλα Χαρτουλάρη είναι δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Τα Νέα». Την εκπομπή σκηνοθετούν οι Απόστολος Καρακάσης, Άγγελος Κοβότσος, Στέλιος Χαραλαμπόπουλος, Ηλίας Δημητρίου και Ηλίας Γιαννακάκης.
[από εδώ]
anti atlas-cool is the night

cloudland canyon


αν δεν ερχόταν το πρωινό μήνυμα της kolk στο cbox μπορεί να παρέμενε χαμένο ανάμεσα στα δεκάδες downloads του σεπτεμβρίου και να μην άκουγα ποτέ αυτό το κομμάτι:
silver tongued sisyphus part ii
το εξώφυλλο είναι μαύρη μαυρίλα, αλλά το περιεχόμενο το ξεπερνάει. 16 λεπτά αυθεντικής progressive ψυχεδέλειας [στην β' πλευρά] με φωνητικά dark metal που είναι αδύνατο να ξεφορτωθείς. οι cloudland canyon είναι από τα ονόματα-έκπληξη που κυκλοφορούν στην kranky -γιατί σε άλλους ήχους μας έχει συνηθίσει...

τουίγκ


twig. ένα συγκρότημα απ' τη στοκχόλμη με ένα δίσκο που κυκλοφορούν μόνοι τους. tropical fruit. συμπαθητική 80s pop. ό,τι πρέπει για να ξεκινάς τη δευτέρα.
και για όποιον βαριέται να κατεβάσει το άλμπουμ [κακώς], εδώ είναι ένα τραγούδι τους που ακούγονται πιο smiths κι απ' τον morrissey.
at work and at home

raw+rare


1 + 2

ευτυχία


the banishment. ο ελληνικός τίτλος άσχετος με το θέμα της ταινίας. η εξορία. τρία πουλάκια.
κατά τ' άλλα είναι μία σπουδαία ταινία. αυτό που λέμε μεγάλη, κυριολεκτικά. 150 λεπτά, με πλάνα ταρκόφσκι, πρωταγωνίστρια απ' τον μπέργκμαν, καταστάσεις ντράγερ, μουσική arvo part κι ένα σπαρακτικό θέμα του andrey dergachev. οι ηθοποιοί εξαιρετικοί.
ο andrey zvyagintsev είναι μάστορας στα οικογενειακά δράματα και καταφέρνει για δεύτερη φορά να φτιάξει απολαυστικό σινεμά, μια ταινία γεμάτη ανατροπές, άκρως φεμινιστική που δεν δεν γίνεται ούτε στιγμή βαρετή, παρόλο που παραείναι επεξηγηματικός και ίσως φλύαρος στο πρώτο μέρος.
δεν ξέρω πώς θα μου φαινόταν τώρα "η επιστροφή", αλλά μάλλον παραμένει αξεπέραστη, παρόλο που "η εξορία" είναι εξίσου σπουδαία ταινία.
δεν χρειάζεται να ξέρει περισσότερα κανείς για την υπόθεση, όσο το λιγότερα, τόσο το καλύτερο.
μπορείς να την εκλάβεις και ως prequel της επιστροφής. όποιος τη δει, θα καταλάβει γιατί.
[ένα live ep του jens lekman με τίτλο kalendervaeden. εξαιρετικό επίσης].

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2007

dee dee


the rain had stopped.
the park stood wet in the new afternoon light, as if it had just been born.
at six o' clock, when the last bruised light had ebbed away and blackness stood at the windows, two pigeons were fucking on the balcony.
trying to seem literary.
jifos.
η πρώτη σχεδόν χειμωνιάτικη μέρα χεραιτίστηκε με ενθουσιασμό από σύσσωμη τη μπλογκόσφαιρα. στο mail πιο πολλές ευχές κι απ' την πρωτοχρονιά. όχι άλλο καλοκαίρι, όχι άλλη ζέστη. χειμώνας forever. [ωραίες ευχές, ανταποδίδω].
έψαχνα όλη μέρα να βρω το τραγούδι της dee edwards [που είχα ανεβάσει παλιότερα, αλλά εξαφανίστηκε μυστηριωδώς από τον σκληρό] και δεν υπήρχε πουθενά να το κατεβάσω. why can't there be love?
τελικά το πέτυχα σε ένα αμερικάνικο site μαζί με άλλα τρία κομμάτια της και έναν γελοίο περιορισμό: "we're sorry. we have detected that you are outside of the united states. this service is currently only available to residents within the united states".
jifos.
λίγο πριν ποστάρω την έκκληση να το ανεβάσει όποιος το είχε κατεβάσει πέρσι, το βρήκα σε ένα cd. στη δισκογραφία της dee edwards δεν αναφέρεται καν, δεν μπορώ να βρω ούτε τη χρονιά που ηχογραφήθηκε, η dee edwards πέθανε πέρσι το γενάρη [25.1.06] μετά από μια βραδιά ξεφαντώματος.
ήταν 51 χρονών και σύζυγος του floyd jones.
why can't there be love?
[art by rtmone]

