Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2007

diary

έξι μέρες χωρίς πορτογάλο και ανησύχησα, ετοιμαζόμουν να του στείλω mail –παρένθεση, άνθρωποι είμαστε, ποτέ δεν ξέρεις, μια φορά αποφάσισα να τηλεφωνήσω σε ένα φίλο απ’ το στρατό που είχα να δω 5 χρόνια και όταν τον ζήτησα η αδελφή του έμεινε κάγκελο. είχε σκοτωθεί πριν δυο χρόνια με τη μηχανή! θέλεις να ανοίξει η γη να σε καταπιεί, αλλά ποτέ δεν ανοίγει η πουτάνα. anyway, εκείνη τη στιγμή μου έστειλε μήνυμα ο πορτογάλος ότι χάθηκε επειδή είχε συμβεί κάτι σοβαρό. πολύ σοβαρό, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια: πέθανε η μάνα του. δεν είμαι καθόλου καλός σ’ αυτές τις περιπτώσεις, δεν ήξερα τι να πω. μούγκα. δεν ξέρω και πορτογαλέζικα κι έπρεπε να εκφραστώ σε μια ξένη γλώσσα και για μένα και γι’ αυτόν -πιο πολύ γι’ αυτόν, γιατί τα αγγλικά του είναι καλά μόνο όταν περιγράφει μουσική, εκεί δεν ξέρω τι παθαίνει, επιφοίτηση. σε όλες τις άλλες περιπτώσεις δεν μπορεί να βάλει δυο σωστές αγγλικές λέξεις στη σειρά. τέλος πάντων, μετά από τρία χρόνια τον καταλαβαίνω ακόμα κι όταν γράφει ασυναρτησίες. κι αυτός το ίδιο, ένα μυστήριο πράμα. η ατμόσφαιρα είχε λίγο παγώσει, γιατί για μια βδομάδα δεν ήξερα τι να του πω. μέχρι που απόψε του είπα αυτό ακριβώς: i don’t know what to say, αυτός μου απάντησε i know κι όλα έγιναν όπως παλιά. πολύ τον αγαπάω αυτόν τον πορτογάλο γιατί με καταλαβαίνει, κι ας μην τον έχω δει ποτέ, κι ας μην θυμάμαι πώς τον λένε. μου είχε πει κάποτε, αλλά πάντα το ξεχνάω.

από σήμερα και στο εξής, όταν λένε τους ταξιτζήδες ταρίφες και κλέφτες θα συμφωνώ και θα επαυξάνω, μπορεί να μην είναι σωστό να φορτώνεις τους χαρακτηρισμούς σε όλο τον κλάδο, αλλά το περιστατικό είναι αληθινό 100%. συνέβη έτσι ακριβώς νωρίτερα το απόγευμα:
παίρνουμε από το σύνταγμα ταξί για παιανία και ενώ μας έχει κάνει τρεις κύκλους, μας έχει ταρακουνήσει βουτώντας μέσα σε λακκούβες και παλιόδρομους, βρίσκουμε επιτέλους το κτίριο που ψάχναμε. μας ζητάει είκοσι-πέντε ευρώ, λογικά για του διαόλου τη μάνα. του δίνω 50. μου λέει μου έδωσες δέκα, θέλω άλλα δεκαπέντε. δίνω άλλα δέκα, γιατί τα ’παμε και πιο πάνω, άνθρωποι είμαστε, το κόκκινο και το πορτοκαλί μπερδεύονται εύκολα. του δίνω άλλα δέκα και 5 ευρώ δίνει η kolk που με συνόδευε. αρπάζει τα 65 ευρώ, μαρσάρει, στρίβει στη στροφή και εξαφανίζεται! το μόνο που προλάβαμε να κάνουμε είναι να κοιταχτούμε. ο άσπρος σίφουνας, πού να προλάβεις να πάρεις αριθμό, αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες.
δεν είναι τα 65 ευρώ, είναι η κοροϊδία, αλλά δε γαμιέται, αποφάσισα να μην συγχιστώ. εξάλλου, τα 5 ευρώ της kolk ήταν πλαστά, μετά το θυμήθηκε. μείον πέντε, 60…
bloc party-where is home [burial remix]