Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2007

melisses


"Πρώτη φορά ένιωσα τρόμο προχθές. Μία κίτρινη σαύρα τρύπωσε στο παντελόνι μου και άρχισε να φουσκώνει, να φουσκώνει, να φουσκώνει, μέχρι που ΠΑΦΦΦ... έσκασε"
Καμιά φορά αναρωτιέμαι για τις προθέσεις των γύρω μου. Άραγες ακούνε αυτά που λένε? Έχουνε γίνει πολύ περίεργα μερικά πράγματα εκεί έξω. Θεωρώ ότι είμαστε μία χαμένη γενιά, ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε αυτό που υπήρχε και αυτό που θα υπάρξει. Είμαι σίγουρος ότι οι παλαιοντολόγοι του μέλλοντος, θα ανακαλύψουν με δέος τα όστά μας και επιτέλους θα συνδέσουν το παζλ της εξέλιξης. Ο χαμένος κρίκος. Η χαρά των Δαρβίνων.
Έχω στο αρχείο μου την περιγραφή ενός γέροντα 85 χρονών. Τον είχε πιάσει λέει ένας δαίμονας κάτω στο χωράφι του, ένα απόγευμα που πήγε να ποτίσει τις ντομάτες του. Τον είχε δέσει τόσο στενά, που δεν μπορούσε να κουνήσει. Ήταν έξυπνος όμως ο παππούς. Έκανε με τη γλώσσα του το σταυρό του και ο δαίμονας εξαφανίστηκε.
[η συνέχεια εδώ. ο psarras έχει κέφια].