Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2007

αμ χίαρ, μάναμ


i'm not there. σίγουρα, αφού έφυγα πριν τελειώσει. γιατί αυτή δεν ήταν ταινία, ήταν βασανιστήριο. κρίμα το καστ και κρίμα τις προσδοκίες. έκανα φιλότιμες προσπάθειες να το αντέξω, ντρεπόμουν να ενοχλήσω και τους ανθρώπους στη σειρά που παρακολουθούσαν με δέος. έτσι νόμιζα. μέχρι που σηκώθηκαν κι έφυγαν βρίζοντας [το δέος ήταν πλήξη] και άφησαν ελεύθερο το έδαφος να βγω κι εγώ στη νύχτα να γλιτώσω.
ήταν η χειρότερη ταινία που είδα στο φεστιβάλ. και sorry ξανά, αλλά μην ξανακούσω για todd haynes. νομίζω ότι δεν υπάρχει πιο υπερεκτιμημένος σκηνοθέτης.
p.s. το βραβείο της πόλης athina greece το παρέδωσε μία κυρία-εκπρόσωπος του μουνι-σιπάλιτι οβ άθενς που βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει για το έργο του δήμου αθηναίων και για τα σχέδιά τους ως το τέλος της τετραετίας. ευτυχώς που είναι ανύπαρκτα και τα δύο και δεν πρόλαβε να μας πάρει ο ύπνος. αμέσως μετά η δύστυχη η μεταφράστρια τα απήγγειλε στα αγγλικά -λίγο ξεπέτα είναι η αλήθεια διότι οι ξένοι της αίθουσας ήταν έτοιμοι να λακίσουν.
το βραβείο αν θυμάμαι καλά το πήρε κάποιος εράμ τιριρίμ [ή κάπως έτσι, δεν έχει σημασία το όνομα αφού δεν μπήκε στον κόπο να το παραλάβει]. αμέσως μετά ήρθε το μουνι-σιπάλιτι και ξεχάσαμε και ονόματα και βραβεία.
και εις άλλα με υγεία.
one more cup of coffee [cheers]
κάποιος να πυροβολήσει την κέιτ μπλάνσετ. επειγόντως!
p.s.2 απορία του διπλανού μου που τη μεταφέρω αυτούσια -δεν κρυφάκουσα, τη φώναζε δυνατά στον μπροστινό του: γιατί όσοι διάβαζαν μανίνα μικροί έγιναν γκέι και όσοι διάβαζαν κατερίνα έγιναν στρέιτ; [;]
[κι όσοι διάβαζαν διάπλαση των παίδων έγιναν μακαρίτες].