Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2007

aimtheforest


www.myspace.com/aimtheforest

efterklang

"κάτω από γιγάντια δέντρα" λέγεται το νέο ep των efterklang. οι efterklang είναι αυτοί οι τύποι από την κοπενχάγη [στη φωτο είναι οι 6 από τους 10 που αποτελούν το συγκρότημα], οι οποίοι σε όλες τις φωτογραφίες τους βγαίνουν σκασμένοι στα γέλια, ενώ στο δίσκο παίζουν σαν φιλαρμονική σε κηδεία, μελαγχολικοί όσο δεν παίρνει, για την ακρίβεια δραματικοί. αν έγραφαν μουσική για ταινία θα ταίριαζαν σε dreyer ή μπρεσόν ή σε ταινία του τρίερ -μην τους βλέπεις με τα κολγκέιτ χαμόγελα...
ένα τραγούδι τους έχει τίτλο jojo, έτσι έλεγαν τον σκύλο μου που αναγκάστηκα να δώσω πριν από 5 χρόνια σε μάντρα οικοδομών, γιατί έτρωγε τα σκυλιά του κόσμου. πίτμπουλ. δεν τον είχα επιλέξει, ήταν δώρο [ποτέ μα ΠΟΤΕ μην κάνεις δώρο ζώο σε κάποιον, νόμος, και μάλιστα με το ζόρι. πονεμένη ιστορία].
ένα άλλο τραγούδι λέγεται 'προς το γυμνό λόφο', εις το βουνό ψηλά εκεί δηλαδή. Όταν ήμουν μικρός και το τραγούδαγε η δασκάλα πάντα έκλαιγα από μέσα μου, αυτή την ερημική εκκλησία που το σήμαντρό της δεν χτυπά, δεν έχει ψάλτη ουδέ παπά ήταν πολύ συγκινητική. έχουν κι άλλο ένα με τον υπέροχο τίτλο hands playing butterflies -και γαμώ.
σήμερα έγινε η πρώτη παρουσίαση του δίσκου στο ραδιόφωνο της δανίας. κυκλοφορεί στις 2 απριλίου. αν σου αρέσουν οι βόρειοι, προτείνεται ανεπιφύλακτα.

Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2007

metasoundtrack melancholia


man_cine_manley_lemep:?drog_A_tek
metasoundtrack melancholia
the deleted first e.p. of drog_A_tek at last available in mp3 format here:?
www.nologo.gr/music/01 man-cine_manley_lemep.mp3
or
http://nologo.gr/music/01%20man-cine_manley_lemep.mp3
enjoy
double bill at gagarin 27.2.2007
tuxedomoon + drog_A_tek

Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2007

absent without leave

ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη του absent without leave_γιώργου μαστροκώστα στο tranzistor.gr...
Με έδρα την Αθήνα και όχημα το προσωπικό του home studio ο Γιώργος Μαστροκώστας δημιουργεί πίσω από το project Absent Without Leave. O ήχος του θα μπορούσε να χαραχτηριστεί μελαγχολικός, κάπου ανάμεσα στο ambient και στο νέο υβρίδιο των ημερών μας, δηλαδή το ανακάτεμα του post rock και του shoegaze. O Γιώργος άνοιξε τις συναυλία των Piano Magic στο bios.
Πως προέκυψε η δημιουργία της sound in silence;
Η sound in silence ξεκίνησε, από εμένα και ένα φίλο μου, με σκοπό να κυκλοφορήσουμε τη μουσική κάποιων καλλιτεχνών που μας αρέσει και που πιστεύουμε ότι αξίζει να ακουστεί από περισσότερο κόσμο. Όλες οι κυκλοφορίες της sound in silence είναι σε περιορισμένα, αριθμημένα αντίτυπα και συνοδεύονται πάντα από προσεγμένες, χειροποίητες κυρίως, συσκευασίες.
Πως αποφασίστηκε ως πρώτη κυκλοφορία αυτό το πολύ προσεγμένο compilation και πώς συγκεντρώσατε όλους αυτούς τους καλλιτέχνες;
Με όλους αυτούς τους καλλιτέχνες γνωριζόμαστε εδώ και καιρό και επικοινωνούμε πολύ συχνά για να ανταλλάξουμε μουσικές, απόψεις, ιδέες και γνώσεις πάνω στη μουσική κ.ά.
Έτσι μόλις τους ζήτησα να συμμετέχουν στην πρώτη αυτή κυκλοφορία της sound in silence δέχτηκαν όλοι αμέσως να μου στείλουν κομμάτια τους, τα οποία μάλιστα είναι αποκλειστικά σε αυτή τη συλλογή και δεν πρόκειται να μπουν σε κάποια άλλη κυκλοφορία τους.
Για να γίνει ακόμη πιο ξεχωριστή αυτή η συλλογή, αποφασίσαμε κάθε ένα από τα 200 αριθμημένα αντίτυπά της να έχει διαφορετική φωτογραφία σαν εξώφυλλο, κάνοντας έτσι το κάθε αντίτυπο μοναδικό.
Πιστεύεις ότι όντως υπάρχει ελληνική εναλλακτική μουσική σκηνή που θα έχει διάρκεια, ή απλά είναι ένα σύντομο όνειρο της εποχής που κάποια στιγμή θα τελειώσει; Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να αλλάξεις;
Σίγουρα δεν είναι ένα σύντομο όνειρο της εποχής. Δεν καταλαβαίνω γιατί φέτος άρχισαν να ανακαλύπτουν πολλοί ότι υπάρχει εναλλακτική μουσική σκηνή στην Ελλάδα. Βέβαια ισχύει και το «κάλλιο αργά παρά ποτέ». Όπως ακριβώς στα 70s, 80s και 90s υπήρχε εναλλακτική σκηνή έτσι υπάρχει και τώρα και θα συνεχίσει να υπάρχει και στο μέλλον και μάλιστα με πάρα πολύ αξιόλογα σχήματα. Στο μέλλον εύχομαι τα ελληνικά σχήματα να έχουν περισσότερες συναυλιακές και δισκογραφικές ευκαιρίες και να έχουν από το μουσικό τύπο την προβολή που τους αναλογεί.
Συμφωνείς με τον τρόπο που ο μουσικός τύπος παρουσιάζει τα ελληνικά γκρουπ;
Όπως σου είπα και προηγουμένως, τα ελληνικά σχήματα δυστυχώς δεν παρουσιάζονται από τον ελληνικό μουσικό τύπο με τον τρόπο που τους αξίζει. Παρακολουθώ φανατικά (έχοντας μια πολύ μεγάλη συλλογή από κυκλοφορίες ελληνικών σχημάτων τόσο επίσημων όσο και demos, αλλά και live από τις αρχές των 80s έως και σήμερα) την ελληνική εναλλακτική σκηνή και όλα τα είδη της, από pop/rock, post-rock και electronica μέχρι punk, hardcore και experimental, περίπου από το 1993-1994 και μπορώ με σιγουριά να πω ότι πολλά αξιόλογα σχήματα πέρασαν και χάθηκαν χωρίς καν να ακουστούν επειδή δεν προβλήθηκαν καθόλου, ή σχεδόν καθόλου, από το μουσικό τύπο. Κατά καιρούς βέβαια, όπως και στην εποχή μας, ο μουσικός τύπος προβάλει, και μάλιστα αρκετά πολλές φορές, επιλεκτικά κάποια σχήματα, τα οποία όμως αποτελούν ένα ελάχιστο μέρος της ελληνικής εναλλακτικής σκηνής.
Με τη χρήση της τεχνολογίας όλο και περισσότεροι πειραματίζονται στο laptop τους, φτιάχνοντας μουσική. Πιστεύεις ότι μπορεί όλη αυτή η φάση να αλλάξει το μουσικό σκηνικό στην Ελλάδα;
Το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι μπορούν να ηχογραφούν στο σπίτι τους με τη χρήση ακόμη και ενός μόνο laptop είναι καλό αλλά δεν πιστεύω ότι αυτό θα αλλάξει κάτι ριζικά σε ό,τι αφορά το μουσικό σκηνικό της Ελλάδας και όχι μόνο. Το μόνο που βλέπω να αλλάζει είναι ότι αυξάνεται ο αριθμός αυτών που έχουν αρχίσει να ασχολούνται και να πειραματίζονται με την ηλεκτρονική μουσική αλλά από εκεί και πέρα πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα προτιμούν την κιθάρα τους από το laptop. Η χρήση της τεχνολογίας μπορεί να αλλάξει μόνο τον ήχο αλλά όχι και την ποιότητα της μουσικής. Αυτή δεν εξαρτάται από τα μέσα που έχει κάποιος αλλά από το πώς τα χρησιμοποιεί.
Τι πιστεύεις για τις συναυλιακές συνθήκες στην Ελλάδα;
Δυστυχώς οι συναυλιακές συνθήκες στην Ελλάδα δεν είναι και οι καλύτερες. Για παράδειγμα ακόμη και στην Αθήνα, στην οποία ζει ο μισός πληθυσμός της χώρας, υπάρχουν μόνο 3-4 μαγαζιά τα οποία δίνουν τη δυνατότητα στα ελληνικά σχήματα να παρουσιάσουν τη μουσική τους. Από εκεί και πέρα υπάρχει και η περίπτωση των support εμφανίσεων, η οποία από τη μια σου δίνει την ευκαιρία να παίξεις μπροστά σε περισσότερο κοινό από την άλλη όμως οι συνθήκες κάτω από τις οποίες γίνονται συνήθως αυτές οι εμφανίσεις είναι εντελώς απαράδεκτες. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι διοργανωτές των συναυλιών δίνουν την εντύπωση ότι πάνε να εκμεταλλευτούν τα ελληνικά σχήματα και όχι να τα βοηθήσουν. Αγνοούν εντελώς την αξία τους και πιστεύουν ότι είναι μόνο για να τους γεμίσουν το πρόγραμμα και για να τους φέρουν λίγο παραπάνω κόσμο. Για παράδειγμα πρόσφατα έπαιξα σαν support σε κάποιο ξένο σχήμα και δεν μου δόθηκε καν η δυνατότητα να κάνω ένα στοιχειώδες soundcheck. Και μόνο αυτό πιστεύω ότι λέει πολλά. Πάντως γενικά δεν πιστεύω ότι πρέπει να γκρινιάζουμε αλλά να συνεχίσουμε να περνάμε ωραία παίζοντας και να ακούγοντας ωραίες μουσικές. Στην τελική μπορούμε να διοργανώνουμε και μόνοι μας κάποια live χωρίς να έχουμε την ανάγκη κανενός μεσάζοντα.

ολόκληρη η συνέντευξη του γιώργου στο www.tranzistor.gr
φωτο: σπύρος σιμωτάς [δική του και η φωτο το θάνου σαμαρά πιο κάτω]
these days are cold [απ' τη συλλογή these waves... της sound of silence. www.myspace.com/soundofsilencerecords]
mhulot@dyodeka.gr

papercuts

το john brown είναι στην πραγματικότητα δύο τραγούδια σε ένα. λίγη σερφ κιθάρα στην αρχή, λίγο κάντρι γουέστερν στο δεύτερο μέρος και η φωνή του jason quever να δίνει δραματικό τόνο στο κομμάτι, που όσο εξελίσσεται γίνεται όλο και πιο σκοτεινό και επιθετικό.
ο jason quever είναι καλιφορνέζος, της παρέας του devendra, έχει συνεργαστεί με τον owen ashworth στους casiotone, στους vetiver του andy cabic, με τον ed droste των grizzly bear και το can't go back είναι ο τρίτος δίσκος του [ο δεύτερος κανονικός, ο πρώτος ήταν demo] τον οποίο τον κυκλοφορεί η εταιρία του cabic, η gnomonsong.
ιδανική ποπ, γλυκόπικρη, που μπορείς να τη σφυρίξεις και να την τραγουδήσεις, ένας [πολύ] μικρός roy orbison που παίρνει για άλλη μια φορά την εκδίκηση των 20something. ένας δίσκος που ξεχωρίζεις από την πρώτη φορά που τον ακούς, μακάρι να μην μείνει μόνο στο 'σινάφι'...
το dear employee είναι από τα πιο όμορφα τραγούδια που κυκλοφόρησαν φέτος. διάλεξα να περάσω το john brown, αλλά δεν μπορούσα να αντισταθώ...
john brown
[catch cats here]
mhulot@dyodeka.gr

μπεθ


στο nme κέρδισε τον τίτλο "the coolest woman on the planet", τον ίδιο τίτλο που χρησιμοποίησαν και η independent με την guardian για να χαρακτηρίσουν την beth ditto, την πρώτη γυναίκα που κατάφερε να κλέψει τον τίτλο απ' την πιο προφανή επιλογή τα τελευταία 23 χρόνια: τη madonna. καμία άλλη δεν μπορεί να συναγωνιστεί το εκτόπισμά της, τις περισσότερες τις έχει μια χαψιά [και όχι μόνο μεταφορικά].
cool μια χοντρή λεσβία απ' το bible belt του arkansas που την τάιζαν κάστορες και σκίουρους; αν διαβάσεις συνέντευξή της καταλαβαίνεις γιατί την συνοδεύουν τόσοι υπερθετικοί, ενώ αν τη δεις στη σκηνή να χορεύει και να τραγουδάει, δικαιολογείς όλα τα fucking great που υπάρχουν στα [αμέτρητα] comments στα blog και στο youtube, όπου αναφέρεται το όνομά της!
ο jonathan ross που κάλεσε τους gossip στην εκπομπή του τον περασμένο οκτώβριο [να εκφράσουν την άποψή τους για την αντίδραση των δημοκρατικών στον γάμο μεταξύ gay] τους αποκάλεσε "the best band in america right now", κι ας χρειάστηκαν εφτά χρόνια για να καταφέρουν να γίνουν το πιο καυτό αμερικάνικο όνομα -και μάλιστα, με καθολική αποδοχή. και η beth στα 25 της είναι η πρώτη άσχημη χοντρέλα με διαστάσεις νορμάλ ανθρώπου [άντε, και λίγο μεγαλύτερες] που κάνει την britney να μοιάζει με ατάλαντο σαχλοκούδουνο.
"είμαι μία όμορφη gay που πιστεύει στον εαυτό της" διαλαλεί περίτρανα, "υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι σαν κι εμένα, παρά σαν την britney spears".
μεγαλωμένη σε ένα συντηρητικό περιβάλλον βαπτιστών χριστιανών που έστελνε την ομοφυλοφυλία κατευθείαν στο πυρ το εξώτερον και φεμινίστρια από τα εφηβικά της χρόνια, ασχολήθηκε με τη μουσική από τα 18 της και έφτιαξε τους gossip με τον brace paine διαλύοντας όλα τα στερεότυπα. "αν ήμουν αδύνατη ξανθιά είμαι βέβαιη ότι η αναγνώριση θα είχε έρθει πιο γρήγορα" λέει η ίδια, αλλά η αλήθεια είναι ότι μπορεί και τίποτα απ' οσα έχει κατορθώσει τους τελευταίους μήνες να μην της είχε συμβεί: εξώφυλλα, ατέλειωτες σελίδες με αναλύσεις του φαινομένου σε σοβαρά έντυπα, τίτλοι, συμβόλαιο με πολυεθνική.
"She's one of the first really talented lesbian musicians that we've seen for some time. In both her clothes and her music, she's pulling down stereotypes about what lesbian woman should look like, and stand for. She's glamorous and sexy, and is completely obsessed by clothes. The queer politics, as she puts it, is also a big thing for her, and she's not afraid to stand up and shout about it", γράφει η independent, ενώ η ίδια θυμάται την πρώτη φορά που μαστούρωσε: "The first time I ever got stoned was with my cousin. We were like 13 and 14. We smoked out of a Coke can, and then he flung open the back side door and took out his BB gun and started shooting outside. I was like, 'What are you doing?' And he's like 'What do you mean?' And I look out the door and he's shooting squirrels. And then I'm like, 'Oh my god.' And then he goes and gets them, skins them, and fries them up, because he has the munchies. Swear to God. True story. That is what makes me and Nathan so much different from the White Stripes".
"How many indie rock bands aren't straight white boys? And what do they have to be pissed about in this country? Nothing. And that's the truth. Right now, you rule this country, you have the majority. What do you have to be angsty about? What are you pissed off about? Your shit is tight. Write a love song, shut up. Your girlfriend broke up with you? Cry me a river. There's a sea of them waiting for you. I know it's not that cut and dry, really, but I think that's how people feel when they think of indie rock, and I think that's what makes Gossip a punk band, too, is that angst, and I think that's where our roots are, too".
Μιλώντας για την αντίδραση της οικογένειας της όταν τους ανακοίνωσε ότι είναι λεσβία, αναφέρει: "μπορούν να σου συγχωρήσουν το να είσαι gay. αυτό που τους κάνει έξω φρενών, είναι να δηλώσεις άθεος...".
listen up! (arthur baker mix)
mhulot@dyodeka.gr

glass candy

θυμάμαι ότι σε ένα παλαιότερο τεύχος του vice ο συντάκτης που τους έκανε παρουσίαση είχε αγανακτήσει. όχι μόνο γιατί δεν δέχονταν να φωτογραφηθούν, αλλά γιατί στις ερωτήσεις του απαντούσαν με σαχλαμάρες του τύπου "ο ουρανός είναι φτιαγμένος από πλαστικό" και "αυτό που αγαπώ περισσότερο είναι το αποκριάτικο κουστούμι μου της νοσοκόμας-καμηλοπάρδαλης".
το καλύτερο τραγούδι που έχουν γράψει είναι το love after sundown, στο οποίο η ida no ακούγεται σαν την ντέμπι χάρι, η διασκευή τους στο iko όμως ήταν αυτή που έστρεψε πάνω τους την προσοχή. σιγά την προσοχή δηλαδή, δεν έχουν σταματήσει να βγάζουν singles και cd-r από το 2002 [τουλάχιστον] και ακόμα παραμένουν 'περιθώριο' -ενώ ο ήχος τους μόνο περιθωριακός δεν είναι.
οι glass candy χάθηκαν πίσω από τη λάμψη των yeah yeah yeahs [που μάλλον είναι πιο τυχεροί, γιατί για καλύτεροι ούτε κουβέντα] επειδή δεν είχαν τόσο δυνατό κομμάτι όσο το maps π.χ. που να τους χαρίσει εξώφυλλο στο nme.
παρόλα αυτά, και ονόματα που σου μένουν διαθέτουν: την τραγουδίστρια -η οποία υπήρξε γκόμενα του τραγουδιστή των liars για ένα φεγγάρι- τη λένε ida no [για να απαντάει i dunno κάθε φορά που τη ρωτάνε το όνομά της!], τους άλλους δύο ginger peach και johnny jewel, και σαν μεταλλαγμένοι abba ακούγονται -με φωνητικά από τις strawberry switchblade- και τους ac/dc αναφέρουν στις επιρροές τους. μια χαρά, αν βγάλουν κι έναν δίσκο της προκοπής θα πάνε μπροστά.
το τελευταίο άλμπουμ τους είχε τίτλο the night nurses και δεν κυκλοφόρησε ποτέ στα δισκάδικα, το μοίραζαν στα events τους. το πρώτο τους το έλεγαν love love love.
ααα, στα live τους είναι λέει καταπληκτικοί, αλλά εμείς θα δούμε για άλλη μια φορά τους scorpions [και μάλιστα σε φεστιβάλ, συγχαρητήρια σε όποιον το σκέφτηκε] και να το βουλώσουμε γιατί θα φάμε και καμιά ανάποδη.
αν δεις το πρόγραμμα των καλοκαιρινών συναυλιών που έχουν ανακοινωθεί, σου'ρχεται να το βάλεις στα πόδια.
iko! iko!
mhulot@dyodeka.gr

χρωματικοί

τους λένε chromatics και είναι ένα από τα δύο συγκροτήματα από το όρεγκον που συζητιούνται πολύ τους τελευταίους μήνες [οι άλλοι είναι οι glass candy]. και οι δύο αναβιώνουν έναν σκοτεινό μελωδικό ήχο, που τους κάνει αμέσως αγαπητούς στο κοινό που στα 80s άκουγε νεορομαντικούς ηλεκτρονικούς και ανατρίχιαζε με το question of lust. παρόλο που ο προσανατολισμός και των δύο είναι...ντίσκο, το νέο άλμπουμ των chromatics δεν έχει και μεγάλη σχέση με το χορευτικό ήχο των single τους, ή των δύο προηγούμενων κυκλοφοριών τους. το καινούργιο άλμπουμ που έχει τίτλο in shining violence κυκλοφορεί σε λίγες μέρες και ελπίζω να έχει καλύτερη μοίρα από των junior boys, το οποίο υποδέχτηκαν όλοι με τα καλύτερα σχόλια, αλλά από πωλήσεις άστα βράστα.
το καλύτερο τραγούδι του άλμπουμ είναι το in the city, αλλά το baby για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να προσδιορίσω μου θυμίζει prince [ίσως το ξεκίνημα του beautiful ones...].
από τα ονόματα που θα υπάρχουν παντού σε μερικούς μήνες [ειδικά στα βρετανικά έντυπα].

baby

checking the microphone


απολογισμός του τελευταίου τριμήνου: μετακόμισα, η νέα μου διεύθυνση είναι στην καλλιδρομίου, μία πολύ καλή φίλη παντρεύεται και θα φύγει στα ξένα, χάρισα την τηλεόραση από αγανάκτηση για τη σαβούρα -και τώρα πρέπει να αγοράσω καινούργια! είναι αδύνατο να παρακολουθήσεις ταινίες στο pc [κινδυνεύεις από αυχενικό]-, είδα ολόκληρο το satantango -και ορκίστηκα να μην ξαναδώ ταινία από ούγγρο, τουλάχιστον τα επόμενα 10 χρόνια- απογοητεύτηκα από όλα σχεδόν τα άλμπουμ που περίμενα εναγωνίως. δεν γράφω από ποια, εδώ είναι αυτά που ξεχώρισα:
olvis-bravado
roger o' donnell-the truth in me
papercuts-can't go back
skuli sverrisson-seria
efterklang-under giant trees
my brightest diamond-tear it down
minus the bear-interpretaciones del oso
gowns-red state
dalek-abandoned language
holcombe waller-troubled times
tussle-telescope mind
woods-at rear house
panda bear-person pitch
aesop rock-all day [nike+original run]
+annuals-big zeus (ep)
και ένα live των junior boys από το αμερικάνικο ραδιόφωνο [που είναι καλύτεροι απ' το cd].

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2007

your hand in mine


ο μάνος μυλωνάκης και ο γιώργος παπαδόπουλος είναι οι your hand in mine από τη θεσσαλονίκη. "we don't know if this road is a deadend...but we're sure it's gonna be thrilling to walk this way" γράφουν στη σελίδα τους στο myspace, και πραγματικά, το ep τους -που μόλις κυκλοφόρησαν μόνοι τους- είναι από τις πιο όμορφες κυκλοφορίες του τελευταίου καιρού.
4 κομμάτια ορχηστρικής dream pop που θυμίζει τα παιχνιδιάρικα νανουρίσματα των lullatone, ένα πολύ ταιριαστό ανοιξιάτικο εξώφυλλο, με τη φωτογραφία που έχει τραβήξει ο μάνος, και πολλές ελπίδες να τους αγαπήσουν οι λίγοι και εκλεκτοί της indie-ηλεκτρονικής νομενκλατούρας [οι οποίοι δεν είναι και τόσο λίγοι, όπως δείχνουν τα πράγματα].
το ep τους δεν πρόκειται να το βρεις στα μεγάλα δισκάδικα, τα κομμάτια τους δεν έχουν θέση στο βαρετό 'πράμα' που λέγεται ελληνικό ραδιόφωνο -με ελάχιστες εξαιρέσεις- και δεν θα τους καλέσουν σε καμία εκπομπή της τηλεόρασης, γιατί όλοι σχεδόν όσοι δουλεύουν εκεί είναι πολύ απασχολημένοι με την πιο σασχλή και ανούσια πλευρά της ελληνικής πραγματικότητας. too busy to live in the real world.
ο πραγματικός κόσμος δεν έχει σχέση με τον κόσμο της ελληνικής τηλεόρασης.
λίγο πριν περάσω αυτό το post διάβασα τυχαία το σημερινό εικονογράφημα της μαριάννας τζιαντζή στην καθημερινή, το οποίο καταλήγει ως εξής: "όλοι αυτοί (αναφέρεται στους "αφανείς καλλίφωνους" που έχουν αποκλειστεί από τα media), που είναι το αφανές άλας της κοινωνίας, δεν έχουν το ψώνιο της καλλιτεχνίας (ή μάλλον της καριέρας), έχουν όμως την αγάπη για την τέχνη και συχνά μεταδίδουν αυτή την αγάπη στο κοντινό τους περιβάλλον. ευτυχώς, η ελλάδα δεν είναι μόνο μια σουξεδοχώρα που κοιμάται και ξυπνάει στον σκοπό της eurovision. δεκάδες ίσως και χιλιάδες άνθρωποι ζωγραφίζουν, γράφουν, εκδίδουν περιοδικά, τραγουδούν, παίζουν μουσική και χορεύουν χωρίς να πληρώνονται, χωρίς να περιμένουν κάποιον να τους πει "so you think you can dance", χωρίς να αναζητούν μάνατζερ ή μπάρμπα στην τηλεοπτική κορώνη".
υ.γ. η ψυχή στο στόμα κάνει ουρές στον μικρόκοσμο.
formaica-your hand in mine
[το ep των your hand in mine υπάρχει σίγουρα στα δισκάδικα του πιο κάτω post- με 5 ευρώ].
για τους fruto 5, a_live, σπύρο gorsky που πήζουν στα στρατά [πόσες και σήμερα είπαμε;]
mhulot@dyodeka.gr

