Τρίτη, 31 Ιουλίου 2007

clogs-5/4

liverpool kiss


η candie payne είναι αδελφή του howie payne, του frontman των stands και του sean payne, του drummer των zutons. είναι επίσης και η πιο ταλαντούχα στην οικογένεια. το i wish i could have loved you more είναι ένα άλμπουμ που αν τυχόν το δοκιμάσεις, το αφήνεις να παίζει μέχρι το τέλος. δεν είναι και λίγο. ραδιοφωνικά τραγουδάκια που προβλέπεται να τα σιχαθούμε σύντομα απ' τις πολλές μεταδόσεις, πολύ ωραία single που θυμίζουν άλλες εποχές και επιτέλους, ένας ποπ δίσκος που δεν βρίσκεις τίποτα κακό να γράψεις [εκτός από τη συγγένεια, αλλά υπάρχει κανείς που τους διαλέγει τους συγγενείς του;].
why should i settle for you

into deep


the deepest sea-pop eye --- .

hell is round the corner


via mail: ένας τύπος που τον λένε dick glasser [ντικ;] τραγουδάει leave me alone (and let me cry).
[...+ η επιστροφή του noheathen μετά από ένα εξάμηνο]

violeta parra


ψάχνοντας να βρω τα δύο κομμάτια της violeta parra που είχε σαμπλάρει ο ricardo villalobos στο περσινό loveparade στο santiago και στο mutek festival το 2005 [και περιγράφει με ενθουσιασμό ο philip sherburne στο τελευταίο wire], έπεσα σε μια τραγική λαϊκή φιγούρα της μουσικής της χιλής και ακτιβίστρια, η οποία αυτοκτόνησε το 1967, τινάζοντας τα μυαλά της στον αέρα.
για τους χιλιανούς σημαίνει πολλά, γι' αυτό ενθουσιάστηκαν τόσο όταν ακούστηκε απ' τα μεγάφωνα η φωνή της -"300 χιλιάδες άτομα επευφημούσαν, κραυγάζοντας 'fwaaaaaa'!", λέει στην περιγραφή του ο sherburne. το πιο γνωστό τραγούδι της parra, το gracias a la vida έγινε μεγάλη επιτυχία στις λατινόφωνες χώρες από τη mercedes sosa και αργότερα το έκανε γνωστό η joan baez στην αμερική.
υπάρχει η βιογραφία της στα ελληνικά, αν ξέρει κάποιος λεπτομέρειες ας κάνει έναν κόπο να μας ενημερώσει.
violeta parra-santiago penando estas + que dira el santo padre

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2007

summer for ever


INGMAR BERGMAN [july 1918-july 2007]
summer interlude, summer with monika, smiles of a summer night. for ever summer.
REILLY: When you make a film, do you make the film consciously for Sweden?
BERGMAN: Yes. My language is Swedish and my audience is my Swedish people. But I don't think it's so different. When I make a picture I never think about an audience. I want to explain something to somebody. It's a conversation between me and the audience. It's a sort of contact. I want to get into contact with other people and my way of getting contact with other people is my pictures. It's very simple.
REILLY: Do you feel there is a "Bergman tradition" in Sweden? This is a term used quite frequently; for instance, critics said Mai Zetterling's film was Bergmanesque. Do you feel conscious of this in Sweden?
BERGMAN: No, not at all. When I started making my pictures twenty-two to twenty-three years ago [σημ. η συνέντευξη έγινε το 1971], I was very impressed by the French. I was impressed by the films of Carné, and I was impressed by a very good friend of mine who was ten years older—Alf Sjöberg. He creates wonderful scenes. I always admired him very much and I was assistant on one of his pictures. When I started myself I tried to make pictures like him because I admired him. All the young Swedish people like Godard, Malle, and Antonioni. They try to make their pictures like them. Perhaps somebody, without knowing it, likes my way of making pictures and starts making films like mine. And then suddenly you find your own way of making films—your own style. But in the beginning you have no style. Nobody has his own style in the beginning. Because everything in art must grow up from something. Always in art there is something before. There is some sort of tradition. If we believe that we are cut off from the tradition we are being very silly. I am absolutely convinced that nothing in art has grown up from its own roots. It has had its roots in something other than itself.
INGMAR BERGMAN: INTERVIEW by John Reilly_Originally published in The Image Maker (Richmond, Virginia: John Knox Press, 1971), pp. 41-45.
βίντεο με συνεντεύξεις του και παρωδίες ταινιών του εδώ.

ταξίδι


the journey--------------

agrayspace.com/posters


via vj

εβίβα!


