Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2007

raising sand


τρία πράγματα δεν αντέχω: τη σύγχρονη κάντρι, το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής r&b και το electro της τελευταίας πενταετίας -που ευτυχώς κάπως άρχισε να ψοφάει. θα μου πεις και τι αντέχεις; πολλά πράγματα.
με τον ήχο της αμερικής έχω ένα πρόβλημα, αλλά χέστηκε η φοράδα για το δικό μου πρόβλημα, μήπως δεν είναι τα μόνα είδη που πουλάνε;
στο σπίτι μου έχει να παίξει κάντρι απ’ το προπέρσινο άλμπουμ της jollie holland και πριν απ’ αυτό είχε παίξει κάποτε k.d.lang [την οποία τώρα δεν την αντέχω ούτε να με πληρώσεις, που λέει ο λόγος]. το r&b μπορεί να μην με ενοχλεί στο γυμναστήριο ή στο ταξί [έχω να πάω γυμναστήριο απ’ το 2003] αλλά δεν έχω ούτε ένα r&b cd -ψέματα, έχω το κόκκινο της aaliyah με το try again, το είχα αγοράσει λίγες μέρες πριν σκοτωθεί με το ελικόπτερο. [ωραίο cd]. έχω αγοράσει και missy elliott, αλλά αυτή ήταν κατηγορία από μόνη της και δεν πιάνεται.
για το electro βαριέμαι να γράψω, ήταν μια εποχή που οι fischerspooner και οι ladytron έφτιαχναν τη χειρότερη μουσική του σύμπαντος [ελπίζω να μην με διαβάζει ο γερανιός, δεν τα εννοώ όλα όσα γράφω]. μετά συνήλθαν.
όλος αυτός ο πρόλογος ήταν απαραίτητος για να μπω στο κυρίως θέμα -που είναι μαζί και επίλογος: το raising sand των robert plant και alison krauss είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ, τα κομμάτια που διασκευάζουν είναι ένα κι ένα, χαλαρώνεις μια χαρά την κυριακή το απόγευμα, αλλά αμφιβάλλω αν θα τα ξανακούσω ποτέ, ακόμα κι αν είναι σαν κι αυτή εδώ την κομματάρα:
sister rosetta goes before us [του sam phillips].
ο robert plant είναι αγνώριστος, μόνο το μαλλί στο εξώφυλλο είναι ίδιο. και κοίταξε να δεις που του πάει μια χαρά να τραγουδάει "now i’m guilty of something / i hope you never do because there is nothing / sadder than losing yourself in love..."