international spy

Ποιος κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο Spyweirdos; Καταξιωμένος ήδη στην ελίτ της διεθνούς electronica, ο Σπύρος Πολυχρονόπουλος κυκλοφορεί το πέμπτο άλμπουμ του και αποκαλύπτει τον κόσμο του.
Ο νέος δίσκος του 26χρονου Σπύρου Πολυχρονόπουλου, που υπογράφει ως Spyweirdos από τότε που ξεκίνησε να ασχολείται με την ηλεκτρονική μουσική -στα 13 του-, είναι, χωρίς καμία δόση υπερβολής, μία από τις κυκλοφορίες που θα ζήλευαν πολλά ονόματα της σημερινής electronica σε παγκόσμιο επίπεδο. Το διπλό άλμπουμ του, που κυκλοφορεί από την Poeta Negra με τίτλο Spyweirdos Wetsound Orchestra, περιέχει ένα cd με remixes που έκαναν στα κομμάτια του μερικοί από τους πιο σημαντικούς παραγωγούς ηλεκτρονικής μουσικής στον κόσμο (ο Murcof στο mastering και οι Alva Noto, Witl, Peekay Tayloh, Ollie Olsen, Gyro Gyro, Octex, Funckarma, Traject, Horchata, Mad Ep πίσω από την κονσόλα), δίνοντας στο άλμπουμ μια δυναμική που διαθέτουν ελάχιστες ελληνικές κυκλοφορίες. Το Spyweirdos Wetsound Orchestra είναι το πέμπτο του άλμπουμ από το 1999 και το τρίτο σε ελληνική εταιρία, αφού τα δύο πρώτα κυκλοφόρησαν σε φινλανδική και αυστραλέζικη αντίστοιχα. Τα μελαγχολικά ηχοτοπία του Σπύρου, με τα διακριτικά beats και τις λεπτεπίλεπτες μελωδίες που ξεπροβάλλουν μέσα από ένα dub υπόβαθρο, θυμίζουν σε αρκετά σημεία το αριστουργηματικό Martes του Murcof -10 κομμάτια ιδιοσυγκρασιακής electronica που στολίζεται με αμυδρά τριξίματα, έγχορδα και κοφτερά breaks-, και σε βυθίζουν σε μία κατάσταση ονειρική, σχεδόν υπνωτική, πιο ιδιαίτερη και "δική του" όσο περνάει η ώρα. Είναι απλά ένας από τους καλύτερους, αρτιότερους ηλεκτρονικούς δίσκους που έχουν γίνει ποτέ στην Ελλάδα.
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1980 όπου και έμεινα μέχρι 18 χρονών. Μετά πήγα στην Πάτρα για να τελειώσω το φυσικό, και τώρα πια να συνεχίσω εκεί ως διδακτορικός. Μελετούμε θέματα ακουστικής μαζί με τον Γ.Μουρτζόπουλο.
Μικρός δε σκεφτόμουν τι θα γίνω όταν μεγαλώσω, το μόνο που ήθελα ήταν να παίζω συνέχεια. Τα όνειρα και οι στόχοι που είχα -και έχω- αλλάζουν συνέχεια. Κάθε μέρα μπορώ να πω. Ένα μουσικό μου όνειρο για τη φετινή χρονιά –η συνεργασία με όλα αυτά τα μεγάλα ονόματα που συμμετέχουν στο καινούριο μου άλμπουμ Spyweirdos “wetsound orchestra”- με παρά πολύ κόπο, τελικά, πραγματοποιήθηκε...
Άρχισα να ασχολούμαι με ηλεκτρονική μουσική και σύνθεση το 1993, ενώ παράλληλα εγκατέλειπα τις κλασικές σπουδές ακορντεόν και πιάνου. Πάντα μου άρεσε η μουσική, η ελευθερία σκέψης και έκφρασης συναισθημάτων με αυτό τον τρόπο. Όμως, επειδή ακριβώς έβλεπα τη μουσική ως μέσο έκφρασης, σταμάτησα τα μαθήματα ακορντεόν πολύ νωρίς -πιστεύοντας ότι μου έκαναν κακό- κάτι που δεν μετάνιωσα ποτέ, ούτε ελάχιστα.
Γενικά καλλιτεχνικές επιρροές δεν έχω πολλές, πέρα από μουσική, γιατί είμαι δυσλεκτικός και δε μου αρέσει και πολύ να διαβάζω. Από ταινίες θα έλεγα μου αρέσουν οι δουλειές του Εμιρ Κουστουρίτσα, του Βιμ Βεντερς, του Ντέιβιντ Λιντς. Από άλλες μορφές τέχνης όπως χορός, ζωγραφική κλπ, περιστασιακά αν τύχει κάτι ενδιαφέρον το παρακολουθώ. Όμως για τις μουσικές μου επιρροές μπορώ να μιλάω πολλές ώρες...
Προσπαθώ όσο γίνεται να βγάζω τον εαυτό μου μέσα από τη μουσική. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να γράψει κανείς μοναδική μουσική, γιατί ο καθένας μας είναι μοναδικός. Πέρα από τη μουσική κάνω το διδακτορικό μου στους μηχανολόγους σε κάποιο εξειδικευμένο θέμα ακουστικής.
Υπάρχουν διαστήματα όπου δε γράφω καθόλου μουσική. Τότε είμαι πολύ κακή παρέα. Γενικά, είμαι πάρα πολύ χαρούμενος και κάνω συνέχεια πλάκα -ίσως η στενάχωρη μουσική που γράφω να είναι ένα αντίβαρο για να ισορροπώ γενικά...
Δεν είμαι σίγουρος αν ποτέ μπορούσες να δημιουργήσεις μόνο με το ταλέντο. Πάντα υπάρχει ένα μέσο για να δημιουργήσει ο κάθε καλλιτέχνης και να επικοινωνήσει με τον κόσμο. Παλιότερα υπήρχαν μόνο τα μουσικά όργανα, με την κλασική έννοια του όρου, χωρίς ρεύμα, ενώ τώρα υπάρχουν και μουσικά όργανα με ρεύμα (συνθεσαϊζερ, υπολογιστές κλπ. Μονό αυτή είναι η διαφορά. Σε κάθε εποχή όμως, ο καλλιτέχνης πρέπει να μάθει καλά το μέσο του, ώστε να μπορέσει να εκφραστεί μέσα από αυτό.
Για να είναι ο καλλιτέχνης αυθεντικός πρέπει να ξεπεράσει το μέσο επικοινωνίας και να δημιουργήσει εκφράζοντας αυτό που θέλει να βγάλει προς τα έξω κι όχι για να αρέσει στον κόσμο.
Κάθε χρόνο περίπου αλλάζω στυλ δεν πιστεύω ότι υπάρχει φόρμα για τη μουσική μου, από τότε που άρχισα να γράφω μέχρι σήμερα.
Γενικά με γοητεύουν οι ψηλοί ξανθοί άνθρωποι με γαλανά μάτια γένους θηλυκού. Εκτός από αυτό όμως, εκτιμώ υπερβολικά τη σεμνότητα, πράγμα που γενικά σπανίζει δυστυχώς. Ειδικά στην Ελλάδα. Πιστεύω πως τα μεγάλα λόγια και η αυτοπροβολή είναι αντιστρόφως ανάλογα με τη δουλειά που έχει κάνει κάποιος. Ακόμα και πολύ καλή δουλειά να έχει κάνει κανείς, δε χρειάζεται να το φωνάζει και με τη ντουντούκα.
Επιτυχία είναι να βάζεις στόχους και να τους πετυχαίνεις. Όμως είναι μεγάλο άγχος να ζεις συνέχεια για να καλύπτεις στόχους, καλό είναι κάπου κάπου να κάνεις ό,τι ναι, πράγματα στην τύχη. Δε μου αρέσουν και πολύ οι άνθρωποι που δεν έχουν καμία καλλιτεχνική ανησυχία. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι με ενοχλούν. Αυτό που με ενοχλεί είναι να είσαι σε καλλιτεχνικό δρώμενο, να σου αρέσει και οι διπλανοί σου να μιλάνε και να γελάνε συνεχώς, με αποτέλεσμα να μη σε αφήνουν να συγκεντρωθείς και να το απολαύσεις.
Υπάρχουν Έλληνες που κάνουν καριέρα στο εξωτερικό και δε νομίζω ότι –πλέον- με την βοήθεια του internet είναι ιδιαίτερα δύσκολο αυτό. Το πρώτο μου album το κυκλοφόρησα σε Φινλανδική εταιρία και το δεύτερο σε Αυστραλιανή.
Ετοιμάζω πάρα πολλά πράγματα φέτος. Ένα αρκετά ενδιαφέρον από αυτά είναι μια δουλεία που μόλις τελείωσε μετά από 3 χρόνια με το Μουτζόπουλο και το Φλωρίδη (στα πνευστά). Μερικές φόρες αν είναι κάτι τελείως έξω από την αισθητική μου και δεν υπάρχει δίαυλος επικοινωνίας τότε δεν το ξεκινάω καν, έχει γίνει μερικές φορές.
Έχω ήδη συνεργαστεί με αρκετούς καλλιτέχνες όπως τους Alva Noto (Germany/Raster Noton), Murcof (Mexico/the Leaf records), Panacea (Germany/Ad Noiseam), John Mourjopoulos (Greece/Ano Kato Records, Funckarma (Holland/Delicatessen records,On records), Floros Floridis (Greece/Ano Kato Records), Ollie Olsen (Australia/PsyHarmonics,Creative Space), B. Fleischmann (Germany/morr music), Horchata (USA/Ad Noiseam), Traject (Iceland/ Special Material), Mad EP (USA/Ad Noiseam, Wilt (USA/Ad Noiseam), Gyro-Gyro(Greece/Ano Kato Records), Larvae (USA/Ad Noiseam), Nam Shub Of Enki (Australia/Weird Music Society, Creative Space), Metropol (Spain/Hymen, Creative Space), ADJ (UK/Touchin bass, AI recs, Pyramid Transmissions).
Όσο για αγαπημένα ακούσματα αυτό τον καιρό, θα έλεγα alva noto, murcof, taylor deupree, dictaphone και πάρα πολλά άλλα.
[από τη lifo, 21/9/06]
cellar [horchata remix]
όχι, δεν υπάρχει μόνο στο δισκάδικο του λωτού στη θεσσαλονίκη, υπάρχει και στα δισκάδικα της αθήνας [στο vinyl microstore, στο jinx, κι αλλού].
mhulot@dyodeka.gr

the truth in him


ο roger o'donnell ήταν κιμπορντίστας σε συγκροτήματα των 80s και έχει παίξει με τους cure, τους psychedelic furs, thompson twins, arthur brown κλπ.
το περσινό άλμπουμ του the truth in me -το οποίο είναι φτιαγμένο αποκλειστικά με moog voyager συνθεσάιζερ- είναι εμπνευσμένο από το medulla της bjork, κάτι που από μόνο του έχει ενδιαφέρον, τουλάχιστον για μένα. ετοιμαζόμουν να γράψω ότι είναι άδικα παραγνωρισμένο, αλλά δεν ισχύει. διάβασα τις κριτικές που έχει πάρει στα ξένα έντυπα και μάλλον το σωστό είναι ότι είναι ένα σπουδαίο άλμπουμ που μόλις ανακάλυψα. ΔΕΝ το μοιραζόταν κανείς στο slsk, μέχρι σήμερα το πρωί, κάτι περίεργο για ένα άλμπουμ που υπήρχε σε πολύ ψηλή θέση σε αρκετές λίστες με τα καλύτερα του 2006 [κάτι που επίσης μόλις πήρα είδηση]. το slug τον χαρακτηρίζει "roger o’donnell = brian eno eating at in an airport with philip glass, william orbit a moog and a brown bag stolen from hunter s. thompson.
the truth in me is at the core an experimental album that has more to do with minimalism, repetition and minor distortions in sound than it does with pop charts or anything on the radio. some might even mistakingly disregard it as some dodgy new-age album. if this is new-age, it’s the avant-garde end of the scale where yanni and jim brickman dare not go. it’s like trying to compare coltrane to kenny g, george bush to george washington; you’d never mistake one for the other".
ΔΕΝ είναι new age [ο θεός να μας φυλάει], είναι ένα ψυχεδελικό moog-rock άλμπουμ, που δοκιμάζει να κάνει ότι και οι future sound of london στο τελευταίο άλμπουμ τους. μόνο που του πετυχαίνει καλύτερα η συνταγή.
εδώ είναι ένα -σύντομο- κομμάτι [το οποίο μου έχω ακούσει πάνω από 20 φορές σήμερα] και δεν υπάρχει στο άλμπουμ, είναι από το soundtrack του moog.
yet another year away
mhulot@dyodeka.gr

Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2007

πόπ-άι


η μαρία η μαγδαληνή ήταν από τα μάγδαλα. ο ταξιτζής δεν ξέρω, ήταν πάντως πολύ ευγενικός, ήρεμος σαν δάσκαλος της γιόγκα [δεν έχω κάνει ποτέ, αλλά φαντάζομαι ότι θα πρέπει να είναι ήρεμοι -μολονότι όσους ξέρω με γιόγκα παρελθόν δεν την γλίτωσαν την ψυχοθεραπεία, ήταν το αμέσως επόμενο στάδιο].
άσπρη κελεμπία, πλεχτό γκρι σκουφάκι, δεκάδες εικόνες στο παρμπρίζ του ταξί, καρφωμένες στις άκρες απ' τα παράθυρα -και στις δύο πόρτες- ψαλμωδίες στη διαπασών. μία κινητή εκκλησία. το πρώτο που σκέφτηκα ήταν να ανοίξω την πόρτα και να το βάλω στα πόδια, αλλά τόσο cool ταξιτζή δεν είχα ξαναπετύχει.
και έμεινα -δεν είμαστε και αντίχριστοι.
αφού άκουσα για τη μαρία μαγδαληνή [η οποία επαναλαμβάνω, ήταν από τα μάγδαλα και προφανώς δεν τη φώναξε ποτέ κανείς μάγδα, γιατί το μαγδαληνή ήταν προσδιορισμός και όχι όνομα -ουδεμία σχέση με το μαγδάλω], με καληνύχτησε με την ευχή καλή δύναμη.
ωραία ευχή το καλή δύναμη, ενώ το καληνύχτα μετά τις 2 το πρωί ακούγεται το ίδιο παράκαιρο με το καλημέρα [το καλημέρα πριν φέξει είναι σαν να λες καληνύχτα μεσημεριάτικα, anyway, πολύ μπέρδεμα, λες καλή δύναμη και έχεις πετύχει πάντα τη σωστή ευχή].
τον ίδιο ταξιτζή είχαν πετύχει -όπως αποδείχτηκε χθες το βράδυ στον μετα-αντι γουόρχολ δείπνο στο μοναστηράκι [που λίγο ακόμα και θα ήταν πρωινό]- και άλλοι δύο μπλόγκερς. η μία ήταν η λουκρητία που ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα έναν κουβά-τασάκι και τον περιέφερε στα σοκάκια της πλάκας διαλαλώντας τον έρωτά τους [με ήχο γκλιν γκλον]. για τους άλλους προτιμώ να μην γράψω. σεξιστές, σινεφίλ, γάτοι και τα τοιαύτα.
καταραμένη τεκίλα. όποιος ξέρει τι απέγινε εκείνη η φτωχή κοπέλα που ξάπλωνε με χρονοδιακόπτη στο πάτωμα φαρδιά πλατιά ας μας το πει. την έστηναν ακουμπισμένη στον τοίχο και μόλις ξέφευγε απ' την προσοχή, δόστου πάλι να προσπαθεί να διασχίσει με ύπτιο τα πατώματα. ελπίζω να κατάφερε να φτάσει στο σπίτι της.
έλαβα αυτό το demo σήμερα. αξίζει πολλά αυτό το γκρουπάκι. δεν ξέρω περισσότερα γι' αυτούς, αυτό είναι το πρώτο κομμάτι τους που άκουσα, μου άρεσε πολύ και ελπίζω να μην τους πειράζει που το μοιράζομαι. pop eye τους λένε. [πόπ-άι-δε-σέηλορ-μαν;]
pop eye-a vicious game
mhulot@dyodeka.gr

κλίμακα


απόψε, στην πλατεία κλαυθμώνος. μετά τους piano magic, τους devastations ή τον jason molina κλπ.