καλά κρασιά. paper planes

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2007

voice of the seven woods


μπορεί να μην μπορούσες να πετύχεις εύκολα τα single και τα cd-r του [να' ναι καλά το download], άξιζε όμως η προσμονή.
το πρώτο άλμπουμ του δεν βγαίνει απλά στην twisted nerve, αλλά είναι αυτό που θα τον κάνει "μεγάλο" όνομα τους επόμενους μήνες, -να δεις που σε λίγο όλοι [στα σχετικά μέσα, δεν είναι και η μπρίτνεϊ] θα ασχολούνται μ' αυτόν.
ο κιθαρίστας και οργανοπαίχτης του παραπάνω εγχόρδου [ούτι; -και όχι μόνο] rick tomlinson απ' το manchester που έχει κυκλοφορήσει ήδη καμιά δεκαριά μικρά δισκάκια και cd-r σαν voice of the seven woods σε περιορισμένα αντίτυπα, βγάζει επιτέλους το πρώτο άλμπουμ του [μαζί με τον chris whalmsley, ο οποίος παίζει ντραμς] στις 6 αυγούστου. και είναι πραγματικά εξαιρετικό.
δεν είναι ένα φολκ άλμπουμ απ' αυτά που παγανιστές νεοχίππηδες κλαίνε τη μοίρα τους όπως αυτά που έρχονται από την αμερική τα τελευταία χρόνια. οι επιρροές του είναι το τούρκικο psych folk των 70s, κυρίως instrumental, αλλά όχι κομμάτια που τραβάνε 14 λεπτά και σε πιάνει ο ύπνος.
μιλάμε για πραγματικά πολύ δυνατό δίσκο. τη θυμάται τη λουλουδάτη φολκ που και που, γίνεται και λίγο nick drake, αλλά σε γενικές γραμμές έχει καταφέρει να φτιάξει τον καλύτερο φολκ δίσκο που έχει βγει στην αγγλία εδώ και πολλά χρόνια. ο πορτογάλος έχει πάθει αμόκ, το μήνυμα έλεγε "ο δίσκος της χρονιάς" κι ας μην είναι καλά καλά αύγουστος.
ανήκει στην παρέα του andy votel, περιοδεύει με τον gruff rhys, το άλμπουμ λέγεται απλά voice of the seven woods και είναι ένας δίσκος που θέλεις να τον αγοράσεις.
απαραιτήτως.
sand and flames + the fire in my head

όλο και πιο ροζ

where is my mind?


το νέο άλμπουμ της m.i.a. [ούτε μία ούτε δύο, μάγια. ΜΑ-ΓΙΑ] έχει τίτλο kala, αν δηλαδή της προφέρεις το όνομα λάθος όπως συνήθως και βάλεις δίπλα του και τον τίτλο του άλμπουμ, διαβάζεται έτσι: kalam.i.a. [ola kala, το είχε πει πρώτος ο sakis]
το άλμπουμ λοιπόν που κυκλοφορεί στις 20 αυγούστου περιέχει 12 τραγούδια -μεταξύ αυτών και το νέο single της boyz, το χειρότερο κομμάτι του δίσκου, και το bird flu με τα κακαρίσματα, δύο ανυπόφορα κομμάτια που υπάρχουν εδώ και καιρό στη σελίδα της στο myspace. τα βίντεο επίσης 'διέρρευσαν' επιμελώς στο youtube και δημιούργησαν πάλι τον ίδιο θόρυβο που είχε προκαλέσει το arular πριν από δύο χρόνια.
η διαφορά που έχει η m.i.a. από τα υπόλοιπα ποπ πορνίδια είναι ότι έχει μυαλό. επίσης, είναι πραγματικά του δρόμου, κάτι που για μια τραγουδοποιό του είδους της είναι προσόν.
αν εξαιρέσεις τα δυο αυτά κομμάτια ο υπόλοιπος δίσκος είναι μια χαρά. αν τα έχεις ακούσεις κι αυτά και σου αρέσουν, τότε ψάξε να τον βρεις επειγόντως γιατί είναι καλύτερος από το arular. πάλι ο diplo στην παραγωγή, o timbaland στο come around, οι switch και three 6 mafia και η ίδια φυσικά.
δεν ξέρω πώς θα την υποδεχτεί η κριτική [το pitchfork υποθέτω θα βάλει 9], σημασία έχει ότι έφτιαξε άλλον έναν καλό δίσκο. pure m.i.a.
στο
$20 διασκευάζει [εκτελεί στα 3 μέτρα] pixies!

do something!

Wednesday, July 25, 2007

greek shows cancelled
Sadly it seems that the Athens show has been cancelled & i can only assume the Thessaloniki show is also cancelled due to what i can only describe as a lack of professionalism & commitment on the Greek agent/promoters side. i'm very sorry as I know there are many in Greece who want to see me play there & I am very happy to go there & was very much looking forward to playing there so if anyone knows of any Greek agents with a more professional attitude who are willing to see through what they originally promise please ask them to get in touch with me or my French (& very professional) agent at Murailles Medias. I promise I will do everything to get to see Greece & for Greece to see me. On a lighter note I'm recording (as i write this) the next & final installment of the songs trilogy & so far all is going well & as a result i have nothing to rant about because i haven't watched tv or the news for 10 days so please bare with me rant fans because as soon as i get home & realise that the US/Iran war has started or something my vitriol & hatred will return.
matt elliott
2:54 AM

μια χαμένη ευκαιρία να δούμε τον matt elliott στην ελλάδα. αν μπορεί να κάνει κάποιος κάτι για να έρθει, ας το κάνει το συντομότερο. please...

sunflower


richard hawley

b side

δεν υπάρχει στο strawberry jam, αλλά στη β πλευρά του θαυμάσιου promo single τους peacebone. είναι ένα από τα πιο περίεργα κομμάτια των animal collective κι απ' τα πιο αγαπημένα στα live τους [τα οποία -όπως και τα κομμάτια του strawberry jam- εμφανίζονται μετά από δυο χρόνια σε δίσκο].
είναι πολύ αστείο, γιατί πριν από δυο χρόνια έπαιζαν support στους mum. σήμερα οι mum μπορεί να έχουν έτοιμο τον πρώτo καλό δίσκο τους εδώ και πέντε χρόνια, αλλά από live άστα βράστα. ήταν από τις πιο βαρετές εμφανίσεις στο synch.
ο avey tare σε εκείνη την περιοδεία γνώρισε την kristín anna valtýsdóttir [την πιο όμορφη απ' τις γυναίκες των mum, και μία από τις δυο δίδυμες που υπάρχουν στο εξώφυλλο του folds your hands child...των belle & sebastian] και την έκλεψε απ' το γκρουπ. σήμερα είναι γυναίκα του και ζουν στη νέα υόρκη.
το άλμπουμ του ζεύγους -pullhair rubeye- δεν έχω καταφέρει να το ακούσω ακόμα. χρειάζεται γερά νεύρα και υπομονή [τα οποία αυτή τη στιγμή δεν τα διαθέτω].
safer

safer

μέλοντι ντέι

το melody day είναι το καλύτερο τραγούδι στο νέο άλμπουμ του caribou [το andorra].
στη δεύτερη πλευρά του 7ιντσου single που κυκλοφορεί στις 3 αυγούστου υπάρχει αυτό το remix του four tet με τους luke lalonde, adem και one little plane στα χορωδιακά φωνητικά και το τραγούδι ακριβώς στις μισές στροφές.
ξημερώματα κυριακής στίς ερημιές με 101 users on line [!]

μπρος

κι ένα remix στο πιο αγαπημένο μου κομμάτι απ' το άλμπουμ του banda bear, στο bro's -απ' τους terrestrial tones.

bro's

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2007

μάρκ φράι


το psych-folk αφιέρωμα του αγγλικού ήχου της αρχής των '70s στο τελευταίο wire είναι μια καλή αφορμή για να δώσω ολόκληρο το άλμπουμ του mark fry 'dreaming with alice' -που κυκλοφόρησε το 1972 μόνο στην ιταλία και ήταν από το πιο δημοφιλή bootlegs για πάνω από 30 χρόνια. όταν είχα πρωτογράψει για αυτό πριν από δυο χρόνια δεν ήξερα πώς να ανεβάσω μουσική.
ο mark fry πέρασε την εφηβεία του στο dartington hall, ένα από τα πιο προοδευτικά ιδρύματα της αγγλίας [τότε, αργότερα ξέσπασαν σκάνδαλα και τελικά έκλεισε το '87] όπου κατασκεύασε μόνος του την κιθάρα του κι άρχισε να παίζει doors, hendrix και zappa. το 1970 μετακόμισε στη φλωρεντία για να σπουδάσει ζωγραφική. εκεί έπαιξε μια κασσέτα με τα τραγούδια του στον υπεύθυνο της rca, ο οποίος ενθουσιάστηκε τόσο, που τον έβαλε επιτόπου να υπογράψει δεκαετές συμβόλαιο.
η καριέρα του mark fry ξεκίνησε και τέλειωσε με το dreaming with alice. το άλμπουμ δεν κυκλοφόρησε στην αγγλία παρά μόνο πριν από μερικά χρόνια που το ανατύπωσε η sunbeam σε cd.
μπορεί να είναι ένα γνήσιο χίππικο άλμπουμ, με φλάουτα, ανατολίτικα έγχορδα, αγάπες και λουλούδια, αλλά προτείνεται ακόμα και σε όσους σιχαίνονται τους χίππις.
το song for wild το έχει γράψει για τον μικρό του αδελφό [στη φωτογραφία] που σήμερα είναι ακριβώς 40.
ντρίμινγκ γουίδ άλις

polaroids


dash snow -----------------[i've got the key to the kingdom]*
*washington phillips

the story of an artist


Listen up and I'll tell a story
About an artist growing old
Some would try for fame and glory
Others aren't so bold
Everyone and friends and family
Saying, "Hey! Get a job!"
"Why do you only do that only?
Why are you so odd?
We don't really like what you do.
We don't think anyone ever will.
It's a problem that you have,
And this problem's made you ill."
Listen up and I'll tell a story
About an artist growing old
Some would try for fame and glory
Others aren't so bold
The artist walks alone
Someone says behind his back,
"He's got his gall to call himself that!
He doesn't even know where he's at!"
The artist walks among the flowers
Appreciating the sun
He does this all his waking hours
But is it really so wrong?
They sit in front of their TV
Saying, "Hey! This is fun!"
And they laugh at the artist
Saying, "He doesn't know how to have fun."
The best things in life are truly free
Singing birds and laughing bees
"You've got me wrong", says he.
"The sun don't shine in your TV"
Listen up and I'll tell a story
About an artist growing old
Some would try for fame and glory
Others aren't so bold
Everyone, and friends and family
Saying, "Hey! Get a job!"
"Why do you only do that only?
Why are you so odd?
We don't really like what you do.
We don't think anyone ever will.
It's a problem that you have,
And this problem's made you ill."
Listen up and I'll tell a story
About an artist growing old.
Some would try for fame and glory
Others just like to watch the world.
daniel johnston-story of an artist
και μια πολύ ωραία εκτέλεση με κιθάρα από τον m.ward

