Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2007

...κι ένα βράδυ στην πλατεία εξαρχείων


εάν ταις γλώσσαις

Περασμένα μεσάνυχτα. M' έναν φίλο στην Πλατεία Εξαρχείων. Κάτι συζητάμε. Μας πλησιάζει ένας άντρας κοντά στα 30. Γυαλιά ηλίου στο πάνω μέρος του κεφαλιού του, σχετικά καλά ντυμένος. Πριν καθόταν σε ένα πεζούλι. Τώρα έχει σηκωθεί και μας μιλάει. Ρώσικα. Τα μάτια του κόκκινα. Eπιχειρηματολογεί. Φαίνεται να έχει ευφράδεια. «Do you speak english?», τον ρωτάμε. Συνεχίζει απτόητος στα ρώσικα. Του απαντώ στα ελληνικά διάφορα ψιλοειρωνικά. Χαίρεται που έχει βρει ανταπόκριση. Μετά από δυο - τρία λεπτά ακατάσχετης ρωσικής λογοδιάρροιας, αποφασίζουμε να καληνυχτιστούμε με τον φίλο. Κάτι σημαντικό συζητούσαμε. Έτσι νομίζαμε.
Ενώ σημαντικό είναι αυτό που νιώθεις επιτακτική την ανάγκη να το πεις ακόμη και σε εντελώς αγνώστους ανθρώπους που αποκλείεται να καταλαβαίνουν τη γλώσσα σου.
Η γλώσσα είναι μια τεχνική λεπτομέρεια.
Αν είχαμε τα αυτιά μας ανοιχτά θα μπορούσαμε να τον καταλάβουμε.
Ο φίλος που τον κοιτούσε στα μάτια μπορεί και να τον κατάλαβε.
Εγώ προτίμησα να τον κάνω ποστ.
[via
old boy]
παραγγελιά: το weird little boy των john zorn και mike patton [που ξεκινάει με τις πρώτες νότες απ' το will you still love me tomorrow παραπλανητικά, πριν σου πετάξει στα μούτρα έναν αχταρμά από θορύβους τορναδόρων, ηλεκτρικής σκούπας και αποχυμωτή. ο,τι πρέπει για να φρικάρεις την πολυκατοικία πρωί πρωί].