απί-θανος

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2007

party

blaine raininger

«State of Grace» στην Αθήνα
Μόνιμος κάτοικος Αθηνών εδώ και χρόνια, ο «Αμερικανός με την ευρωπαϊκή ψυχή» αφηγείται την κινηματογραφική του πορεία, λίγο πριν την επερχόμενη συναυλία των θρυλικών Τuxedomoon.
Μεγάλωσα στην πόλη που γεννήθηκα, το Pueblo, μια κωμόπολη με 100 χιλιάδες κατοίκους, τρίτη σε μέγεθος πόλη του Κολοράντο. Αυτό που έχω σαν εικόνα είναι το αχανές και άδειο τοπίο, τα βουνά σε απόσταση, και η μικρή παραμεθόρια πόλη στριμωγμένη στο λιβάδι. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα την ακατανίκητη τάση να πάω κάπου αλλού, σε μέρη που ζούσαν περισσότεροι άνθρωποι και γίνονταν περισσότερα πράγματα. Θυμάμαι που καθόμουν σε μια μικρή σπηλιά, με την αίσθηση ότι ήταν κάτι περισσότερο αστικό από το γυμνό τοπίο γύρω μου. Αναζητούσα απόηχους από τη βικτωριανή αρχιτεκτονική των σιδηροδρομικών σταθμών του 19ου αιώνα, που έπαιρνε φευγαλέα το μάτι μου στο σκηνικό ταινιών. Από πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, το Σικάγο ή το Παρίσι, που τις συνέκρινα με του Pueblo, με την αίσθηση ότι είχα ζήσει κάποτε σε παρόμοιους χώρους.
Θα μπορούσα να πω ότι η μουσική έψαξε και με βρήκε. Δε νομίζω ότι είχα και μεγάλα περιθώρια επιλογής. Από πολύ μικρός είχα την εντύπωση ότι γνώριζα πράγματα γι’ αυτή. Έλαβα ένα πλαστικό βιολί στα γενέθλιά μου και ήμουν βέβαιος ότι ήδη ήξερα πώς να παίξω. Όταν ήμουν τεσσάρων, κάθισα σε ένα πιάνο με τη σιγουριά ότι μπορούσα να παίξω το κομμάτι της παρτιτούρας. Δεν είχα ιδέα πώς να διαβάζω μουσική, φυσικά. Νομίζω ότι τελικά έπαιξα τη μελωδία, μετά από μερικές ώρες δοκιμών. Αργότερα, στα 6, άρχισα να τραγουδάω στη σκηνή, και στα 9 ξεκίνησα το βιολί. Ήμουν προορισμένος γι’ αυτό.
Υπάρχει κάτι περίεργο με το Σαν Φρανσίσκο. Δεν ξέρω πού οφείλεται. Ίσως στο ότι είναι μια τόσο όμορφη πόλη, ή εξαιτίας της ιστορίας της χρυσοθηρίας και της παραδοσιακής ανεκτικότητας των ανθρώπων, οι οποίοι δεν φαίνεται να ταιριάζουν πουθενά αλλού. Ίσως να είναι το κλίμα της. Όποια κι αν είναι η αιτία, φαίνεται ότι κάθε δέκα χρόνια περίπου εμφανίζεται μια στιγμή που αλλάζει για πάντα όσους τη ζήσουν, και τους γεμίζει με το αίσθημα ότι ζουν σε μια πραγματικά ξεχωριστή εποχή. Τα τέλη των 50s με τους μπίτνικς και τους ποιητές του North Beach, τα τέλη των 60s με το «Καλοκαίρι της Αγάπης», τα τέλη των 70s με τους πανκ, τους νεο-σουρεαλιστές, ακόμα και την Art-Police – όλα αυτά ήταν τέτοιες στιγμές, που χάθηκαν πριν τις πάρει κανείς είδηση. Θεωρώ τον εαυτό μου προνομιούχο που έζησα στο Σαν Φρανσίσκο μια τέτοια «στιγμή». Φαινόταν να είναι γεμάτο με ιδιοφυΐες, και η σκηνή που ξεπρόβαλλε γύρω από περιοχές όπως το Mabuhay Gardens και το Deaf Club θύμιζε το Παρίσι, την εποχή που ο Toulouse Lautrec και ο Gauguin συναντούσαν ο ένας τον άλλο στα καφέ της Μονμάρτρης. Αισθανόμασταν κυριευμένοι από κάποιον δαίμονα –ή κάποιον θεό– και δημιουργούσαμε σε «κατάσταση χάριτος». Μόνο έτσι μπορώ να την ονομάσω.
Τους Tuxedomoon τους εγκατέλειψα για τους κλισέ λόγους που αφήνει κάποιος ένα γκρουπ και αναζητεί μια σόλο καριέρα: «Μουσικές διαφορές». Η επανένωσή μας έγινε στο θέατρο του Λυκαβηττού το 1997. Σκεφτήκαμε να ξαναδουλέψουμε μαζί, και, πραγματικά, ηχογραφήσαμε και περιοδεύσαμε πριν από δέκα χρόνια, και συνεχίζουμε μέχρι σήμερα.
Υποθέτω ότι αυτό που έχει πάρει η μοντέρνα μουσική από μας είναι η χρήση των ηλεκτρονικών κρουστών και των κλασικών synths όπως το tb 303 και το 808 (που είναι πρώιμα είδη drum machines), και οι επιρροές μας από άλλα πεδία σύγχρονης τέχνης όπως η visual art, οι –ευδιάκριτες– τάσεις των ντανταϊστών και των σουρεαλιστών. Αν πάντως πετύχεις ένα νέο γκρουπ που επιμένει να ντύνεται στα μαύρα και να χρησιμοποιεί βιολί και συνθεσάιζερ στο πρόγραμμά του, τότε είναι πολλές οι πιθανότητες να έχει επηρεαστεί από εμάς.
Έφυγα από την Αμερική το 1980, χωρίς πραγματικά σχέδια επιστροφής. Ο Ρόναλντ Ρίγκαν είχε μόλις εκλεγεί πρόεδρος, και σκέφτηκα ότι η Αμερική υπό τη στάμπα του φασισμού δεν ήταν τόπος για μένα. Οι Tuxedomoon τα πήγαιναν άλλωστε πολύ καλύτερα στην Ευρώπη, έβγαζαν περισσότερα χρήματα και είχαν μεγαλύτερο σεβασμό και αποδοχή εδώ απ’ ό,τι θα είχαν ποτέ στην Αμερική. Η μια συναυλία ακολουθούσε την άλλη, και πριν καλά καλά καταλάβουμε τι μας συνέβαινε, είχαμε όλοι διαμερίσματα στις Βρυξέλλες. Έμεινα εκεί 18 χρόνια. Η ζωή μου στις Βρυξέλλες είναι μια μεγάλη και δύσκολη ιστορία.
Στη δεκαετία του ’90 δούλεψα σε πολύ στενή επαφή με το σκηνοθέτη Νίκο Τριανταφυλλίδη, έγραψα μουσική και έπαιξα στις ταινίες του. Όταν έγινε προφανές ότι έπρεπε να αφήσω τις Βρυξέλλες, η Αθήνα ήταν η πιο λογική επιλογή. Οι συνθήκες, άλλωστε, συνωμότησαν για να με κρατήσουν εδώ. Οι άνθρωποι φαινόταν ότι με συμπαθούσαν και με σέβονταν, βρήκα δουλειά με ποικιλία και μεγάλο ενδιαφέρον, κυρίως όμως απόκτησα ένα γιο με Ελληνίδα, με την οποία έχω πια χωρίσει. Ζουν και οι δυο στην Αθήνα, έτσι πρέπει να μένω κοντά τους για πάντα.
Η Αθήνα θα είναι πάντα ξεχωριστή, ακόμα και μόνο για το ρόλο της στην ιστορία του δυτικού κόσμου. Μου αρέσει να κάθομαι σε μερικές πλατείες της και να παρακολουθώ τις εκπληκτικά σέξι Ελληνίδες να περνούν. Δεν νομίζω ότι θα συνηθίσω ποτέ το πόσο δυνατά μιλούν οι άνθρωποι, το ότι ακούγονται συνέχεια λες και καβγαδίζουν, ενώ απλώς συζητούν. Δεν θα συνηθίσω ποτέ το γεγονός ότι δεν υπάρχει «προσωπικός χώρος» στην κουλτούρα του Έλληνα. Οι άνθρωποι δεν φαίνονται να ενοχλούνται όταν πέφτεις πάνω τους ή όταν τους αγγίζεις, ενώ οι Αμερικανοί ή οι άλλοι Ευρωπαίοι κρατάνε μεγάλες αποστάσεις, για να μην τους ακουμπήσουν ξένοι σε δημόσιο χώρο. Πάντα κοπανάω αγκωνιές ενστικτωδώς σε ανθρώπους που βρίσκονται πίσω μου, γιατί δεν περιμένω να είναι κάποιος τόσο κοντά μου.
Το Σαν Φρανσίσκο είναι μικρή πόλη. Δεν έχει καμία σχέση με την τεράστια, δύσοσμη, μολυσμένη και πολυάνθρωπη πόλη που είναι η Αθήνα. Μερικές φορές το φως του ήλιου πάνω στα άσπρα κτίρια και ο «σπαραξικάρδιος» γαλάζιος ουρανός μού θυμίζουν το Σαν Φρανσίσκο. Αν πρέπει να τη συγκρίνω με κάποια άλλη πόλη, η Αθήνα μοιάζει με το Λος Άντζελες. Περισσότερο από όσο οι Έλληνες μπορούν να ξέρουν.
Τίποτα δεν μου λείπει από την Αμερική. Ίσως μόνο τα αγγλόφωνα βιβλιοπωλεία. Ίσως και το σύστημα των τηλεφώνων. Δεν ξέρω πολλά για τη μοντέρνα Αμερική, έχω ζήσει τη μισή ζωή μου στην Ευρώπη, 27 χρόνια.
Η αγαπημένη μου περιοχή στην πόλη είναι γύρω από το Μοναστηράκι, ο Κεραμεικός, το αρχαίο κέντρο. Λατρεύω να περιπλανιέμαι με το ποδήλατό μου εκεί γύρω, πίσω από την Ακρόπολη, στου Φιλοπάππου. Υπάρχουν μερικές αληθινά υπέροχες ταβέρνες στα πιο απίθανα μέρη της Αθήνας. Δεν πηγαίνω σε μπαρ, ωστόσο. Περνάω την ώρα μου σε εξερευνήσεις με το ποδήλατό μου.
Ζω στους Αμπελόκηπους, στην Πανόρμου, σε μια περιοχή που είναι πολύ «γειτονιά». Μου αρέσει η μεγάλη λαϊκή του Σαββάτου στους Αμπελόκηπους, όλα τα σινεμά της περιοχής, τα μαγαζιά των Φιλιππινέζων όπου μπορώ να αγοράσω κινέζικα υλικά για τη μαγειρική μου. Το καλύτερο σουβλάκι της Αθήνας είναι πίσω από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στην Πανόρμου.
Έχω πολλούς Έλληνες φίλους· οι περισσότεροι ασχολούνται με το θέατρο, τη μουσική και τις τέχνες. Είμαι επίσης τρελά ερωτευμένος με μία αθηναία ηθοποιό, τη Μαρία Πανουργιά. Είναι το φως της ζωής μου τα τελευταία τρία χρόνια.
Έχω ακούσει κάθε είδους ελληνικής μουσικής, έχω όμως την τάση να προτιμώ τα πιο παραδοσιακά. Δεν μου αρέσει το σκυλάδικο. Είχα την τύχη να συμμετάσχω σε μια σειρά συναυλιών για τον Μάνο Χατζιδάκι στο Zoom στην Πλάκα –μαζί με την Έλλη Πασπαλά και τον David Lynch–, και κόλλησα με τη μουσική του. Έχω γνωρίσει πολλές καινούριες ελληνικές μπάντες στο MySpace, υπάρχει πραγματικά μια σκηνή σε αναβρασμό που αρχίζει να ξεπροβάλλει αυτή τη στιγμή. Όχι μόνο στην Αθήνα. Τα ονόματα που εμφανίστηκαν τη βραδιά της απονομής των βραβείων στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ήταν όλα πολύ ενδιαφέροντα, για παράδειγμα.
Είμαι πολύ τυχερός άνθρωπος, έχω μια πολύ καλή ζωή αυτό τον καιρό. Σκοπεύω να συνεχίσω να τη ζω.
Oι Tuxedomoon θα εμφανιστούν μαζί με τους drog_A_tek στο gagarin 205 στις 27 του μήνα. mhulot@dyodeka.gr

piano magic

«Θεός=Πόλεμος+Μιζέρια!»
Το νεορομαντικό μανιφέστο του Glen Johnson, ενόψει των δύο εμφανίσεων του γκρουπ στο Bios.

