Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2007

looking for someone


βράδυ στα προπύλαια. μας πλησιάζει νεαρός εμφανώς ταλαιπωρημένος απ' τη ζωή και ζητάει συγγνώμη για την ενόχληση.
στην αρχή θέλει απλά να τον αφήσουμε να μείνει στην παρέα -έχει χάσει πρόσφατα τη μάνα του, έτσι ισχυρίζεται, θέλει σε κάποιον να μιλήσει. τα χέρια του είναι γεμάτα πληγές από την οικοδομή, παρ' όλα αυτά θέλει επίμονα να με χεραιτήσει δια χειραψίας.
τι να κάνω, δέχομαι. στο κάτω κάτω, το ότι είναι μόνος και παλαβός, δεν σημαίνει ότι είναι και άρρωστος. για καλό και για κακό, σκουπίζω τα χέρια με ένα απολυμαντικό μαντιλάκι για να μπορώ να κοιμηθώ ήσυχος [όταν πέφτεις στο κρεβάτι όλες οι αγωνίες μεγεθύνονται].
μετά μας σκάει το παραμύθι. δεν θέλει μόνο παρέα, θέλει και συμβουλή. έχει βρει ένα πορτοφόλι με 6μιση χιλιάδες ευρώ σε πεντακοσάευρα και δεν ξέρει τι να τα κάνει. να τα κρατήσει ή να τα πάει στον ιδιοκτήτη τους; [έναν γιατρό -υποτίθεται- στα βόρεια προάστια].
κόκαλο εμείς.
επιμένει ότι σοβαρολογεί, προσφέρεται μάλιστα να μας κεράσει όλους μαζί, καμιά δεκαριά άτομα, αρκεί αν του κάνει κάποιος παρέα.
ακούγονται διάφορα. να τα παραδώσεις στον ιδιοκτήτη τους, να τα πας στην αστυνομία, να τα κρατήσεις, χαζός είσαι; μέχρι που κάποιος του ζητάει να μας δείξει τα λεφτά [δεν τα έχει πάνω του, τα έχει κρυμμένα].
τον αφήνουμε εκεί μόνο και φεύγουμε. ετοιμάζεται να την πέσει στην επόμενη παρέα, προφανώς για να πει το ίδιο παραμύθι...
[image made by the erasers]
garmel minns-there goes my baby
δεν ξέρω γιατί με συγκίνησε τόσο αυτό το post.