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2007

withnail and i


This is almost certainly the last time I’ll ever write anything about Withnail and I. Just in case it doesn’t come out too good I’ll get to the point immediately. I want to dedicate this new edition to my friend Vivian.
From 1966 to about 1976, I kept a diary, and page after page of this is about Vivian and I. I met him in 1964 in our first year in drama school. He wore a blue suit and shades and looked like Marlon Brando. Everyone thought he was going to be a star. Within ten minutes I was his closest friend, and so was everyone else. Everyone loved Viv. He wasn’t a bad actor (though when we left Central School he hardly ever got a job). Wasn’t a bad writer either (although I don’t ever remember him writing anything). The reality is that, if he had acted, or had written, he wouldn’t have excelled at either because the interest wasn’t there. What Vivian was brilliant at was being Vivian. That was his genius, and everyone who ever met him was overwhelmed by it. His nicknames were “the spine” and “crime.” I don’t know where the first came from, but the latter predicated on his ability to spend all day in the pub, and always with discretion navigate his turn to buy a drink. “Crime doesn’t pay.” But none of us cared because his company was worth the price. Viv was into literature, Keats and Baudelaire, and turned me on to both these poets. Plus the funniest book I’ve ever read, the great À Rebours, is one of two novels Marwood shoves into his suitcase at the end of the film.
There isn’t a line of Viv’s in Withnail and I, but his horrible wine-stained tongue may as well have spoken every word. Without Viv, this story could never have been written. And all I’ve got to do is look back through this old diary with its daisies stuck under yellowing Sellotape, to realize why. Vivian and I lived Withnail and I for a long time before that weird thing happened in my head, and I had to sit at the kitchen table and try and write it down.
April 16, 1975. Hadn’t seen V. for two years. He’s lost his looks but not his habit. Scotch before breakfast. He doesn’t eat breakfast. Vivian is drinking himself to death. He said, “If there’s a God, why are arses at the perfect height for kicking?” and I said, “I’ve got to agree with you.”
Going backwards now and plunging deep into the hangovers. I can’t believe the amount of hangovers.
November 16, 1969. In bed for two days. I can hear Viv groaning in the other room. I can’t believe this one. It’s almost biblical.I simply can’t believe the amount of drinking. Practically every entry starts with a description of a hangover, and they are all different, like Eskimos have twenty different ways of describing snow. This one was gin and retsina and lasted four and a half days. It gets about a page and a half, adjectives all over it, as I looked for different ways to describe pain. Vivian was of the opinion that the only way to deal with a hangover was to drink your way around it. Jesus, I remember you drinking them out. I remember you drinking the lighter fuel in the middle of a blistering argument. But I’d forgotten that I was a member of the Conservative Party.
January 16, 1970. V. came back and said we should join the Conservative Party. “What for?” I said. “Because they give you sherry.” (Apparently he’d met some accountant called Bill Twococks who told him this was the case.) That night we got on our suits and walked over to Primrose Hill. The Conservative Party was in a basement and consisted of about six women and a photo of Macmillan on the wall. A tall twot with a ludicrous accent and a second-hand Saab wanted us to “canvass.” We said we would, but didn’t get any sherry, so we threw their fucking leaflets over a hedge.
April 30, 1969. Vivian and I get on our suits and go down for wine-tasting at Sotheby’s. This time we didn’t get in. Some bloke with ears and a green hat prevented our entry. “We’ve come to taste the wine,” we said. “You two cunts can hop it,” he said. He obviously remembered us from previous tastings and this expulsion left us depressed. Sotheby’s was one of the best shows in town to drink brilliant wine and arsehole yourself absolutely free.
That night we go into Regent’s Park and look at the wolves. I can’t count the number of times we went into the park and looked at the wolves. And I can’t believe Vivian is dead. He got cancer of the throat and they tore his voice out. And the fellow I’d always thought of as being the biggest coward I’d ever met materialized into the bravest bastard I’d ever known. It’s got to be hard to laugh when you’re dying, but I’ll always remember you laughing. That sad, brilliant, bitter face of yours laughing. Good-bye my darling friend. This is for you forever. And I know if there’s a pub in heaven, you’ll be in it. And Keats will be buying the drinks.
—From the introduction to “Withnail and I”: The Screenplay 10th Anniversary Edition. Copyright ©1985 Bruce Robinson. Published in the U.S. by The Overlook Press.
[κόπι πέιστ από την πιο ολοκληρωμένη έκδοση που κυκλοφορεί σε dvd -της criterion. η αγγλική έχει τα ίδια έξτρα, χωρίς όμως υπότιτλους. ξαναβγαίνει στα θερινά, αλλά η αφορμή να το ξαναδώ ήταν το κείμενο του λουκά κατσίκα στο τελευταίο σινεμά].
withnail's theme

[.]