«Μεγάλωσα ακούγοντας ονόματα όπως οι Human League, οι Cabaret Voltaire, ο Matt Johnson των The The», λέει ο Glen Johnson, ο δημιουργός του νεορομαντικού σχήματος που ονόμασε Piano Magic πριν από δέκα ακριβώς χρόνια·
τους ambient-pop πειραματιστές από το Λονδίνο που σημάδεψαν την indietronica, το post-pop, το tender-noise, όπως κι αν χαρακτηρίσει κανείς το μουσικό τους ιδίωμα. Παρ’ όλο που η μουσική τους ήταν εμπνευσμένη, φαινόταν να γεννήθηκε από ηχητικούς πειραματισμούς, και χωρίς την ανάγκη ακριβού εξοπλισμού. Ακολούθησα το παράδειγμά τους, για να διαπιστώσω πώς και μέχρι πού μπορούσα να «σπρώξω» τον ήχο μου. Ο λόγος που ξεκίνησα να γράφω μουσική, βασικά, ήταν η περιέργεια» προσθέτει, «η μουσική είναι μια ασταμάτητη δύναμη αυτή τη στιγμή για μένα. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτή. Δεν υπάρχει άλλος λόγος που ασχολούμαι μαζί της, εκτός από το φόβο μήπως σταματήσω και βιώσω ένα τεράστιο κενό στη ζωή μου».
Οι δίσκοι των Piano Magic λειτουργούν σαν βιβλία αναμνήσεων που περιλαμβάνουν τις εκάστοτε επιρροές τους: είτε πρόκειται για τις σινεματικές ambient ατμόσφαιρες του Brian Eno, τις μινιμαλιστικές φόρμες του Terry Riley, την ταξιδιάρικη φολκ-ποπ, τη ρομποτική electronica – ακόμα και acid house anthems όπως το «Disco Inferno», το οποίο διασκεύασαν στο παραγνωρισμένο αριστούργημά τους «Low Birth Weight», ένα από τα κορυφαία άλμπουμ της δεκαετίας του ’90. «Ο πιο αγαπημένος μου δίσκος είναι το «Computer World» των Kraftwerk, νομίζω ότι είναι άφταστος. Συγκρινόμενοι με αυτόν, όλοι οι υπόλοιποι έχουν ψεγάδια» αναφέρει ο Glen. «Ένας καλλιτέχνης με τον οποίο θα ήθελα να συνεργαστώ είναι ο Bill Calaghan των Smog. Είναι ένας ποιητής σε μια εποχή με σκουπίδια».
Στην Αθήνα έρχονται να γιορτάσουν την επέτειο δέκα χρόνων δημιουργικής καριέρας, με αναφορά σε ολόκληρη σχεδόν τη δισκογραφία τους. Από το πληθωρικό άλμπουμ τους «Popular Mechanics» –το οποίο τους έκανε αγαπημένους του Peel– μέχρι το «Saint Marie EP», που ήταν υπεύθυνο για την επαναδραστηριοποίηση –μετά από 33 χρόνια– της φολκ ηρωίδας Vashti Bynyan, το «Disaffected» του 2004 και τη νέα τους δουλειά, που θα κυκλοφορήσει τον Μάιο σε παραγωγή του Guy Fixen των Laika. «Χωρίς τη φαντασία σου είσαι απλά ένας απ’ το πλήθος. Πρέπει να είσαι ο εαυτός σου πάνω απ’ όλα. Μην ακούς ραδιόφωνο, μην παρακολουθείς τηλεόραση, μην πηγαίνεις σε συναυλίες, μόνο τότε μπορείς να είσαι πραγματικά ‘εσύ’, μόνο τότε μπορείς να πας τη μουσική λίγο παραπέρα», τονίζει ο Glen, «μεγάλωσα σε ένα μικρό μέρος στην Αγγλία που ονομάζεται Pinxton, στα όρια των Nottinghamshire και Derbyshire και φτιάχνω μουσική από τότε που ήμουν δεκατεσσάρων. Χρειάστηκε καιρός για να αποκτήσω ταυτότητα, όλα αυτά που έκανα τότε δύσκολα μπορείς να τα χαρακτηρίσεις σήμερα σαν μουσική. Μόνο η μητέρα μου μπορεί να είναι μάρτυρας του τι έγραφα τότε».
«Η τεχνολογία σου δίνει απεριόριστες δυνατότητες. Σε βοηθάει να κάνεις πραγματικότητα οτιδήποτε φανταστείς. Από τότε που κατέβασα το Ableton Live 4 έχω αρχίσει να παράγω τραγούδια σε απίστευτους ρυθμούς. Το θέμα είναι να καταφέρω να τα κρατήσω σε υψηλά επίπεδα ποιότητας».
«Τι είναι για μένα ο Θεός; Η αιτία για δύο χιλιάδων χρόνων αδικαιολόγητους πολέμους, θάνατο και μιζέρια».
«Μου αρέσει πραγματικά η Αθήνα» προσθέτει. «Οι άνθρωποι είναι πολύ γενναιόδωροι, μας φέρθηκαν άψογα τον Δεκέμβριο του 2005 που ήμασταν εκεί. Ανησυχώ για τα σκυλιά στους δρόμους. Τα σκυλιά είναι το αδύνατο σημείο μου. Είναι εντάξει εκείνα τα σκυλιά;»

Πέμπτη 22 + Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου, BIOS, Πειραιώς 84, 210 3425 335, +Special Guests: Absent without Leave (22/2), Tilbury on Cloves (23/2)
mhulot@dyodeka.gr

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2007

5

Έχω συγκατοικήσει για 11 μέρες με μία μαύρη τραβεστί. Τη 12η μέρα γνώρισε τον έρωτα της ζωής της και με άφησε χωρίς συγκάτοικο. Ο καινούργιος ήταν ένας βρωμιάρης 17χρονος [Έλληνας + πλούσιος] που έκανε μπάνιο κάθε τρεις εβδομάδες και πετούσε τα σώβρακα και τις κάλτσες στα σκουπίδια. Ένα πρωί που κοιμόταν έπεσε από τη χαραμάδα της πόρτας ένα γράμμα με 400 λίρες που δεν του τις έδωσα ποτέ. [Του τις ξανάστειλαν μετά από τέσσερις μέρες]. Τις 400 λίρες τις έκανα δίσκους. Του χάρισα δύο άλμπουμ, το ένα ήταν το North, The sound Of The Dance Underground. Υποχρεώθηκε τόσο, που με πήγε και με κέρασε σε ένα ινδικό που είχε μπουφέ και έτρωγες με 5 λίρες μέχρι να σκάσεις [μετά πέταγες φλόγες].

Έχω υπάρξει γκρούπι των Sugarcubes. Από το 88 μέχρι το 91 είχα δει ΟΛΕΣ τις εμφανίσεις τους στο Λονδίνο. Το πιο αγαπημένο μου τραγούδι όλων των εποχών από το 1987 μέχρι το 1990 ήταν το Birthday.

Οι καλύτεροι δίσκοι που έχω ακούσει είναι το Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band των Beatles και το Superfly του Curtis Mayfield. Μετά, το Around The World In A Day του Prince. O αγαπημένος μου τραγουδοποιός είναι ο Bob Dylan. Μέχρι το Angels Are Flying Too Close To The Ground [του 84].

Με έχουν συλλάβει μια φορά να κλέβω στο Tower Records [αιωνία του η μνήμη]. Μία κασέτα των Wee Papa Girl Rappers [μάλλον είμαι ο μόνος που τις θυμάται, εκτός από τις ίδιες –θυμάμαι ακόμα ότι σε ένα live τους οι Στέρεο Νόβα είχαν τραγουδήσει ένα απόσπασμα από το Soulmate]. Όταν μας άρπαξαν και μας πήγαν στο δωμάτιο της ασφάλειας, ο συνεργός μου στο έγκλημα με παρότρυνε να εξουδετερώσουμε τον μαύρο υπάλληλο και να το σκάσουμε. Ευτυχώς δεν τον άκουσα. Η ιστορία έχει αίσιο τέλος, αλλά είπαμε 5 αποκαλύψεις, όχι την ιστορία της ζωής μας…

Έχω πουλήσει το δώρο της -τότε- φίλης μου [το Batman του Prince σε maxi single] σε έναν Άγγλο τουρίστα για 1500 δραχμές. Όταν το μετάνιωσα ήταν αργά. Χωρίσαμε μετά από δύο μήνες.
minus the bear-memphis and 53 (fog remix)
η πάσα στους chaca khan, rainman, kolk, zpi, winteracademy

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2007

index 004


Το label Quetempo παρουσιάζει :
Index 004:
Κυριακή 25 Φεβρ. 2007
22:30 / Free piece of tape vs Μπλακ εν ντέκερ
23:30 / Novi_sad
@ σινέ Τριανόν (κοδριγκτώνος 21 και πατησίων)
Είσοδος: 10ευρώ
Οι Free piece of tape, Μπλακ εν ντέκερ & Novi_sad παρουσιάζουν ζωντανά στο σινέ τριανόν ένα ηχητικό/οπτικό αυτοσχεδιασμό.
Το INDEX είναι μία σειρά καταστάσεων όπου η performance, οι ηχητικές εγκαταστάσεις, η κινούμενη εικόνα, η μουσική, ο αυτοσχεδιασμός και ο πειραματισμός συνδυάζονται με την επιθυμία του θεατή να δώσει το δικό του περιεχόμενο σε ένα ευρετήριο (index) από λέξεις, εικόνες, ήχους και φαντασία.
Εν εξελίξει βιώματα ανταλλάσονται σε πραγματικό χρόνο μέσα από ιστοσελίδες, blogs, fanzine, αφίσσα δρόμου.
Free piece of tape vs μπλάκ εν ντέκερ
Ηταν το 2001 όταν οι Free Piece of Tape εγκαινίαζαν μια επιχείρηση αφιερωμένη στην ανάπτυξη και προώθηση μιας ηχητικά προηγμένης εμπειρίας. Σήμερα, αυτή η επιχείρηση εξυπηρετεί ακροατές σε όλη την υδρόγειο και μετρά πολυάριθμες ζωντανές εμφανίσεις. Σταθερός στόχος τους, η αδιάλειπτη παροχή στους ακροατές τους ηχητικών απολαύσεων πέρα από τα συνηθισμένα. Οι Μπλακ εν Ντέκερ είναι κατασκευαστές εργαλείων οπτικής δύναμης και προϊόντων εικαστικής βελτίωσης επιφανειών. Χρησιμοποιώντας αναλογική και ψηφιακή τεχνολογία, παρέχουν υπηρεσίες που χαίρουν δημόσιου ενδιαφέροντος. Στις επιχειρήσεις τους, φημίζονται για την καινοτομική και οπτική ποιότητα των διανυσματικών τους προϊόντων αλλά και την ισχύ των εμπορικών τους σημάτων.
Novi_sad
Μια μεταφορά σε έναν ψυχοακουστικό κόσμο μέσα από field recordings και συχνοτικές ατμόσφαιρες αναμένεται να εγκατασταθεί στο τριανόν και να οικειοποιηθεί τις αντιδράσεις που γεννά μια κιν/κή αίθουσα στον θεατή.
Το label quetempo λαμβάνει/διοχετεύει ήχους, ιδέες, εικόνες και αφηγήσεις. Είναι ένας ελεύθερος σχηματισμός ενός συνόλου από μονάδες, επιθυμίες, καταστάσεις και συνεργασίες μη κεντρικών και αυτόνομων τμημάτων του πλήθους.

fuck


ένα fuck και δύο κλισέ
ενώ στα δικά μας ντοκιμαντέρ ασχολούνται κυρίως με αρχαίες πέτρες, την παράδοση [δεν θα πρέπει να υπάρχει χειρότερη λέξη, εκτός από τη λέξη δοσίλογος] και τις χαμένες πατρίδες –το sugartown ήταν μια ευχάριστη έκπληξη γιατί ασχολήθηκε με μπάκουρους και ρωσίδες- οι αμερικάνοι φτιάχνουν ντοκιμαντέρ για τα πιο απίθανα πράγματα και αποδεικνύουν ότι εκτός από τα χειρότερα είναι ικανοί και για τα καλύτερα [κλισέ, αλλά ισχύει].
είναι απορίας άξιο πώς μπορούν να φτιάξουν ολόκληρη ταινία από το τίποτα [τη λέξη fuck στη συγκεκριμένη περίπτωση] και να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον, και μάλιστα σε ένα είδος που είναι συνώνυμο του χασμουρητού [ΔΕΝ μου αρέσουν τα ντοκιμαντέρ, σπάνια τα παρακολουθώ μέχρι το τέλος, κι αυτό το ταξίδι του πιγκουίνου χρειάστηκαν 8 απόπειρες για να το ολοκληρώσω].
το fuck το είχε γυρίσει ο σκηνοθέτης του napoleon dynamite το 2005 και πριν από καναδυό μήνες κυκλοφόρησε σε dvd. δεν είναι τόσο σοκαριστικά αστείο όπως το aristocrats [που παραμένει ΤΟ κορυφαίο] αλλά είναι επιμορφωτικό, διασκεδαστικό και οι μίνι συνεντεύξεις με όλον αυτόν τον κόσμο [από πολιτικούς, συγγραφείς, γλωσσολόγους μέχρι βρομόστομους κωμικούς, πορνοστάρ και τον απολαυστικό pat boone –που έχει καταλήξει κάτι ανάλογο με τον πλεύρη, κι αν δεν ξέρεις ποιος είναι αυτός, καλύτερα] το κάνουν ένα εξαιρετικό ντοκουμέντο της υποκρισίας και της σαχλαμάρας στη σύγχρονη αμερική. κατόρθωμα: δεν σε νυστάζει ούτε μία στιγμή, παρόλο που διαρκεί 90 λεπτά.
περιέχει το τρέιλερ, σχολιασμό από τον σκηνοθέτη και μεγαλύτερες συνεντεύξεις από αρκετούς απ' τους "σταρ" που εμφανίζονται στο φιλμ.
εδώ ο υποκριτικός καθωσπρεπισμός των media σε στέλνει απολογούμενο στο ραδιοτηλεοπτικό αν σου ξεφύγει καμιά παλιοκουβέντα στο prime time. στην καλύτερη των περιπτώσεων. [κι άλλο κλισέ].

