Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2007

fav. 20


όποιος παρακολουθεί το blog για καιρό γνωρίζει τον soso και την ''αδυναμία'' που του έχω, παρόλο που μέχρι πέρσι δύσκολα θα έπαιζε ποτέ σε λίστα με τα καλύτερα -είναι από αυτούς τους μικρούς αγαπημένους που πάντα τους αφήνεις απ' εξω και μετά το μετανιώνεις. κι τους βάλεις στη λίστα πάλι το μετανιώνεις. ένα μυστήριο πράγμα αυτός ο soso, δεν κολλάει πουθενά.
ο soso μέχρι τώρα ήταν ρυθμικός, έπαιζε με μελαγχολικά samples και λούπες και τον έλεγες και χιπ χοπ. κι ας μην ήταν ακριβώς χιπ χοπ. ό,τι κι άν ήταν κι όπου κι αν τον τοποθετούσες, σημασία έχει ότι στο νέο άλμπουμ του είναι αγνώριστος. κι όταν λέμε καμία σχέση, καμία σχέση. μόνο η μελαγχολία έμεινε ίδια, μόνο που αυτή τη φορά απλώθηκε και στα 8 τραγούδια του άλμπουμ και έγινε πιο σκοτεινή, η ίδια μελαγχολία που έχει ο will oldham, την ίδια που είχαν και οι slowdive και άλλοι πολλοί της ίδιας κάστας.
o soso πήρε την κιθάρα, έβαλε και τον κολλητό του maybe smith να τραγουδάει [ο οποίος ήταν στους saSKATOonians, που δεν ξέρω τι ήταν και με τέτοιο όνομα ούτε θέλω να μάθω] και έφτιαξαν έναν δίσκο που λέγεται tinfoil on the windows, γεμάτο ήχους από παραμορφωμένες χορδές και post rock, αλλά post rock που αντέχεται, όχι απ' αυτό που κάνεις αμάν να τελειώσει το κομμάτι.
μάλλον είναι ο καλύτερος δίσκος του soso, δεν ξέρω ακόμα. ξέρω σίγουρα ότι αυτή τη φορά μπαίνει στη λίστα με την αξία του.
είπαμε, ούτε στα άλμπουμ η σειρά δεν είναι αξιολογική εκτός από το νούμερο ένα, αλλά βάζω αριθμούς για να μην χρειάζεται να μετράω συνέχεια. και δεν μιλάμε για καλύτερα, αλλά για αγαπημένα. αν θέλεις αντικειμενική λίστα ψάξε για του uncut.
soso-tinfoil on the window