Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2007

loving your friends


4 παρά 10 το πρωί. είχα σκοπό να γράψω για τη νέα πολύ καλή ταινία του ανγκ λι, αλλά διάβασα μόλις ένα συγκλονιστικό κείμενο και δεν έχω καμιά διάθεση να σχολιάσω την ταινία.
συνειδητοποείς ότι το πιο μεγάλο δώρο που σου έχει προσφέρει αυτό το μέσο [ήθελα να γράψω άχαρο, αλλά δεν ισχύει] είναι η γνωριμία με μερικούς ανθρώπους που δεν υπήρχε περίπτωση να τους πετύχαινες αλλιώς. ούτε στον αιώνα τον άπαντα. απ' όσα μου έχουν συμβεί τα τελευταία δύο χρόνια αυτό που μένει σαν απόσταγμα είναι οι τρεις τέσσερις καινούργιοι φίλοι, το πιο σπουδαίο, το πιο πολύτιμο.
μου είχαν κάνει εντύπωση τα λόγια της πάολας όταν επέμενε ότι φίλους δεν κάνεις μετά τα τριάντα σου, μόνο γνωστούς. οι φίλοι γίνονται μόνο όταν είσαι παιδί.
δεν είναι αλήθεια. φίλους κάνεις μέχρι να πεθάνεις, αρκεί να έχεις την ευκαιρία. ο καλύτερος φίλος του πατέρα μου είναι ο [ομοιοπαθής] τύπος που γνώρισε στην κλινική λίγο πριν μια πολύ σοβαρή εγχείριση στα 63 του. μπορεί να τους έδεσε η αρρώστια, δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι είναι ο καλύτερός του φίλος. τώρα πια, αδελφικός.
η "κοινότητα" των bloggers μπορεί να αποτελείται από κάθε καρυδιάς καρύδια [και σάπια και ελαττωματικά, και σκέτα σκατά] και να απλώνεται τόσο που είναι αδύνατο πια να την παρακολουθήσεις, πρόλαβε όμως και έφερε σε επαφή κάποιους ανθρώπους που έχουν αυτό που εσύ θεωρείς "ποιότητα". μπορεί απλά να ταίριαζαν τα χνώτα σας. η ουσία είναι ότι είχες την ευκαιρία να γνωρίσεις κάποιους ανθρώπους που δεν εκτιμάς απλά, τους έχεις αγαπήσει και χαίρεσαι που είναι φίλοι σου. που τους βλέπεις να προοδεύουν και είσαι περήφανος γι' αυτούς. τον τρελό που κάθε φορά που αποχαιρετιέστε σου λέει ευχαριστώ, τον άλλον με το ποδήλατο, αυτόν που απόψε με ένα κείμενό του σε έκανε να πλαντάξεις στο κλάμα. κι άλλους αρκετούς.
συνειδητοποιώ ότι όλοι οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι τον τελευταίο καιρό και εκτιμώ είναι [και] bloggers.
το πιο επαναστατικό που έφεραν τα blogs δεν ήταν ούτε η μετάδοση της πληροφορίας ούτε οι ελεύθερες φωνές που δεν μπορούσε κανείς να τις φιμώσει. ήταν μερικές φιλίες που κατάφεραν να σου αλλάξουν τη ζωή.
ανεκτίμητες.
[αυτά τα μπιλοζίρια είναι απ' τα πιο δυνατά κείμενα που έχω διαβάσει ποτέ. τώρα τι να σχολιάσεις...].
πάνω στη γραμμή περπατώ και κοιτώ το σύμπαν να παίζει...