καθαρή δευτέρα

όταν ήμουν μικρός ένας γείτονάς μου που με πέρναγε μερικά χρόνια [και δεν ζει πια] μου έβαζε να ακούω σαββόπουλο με το ζόρι. όταν ήμουν 17 μου άρεσε τόσο πολύ το μακρύ ζεϊμπέκικο για το νίκο, που είχα δηλώσει ότι θα ήθελα να ακούγεται στην κηδεία μου.
από τότε που σκοτώθηκε ο φίλος μου δεν μπορώ να ξανακούσω σαββόπουλο. και φυσικά ούτε λόγος να ακουστεί στην κηδεία μου -αυτή τη στιγμή αν πέθαινα θα ήθελα να παίζει bjork, έχω και προτίμηση σε τραγούδια, αλλά δεν είναι του παρόντος, εξάλλου σπάνια σου εκπληρώνεται η επιθυμία μετά θάνατον. αν πεθάνεις νέος όλοι την ξεχνούν την παραγγελία από θλίψη, αν πεθάνεις γέρος δεν ζει κανείς για να θυμάται τι ζήτησες τον 20ό αιώνα [η τελευταία παραγγελία μου παραμένει ίδια από το 1998].
ο σαββόπουλος γέρασε και ο φίλος μου αν ζούσε θα ήταν 42, είναι τραγικό, δεν φταίει ο σαββόπουλος σε τίποτα φυσικά, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, πάντα γέρο τον θυμάμαι. διάβασα σήμερα σε ένα post του art attack
αυτή την αναδημοσίευση από το μπλογκ του βαρόμετρου και μετά αυτό εδώ που είναι η άλλη άποψη.
αν ήμουν ο σαββόπουλος θα ήμουν ευτυχισμένος που συνεχίζουν να ασχολούνται μαζί μου ΕΤΣΙ τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου.
mhulot@dyodeka.gr

doom points

το σκουπίδι όπως κι αν το μεταχειριστείς, παραμένει σκουπίδι. βέβαια, μπορεί να σου φανεί χρήσιμο, γιατί ακόμα και με ένα σκουπίδι μπορείς να διασκεδάσεις την πλήξη σου, να το βάλεις στο καθιστικό σου σαν στολίδι, να το πλύνεις, να το βάψεις και να το μεταποιήσεις, να το καμουφλάρεις για να μην φαίνεται σκουπίδι, ακόμα και να το πουλήσεις σε κάποιον αφελή σαν κάτι πολύτιμο.
μπορείς να το περιφέρεις και να το δείχνεις, και όλοι να το θαυμάζουν -στα φανερά.
στα κρυφά όλοι ξέρουν ότι είναι σκουπίδι και ότι η θέση του είναι στη χωματερή. δίπλα στα άλλα σκουπίδια. κι ας μην το δείχνουν.
ο φλωρινώτης ήταν ανέκαθεν σκουπίδι και σκουπίδι θα παραμείνει όσα χρόνια κι αν περάσουν, σε όσα κιτσερέλα πάρτι κι αν ακουστεί, το λάμπω της βίσση επίσης, το τακα τακα τακα τακα τακα τα [ο πιο πρόστυχος τρόπος για να κάνεις τα σκουπίδια πιο ελκυστικά: να τα πλασάρεις σε σινιέ περιτύλιγμα -η πιο ανέντιμη προσπάθεια αποενοχοποίησης]. η γιουρο-βύζιον είναι σκουπίδι, οι περισσότεροι παρουσιαστές της τηλεόρασης είναι σκουπίδια.
όσο περισσότερο ανακατεύεσαι με τα σκουπίδια τόσο πιο πολύ βρωμάς. ακόμα και τα αρωματισμένα σκουπίδια την έχουν την μπόχα τους. δεν υπάρχει σκουπίδι 'με την καλή την έννοια'.
χθες το βράδυ βρέθηκα σε ένα χώρο που για μιάμιση έπαιζαν σκουπίδια και όλοι έδειχναν να τα απολαμβάνουν. έφυγα και πήγα στο σπίτι μου και για την υπόλοιπη νύχτα πέρναγα post.
σκεφτόμουν ότι το γωγουλίνι και η στέλλα μπεζεντάκου σίγουρα θα πέρασαν καλύτερα από μένα το βράδυ της αποκριάς. [σίγουρα περνούν καλύτερα από μένα, anyway...]

το να διασκεδάζεις με σκουπίδια και μετά να τα βρίζεις, είναι ακόμα πιο αηδιαστικό από ότι τα ίδια τα σκουπίδια. fact.
υ.γ.1 διάβασα πριν από λίγο αυτό στο blog από τις 4 στις 5 :Στην Ελλάδα, οι προσπάθειες για βοήθεια και εξαγωγή της Ελληνικής μουσικής, εστιάζεται στην προβολή της Eurovision και είναι εξαιρετικά δύσκολο απ’ ότι φαίνεται να συνειδητοποιήσουν οι υπεύθυνοι, ότι είτε πρώτος βγεί ο εκπρόσωπός μας, είτε τελευταίος, οι οικονομικές επιπτώσεις για την Ελληνική δισκογραφία θα είναι μηδαμινές.
υ.γ.2 μπορεί κάποιος να εξαφανίσει τους τρεις υποψήφιους για τη γιουροβίζιον, παρακαλώ;
δια παντός.
my brightest diamond-golden star [alias remix]
mhulot@dyodeka.gr

ο αίσωπος ροκάρει


hey all
i was asked to do a 45 minute long (mostly) intrumental song for nike's 'original run' series. i wouldnt call it my first intrumental album as i kind of approached it differently than i would a true inst album, but it is primarily intrumental, with some areas of vocals. this project has lots of live intrumentation, bass, guitars, keys, etc., and really has a consistently changing sound. there were a couple rules to follow, as i kinda had to make something that was as 'functional' as it was kinda cool to listen to. it really runs the gamut from super light and almost ambient to pretty dark and tuff, to eerie, to funky, etc etc. I really got to try things i dont think i would have ever tried elsewhere on this thing. dj big wiz does cuts throughout. allyson baker (former parchman farm member) plays guitar a lot. also, the music will come with a 'digital booklet' featuring 6 photos by the lovely and talented chrissy piper. should be available thru itunes feb 13th if youre interested. heres a snippet from the press release that went out:
AESOP ROCK COMMISSIONED FOR NIKE + ORIGINAL RUN SERIES!
Joining the ranks of renowned artists The Crystal Method and LCD Soundsystem, MC/Producer Aesop Rock has joined forces with Nike to release an original composition in the third installment of the "Nike + Orignal Run" series, available exclusively in the Nike Sport Music store on iTunes. All Day: Nike + Original Run, a 45-minute continuous mix, was created specifically with runners in mind and reflects Aesop Rock's distinct and unique style. "I wanted to create something that evolved enough that the sound was constantly fresh and attractive, as if the runner were moving through a set of differing cities or landscapes."
στο blog της def jux το έδιναν ολόκληρο για μια ημέρα [δωρεάν], το i-tunes ζητάει 9.99 δολάρια, εδώ είναι ένα δείγμα 9μιση λεπτών -για να μην μας φάει λάχανο η nike. φάνκι και ξεσηκωτικό.
την καλύτερη δουλειά του την έφτιαξε για αερόμπικ!
όλη μέρα

my hands up


shooter-robin thicke [από ένα εξαιρετικό soul άλμπουμ].
κι εδώ το βίντεο.

ten for my i-pod


mojo presents sgt. pepper-various
the voice of the sparrow-edith piaf
there is nothing else-uncle john and whitelock
moonlight farm lp-jakob olausson
stars on the wall-the go find
our love will destroy the world-birchville cat motel
under the stress of a headlong dive-heads
blonder tongue audio baton-the swirlies
layering buddha-robert henke
the evolution of robin thicke-robin thicke

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2007

γιόκο τσόκο


να ένα καινούργιο κομμάτι από ένα συγκρότημα που ποτέ δεν έγινε αγαπημένο μου.
το νέο άλμπουμ των blonde redhead έχει τίτλο 23 και κυκλοφορεί τον απρίλιο. από την 4AD. στη χώρα μας [...] θα πρέπει να έχουν το πιο φανατικό κοινό από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. ουδεμία αμφιβολία περί τούτου. αν κρίνω από το γεγονός ότι οι περισσότεροι φίλοι μου πίνουν νερό στο όνομά τους, οι blonde redhead είναι ένα από τα πιο αγαπημένα γκρουπ των τελευταίων χρόνων στην ελλάδα...
το sw είναι ένα πολύ καλό τραγούδι, το silently συμπαθητικό, το 23 δεν είναι το χειρότερό τους, αλλά ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί τέτοιος ενθουσιασμός. αν δεν ήταν από τους blonde redhead αυτό το [βαρετό] άλμπουμ δεν θα είχα κάνει ούτε τον κόπο να το ακούσω ολόκληρο. προβλέψιμοι, ξεπερασμένοι και υπερεκτιμημένοι.
[ελπίζω να μην μου κόψουν την καλημέρα κάποιοι φανατικοί...το top ranking έχει τόσο κακά φωνητικά που μόνο για βασανιστήρια ενδείκνυται].
είχα γράψει κι άλλα, αλλά τα διόρθωσα για να μην κακοκαρδίσω κάποια αποκριάτικα...
ες ντάμπλ-γιου
mhulot@dyodeka.gr

δ

Ήθελα να δοκιμάσω τη δύναμη της μελωδίας
Ο Μιχάλης Δέλτα, από τους «Στέρεο Νόβα», μιλάει στην «Κ» για τη νέα δουλειά που θα υπογράψει μαζί με τον Κωνσταντίνο Βήτα
Ο Μιχάλης Δέλτα μεγάλωσε. Ζει στο δικό του σπίτι στον Βοτανικό, τα βράδια τον νανουρίζει ο ήχος των τρένων που σέρνονται βαριεστημένα στις γραμμές της Κωνσταντινουπόλεως. Από το μπαλκόνι του τέταρτου ορόφου η απλωμένη Αθήνα, το μεγάλο καράβι που έγραψε η Μαριανίνα Κριεζή και ύμνησε η τραχιά στιχουργική των «Στέρεο Νόβα». Αλλά είναι καιρός που ο Μιχάλης Δέλτα πέταξε από πάνω του τη βαριά σκιά των «Στέρεο Νόβα», του σημαντικότερου συγκροτήματος της ελληνικής electronica και του οποίου υπήρξε επίλεκτο μέλος.
Ο Μιχάλης Δέλτα δεν επιβίωσε μόνο των τραυμάτων που συνεπάγεται κάθε τέλος, αλλά προχώρησε αποφασιστικά στον δικό του δρόμο. Σήμερα είναι ένας καταξιωμένος μουσικός, από τους πιο παραγωγικούς και πλουραλιστικούς της γενιάς του. Μ’ ένα τουλάχιστον καινούργιο cd κάθε χρόνο, συνεργασίες με δισκογραφικές του εξωτερικού, ο νέος αυτός άντρας των 35 και κάτι επιδεικνύει άνεση κινήσεων αξιοζήλευτη. Πολλοί τον συνδέουν με την dance μουσική, την τέκνο, την progressive house και τα dj set στα clubs, αλλά ποιος ξεχνάει ότι σ’ ένα ευρύτερο κοινό έγινε γνωστός μέσα από τη φωνή της Τάνιας Τσανακλίδου και το μελωδικότατο «Μια αγάπη μικρή»;
Μήνες μετά την προ–τελευταία δουλειά του, κατεβάζει (ξανά) ταχύτητες. Το «Forbidden Poetry» είναι ένα μελωδικό παραμύθι χωρίς λόγια, που έτυχε καθολικής, σχεδόν, υποδοχής. Αποπνέει ταλέντο και ωριμότητα. Για το πρώτο δεν υπήρχαν αμφιβολίες. Ως προς το δεύτερο, η συνέντευξη που ακολουθεί έχει κάτι να προσθέσει. Ο Μιχάλης Δέλτα μεγαλώνει κι αλλάζει. Τον θυμόμουν ανήσυχο και θυμωμένο. Και συνάντησα έναν κατασταλαγμένο άντρα, νηφάλιο και συμφιλιωμένο με τις αντιφάσεις του κόσμου που ζούμε. Παρεμπιπτόντως, μας μεταφέρει ένα νέο που θα κάνει ευτυχισμένους πολλούς φαν των «Στέρεο Νόβα»: Με τον Κωνσταντίνο Βήτα θα επιμεληθεί ένα best of του συγκροτήματος, που θα περιλαμβάνει, ανάμεσα σε άλλα, κι ένα καινούργιο τους τραγούδι. Βλέπω πολλά λαμπερά μάτια.
— Kαινούργιο cd, αρκετά διαφορετικό από το προηγούμενο.
— Ολοι ρωτάνε γιατί ξαφνικά άλλαξα μουσικό ύφος. Ή γιατί δεν κάνω dance μουσική. Εχω κάνει κι άλλες δουλειές και με την Τάνια Τσανακλίδου, τις «Αλκυονίδες Ημέρες» ή τους «Στέρεο Νόβα» που δεν ήταν καθόλου dance. Αν μιλήσουμε πραγματικά για την τελευταία μου δουλειά θα έλεγα ότι είναι μία ματιά σε μία μουσική που είχα πάντα μέσα μου. Και πολλά από τα κομμάτια του δίσκου έχουν ξεκάθαρα τη δομή ενός τραγουδιού.
— Δεν μπήκατε στον πειρασμό να τους βάλετε στίχους;
— Οχι, γιατί ήξερα ότι ήθελα να κάνω ένα ορχηστρικό cd. Hθελα να δοκιμάσω αν η δύναμη της μελωδίας είναι αρκετή για να σταθεί αυτόνομα μ’ ένα όργανο που δεν είναι η φωνή.
Ξανά με την Τσανακλίδου
— Αναρωτιέμαι πώς δεν αποπειραθήκατε να κάνετε ένα δίσκο με τραγούδια μετά την επιτυχημένη συνεργασία με την Τάνια Τσανακλίδου.
— Είναι μία εποχή που γράφω τραγούδια. Κι ένα σημαντικό μέρος θα αξιοποιηθεί στην καινούργια μας δουλειά με την Τάνια. Για το υπόλοιπο υλικό συζητάω με μία-δύο εταιρείες. Θα το δώσω σε φωνές που μου αρέσουν. Κι εκεί ίσως υπάρξουν ανατροπές.
— Ως προς τη μουσική φόρμα;
— Οχι. Μιλάω για τις φωνές. Η μουσική θα είναι η μουσική μου. Κυρίως μπαλάντες. Είμαι σε μία φάση που μου αρέσουν οι μελωδίες.
— Επιστροφή στη μελωδία, λοιπόν;
— Προσωπικά πιστεύω ότι και σε πιο dance δουλειές μου υπάρχει μελωδία. Ισως ένα κοινό όχι τόσο εξοικειωμένο με τη μουσική που ακούγεται στα clubs δεν «ακούει» τη μελωδία. Το beat δεν είναι εχθρός της μελωδίας. Παραδέχομαι, ωστόσο, ότι δουλειές σαν τον δίσκο που κάναμε με την Τάνια ή το καινούργιο cd είναι πιο οικείοι για ένα ευρύτερο κοινό. Συναισθηματικοί κραδασμοί, πάντως, υπάρχουν και στα δύο.
Ταυτόχρονα πιστεύω ότι υπάρχει ο δισταγμός να εκτεθώ. Και η καινούργια δουλειά είναι ένα βήμα αλλαγής. Προσωπικές ανασφάλειες στη σχέση με τον εαυτό μου και τη μουσική μ’ έκαναν να μην αισθάνομαι έτοιμος για ένα δίσκο σαν τον τελευταίο. Κι από ’δω και πέρα θα ήθελα να κάνω τέτοια μουσική. Νομίζω βρήκα ένα δρόμο που δεν μου αφήνει κενά.
Παρελθόν η χορευτική μουσική
— Αυτό μεταφράζεται ότι δεν θα ξανακάνετε χορευτική μουσική;
— Ναι. Αν και ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται μεθαύριο.
— Αισθάνεστε ότι καταπιέσατε τη μελωδική σας πλευρά;
— Θα το πω αλλιώς. Ημουν τσιγγούνης με τα συναισθήματά μου. Η χορευτική μουσική είναι πιο ανώδυνη. Και φυσικά αυτές είναι διεργασίες που γίνονταν εκ μέρους μου ασυνείδητα. Δεν είπα ποτέ τώρα θα κάνεις χορευτική μουσική γιατί φοβάσαι τα συναισθήματά σου. Από την άλλη πλευρά, είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μας αποσπούν καθημερινά που χάνουμε το κέντρο μας. Τα τελευταία δύο χρόνια για πρώτη φορά κάθισα πολύ σοβαρά και είδα τα θέματά μου, ένα ολόκληρο πακέτο.
Προσπαθώντας, επομένως, να είμαι κάθε μέρα πιο συνειδητός, είδα καλύτερα και τι θέλω στη μουσική. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποποιούμαι πράγματα που έκανα στο παρελθόν. Απλά άνοιξα. Καλωσόρισα πράγματα που τα έκανα με διαφορετικό τρόπο, ας το πούμε έτσι. Κι όλα είναι κομμάτια μιας πορείας.
— Κάνετε dj sets σε clubs αλλά σπάνια παίζετε τις δικές σας μουσικές.
— Δεν υπάρχουν οι χώροι κι ελάχιστοι άνθρωποι ενδιαφέρονται πραγματικά να προωθήσουν το είδος της μουσικής που κάνω. Αναπόφευκτα πηγαίνεις στα clubs. Αλλά μου αρέσει να βάζω μουσική.
— Και τι βλέπετε εκεί έξω;
— Βλέπω ανθρώπους που έχουν ανάγκη να εκτονωθούν, θέλουν να χορέψουν, να διασκεδάσουν μ’ ένα είδος μουσικής που είναι πολύ διαφορετικό από τις μπριζόλες στις ταβέρνες και τα σκυλάδικα.
— Ισχύει ότι το αθηναϊκό clubbing περνάει άσχημες μέρες;
— Ναι, βρίσκεται σε πτώση. Είναι καλό όμως, κατά μία έννοια, γιατί έχουν ανοίξει πιο μικροί χώροι όπου μπορεί να μην ακούγεται καθαρόαιμη μουσική για clubs, αλλά πραγματικά ενδιαφέρουσα μουσική. Και ίσως την προτιμώ.
Ενα νέο best of των «Στέρεο Νόβα»
— Υπάρχει ένα διαρκές κουτσομπολιό για τη σχέση σας με τον Κωνσταντίνο Βήτα και τώρα τελευταία την πιθανότατα να ξανασμίξετε μουσικά. Τι είναι αλήθεια και τι δεν είναι;
— Δύο πράγματα είναι αλήθεια. Πρώτον, θα βγει την άνοιξη ένα best of των «Στέρεο Νόβα» που θα το επιμεληθούμε μαζί με τον Κωνσταντίνο. Στην αγορά κυκλοφορούν δύο άλλα best of στα οποία, όμως, δεν είχαμε την παραμικρή εμπλοκή. Τώρα θα είναι ένα cd με τη δική μας φροντίδα. Δεύτερον, μαζί με το cd θα επανεκδώσουμε ένα dvd, συν ένα καινούργιο τραγούδι των «Στέρεο Νόβα». Για αρχή αυτό.
— Δεν είναι και λίγο! Μιλάμε για ένα νέο κύκλο των «Στέρεο Νόβα»;
— Πρέπει να έχει νόημα για να γίνει, να έχουμε να πούμε κάτι που δεν μπορεί να είναι το ίδιο με τότε. Αλλη εποχή η δεκαετία του ’90, άλλη εποχή τώρα. Δεν νομίζω ότι μπορεί να ξαναγίνει. Θα ήταν λίγο εκτός πραγματικότητας. Και της δικής μας πραγματικότητας και του πλαισίου, της εποχής.
Συνέντευξη στον Δημήτρη Ρηγόπουλο. Στην
Καθημερινή της Κυριακής.

