Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2007

athena


μία ελληνίδα που ασχολούνται μαζί της τα αγγλικά έντυπα. που γράφουν τα καλύτερα. το channel 5 παρουσιάζει σε ντοκιμαντέρ -γυρισμένο στην βόρεια ελλάδα- τη μουσική της. η guardian την χαρακτήρισε ''one of the discoveries of the year". [εδώ ακόμα επενδύουμε σε μπούρδες. κι ετοιμαζόμαστε για την επόμενη γιουροβύζιον].
Πού γεννήθηκες Αθηνά; Πες μου μερικά πράγματα για σένα.
Γεννήθηκα στο Λονδίνο. Στη συνέχεια γύρισαν οι γονείς μου στη Θεσσαλονίκη όπου μεγάλωσα –και οι δύο γονείς μου είναι Έλληνες- και μετά ξαναγύρισα στο Λονδίνο. Από πολύ μικρή ήθελα να ασχοληθώ με τη μουσική. Ήξερα από παλιά ότι θα είμαι κοντά στη μουσική, πρέπει να ήμουν 6-7 όταν το συνειδητοποίησα, αλλά μου πήρε κάποια χρόνια για να γίνει. Αρχικά ήμουν αυτοδίδακτη, κλεινόμουν στο δωμάτιό μου, μάθαινα τραγούδια απ’ έξω από δίσκους των γονιών μου. Σιγά-σιγά πήρα το θάρρος να το πω στους γονείς μου, ξέρεις, αυτοί είναι που θέλεις να δείξεις την ψυχή σου αρχικά.
Δεν έχουν σχέση οι γονείς σου με τη μουσική…
Όχι. Και τους φάνηκε λίγο κάπως… Προτιμούσαν να κάνω κάτι άλλο, σίγουρα. Σπούδασα Διοίκηση Επιχειρήσεων και όταν ήμουν στη Νέα Υόρκη γνώρισα μια τύπισσα από το Julliard School of Music κι εκεί έκανα μαθήματα. Mε αυτήν έκανα τα πρώτα μου μαθήματα φωνητικής και στη συνέχεια σπούδασα στο Trinity, jazz και κλασικό, στο Λονδίνο. Λειτούργησε θετικά το ότι ήμουν αυτοδίδακτη μέχρι μια ηλικία και μετά σπούδασα. Μπορεί να πήρε περισσότερο χρόνο, αλλά μου δόθηκε η ευκαιρία να αποκτήσω τη δικιά μου φωνή, το δικό μου στυλ, το δικό μου ύφος. Τον δικό μου τρόπο να τραγουδάω, τέλος πάντων.
Τα ελληνικά στοιχεία που έχεις ενσωματώσει λειτούργησαν θετικά στην Αγγλία;
Νομίζω ναι. Νομίζω ότι ο τρόπος που έχω συνδυάσει τα ελληνικά και τα αγγλικά στοιχεία κάνει το δίσκο να ακούγεται στους άγγλους σαν κάτι διαφορετικό. Είναι διακριτικά τα ελληνικά στοιχεία, αλλά υπάρχουν. Ήθελα να εκφράσω ποια είμαι και είμαι λίγο και από τους δύο κόσμους, έτσι μου βγήκαν τραγούδια και στο γράψιμο και στην ερμηνεία και στον τρόπο που ηχογραφήθηκαν. Ηχογραφήθηκαν στο Λονδίνο και στην Αθήνα με μουσικούς και από τις δύο χώρες, δηλαδή ήρθαν πραγματικά οι δύο κόσμοι μαζί. Μπορεί να μην καταλάβει κάποιος αναγκαστικά ότι είναι ελληνικά τα στοιχεία, αλλά το διαφορετικό το καταλαβαίνει. Σίγουρα. Υπάρχουν, πάντως, διάφορα ελληνικά στοιχεία στο δίσκο, για παράδειγμα έγραψα ένα κομμάτι βασισμένο σε ρυθμό ζεϊμπέκικου, το Inside Out, με σύγχρονη ενορχήστρωση, στο Wooden Horse αναφέρομαι στον Δούρειο Ίππο της Ιλιάδας, στο Eden χρησιμοποιώ πολλά γυρίσματα της φωνής και μελωδία ελληνική. Στοιχεία ελληνικά στη φωνή υπάρχουν σε όλο το δίσκο.