νεκλ καμπ

Jammer, aka the Murkle Man, is a grime MC and producer fom Leytonstone, East London. He lives at home with his parents and works from their basement—the location of many classic moments on grime DVDs, such as the Wiley and Kano clash on Lord of the Mic.
Jammer used to be in the seminal grime collective Nasty Crew, and is responsible for discovering MCs like Kano and Ears. His latest crew is Neckle Camp, which consists of up-and-coming MCs like Gully Rainjah and C Gritz (who's also in this episode).
Despite certain grime crews now charging £1500 to perform live, Jammer still comes and plays our parties in exchange for a bottle of brandy. And he puts on a better show than anyone. We recently took him to play a Vice party in Barcelona and he got so drunk in the hotel before going to the club that he was chasing dogs in the street and running into restaurants and screaming at confused locals [από το vbs.tv]
[ελπίζω ότι με το τελευταίο δεν εννοεί ότι είναι ένας αλκοολικός που παίζει για ένα μπουκάλι μπράντι. εδώ διασκευάζουν το ghost town].

ο γιώργος είναι πονηρός...

ο τελευταίος δίσκος του george michael που αγόρασα ήταν το one more try σε single. δεν έχω ούτε ένα άλμπουμ του στη δισκοθήκη μου και η αλήθεια είναι πως δεν αναζήτησα ποτέ τραγούδι του [ούτε για download]. είχα σταματήσει να τον παρακολουθώ μουσικά από τις αρχές των 90s όταν είχε κυκλοφορήσει το freedom -το οποίο ποτέ δεν μου άρεσε.
χθες το βράδυ ακόμα κι αν ήσουν ορκισμένος εχθρός του george michael δεν μπορούσες να μην ενθουσιαστείς απ' την εντυπωσιακή παραγωγή και την ικανότητά του να ξεσηκώνει τα πλήθος. ακόμα κι αν δεν σου άρεσαν τα κομμάτια, όλο και κάποιο θα έβρισκες να σιγοτραγουδήσεις, όλο και κάτι θα σου θύμιζε απ' την εφηβική σου ηλικία [το wake me up before you go go που μου άρεσε πιο πολύ απ' όλα τότε δεν το λέει στα live, ούτε και το i want your sex]. πασίγνωστα όλα, εκτός από δυο τρία πιο πρόσφατα που δεν είχα ξανακούσει, αλλά μάλλον ήμουν ο μόνος.
φανερά με πολύ καλή διάθεση σχολίασε "την πρώτη φορά που ακουγόταν σωστά το όνομά του" [ο κόσμος φώναζε "γιώργος-γιώργος"], σύστησε το ελληνικό-κυπριακό σόι του, χόρεψε, έκανε όλα όσα έπρεπε για να κρατήσει το κοινό στην τσίτα.
υπήρξαν στιγμές που έπιασα τον εαυτό μου να ψιλοβαριέται, ειδικά στα slow κομμάτια -που τα βαριέμαι σε όλα τα live- αλλά σε γενικές γραμμές ήταν μια πολύ ωραία βραδιά. όλα αυτά που έχουν χιλιοπεριγραφεί με κάθε λεπτομέρεια στα ξένα reviews ήταν εκεί, το tracklist χωρίς εκπλήξεις, ακόμα και το song to the siren στο ξεκίνημα και το φινάλε με το careless whisper και το freedom, οι φουσκωτοί bush και οι οθόνες που μετέτρεπαν το live σε υπερθέαμα.
ο george michael αναστήθηκε. αν μου έλεγε κάποιος πριν από δέκα χρόνια ότι θα πήγαινα σε live του και θα μου άρεσε θα τον χαρακτήριζα τρελό.
ούτε χθες είχε σκοπό να πάω, να' ναι καλά ο πιτσιρίκος που με έπεισε.
[ο κόσμος αρκετός, το στάδιο δεν γέμισε].

υ.γ. αποχωρώντας από το στάδιο κι ενώ περιμέναμε κοψομεσιασμένοι στην ουρά, ακούσαμε [θέλοντας και μη] ένα στέλεχος δισκογραφικής να ωρύεται για το νέο ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟ τραγούδι του πάνου κιάμου που θα πάει κατευθείαν στο νούμερο ένα, εκεί που είναι ο χατζηγιάννης, ο οποίος έχει 9 κομμάτια στα πιο ακουσμένα της χρονιάς [στο δύο είναι ένα των reamonn]. σε τρία λεπτά ακούσαμε όλο το πλάνο των επομένων μηνών στην εταιρία του [εμείς κι άλλοι διακόσιοι] και όλοι σφύριζαν κλέφτικα και κοίταζαν το διπλανό τους με νόημα. όχι για τον τύπο που ωρυόταν και ανακοίνωνε τα επόμενα ελληνικά top, σιγά τ' αυγά. αν αυτά τα ονόματα που ακούσαμε όμως είναι το μέλλον της ελληνικής μουσικής, τότε καλύτερα όλα να γίνουν στάχτη σήμερα. στάχτη και μπούρμπερη.
υ.γ.2. όταν στο τέλος το κοινό φώναζε 'φρίντομ φρίντομ' για μια στιγμή άκουγα 'φύρομ φύρομ' [κάποιος φώναζε σπύρο σπύρο!] κι όταν είδα τον g.m. τυλιγμένο στη γαλανόλευκη -το κοινό αφηνίασε- ετοιμάστηκα για μια πολιτική δήλωση, αλλά φευ! ήταν απλά μέρος του σόου. [ευτυχώς].
υ.γ.3. πριν από λίγους μήνες όλοι τον έκραζαν που ψωνιζόταν στις τουαλέτες και την έπεφτε σε αγνώστους στα παγκάκια του χάμπστεντ. χθες το βράδυ την ώρα που εμφανίστηκε ντυμένος αμερικάνος μπάτσος στην σκηνή και αφιέρωνε το τραγούδι στον γκόμενό του ο κόσμος παραληρούσε. σύμφωνα με έγκυρη μαρτυρία η ελένη λουκά είχε πέσει σε έκσταση την ώρα που ακουγόταν το jesus to a child [γραμμένο για τον χαμένο πρώην του]. ο tempora, o mores?

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2007

misirlou

love boat

ανάθεμα αν πήραν είδηση οι περισσότεροι ότι δεν ήταν η νόρα τζόουνς το αστέρι της βραδιάς -επικοινωνιακή και συμπαθής, αλλά λίγη για το ηρώδειο. δεν είναι ότι αντιπαθώ τη νόρα τζόουνς [δεν την αντιπαθώ], αλλά πραγματικά προσπαθούσα να καταλάβω χθες το βράδυ τι ήταν αυτό που την έκανε όνομα τέτοιου μεγέθους σε ολόκληρο τον κόσμο. OK, 39 εκατομμύρια άλμπουμ και 9 γκράμι δεν σου αφήνουν περιθώρια να την αμφισβητείς.
αλλά...
ούτε σπουδαία συνθέτρια είναι, ούτε φωνάρα και τα κομμάτια που ακούστηκαν χθες [τα περισσότερα τα άκουγα για πρώτη φορά, το ομολογώ, δεν είμαι φαν, δεν θα την άκουγα ποτέ στο σπίτι μου, το τελευταίο άλμπουμ της το βαρέθηκα απ' το δεύτερο τραγούδι] ήταν μουσική για αμερικάνους σε ταξίδι του μέλιτος [στο πλοίο της αγάπης].
επαναλαμβάνω, δεν ήταν κακή μουσική, είχε συμπαθητικές στιγμές, αυτή η κυριλέ κάντρι μπλουζ τζαζ [ότι κι αν ήταν] που τόσο απολάμβανε το κοινό το οποίο είχε γεμίσει το ηρώδειο ακουγόταν τόσο εκτός τόπου και χρόνου και τόσο αδιάφορη στα αυτιά μου, που αν δεν συνόδευα παρέα θα είχα αποχωρήσει μόλις έφυγε απ' τη σκηνή ο m. ward.
o οποίος και φωνάρα είναι και ασύγκριτα μεγαλύτερου μεγέθους καλλιτέχνης, και εξαιρετικά τραγούδια έχει γράψει, αλλά χθες δεν ήταν πρωταγωνιστής όπως θα ήταν το σωστό. ήταν support. δεν είχε το χρόνο να πει πολλά, ξεκίνησε με μια διασκευή του blue bayou, τραγούδησε την αγνώριστη διασκευή του στο let's dance του bowie [που το έχει μετατρέψει σε έναν ερωτικό ύμνο] και τέλειωσε με ένα κομμάτι του john fahey. ξαναεμφανίστηκε λίγο πριν το τέλος της βραδιάς, μιάμιση ώρα αργότερα, το στόμα του όμως δεν το ξανάνοιξε ...
η νόρα τζόουνς πέρασε αλλά δεν άγγιξε. τι να τις κάνεις τις πωλήσεις και τα γκράμι...
let's dance

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2007

synch 07


!!!
larry gus
όλο το πρόγραμμα του αμφιθεάτρου της δεύτερης μέρας
spyweirdos-φλωρίδης-μουρτζόπουλος
[πολύ αυστηρή επιλογή, αλλά είναι από αυτά που πρόλαβα να δω ολόκληρα]
οι fischerspooner μόλις και μετά βίας την έπιασαν τη βάση [fuck electroclash, επιτέλους!, δεν υπάρχει χειρότερο] οι mum μένουν μεταεξεταστέοι. υποτονικοί και σε λάθος μέρος. έπρεπε να παίξουν στο αμφιθέατρο. οι front 242 σίγουρα δεν έπαιξαν για το κοινό που τους παρακολουθεί. απαράδεκτο tracklist.
καλή διοργάνωση, το γκάζι μπορεί να μην είναι λαύριο, αλλά του ταιριάζει του synch τελικά. ωραίος κόσμος, ούτε μία ακύρωση. το πρόγραμμα τηρήθηκε σχεδόν κατά γράμμμα. χωρίς παρατράγουδα. και του χρόνου καλύτερα.

larry @ synch


higher and higher

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2007

5 roses


οι miracle fortress μπορεί να εμφανίζονται στη φωτο σαν γκρουπ, αλλά στην ουσία είναι μόνο ένας, ο graham van pelt απ' το μόντρεαλ του καναδά ο οποίος γράφει, παίζει, κάνει παραγωγή ο ίδιος στα 12 κομμάτια του πρώτου δίσκου του five roses. όμορφη ψυχεδελική ποπ-κόπια των τραγουδιών των beach boys [ένα τραγούδι το λένε beach baby], καλοκαιρινή, από έναν πιτσιρικά που αξίζει πραγματικά.
βαθμός στην κλίμακα "προτεινόμενο download": 9
hold your secrets to your heart