.


σε criterion.
[υ.γ. για όσους έχουν χάσει επεισόδια: δεν τα κρύβω τα comments, τα καταπίνει ο blogger...]
mhulot@dyodeka.gr

περιμένοντας να βγει η ψυχή [στις 22]


"Όλοι οι Έλληνες πρέπει να δουν την ταινία του Οικονομίδη «Με την ψυχή στο στόμα», η οποία δυστυχώς δεν θα έχει μεγάλη διανομή. Ο Οικονομίδης σίγουρα δεν κάνει 'εμπορικό κινηματογράφο'. Είναι νεωτεριστής, κάνει τομές, κάνει ταινίες που δεν γίνονται στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Διάβαζα μια συνέντευξη που έδωσε τις προάλλες στην οποία έλεγε ότι βλέπει μία φορά την εβδομάδα το «Μόνος Εναντίον Όλων» του Κασπάρ Νοέ κι αναρωτιέται «ρε μαλάκα πώς την έκανε αυτή την ταινία;», το ίδιο νοιώθω κι εγώ όταν βλέπω τις δικές του ταινίες. Το αν αρέσουν ή δεν αρέσουν είναι άλλο θέμα. Πρέπει να στηριχθούν όμως, για να μπορούν να γίνονται και τέτοιου είδους ταινίες, να περάσουν και αυτές οι ιδέες στις μάζες. Υπάρχουν κάποιες ταινίες που ασχέτως αν είναι καλές ή κακές, κι αν αρέσουν ή όχι, κάνουν κάποια πράγματα που είναι καινούργια για το χώρο τους. Όχι τόσο για την αφηγηματικότητα, όσο για την αισθητική, την άποψη, την πολιτική. Ακόμα κι αν σε κουράζουν ή σε εκνευρίζουν είναι κάποιες ταινίες που πρέπει να τις δεις, όπως οι νέες του Αρανόφσκι και του Λιντς, όχι μόνο γιατί πρέπει να στηριχθούν, αλλά και για να δεις εσύ κάτι διαφορετικό, να ανοίξει το μυαλό σου. Αν σε ενδιαφέρει ο κινηματογράφος. Διαφορετικά, μπορείς να βλέπεις το Straight Story. Δεν λέμε ότι πρέπει να υπάρχει μόνο η ταινία του δημιουργού, αλλά η Ελλάδα έχει περάσει στην εποχή του Village".
ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη των movies for the masses -στο συγκεκριμένο μιλάει ο ιωσήφ- που δεν είχε χωρέσει στη lifo.
"Το δικό μου δημιουργικό στοίχημα ήταν να κάνω μία έντονη ερωτική σκηνή χωρίς να δείξω τα κλασικά στερεότυπα, χωρίς δηλαδή κοντινά πλάνα σε σάρκα, χωρίς κώλους και βυζιά. Όλα βγαίνουν από τις χειρονομίες -μόνο από τη μέση και πάνω- και τη γλώσσα, που όσο η σκηνή προχωράει γίνεται και πιο χυδαία, όπως αυτή που χρησιμοποιούν πολλά ζευγάρια που κάνουν έρωτα. Αυτός σιγά σιγά 'φτιάχνεται' και αρχίζει να τη βρίζει και να τη χτυπάει, ενώ αυτή που ξεκινάει τρυφερά, γιατί έχει 'παραμυθιαστεί' με τον τύπο, κάνει το κορόιδο για να μη συμβούν τα χειρότερα. Είναι πάνω απ' όλα μια σκηνή που μιλάει για την αντρική καφρίλα δοσμένη με έναν τρόπο που δεν έχουμε δει στο σινεμά. Μιλάει για την πορνογραφική διάσταση του έρωτα πάνω στη γυναίκα. Αυτός ο τύπος είναι σαν να κάνει έρωτα με κρέας. Η ματιά του επάνω της είναι η ματιά του χασάπη.
Για να γυρίσω αυτή τη σκηνή έπρεπε να εμπιστευτώ την τρέλα των ηθοποιών. Ήταν ένα μεγάλο ξεμπρόστιασμα για αυτούς", λέει ο Οικονομίδης.
[οι φωτο με την ερωτική σκηνή της ταινίας και το παραπάνω απόσπασμα είναι από το σημερινό βημαgazino].
η ψυχή στο στόμα
εδώ είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα 'αντίδραση' κι εδώ το μουσικό θέμα της ταινίας από τον άκη καπράνο.
η ψυχή ανοίγει στις 22/2 στον μικρόκοσμο στην αθήνα και στο βακουρα στη θεσσαλονίκη.
mhulot@dyodeka.gr

pitying


όταν ένας άντρας τρώει μόνος σε εστιατόριο τον λες πολυάσχολο -ή θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί ότι θέλει την ησυχία του, παρόλο που τα εστιατόρια δεν είναι κι οι ιδανικότεροι χώροι για αυτοσυγκέντρωση.
όταν μια γυναίκα τρώει μόνη της σε εστιατόριο -παρασκευή βράδυ- τότε μοιάζει με φιγούρα από βιντεοκλίπ των massive attack, με ό,τι αυτό συνεπάγεται: σου έρχονται στο μυαλό λέξεις όπως μοναχικότητα, διαλυμένες σχέσεις, κατάθλιψη, αλκοολισμός και άλλες χειρότερες. διότι μία γυναίκα δεν δικαιούται να είναι μόνη. ειδικά όταν είναι πάνω από 30.
συνεπώς, μία γυναίκα πάνω από τα 30 που τρώει μόνη της σε εστιατόριο είναι ένα θέαμα θλιβερό, που πιθανόν να γίνει αιτία σχολίου από τους ζευγαρωμένους γύρω της.
αφού εκφράσουν αισθήματα συμπόνοιας και ευσπλαχνίας [το ρήμα οικτίρω σημαίνει και ελεεινολογώ, by the way] θα φάνε κι άλλη μια μπουκιά με ανακούφιση που δεν βρίσκονται στη θέση της [και θα τσουγκρίσουν τα ποτήρια με δόση χεραικακίας, άντε και καλούς απογόνους].
την πιθανότητα να είναι μόνη της επειδή το γουστάρει, ή επειδή είναι πολυάσχολη, ή απλά επειδή αναζητάει λίγες στιγμές ηρεμίας δεν -θέλει να- τη σκέφτεται κανείς.
[στη φωτο: μία γυναίκα που τρώει μόνη στις 10 το βράδυ σε καλό εστιατόριο του κέντρου, ενώ οι πουρέιβερς του διπλανού τραπεζιού της μέτραγαν τις μπουκιές. μετά θα πήγαιναν να πνιγούν με αλκοόλ στο x. ελπίζω να τα κατάφεραν].
mhulot@dyodeka.gr
can't stand the pain-spike drivers

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2007

περί έκπληξης και άλλων τινών


κοίταξε να δεις που την έκπληξη δεν θα την κάνουν τα γυμνά όμορφα κοριτσόπουλα με το βυζί πέτρα και τους φέτες κοιλιακούς που ξελαρυγγιάζονται και χτυπιούνται με τέκνο τσιφτετέλια. [δεν θα ήταν έκπληξη αυτή άλλωστε]. ούτε οι σιτεμένες σταρ με την πολύ καλή φωνή που τραγουδούν εδώ και είκοσι χρόνια τις ίδιες μαλακίες. έχουν οι καιροί γυρίσματα.
δεν πά' να κερδίζεις το πρώτο βραβείο στην [ξεφτιλισμένη] γιουροβίζιον, δεν πα' να σε σπρώχνουν με νύχια και με δόντια και να σε φωτογραφίζουν σαν τη μαντόνα της μονοκλάδας [...] σε ξένο φεστιβάλ δεν πρόκειται να σε καλέσουν 'ούτε στον αιώνα τον άπαντα' [που λέει κι η γιαγιά μου].
το πολύ πολύ να τραγουδήσεις σε καμιά ντίσκο playback και να σε παίξει και κάποιος ντιτζέι που και-καλά-την-ψάχνει-με-την-ευρωπαϊκή-έθνικ-ποπ σε κάποιο κλαμπ άλφα κατηγορίας -που είναι τελειωμένη υπόθεση, γιατί την πραγματικά καλή μουσική πάντα την έπαιζαν κάτι καταγώγια της γάμα.
στο ζουμί: δύο τραγουδίστριες που θεωρούνται "ξοφλημένες" και τις έχουν τοποθετήσει στο περιθώριο [ίσως και από προσωπική επιλογή], χωρίς να τις 'σπρώξει' κανείς, αναζητούνται από ξένο διοργανωτή για να παίξουν σε μεγάλα φεστιβάλ του εξωτερικού. αυτό το soulseek κάνει πολύ καλή δουλειά τελικά. η μία δεν ανήκει καν σε εταιρία, την άκουσαν στις δουλειές της των 60s, ενθουσιάστηκαν και είναι πολύ πιθανό να παίξει δίπλα σε κορυφαία ονόματα της φολκ παλιάς 'κοπής'. περισσότερα σύντομα...
ανακάλυψα σήμερα ότι κάποιος έχει φτιάξει εδώ και καιρό ένα
μπλογκ για την αρλέτα. η έκπληξη θα έρθει από εκεί που δεν την περιμένει κανείς. [αλλιώς τι σόι έκπληξη θα ήταν;]
τίποτ' άλλο [από βινίλιο, ακούγονται και τα χρατς]
mhulot@dyodeka.gr