Σε βοήθησε το γεγονός ότι σπούδασες μουσική;
Ήταν πολύ καλό το ότι σπούδασα γιατί μου δόθηκαν πιο πολλές επιλογές. Μαθαίνεις πώς να στήνεις τη φωνή σου, πώς λειτουργεί όλο αυτό το φανταστικό όργανο, έχεις πολύ μεγαλύτερη παλέτα επιλογών να διαλέξεις, λειτούργησε καλά.
Στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολο να βγάλει κάποιος νέος μουσικός δίσκο. Στην Αγγλία πώς είναι τα πράγματα;
Είναι δύσκολο γενικά για ένα νέο μουσικό να βγάλει δίσκο. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Αγγλία. Ο κάθε τόπος έχει τις διαφορετικές δυσκολίες του. Τα έκανα όλα ανεξάρτητα, ούτως ή άλλως, μόνη μου -με τη βοήθεια των συνεργατών μου φυσικά. Πρόσφατα γνώρισα τον manager μου και άρχισα να έχω μια βοήθεια, αλλά ουσιαστικά έστησα δική μου εταιρία. Υπάρχει κρίση στις δισκογραφικές, αλλά απ’ την άλλη τα live ανεβαίνουν συνέχεια. Δυστυχώς, αυτό δεν μεταφράζεται σε πωλήσεις CD. Στα live γίνεται χαμός, το ίντερνετ έχει βοηθήσει τους ανεξάρτητους καλλιτέχνες, μπορείς να επικοινωνήσεις απ’ ευθείας με τους ακροατές, άμεσα. Στο Λονδίνο είναι μαζεμένοι μουσικοί, καλλιτέχνες απ’ όλο τον κόσμο, τρομερά ταλέντα, κάτι που μου δίνει φοβερή έμπνευση και ελπίδα.
Με τι μουσική μεγάλωσες;
Όταν ήμουν μικρή ακούγαμε κυρίως Χατζιδάκι, κάποια ρεμπέτικα και κάποια άλλα πράγματα που υπήρχαν στο σπίτι ή στο ραδιόφωνο, αλλά και πολλή ξένη μουσική, ροκ, Beatles, Pink Floyd, jazz κλασικό…
Μιλάς για «καημό» σε κάποια συνέντευξή σου που διάβασα. Τι σημαίνει αυτός ο καημός για έναν άνθρωπο τόσο νέο σε ηλικία;
Νοιώθω ότι πέρα από τα βιώματά μου και τις ιστορίες που έχω ακούσει απ’ τις γιαγιάδες μου, υπάρχει μέσα μου ένας καημός, στις φλέβες μου, είναι στο DNA μας. Μας έχει μεταδοθεί απ’ τους προγόνους μας αυτός ο καημός και είναι θεραπευτικό το να τον βγάζεις στα κομμάτια. Όταν βγάζεις τον πόνο και τον καημό καθαρίζεις. Γενικά, το να γράφω λειτουργεί πολύ θεραπευτικά και διδάσκομαι κι από την τέχνη μου. Τρελαίνομαι να κάνω live, να παίζω ζωντανά, μου αρέσει αυτή η ενέργεια που υπάρχει απ’ τον κόσμο, η επικοινωνία, συζητάμε να έρθουμε Φεβρουάριο ή Μάρτιο με την μπάντα για εμφανίσεις στην Αθήνα. Έχουμε πολλούς καλούς μουσικούς στην Ελλάδα, μου κάνει εντύπωση πόσα ταλέντα υπάρχουν σε τόσο μικρό μέρος.