σιμπέλ


η τραγουδίστρια από το sao paolo που συνεργάζεται με τον devendra και τον spleen [της παρέας cocorosie] γράφει όμορφα τραγούδια αγάπης όπως το train station [ένα οδυνηρό κομμάτι με στίχους για το τέλος μιας σχέσης, με μόνη συνοδεία τα ακόρντα μιας ηλεκτρικής κιθάρας] και στολίζει τα κομμάτια της με ήχους από κουταλοπίρουνα, παγάκια, αυγά [!] -ό,τι έκαναν κι οι άλλες οι τρελές στα δυο πρώτα άλμπουμ τους δηλαδή...
το the shine of dried electric leaves περιέχει μερικές εξαιρετικές στιγμές, τρυφερές μπαλάντες αισθησιακής τροπικάλια ιδανικές για τους 42 βαθμούς. δεν είναι καμια αποκάλυψη, αλλά το αξίζει το download.
green grass

fancy footwork


θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει 20 χρόνια πριν και να ήταν νούμερο ένα στην αμερική. καλό electro-funk με vocoders και τραγούδια με τους πιο 80s τίτλους και στίχους που θυμίζουν ατάκες του ψάλτη: 'for sure if i tell you how to dance, baby then you'll let me get in those pants'. ρετρό, αλλά καλύτεροι από όλους τους νεο-electro φωστήρες της ευρώπης.
my girl is calling me a liar

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2007

tunng


στις 20 αυγούστου κυκλοφορεί το νέο άλμπουμ των tunng -που ονόμασαν good arrows από μια αγαπημένη φράση του αδελφού του sam gender- το πρώτο τους που έχει ηχογραφηθεί εξ ολoκλήρου με full μπάντα και όργανα που δεν είχαν ξαναχρησιμοποιήσει, παραγωγή διακριτική αλλά προσεγμένη και ήχο σχεδόν ποπ. όχι ότι η lo-fi folktronica του 'mother's daughter and other songs' ή του 'comments of the inner chorus' έχει εξαφανιστεί, αυτή τη φορά όμως υπάρχουν beatle-ικές μπαλάντες όπως το bullets που θα μπορούσαν να γίνουν ακόμα κι επιτυχίες [μοιάζει τόσο πολύ με μια πιο ρυθμική version του she's leaving home που νομίζεις ότι είναι διασκευή], όμορφα ακουστικά τραγούδια με γυναικεία φωνητικά και στίχοι γεμάτοι εικόνες.
ένας νεαρός σκηνοθέτης που ετοιμάζει ταινία με σενάριο βασισμένο σε ξένο βιβλίο μου έλεγε ότι το πιο μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής παραγωγής είναι αυτό: το ότι δεν υπάρχουν βιβλία με έτοιμες εικόνες, πέρασε μέρες σε βιβλιοπωλεία μήπως πετύχει κάτι που να τον συγκινήσει, αλλά τίποτα. κι αν εξαιρέσεις τους στέρεο νόβα δεν γράφονται τραγούδια με εικόνες πλέον, βάζουν λέξεις στη σειρά και αν κλείσεις τα μάτια σου το μόνο που προσέχεις είναι η μουσική.
ομολογώ πως δεν το είχα προσέξει, αλλά δεν έχει άδικο.
ωραίο άλμπουμ.
bullets

bee proud

επιτέλους, μια αξιοπρεπής κίνηση: να επιστραφεί ολόκληρη η αξία του εισιτηρίου στο κοινό που δεν είδε τελικά την pink [λειτουργεί και σαν αποζημίωση για την ψυχική οδύνη όσων είδαν τις σούγκα μπέιμπς].
η ανακοίνωση αναφέρει τα εξής:
Η Hot Beez ενημερώνει το κοινό που αγόρασε εισιτήριο για την χθεσινή συναυλία ότι με το απόκομμα, θα μπορεί να εξαργυρώνει την αξία του από την Δευτέρα 23 Ιουλίου και μέχρι την Πέμπτη 31 Αυγούστου από τα γραφεία της Ticketnet (Λ. Κηφισίας 46, Αμπελόκηποι, 11526, 1ος όροφος – τηλέφωνο επικοινωνίας 211 1086060, ώρες εξυπηρέτησης κοινού 9.00-21.00 από 23/7 μέχρι και 27/7 και 10.00-20.00 από 28/7 μέχρι και τις 31/8).
Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ιστοσελίδα μας
www.hotbeez.com ή καλέστε στο τηλέφωνο 211 10 86 060.
Με εκτίμηση,
HotΒeeΖ

barbara's straight son


ας ερχόσουν για λίγο [live @ rockx2]
+το myspace τους

fir[i] fir[i]


γεννήθηκε στο east lansing του michigan [και ΟΧΙ στον καναδά, είπαμε ότι έχουμε μερικές ατυχίες τελευταία, αλλά δεν είμαστε και ντιπ άσχετοι...] κι αυτό είναι ολόκληρο το νέο ep του που κυκλοφορεί μόνο σε 7ιντσο από την type. το fir του benoit pioulard.
ενώ διασκεδάζαμε [τσάμπα] στους think of one στην κοτζιά ήρθε το μήνυμα: η πινκ είχε στομαχικές διαταραχές και δεν εμφανίστηκε στο fly-beeyond. είχε γίνει μοβ απ' το κόψιμο.
στα τσακίδια. μακάρι να την κάνει κάποιος μαύρη απ' το ξύλο.
p.s. ήταν αλήθεια στο ξενοδοχείο [στην αθήνα] με κόψιμο και εμετούς. συχωρεμένη.
p.s2. το κανονικό επώνυμο του μπενουά προφέρεται μαλάκ [mull-uk].