μίκα


ο [συμπαθητικούλης] mika που χαλάει κόσμο στην αγγλία, δεν αντέχεται ρε φίλε μου. ήθελα να γράψω ότι το life in cartoon motion είναι ο πιο αδιάφορος δίσκος που άκουσα φέτος, αλλά ας πούμε μόνο ότι δεν είναι του γούστου μου. υπάρχουν και τρις χειρότερα.
[εντάξει, είμαι αρκετά υπερβολικός, το δέχομαι, αλλά αν ο mika δεν ήταν 'το-ωραίο-παιδί-που-συναγωνίζεται-σε-σεξαπίλ-τον-robbie' θα γινόταν τέτοιος χαμός;].
τον άκουσα [και τον ξανάκουσα] και δεν βρήκα ούτε ένα κομμάτι που να μπορώ να το κάνω upload, όλα μου θύμιζαν και κάτι από τη μουσική που απεχθάνομαι.
υπάρχουν κάτι συμπαθητικές στιγμές που θυμίζει jimmy somerville [love today, relax take it easy -τα καλύτερα τραγούδια στο δίσκο, με όλες τις προδιαγραφές να γίνoυν gay anthems. να γιατί χαλάει κόσμο στην αγγλία, ο mika είναι το νέο gay icon], άντε και freddie mercury, αλλά τη μουσική του elton john δεν την συμπάθησα ποτέ. για να μην πω πάλι για τους σίζορς σίστερ.
η φωνή του mika είναι τόσο καλή που στο fame story θα έπαιζε χωρίς συναγωνισμό, θα έπαιρνε και το βραβείο. τα τραγούδια του είναι η πιο προβλέψιμη, παλιομοδίτικη και βαρετή ποπ που κυκλοφορεί, απ' αυτή που λατρεύουν οι παραγωγοί του ραδιοφώνου. προορισμένη να χαλάσει κόσμο.
δεν είναι κακός δίσκος. αυτό όμως δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση τέτοιον χαμό. ποιος είσαι εσύ να κρίνεις τον mika θα μου πεις. και ποιος σε ρώτησε; [και καλά θα κάνεις, αλλά να, διαβάζω παντού τα καλύτερα και εκνευρίζομαι. είναι δυνατόν να ακούμε τον ίδιο δίσκο;].
[η εικόνα είναι του dreyk]
mhulot@dyodeka.gr

δώσε και χώσε


απόψε στο gagarin.

fool on the hill


είσαι σε ένα ακριβό εστιατόριο [με ικανοποιητική ποιότητα για τις τιμές του]. παραγγέλνεις πέντε κύρια πιάτα, σου τα φέρνουν [με εκνευριστικά ευγενικό service] και όταν ζητάς λογαριασμό διαπιστώνεις ότι σου έχουν χρεώσει δύο. τι κάνεις;
α. την πάπια. ο σερβιτόρος μόλις άλλαξε. εσύ φταις που στον σκουφάτο της νέας βάρδιας το ποσόν της απόδειξης φάνηκε λογικό; μάλιστα, σου φέρνει και πέντε ευρώ ρέστα [του τα αφήνεις φιλοδώρημα]. όλη η παρέα αποχωρεί διακριτικά, καληνυχτίζοντας τον σκουφάτο.
β. του δείχνεις την απόδειξη και του λες κάποιος εδώ μέσα δεν ξέρει καλή αριθμητική -ή μήπως στα πέντε πιάτα τα τρία είναι δώρο; [μετά έρχεται ο ιδιοκτήτης, λέει 'ευχαριστώ' και απολύει πάραυτα τους αγράμματους σερβιτόρους που του έχουν ρίξει έξω το μαγαζί].
γ. παραγγέλνεις και γλυκό. το παίζεις άνετος και κάθεσαι κι άλλο ένα μισάωρο. ο σκουφάτος σου γεμίζει έξι φορές το ποτήρι με το νερό. [το γλυκό δεν στο χρεώνουν, είναι κερασμένο απ' το κατάστημα!]. επισκέπτεσαι τη χλιδάτη τουαλέτα.
βγαίνοντας, σε πιάνει ένα αίσθημα ενοχής και δίνεις δύο ευρώ στην κοπέλα που τρέμει και ζητάει κανα ψιλό για ξενοδοχείο. μετά επιχειρείς να πας για ποτό αλλά σε πιάνει κόψιμο [όχι εσένα, αλλά κάποιον απ' την παρέα, το ίδιο είναι γιατί το αποτέλεσμα δεν αλλάζει: η παρέα διαλύεται]. stop.
οι κόρε ύδρο την πέμπτη το βράδυ ήταν εξαιρετικοί. ένα χρόνο μετά το πρώτο live τους, το καλό συγκρότημα από την κέρκυρα έχει μεταμορφωθεί σε ένα σπουδαίο γκρουπ. όσοι ήταν στο gagarin ξέρουν τι σημαίνει αυτό. ήταν τόσο καλοί όσο ήταν κι οι τρύπες στις δόξες τους, είχε πολλά χρόνια να εμφανιστεί συγκρότημα με ελληνικό στίχο που να είναι κάτι πραγματικά σημαντικό. συναρπαστικό. που να ξεσηκώνει το κοινό στα live και να αξίζει να ασχοληθείς μαζί του. κρίμα που δεν έχει περάσει σε τόσο κόσμο όσο θα έπρεπε -τι στο καλό γίνεται με αυτή τη νέα γενιά καταναλωτών [εκεί, γύρω στα 15-20], τι αγοράζουν; τι ακούν; σίγουρα λαϊκοπόπ και χιπ χοπ [βλέπεις τι πουλάει στα δισκάδικα και στους μαύρους vendors]. το κοινό της πέμπτης ήταν ενήλικο, πάνω από 20. αυτή ήταν και η βασική διαφορά με το κοινό των τρυπών που ήταν 15ρηδες. δεν ακουν ελληνόφωνο ροκ οι 15ρηδες;
το άλμπουμ των κόρε ύδρο έχει πουλήσει 1477 αντίτυπα. μόλις. πώς να μιλάς για μέλλον της ελληνικής ροκ σκηνής, όταν το καλύτερο ροκ άλμπουμ που έχει βγει στην ελλάδα τα τελευταία χρόνια αφορά λιγότερα από 1500 άτομα;
όταν καρδιά έχεις θερμή κι ανήσυχο το πέος
να δεις πώς γίνεσαι κι εσύ, φίλε, βαρθολομαίος
του ικα ο διοικητής έπεσε στο καθήκον
καθώς κολλούσε ένσημα στην γκόμενα κατ' οίκον.
μα ήρθε σπίτι ο άντρας της, τον έπιασε στα πράσα
και τώρα τον διαβάζουνε παπάδες με τα ράσα.
πρόσεχε πού ξενοπηδάς, μην έρθει το μοιραίο
και την πατήσεις φίλε μου σαν το βαρθολομαίο.
[grossy but funny. μόλις ήρθε με sms...]

the fool on the hill.

revenge


τα δάκρυα του σαμουράι. ένα τραγούδι απ' το νέο σάουντρακ του rza, afro samurai. με την thea στα φωνητικά και τίτλο revenge.
Oh whoa, these tears that I've had
They here, have no, word
Then roll, each time each pain
I fell insane
Fury in my eyes, sword on my side
Escape death to become immortalized
Afro on my head, the black Samurai Number One,
I bring a whole nation alive I'm the leader of the Clan, you can tell from the headband
Spirit of God, become one inside man
Except all challengers, leave 'em in bandages
Sword won't ceist til my enemy vanishes
fury in my eyes

αννα-θεμα την ώρα

Στον πάτο της εικόνας
Την πλάνεψε η ντόλτσε βίτα, αυτή που λεν ζωή γλυκιά... Ποιο είναι όμως το ηθικό δίδαγμα από το άδοξο τέλος της Anna Nicole Smith;
Τη θυμάμαι στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’90 να τελειώνει μόνη της, ως απόλυτη φουσκωτή playmate, το «παραμύθι» με τις κομψές και μπλαζέ μοντέλες, απενοχοποιώντας την εύκολη, τη «φανταρίστικη» κάβλα, με τις ανεξέλεγκτες βυζάρες και τις ψευτο-Μέριλιν ναζιάρικες πόζες της. Η χυμώδης ανερμάτιστη ξανθιά που ξεχειλίζει από σεξουαλικότητα αλλά είναι και δυνάμει έρμαιο των αυτοκαταστροφικών της τάσεων. Τη θυμάμαι όμως και στο «κυριλέ» βίντεο κλιπ της διασκευής του Will You Still Love Me Tomorrow από τον Bryan Ferry, λίγο πριν γίνει white trash σύμβολο και επίσημη «ένοχη απόλαυση» (η μητέρα όλων των ευφημισμών) της Αμερικής. Και αμέσως μετά, η πανηγυρική ενσάρκωση της εμβληματικής χαζογκόμενας (πλην όμως «υπολογίστριας») που μας κοροϊδεύει στα μούτρα δηλώνοντας ότι δεν παντρεύτηκε τον εμβληματικό πολυεκατομμυριούχο γερομπισμπίκη για τα λεφτά του. Κι όταν, ένα χρόνο μετά, ο παλιόγερος τα κόρδωσε, όλος ο πλανήτης (ή σχεδόν) την καταράστηκε από τη ζήλια του, οικτίροντάς την με τη φωνή της νόνας μου: «αυτή παιδάκι μου θα έχει κακό τέλος, να το δεις!» Πήγαινε γυρεύοντας κι αυτή με τα ναρκωτικά και τις κραιπάλες, κι έτσι πριν μερικές μέρες –λίγους μήνες μόνο μετά το θάνατο του εικοσάχρονου γιου της– η Anna Nicole Smith πέθανε «αιφνιδίως» στη Φλόριντα, εκπληρώνοντας την ετυμηγορία του κοινού. Έλαχε και πολύ κοντά στη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου το τέλος της, σαν πικρή παραβολή με ηθικό δίδαγμα, το οποίο όμως ποιο ακριβώς είναι; Τα χρήματα δεν κάνουν την ευτυχία; Τα ναρκωτικά θέλουν ρέγουλο; Δεν πρέπει να παντρευόμαστε για τα λεφτά; Εδώ γελάνε, ειδικά αν σκεφτείς ότι δεν έχουμε καν αντίστοιχο θηλυκό όρο για τον «προικοθήρα». Και δεν υπάρχει επειδή προφανώς είναι δεδομένο στην κουλτούρα μας, και όχι μόνο, ότι οι γυναίκες έχουν δικαίωμα να παντρεύονται διεκδικώντας αποκλειστικά «ασφάλεια», δηλαδή λεφτά…
Κατά μια έννοια, το πρώην showgirl που δεν πρόλαβε να κλείσει τα 40 είχε γίνει αντικείμενο χλευασμού επειδή ακριβώς θύμιζε, τόσο στις γυναίκες όσο και στους άντρες, κάποιες βαθιές ψυχολογικές και βιολογικές τάσεις που ήθελαν να ξορκίσουν όταν σκέφτονταν τον ιδανικό εαυτό τους («εγώ δεν θα πήγαινα ποτέ με κάποιον για να εξασφαλιστώ» ή «εγώ δε θα πήγαινα με κάποια που θα με ήθελε μόνο για τα λεφτά ή τις γνωριμίες μου»). Όπως ήταν φυσικό, οι περισσότερες «νεκρολογίες» ήταν εξαιρετικά αμήχανες –σε συνδυασμό μάλιστα με το σίριαλ για την πατρότητα του μωρού-«κληρονόμου» της, που ξέσπασε μετά το μοιραίο–, ειδικά από τα «σοβαρά» έντυπα. Ήταν απ’ αυτούς τους θανάτους τύπου «Πάντα θα θυμάμαι τι έκανα τη μέρα που πέθανε η Anna Nicole Smith», ήταν η επικεφαλίδα σε κάποιο ειδησεογραφικό site. Φαντάσου τραύμα τα παιδάκια που θα είδαν στην τηλεόραση τα ρεπορτάζ σεξ, βίας, παρακμής και ατέλειωτων νομικών αντεγκλήσεων, σκέφτηκα προσπαθώντας να θυμηθώ τους πιο παλιούς «δημόσιους» θανάτους επωνύμων που είχα βιώσει ως μικρός τηλεθεατής (πρέπει να ήταν την ίδια χρονιά ο Τζον Λένον και ο Τζο Ντασέν, και οι δύο χαμένοι στην ίδια περίπου ηλικία με την Anna Nicole Smith).
Το πιο παράξενο συναφές άρθρο απ’ όσα είδα, ήταν μια κάπως μισοψημένη φιλοσοφική ελεγεία στη Washington Post, που έκανε κάποιους πολύ λυρικούς παραλληλισμούς της εκλιπούσης με τις παλλακίδες στους πίνακες του Καραβάτζιο ή ακόμα και με την Οντέτ του Προυστ (!). Άλλοι καιροί, άλλα ήθη, που λένε… Επιστρέφοντας στη νηφαλιότητα, πάντως, ο αρθρογράφος της «έγκριτης εφημερίδας» επισήμανε ότι η Anna Nicole υπήρξε μια ζωντανή υπενθύμιση της σύγχρονης οικονομίας «σεξουαλικής συναλλαγής» που βιώνουμε, ένα νταραβέρι που γίνεται καθημερινά μπροστά στα μάτια μας κι εμείς απλά υποκρινόμαστε ότι δε συμβαίνει…
Μέσα σ’ όλο αυτό το βαρύ και νοσηρό σκηνικό, ευτυχώς υπήρξε και το κωμικό «λάιτ μοτίφ» αυτού του «πρίγκιπα»-ζιγκολό που μπήκε σφήνα ανάμεσα στο δικηγόρο και το φωτογράφο για να διεκδικήσει κι αυτός την πατρότητα του μόλις τριών μηνών βρέφους. Η πλάκα είναι ότι πρόκειται για το σύζυγο της 90χρονης Ζα Ζα Γκαμπόρ, η οποία στα νιάτα της έτρωγε τους πλούσιους λιγούρηδες για πρωινό. Οι παλιές καραβάνες ήξεραν τον τρόπο να είναι αειθαλείς και κορακοζώητες. Ή απλά διέθεταν πολύ πιο γερή κράση…
[Πολιτάκης. power. από εδώ]