Πες μου για την εμπειρία με τα live σου στην Αγγλία.
Η πρώτη περιοδεία μας στην Αγγλία ήταν sold out. Ήταν πολύ συγκινητικό, κι ας λειτούργησε από στόμα σε στόμα, δεν το περίμενα. Παίζαμε σε κάτι μέρη όπως το Newcastle σε χώρους 400 ατόμων και ήταν φίσκα. Αναρωτιόμουν τι κάνουν όλοι αυτοί εδώ; Δούλεψα πάρα πολύ γι’ αυτό, πολλά χρόνια, σιγά σιγά. Έφτιαξα ντέμο, website, έπαιξα live στο Womad, μετά έπαιξαν κάποια κομμάτια στο ραδιόφωνο και άρεσαν. Κάποιοι DJ αγάπησαν αυτό που κάνω. Ήταν και το MySpace που βοήθησε, έτσι κάπως πρέπει να έγινε.
Πιστεύεις στην τύχη;
Πιστεύω ότι κάθε μέρα που περνάει σου δίνονται ευκαιρίες, περνάνε μπροστά μας πράγματα, αρκεί να μπορείς να τα αρπάξεις. Υπάρχουν μικρές εκπλήξεις και ευκαιρίες τις οποίες κάποιοι άνθρωποι τις βλέπουν και κάποιοι δεν τις βλέπουν. Κάποιες μέρες που τις βλέπει είναι πιο τυχερός ίσως. Ο κόσμος έχει κουραστεί απ’ την ψευτιά, απ’ αυτά τα σιδερωμένα πράγματα, που προσπαθούν ν’ αγγίξουν την τελειότητα αλλά τελικά δεν είναι καθόλου τέλεια, ίσα-ίσα που είναι περίεργα κατασκευάσματα. Τι θα πει τέλειο; Το τέλειο έχει και ατέλεια μέσα, είναι ωραίο να αφήνεις τον εαυτό σου να εκφράζεται με έναν τρόπο ακατέργαστο.
Η εμφάνιση παίζει καθόλου ρόλο; Το ότι είσαι όμορφη σου άνοιξε κάποιες πόρτες;
Η εξωτερική εμφάνιση μπορεί να λειτουργήσει και θετικά και αρνητικά. Δηλαδή μπορεί να σου ανοίξει πόρτες απ’ τη μία, αλλά απ’ την άλλη μπορεί να μην δώσει ο άνθρωπος που σε βλέπει μια ευκαιρία στη μουσική σου και να πει «έλα τώρα αυτή…». Θέλω να πω ότι είναι πολύ σχετικό, όπως επίσης και το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί αρχικά να τους θεωρήσεις ωραίους, αλλά μετά να τους μιλήσεις και να μην τους βλέπεις πια ωραίους. Και το αντίστροφο. Δεν ξέρω πώς γίνεται, αυτό είναι ένα μυστήριο, η εσωτερική ομορφιά του ανθρώπου κάπως βγαίνει και στην εξωτερική. Δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι στα μάτια, κάτι στην αύρα, βγαίνει πάντως και στην εξωτερική. Και σημασία αυτό έχει, να καλλιεργήσεις το μέσα γιατί βγαίνει και έξω. Όλοι προσπαθούν να φτιάξουν το έξω, αλλά δεν καταφέρνεις τίποτα αν δεν φτιάξεις το μέσα σου.