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2007

επανόρθωση


μετά το antics είχα πολλές επιφυλάξεις. το είχα σχεδόν ένα μήνα και δεν του είχα δώσει ούτε μία ευκαιρία. το νέο άλμουμ των interpol [το τρίτο και όχι το δεύτερο, εννοείται!] μπορεί να μην είναι turn on the bright lights αλλά είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ.
το -όλο και καλύτερο- νέο σινεμά δίνει δυο ταινίες του χάνεκε! [τον 'κρυμμένο' και την 'ώρα του λύκου'].

μουμ


εκεί που φαινόταν ότι όλα πήγαιναν κατά διαόλου, δηλαδή τους εγκατέλειψε η τραγουδίστρια που ήταν όλα τα λεφτά -τό'σκασε με τον avey tare- και ετοίμαζαν ένα άλμπουμ σαν το γεφύρι της άρτας, να που ολοκληρώθηκε επιτέλους η πρώτη δουλειά τους που μου αρέσει πραγματικά [στο προηγούμενό τους τούς είχα βαρεθεί]. το go go smear the poison ivy είναι ένα καλό άλμπουμ των μουμ -οι οποίοι παίζουν στις 9.15 το βράδυ της τρίτης στο synch...
ο π. λέει ότι ακούγονται σαν σάουντρακ του χατζιδάκι [τα πιο πολλά κομμάτια είναι ορχηστρικά με ακορντεόν και έγχορδα που ακούγονται σαν μαντολίνο].
υπενθυμίζω: για να κατεβάσεις δεύτερο φάιλ στη σειρά στο rapidshare απλά κάνεις disconnect και αμέσως μετά connect [στο ίντερνετ] για να αλλάξεις ip.
p.s.ας το ανεβάσει κάποιος το link, το πετάω γιατί μας την έπεσαν ήδη [κοριούς έχουν;]

precis


έχει παλιώσει πια [κυκλοφόρησε τον περασμένο οκτώβριο, δηλαδή με τα σημερινά δεδομένα είναι σχεδόν αρχαίο]. το precis είναι το πρώτο επίσημο άλμπουμ του 22χρονου thomas meluch που ηχογραφεί ως benoit pioulard [αμερικάνος από το michigan και όχι γάλλος] και κυκλοφορεί cd-r από τα 16 του. από το νέα ονόματα της kranky [φέτος κυκλοφόρησε ένα επίσης εξαιρετικό ep στην type, το fir], θυμίζει περισσότερο τον elliott smith παρά "το psychocandy των jesus and mary chain με ακουστική κιθάρα και κουδουνάκια", όπως είχαν χαρακτηρίσει τον ήχο του σε εκείνον τον διθύραμβο στο stylus magazine. το precis είναι απ' τα άλμπουμ που θέλεις να αγοράσεις, κι ακόμα κι αν δεν το κάνεις -δύσκολες εποχές- αισθάνεσαι την ανάγκη να επιστρέφεις κάθε φορά που κάτι στο θυμίζει...

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2007

soon it will be fire



απ' το φωτογραφικό session για τη lifo, με το δικό μου 'μάτι' όσα τράβαγε η φωτογράφος.
από αριστερά προς δεξιά, 6 από τα ελληνικά ονόματα που θα εμφανιστούν στο φετινό synch.
[στη φωτο της βιτρίνας]: γιώργος μαντάς aka blend, sugah spank!, γιώργος μαστροκώστας aka absent without leave, larry gus, olga kouklaki, liberto...
22-24/07, στην τεχνόπολη στο γκάζι.
είχε τα περισσότερα downloads από οτιδήποτε έχω ανεβάσει τον τελευταίο ενάμιση χρόνο σ' αυτό το blog. χωρίς συναγωνισμό, το πιο αγαπημένο μου άλμπουμ αυτής της δεκαετίας, ένας θρήνος για το χαμό ενός σκύλου που τον έλεγαν sapphie. πρωτοκυκλοφόρησε το 1998, αλλά το CD που έχω είναι ξανατυπωμένο το 2000.
"I recorded SAPPHIE round my friend John's flat and it was the first time I'd ever done more than one take. He's a perfectionist and kept finding reasons to redo each song. A clock ticking too near a microphone. A sudden overload of vocal volume. Downstairs neighbors rolling in late and loud from the pub. Domestic appliance interference. He let me keep one fridge click on "The Graze of Days." It was early morning by then, my voice was so shot there was no way I was running through that one again. "The guitar is a cheap classical I've had for years. I like the sound of it's nylon strings. The voice is very English and I've had that for years, too. Despite moving to Scotland, nothing seems likely to shift my Cambridge accent. There's no overdubbing and no remixing. Everything went straight to DAT. What you hear is the best of what went on."--Richard Youngs, August 1998
ένα
αριστούργημα.