Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2007

fuck! fuck! [vote for madonna]

Την πρώτη φορά που άκουσα την Kylie Minogue ήταν με το I should be so lucky, εμφανίστηκε από το πουθενά, καρφώθηκε στο νούμερο ένα της Αγγλίας και το radio one στα έπρηζε τριάντα φορές τη μέρα με lucky lucky lucky, lucky in love. Στο Capitol ακόμα χειρότερα. Τότε ήταν πολύ στα χάι του το ραδιόφωνο, φαντάζομαι στην Αγγλία ακόμα είναι, μόνο εδώ πήγε κατά διαόλου [7 στους 10 κάτω των 25 που γνωρίζω δεν έχουν καν ραδιόφωνο και οι τρεις ακούν μόνο on line]. Όπως αποδείχτηκε, δεν εμφανίστηκε απ’ το πουθενά και οι Stock Aitken Waterman είχαν κάνει bingo γιατί ήταν ήδη σταρ της τηλεόρασης [κι αν όχι σταρ, ήταν πασίγνωστη λόγω των Neighbours, μιας σειράς που δεν είδα ποτέ ούτε καν από περιέργεια τόσο καιρό στην Αγγλία. Είδα πάντως τόση Λάμψη στο στρατό που τα ’βγαλα τα σπασμένα, αλλά έχω ξεφύγει πολύ απ’ το θέμα].
Η Kylie που λες ήταν ντιπ ατάλαντη, μια φορά που την είχα δει στο Τροκαντερό να εκτελεί [κυριολεκτικά όμως] σε playback το Locomotion την είχα λυπηθεί. Μία τρισπίθαμη με ένα ηλίθιο χαμόγελο κολλημένο στη φάτσα, μονίμως, μέρα νύχτα το ίδιο, αφού αναρωτιόμασταν αν το βράδυ κοιμόταν με το στόμα ανοιχτό και χαμογελαστή. Μύγες δεν είχε στην Αγγλία ένεκα του κλίματος, ήταν τυχερή. Εκεί που λέγαμε ότι ήταν άλλος ένας κομήτης που θα εξαφανιστεί, έβγαζε κι άλλο single που πήγαινε στο νούμερο ένα. Για να μας εκδικηθεί. Τους επόμενους μήνες [χρόνια;] την φάγαμε πολύ στη μάπα, οι επιτυχίες ακολουθούσαν η μία την άλλη, κι η μία χειρότερη απ’ την άλλη, μέχρι που έφτασε η ώρα του Especially For You και μας αποτελείωσε. Τον άλλον τον τρισκατάρατο ξανθό δεν τον σχολιάζω, πήγε εκεί που του άξιζε, στα αζήτητα, τις έκανε και τις μαλακίες του βεβαίως, δεν του φταίει κανείς. Η Kylie τα έβγαλε τα 80s ζωή και κότα, πες την κωλοφαρδία, πες την τύχη, πες την σκληρή δουλειά, πάντως η επιτυχία ήταν πρωτοφανής για ατάλαντη που τραγουδάει λες και έχει κρεατάκια [τραγούδαγε τρόπος του λέγειν, τσίριζε]. Στα 90s δεν την παρακολούθησα, αρνιόμουν, ούτε καν το Confide in me που άρεσε σε όλον τον κόσμο δεν καταδέχτηκα να αγοράσω, κι ας αγόραζα όλες τις μαλακίες του σύμπαντος, όταν μετακόμιζα και είδα τις στοίβες με τα άχρηστα που μου είχαν κοστίσει σχεδόν όσο ένα αυτοκίνητο [το μόνιμο παράδειγμα του πατέρα μου για χρόνια, μέχρι που βαρέθηκε να το λέει] κατάλαβα τι σημαίνει η λέξη ματαιότητα. Ανάμεσα σε αυτά και όλα τα singles της Kylie. Δεν ξέρω γιατί τα αγόραζα [στο σουπερμάρκετ], αλλά τα είχα όλα [τα έχω ακόμα, το ότι είναι στο παλιό σπίτι δεν κάνει τον χρόνο παρελθόντα]. Όταν κυκλοφόρησε το ντουέτο με τον Nick Cave [εκείνο που την έπνιγε στη λίμνη σαν την κυρά Φροσύνη] όλοι μιλούσαν για στροφή σε ποιότητα [πιό-τη-τα]. Στην πραγματικότητα ήταν μία αποτυχημένη στιγμή του Cave, γιατί το τραγούδι ήταν μάπα. Η μόνη έκπληξη ήταν ότι η Kylie είχε βγάλει τα κρεατάκια. Κι η φήμη ότι την πήδαγε ο Cave [πώς τον έφτανε να τον φιλάει όρθιο, ανέβαινε σε καρέκλα;]. Την πήδαγε κι ο μακαρίτης των INXS, φαρμακομούνα, μετά από μερικά χρόνια κρεμάστηκε. Η συνέχεια είναι γνωστή. Δεν ξέρω τι άλλο έκανε στα 90s, αλλά ό,τι κι αν έκανε δεν έφτασε στ’ αυτιά μου με κανέναν τρόπο. Την επόμενη φορά που την ξανάκουσα ήταν με το na na na na na na na na, το πρώτο καλό τραγούδι που είπε ποτέ και ίσως το μόνο, αν εξαιρέσεις το Slow, εκείνο που κυλιέται στις πισίνες και είναι το μόνο που δεν έχει το χαμόγελο της κουνέλας. Όλα αυτά τα λέω για να δικαιολογήσω την ψήφο μου στην Roisin Murphy αν είχα να επιλέξω ανάμεσα στις δυο στο δημοψήφισμα του gsus_saved. Η Kylie με το νέο δίσκο της επιστρέφει στις παλιές καλές μέρες όταν ήταν χάλια τραγουδίστρια και έλεγε ακόμα χειρότερα τραγούδια. Μπορεί να τη συμπαθώ [κι ας μην φαίνεται απ’ όλα τα παραπάνω, δεν θα τα βγάζουμε όλα φόρα παρτίδα] αλλά η Roisin αν μη τι άλλο είναι τραγουδίστρια. Εντάξει δεν δικαιολογεί ακριβώς τον τίτλο φωνάρα και μουνάρα, αλλά τουλάχιστον δεν είναι φωνίτσα και μουνίτσα.
Υ.Γ. Άρτι αφιχθής από το free party. Οι Plasticine τραγούδησαν 6 φορές το ίδιο κομμάτι [emo-punk με ολίγη]. Δεν ξέρω αν το συνέχισαν, στην έκτη βγήκα να πάρω αέρα. Στο πάρτι πάντως έγινε της κακομοίρας [μέχρι κι η αυτού μεγελοιότης γαβαλάς ενεφανίσθη –αυτός έμπαινε, εμείς βγαίναμε].