Έχεις αισθανθεί ποτέ ξένη στην Αγγλία;
Περιέργως, δεν το λαμβάνουν υπόψη πολύ, τουλάχιστον τώρα που τραγουδάω στα Αγγλικά. Παλιότερα πέρασα διάφορες φάσεις, πειραματίστηκα με διάφορα είδη μουσικής, σε κάποια φάση είχα ξανα-ανακαλύψει τις ρίζες μου και τα παραδοσιακά. Τότε τραγουδούσα στα ελληνικά και ήταν πολύ πιο έντονο το ότι είμαι Ελληνίδα. Παρόλα αυτά, υπήρχε μεγάλο κοινό στην Αγγλία που του άρεσε αυτό, το ότι ήταν φρέσκο και διαφορετικό. Άκουγαν την ελληνική μουσική τραγουδισμένη με έναν τρόπο εντελώς δικό μου. Όποτε έχω την ευκαιρία παίζω σε φίλους και συνεργάτες ελληνική μουσική για να πάρουν μια γεύση τι γίνεται πραγματικά εδώ. Δυστυχώς, στο εξωτερικό δεν ξέρουν τι σημαίνει ελληνική μουσική. Έχουν συνηθίσει στους ανθρώπους από διάφορες χώρες, έχουν αγκαλιάσει τις διαφορετικές κουλτούρες. Η δική μου τέχνη εκφράζει και τις δύο πλευρές, είμαι δίγλωσση και αυτό τους αρέσει. Σκέφτομαι και τραγουδάω στα αγγλικά, τα ακούσματά μου είναι τέτοια, τους μιλάω άμεσα στη γλώσσα τους. Δεν είμαι ξένη από αυτή την άποψη.
Πώς είναι να ζεις στην Αγγλία;
Έχει τα καλά έχει και τα κακά της, όπως παντού άλλωστε. Τρέξιμο πολύ, ο κόσμος είναι σε ένα φοβερό τρέξιμο συνέχεια. Δύσκολα σταματάει κανείς να σκεφτεί, να επεξεργαστεί πράγματα, γιατί οι ρυθμοί είναι πάρα πολύ γρήγοροι. Αυτό θα έλεγα είναι από τα πιο αρνητικά. Απ’ την άλλη, το ότι μαζεύεται τόσος κόσμος από τόσες πολλές χώρες, το ότι γίνονται τόσα πράγματα, έχει θέατρα να δεις, συναυλίες, εκθέσεις, έχει τόσα ερεθίσματα. Αλλά μου λείπει κι η Ελλάδα. Πάρα πολύ. Επιστρέφω για να γεμίσω μπαταρίες. Μου λείπει καταρχάς η φύση η ελληνική, η θάλασσα, το φως, το φαγητό, οι άνθρωποι, η ζεστασιά, ζουν εδώ οι δικοί μου, πολλοί φίλοι μου.
Έχεις διαβάσει ποτέ κάτι για τη μουσική σου που σε πείραξε;
Έχω διαβάσει αρνητικά, αλλά ο καθένας έχει τη γνώμη του, δεν το παίρνω προσωπικά, είναι υγιές να γίνεται μια συζήτηση. Και στα blogs που γίνονται συζητήσεις….
Δεν σε επηρεάζουν αυτά;
Στην αρχή ίσως περισσότερο… Προφανώς, όλα μας επηρεάζουν στη ζωή, απλά νομίζω ότι αν άφηνα κάθε πράγμα να με επηρεάσει [ακόμα και θετικό] δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα. Χαίρομαι όταν αρέσει αυτό που κάνω, αλλά αν δεν αρέσει είναι δικαίωμά τους, δεν γίνεται να αρέσεις σε όλους. Κάνω αυτό που πρέπει και προχωράω. Αρκεί να είμαι πρώτα εγώ ευχαριστημένη με αυτό που έχω κάνει. Αν έχω μια ανασφάλεια, δηλαδή ξέρω ότι δεν έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό, τότε θα ’χω πρόβλημα όταν ακούσω μια αρνητική κριτική, γιατί ουσιαστικά θα ακούω μια φωνή που θα μου εντοπίζει ό,τι σκέφτηκα κι εγώ για τον εαυτό μου. Αυτό σε ενοχλεί πιο πολύ. Φυσικά, πάντα αλλάζουμε κι εξελισσόμαστε και τώρα αν έκανα το δίσκο θα τον έκανα τελείως διαφορετικά. Εκείνη τη στιγμή όμως έκανα πραγματικά ό,τι καλύτερο μπορούσα, ήμουνα όσο πιο αληθινή μπορούσα. Κι αυτό έχει σημασία.
