Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007

απεταξάμην

Πιστεύω εις έναν φραπέ,
αφρώδη, παγοκράτορα,
ρουφηχτόν εκ καλάμου σπαστής,
εις στομάχους πάντων ερριμένον.
Και εις ένα αφρόγαλα, λευκόν, πηχτόν,
του καφέ συνοδό, και λιπογενές
το δια τον καφέ ποιηθέντα προ πάντων καπουτσίνο.
Milk εκ βοδώς,
αφρόν αληθινόν, εκ μιξερός ηλεκτρικού
χτυπηθέντα, ού γεννηθέντα,
ομοχρήσιμου του φραπέ
δι ου το μάτι ορθάνοιξε.
Τον δι' ημάς τους ανθρώπους
και δια την ημετέραν εργασίαν
φυτροθέντα εν καφεοδένδρων
και μαζευθέντα εξ άρρενος εργάτου
και αγοράσθη εξ εταιρείας
και εσυσκευάσθηκε.
Αγορασθέντα τε υπό ημών
εντός μικρής σακουλίτσας
ή κουτιού ή βαζακίου
Και ετοιμάσθη τας πρώτας ώρας
κατά τας πρωινάς.
Και εισέπεσε εντός ποτηριού
και ζαχαρώθηκε εκ κουταλιάς του γλυκού.
Και πάλιν άφρισε μετά δόξης
τσίτα κάνων κοιμητούς
ώστε χουζουρίου έλθη το τέλος.
Και εις το ρεύμα το πάγιον,
το χρήσιμον, το μιξεροκινόν,
το εκ της δεής επαραγόμενον
το συν ψυγείου και θηκών συνεργαζώμενο,
ώστε παρασκευαζώμενο,
παγακίων και υδάτων ψυχρών.
Εις μίαν, καφετερίαν, ομαδικήν και φιλικήν φραπεδοποσίαν.
Ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ.
Προσδοκώ τασάκι καθαρόν.
Και να είναι η ζάχαρη λιωμένη.
Αμήν.
δεν ξέρω αν είναι γραμμένο από σαλονικιό, θα μπορούσε και να ήταν. όταν βλέπεις ύμνο στον φραπέ το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό είναι η θεσσαλονίκη και παρακαλώ να μην το πάρει στραβά κανένας σαλονικιός, εδώ πίνουν εσπρέσο. σημασία έχει ότι το reworks μάζεψε σάββατο βράδυ δυο χιλιάδες άτομα, αριθμό απογοητευτικό για ανάλογη διοργάνωση -προφανώς οι υπόλοιποι χτυπούσαν το φραπέ και δεν είχαν χρόνο για ellen allien και apparat. ούτε για τον cayetano. η ανταπόκριση του μιχάλη ε. παρουσιάζει πολύ παραστατικά το κλίμα. κρίμα. όχι για το ωραίο κείμενο του μιχάλη, για όλα τα υπόλοιπα.
κι εδώ η ντισκολάτα με περισσότερο αισιόδοξη διάθεση.