κινέζικα


>>little china girl. ελληνικά γρι. αγγλικά επίσης. η επικοινωνία αδύνατη. την ώρα που ψωνίζει μια φίλη το γαλάζιο ύφασμα με τους κίτρινους δράκους για κάλυμμα στον καναπέ της ζητάω την άδεια να βγάλω μια φωτογραφία. όχι της φίλης. του china girl. με κοιτάζει χαμογελαστή με απορία και προσπαθεί να καταλάβει τι τη ρωτάω. μου δείχνει κάτι χρωματιστά βρακιά. όχι βρακιά, φωτο, photo. μπορώ; της δείχνω την polaroid.
5 ευρώ μου λέει. τι 5 ευρώ; η φώτο;
5 ευρώ τέσσερα, μου ξαναλέει. μου το γράφει σε ένα χαρτί. 5 euro. 4.
5 ευρώ τα τέσσερα βρακιά; 5 ευρώ η φώτο; το τέσσερα τι είναι;
5 ευρώ τα τέσσερα μέτρα ύφασμα.
λύθηκε η απορία.
υποθέτω ότι η φωτο είναι τσάμπα; ok; με κοιτάει πάλι με απορία με τα σκιστά μάτια. απάντηση καμιά.
με το που σηκώνω τη μηχανή για να τη φωτογραφίσω μπήγει τις φωνές. λες και τη σημάδεψα με όπλο. τρέχουν οι συγγενείς και φίλοι απ' έξω και μας περικυκλώνουν.
a photo. this is a photo.
-no photos. κάνουν σαν τρελοί.
τους τη δίνω, την κόβουν με το ψαλίδι [!], πληρώνουμε και φεύγουμε.
>>στου ψυρρή. τσίκνα, μυρωδιά από αλκοόλ και συνωστισμός. η γριά τσιγγάνα μας προσφέρει γαρδένιες. 5 ευρώ. ξυπόλητη. δεν έχει ούτε ένα δόντι στο στόμα της. 5 ευρώ χωρίς γαρδένιες, να σε βγάλω μια φώτο; τη ρωτάει η φωτογράφος.
συμφωνεί.
την βάζει να κάτσει σε μια καρέκλα.
αααα, καθιστή θέλω πενήντα της λέει. γλύφει τα ούλα της κι εξαφανίζεται.
>>toy music. ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα της αναστασίας μουμτζάκη στο σημερινό έψιλον για τη μουσική από λουπαρισμένους ήχους παιχνιδιών. τη μουσική του τάσου στάμου, της absurd και του larry gus. το infant του τάσου είναι από τους πιο όμορφους δίσκους που κυκλοφόρησαν φέτος στην ελλάδα. και ο καμβάς του εξωφύλλου με τα χρωματιστά δείγματα για κλωστές [που μπορεί να κεντηθεί, μπρος και πίσω] ένα πραγματικά πρωτότυπο artwork. δεν υπάρχει στα μεγάλα δισκάδικα, αλλά υπάρχει στα μικρά. και στο site της absurd. στέλνεις mail και στo στέλνουν με αντικαταβολή.
το κομμάτι απ' το δίσκο λέγεται playtime.
[η διασκευή στο little china girl από τους rhonda harris είναι από το tribute στον bowie. η φωτο κλεμμένη από εδώ]

untrue


εδώ δείγματα από ολόκληρο το άλμπουμ.

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2007

snapshots ii


στην πίτσα χατ στην κοραή παραγγέλνουμε μία προσούτο οικογενειακό μέγεθος. χωρίς πιπεριές. χωρίς πιπεριές αδύνατο μας λέει η σερβιτόρα. no way.
της εξηγώ ότι την έχω φάει δέκα τουλάχιστον φορές, την ίδια ακριβώς, χωρίς πιπεριά και δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα.
no way, μας ξαναλέει, δεν μας επιτρέπεται να πειράξουμε τίποτα στη συγκεκριμένη.
αποκλείεται να σας την έχουν σερβίρει χωρίς πιπεριά, απαγορεύεται.
την πείθω να παρακαλέσει τον σεφ να μην βάλει πιπεριά. ok μας λέει, θα προσπαθήσω.
μας τη φέρνει με πιπεριά. δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει αυτό. ότι η πίτσα της πίτσα χατ στην κοραή είναι κατεψυγμένη ή ότι η σερβιτόρα ήταν στόκος;
καλή πίτσα, δελέω, αλλά λίγο ύποπτη.

il.le.ktro


Το il.ek.tro είναι μία σειρά συναυλιών όπου η performance, οι ηχητικές εγκαταστάσεις, η κινούμενη εικόνα, η μουσική, ο αυτοσχεδιασμός και ο πειραματισμός συνδυάζονται.
Το il.ek.tro προσπαθεί να χαρτογραφήσει τις πιο ενδιαφέρουσες τάσεις στην σύγχρονη ελληνική και διεθνή σκήνη.
Το il.ek.tro κάθε Κυριακή στο Κύτταρο.
Sunday 14 october
ion LIVE
@ KYTTARO
Ipirou 48 & Acharnon, Athens
22.00
10 Euro
www.il-ektro.blogspot.com

musidisc, brazil


από εδώ.