Τι πιστεύεις, ένα θετικό ή ένα σχόλιο αρνητικό είναι πιο επικίνδυνο;
Και τα δύο για διαφορετικούς λόγους. Το να λάβεις υπόψη ένα καλό σχόλιο είναι επικίνδυνο με την έννοια ότι αν το πιστέψεις κι επαναπαυθείς και πεις καλά είμαι, νομίζω ότι τελείωσε πλέον. Απ’ την άλλη, αν πάρεις στα σοβαρά ένα σχόλιο αρνητικό και προσπαθήσεις να αλλάξεις τη μουσική σου σε σχέση με αυτό που θέλουν οι άλλοι, είναι εξίσου επικίνδυνο. Και στις δυο περιπτώσεις μπορεί να σε αποπροσανατολίσει. Πρέπει να υπάρχει μία ισορροπία να χαίρεσαι [γιατί όχι;] όταν αυτό που κάνεις αρέσει στους άλλους, αλλά να ακούς τον εαυτό σου πιο πολύ απ’ όλα. Μέσα του ο καθένας ξέρει. Έχω ένα ένστικτο που με οδηγεί πού πάω και τι κάνω.
Τι είναι αυτό που σου δίνει δύναμη;
Οι αληθινοί άνθρωποι που δεν φοβούνται να εκφράσουν αυτό που νιώθουν και που είναι πραγματικά, η καλή μουσική, το φως της Ελλάδας, η θάλασσα.
Έρχεσαι συχνά στην Ελλάδα;
Έρχομαι δυο τρεις φορές το χρόνο, ίσως και πιο συχνά.
Τι είναι αυτό που σε ενοχλεί στον εαυτό σου;
Το ότι παρασύρομαι σε αυτό το τρέξιμο, στο άγχος και στην πολλή δουλειά και περνάνε οι εβδομάδες και ξεχνάω να πάρω μια μέρα για τον εαυτό μου και να ηρεμήσω. Παρασύρομαι σε αυτό και έρχεται η μουσική και με σώζει. Για να γράψεις πρέπει να καθαρίσεις το μυαλό, πρέπει να σταματήσεις να σκέφτεσαι, να είσαι σε ένα άλλο μέρος, να μπορείς να δημιουργήσεις έναν κόσμο εκείνη τη στιγμή, μια ηρεμία…
Πρέπει να αγαπάς κάτι πάρα πολύ για να σε απορροφάει τόσο ώστε να ξεχνάς να φας!
Δεν είναι καλό να αγνοείς τον εαυτό σου και τι χρειάζεσαι, τις ανάγκες του. Ακόμα και ψυχικά. Η μουσική είναι μια ανάγκη για μένα όπως το να φάω και το να πιω, κάποιες φορές έρχεται και μου λέει σταμάτα.
Έχεις σκεφτεί ποτέ τον εαυτό σου χωρίς μουσική;
Όχι, με τίποτα!
Επιτυχία τι σημαίνει για σένα;
Αν έστω κι ένας άνθρωπος συγκινηθεί από αυτό που ακούσει, ή νιώσει ότι πέρασε κάτι παρόμοιο κι επικοινωνήσουμε και μοιραστούμε κάτι, αυτό είναι τόσο δυνατό πράγμα που το θεωρώ επιτυχία. Μέσα απ’ τη μουσική. Στην προσωπική ζωή επιτυχία νομίζω ότι είναι το να βρεις ισορροπίες.
[μέρος της συνέντευξης δημοσιεύτηκε στη lifo, το breathe with me στην ελλάδα κυκλοφορεί απ' τη sony/bmg].
www.athenaandreadis.com