Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2007

deja vu


Ελλάδα του 2007 ή του1987; Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Στην Αθήνα παίζουν οι Gallon Drunk, οι Television Personalities, οι Skatalites και οι House of Love, ο Caetano Veloso γίνεται κύριο θέμα στα περιοδικά, οι Tuxedomoon και η Lisa Gerrard επιμένουν. Κι εντάξει, ας πούμε ότι υπάρχει κοινό για όλους, που θα τους στηρίξει κλπ., ας πούμε κι ότι υπάρχουν άνθρωποι που καίγονται να δουν τον Chadwick γερασμένο να τραγουδάει Christine-Still walking at me, Still talking at me ή για άλλη μια φορά τους Mecano. Σημασία έχει να μαζέψεις 200 άτομα που θα έρθουν να αναπολήσουν τα παλιά, ή να καταφέρεις να μαζέψεις την πιτσιρικαρία που όσο πάει και αποστασιοποιείται από τα live [γιατί ΔΕΝ τα ενδιαφέρουν]. Και γιατί να τα ενδιαφέρουν στο κάτω-κάτω;
Πώς γίνεται να γκρινιάζεις ότι δεν πάνε καλά οι συναυλίες στην Ελλάδα όταν δεν υπάρχει ούτε ένα [ΟΥΤΕ ΕΝΑ] όνομα που να δικαιολογεί την έξοδο [και το έξοδο]. Η Αθήνα δεν είναι Λονδίνο ούτε Βαρκελώνη -πας μια επίσκεψη και σε πιάνει τρέλα απ’ τις επιλογές, εδώ το παρόν δεν αφορά κανέναν, το πιο «σημερινό» όνομα που έχει κλείσει να ξανα-έρθει είναι οι Devastations. Όλα αυτά που στις άλλες μεγαλουπόλεις περνάνε στα ψιλά, εδώ είναι η μόνη επιλογή κι ας είναι πια βήτα ή γάμα διαλογής [και βγάλε]. Η μουσική προχωράει, παίρνεις έναν οδηγό πόλης ακόμα και στα Σκόπια και αναρωτιέσαι γιατί εκεί κλείνουν τέτοια ονόματα [π.χ. David Sylvian -όχι ότι αυτός δεν είναι δεινόσαυρος, αλλά τουλάχιστον έχει ακόμα ενδιαφέρον] και ένα σωρό καινούργια πρωτοκλασάτα, κι εδώ πρέπει να ζούμε σε ένα ατέλειωτο déjà vu που οδηγεί τον κόσμο σε μια αδιαφορία χωρίς αναστροφή;

Τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια...