Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2006

2007; τυλίξτε το, θα το πάρω!*


κι επειδή η χρονιά δεν θα μπορούσε να κλείσει ιδανικότερα: οι various production για πρώτη φορά ζωντανά στην εκπομπή της mary anne hobbs. ακούγονται τα εξής:
1. Mist 2. Don't Ask 3. Soho 4. The Ink Today 5. The World Is Gone 6. Foller 7. Safe Beat 8. Sir 9. Broke
εδώ είναι ολόκληρη η εκπομπή.
ευχές για ο,τι καλύτερο. καλή χρονιά σε όλους!
[*ο τίτλος απ' το sms του τουρίστα. "επειδή δε μας περιμένει τίποτα καλύτερο"...]

ντικ ιν δε μποξ



είναι κακόγουστο, βεβαίως, αλλά μόνο και μόνο που ο justin timberlake δέχτηκε να εμφανιστεί στο saturday night live -μαζί με τον adam samberg των γνωστών βίντεο-παρωδιών- σε αυτό εδώ το βίντεο [στο οποίο προσφέρει για δώρο στη φίλη του his dick in a box!] αξίζει να σπαταλήσει κάποιος τρία λεπτά για να το δει. δεν κανιβαλίζουν μόνο τα ερωτικά αρενμπί σαχλοτράγουδα που κυριαρχούσαν στα charts των 90s [κι ακόμα τα ταλαιπωρούν], ήταν σοκαριστικό θέαμα για την γιορτινή family-friendly τηλεόραση παραμονές χριστουγέννων. η εκπομπή μεταδόθηκε στις 23/12 και το βίντεο προβλήθηκε με μπιπ αντί για τη λέξη dick.
οι φήμες που θέλουν γνωστό παρουσιαστή με εγκυμονούσα γελάδα να βγάζει πασίγνωστο ποπ σταρ απόψε, ζωντανά, γυμνό, με τα απόκρυφα σε κουτί είναι ανεπιβεβαίωτες...
[φαντάσου μόνο τον ρουβά να τραγουδάει "ο πούτσος μου στο κουτί" στην εκπομπή του χατζηνικολάου χρονιάρες μέρες...να δεις ποια θα ήταν Η είδηση στα δελτία ειδήσεων. τι θάνατος του Πλωρίτη και απαγχονισμός του σαντάμ...]
εδώ το βίντεο.

-|-

o nickodemus είναι ένας νεοϋορκέζος dj που αγαπάει την τσιγγάνικη μουσική, τη σάμπα και τους ρυθμούς της αφρικής.
το endangered species είναι ένα άλμπουμ φάνκι, γεμάτο με μουσικές του κόσμου που [πολύ κακώς] το τοποθετούν στις χιπ χοπ κυκλοφορίες της χρονιάς.
''when it comes to livin', dying is the easy part''... τα λόγια του νάνου samson είναι πιο εντυπωσιακά απ' το α λα 'εξορκιστή' φινάλε του δεύτερου κύκλου του carnivale. ο δεύτερος [και τελευταίος] κύκλος ήταν πολύ πιο ενδιαφέρων απ' τον πρώτο. και η amy madigan δίνει ρέστα στο ρόλο της αφοσιωμένης -μέχρι τέλους- γεροντοκόρης αδελφής του αντίχριστου. ήταν και ο πιο μπερδεμένος του σίριαλ. δεν καταλαβαίνεις ποτέ με τίνος το μέρος είναι, του καλού ή του κακού, αν έχει μετανιώσει για τα φρικτά πράγματα που έχει κάνει ή αν είναι απλά η αδελφή του διαβόλου. "when I die, i'm going to hell, but i'm very, very fortunate. my brother will be there to embrace me", δηλώνει στον εφημέριο-θετό πατέρα της με τον οποίο υποτίθεται ότι συνομωτεί για να σταματήσει τη δράση του αδελφού της.
καλημέρα.
η κλεοπάτρα στη νέα υόρκη-νικόντιμους

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2006

αναδημοσίευση

'Ηρθεν η ώρα σας
Φίλε βιοπαλαιστή, μεροκαματιάρη, άνεργε, σκληρά εργαζόμενε, εσύ που αγωνίζεσαι για ένα καλύτερο αύριο, για κοινωνική δικαιοσύνη, διαφάνεια, δουλεία, υγειονομική περίθαλψη, ασφάλεια, ασφάλεια.
Σε σένα μιλώ, που στριμώχνεσαι στο λεωφορείο, που περιμένεις με τις ώρες στην κίνηση, που αγανακτείς στο ταχυδρομείο, στη δεή, στον οτέ, στην εφορία, στο σουπερμάρκετ, στην εκκλησία, στην τράπεζα, στην τράπεζα.
Σε σένα μιλώ φίλη χορεύτρια, ταξιτζή, βιβλιοπώλη, κινηματογραφιστή, υδραυλικέ, μαγείρισσα, καλλιτέχνη, υπάλληλε, αφεντικό, γιάπη, κομμώτρια, κοινωνιολόγε, μελισσοκόμε, σε σένα μιλώ φίλε λαχειοπώλη, μανάβη, ηθοποιέ, creative director, εκκολαπτόμενη τραγουδίστρια, μπογιατζή, νοσοκόμα, αρχιτέκτονα-μηχανικέ, σε σένα μιλώ φίλε μουσικόφιλε.
Και σε ρωτώ : Ως πότε?
Ως πότε θα αφήνεις τούς άλλους να επεμβαίνουν στην ζώη σου, στην απλή καθημερινότητά σου, στο πώς θα ντυθείς, με ποιόν θα κοιμηθείς, τί ώρα θα ξυπνήσεις, πώς θα μιλήσεις , τί θα φάς το μεσημέρι, πού θα καπνίσεις , αν θα πιείς τον καφέ σου γλυκό η μέτριο,τί θα κάνεις το βράδυ; Ως πότε θα ακούς ειδήσεις γιά βιασμούς, πλημμύρες, χαλασμένα κρέατα, βασανιστήρια, ληγμένα γάλατα? Ως πότε η ματαιοδοξία θα επικρατεί της σοφίας, η διαφθορά επί της εντιμότητας, η απληστία επί του μέτρου , το μεγάλο επί του μικρού!
Είναι αυτός ο κόσμος πού θέλεις? Τι κάνεις γι΄αυτό εσύ φίλε?
Θ' αφήσεις τους άλλους ν΄αποφασίζουν για σένα?
Πάρε τώρα την τύχη στα χέρια σου!Ψάξε βαθιά μέσα σου και αναζήτησε τις στιγμές που σ΄έκαναν να νοιώσεις κάπως διαφορετικά, ένα απαλό αεράκι στο αυτί, μια ανεπαίσθητη κίνηση του πάνω χείλους, κάποιο ρίγος στην πλάτη, ένα δάκρυ σταματημένο στην άκρη του ματιού. Σκέψου καλά!! θυμήσου τα πάντα με όλες τις λεπτομέρειες και έχε το θάρρος να εκφράσεις την γνώμη σου χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς καταπίεση, χωρίς την επιρροή τρίτων. Μόνο εσύ μπορείς να πάρεις την τύχη της ζωής σου στα χέρια σου.Είναι τα δικά σου χέρια μόνο που μπορούν να σηκώσουν ένα τέτοιο βάρος.
Μια τέτοια ευθύνη!!
Κάνε τώρα το απλό, μικρό βήμα που αύριο μπορεί να οδηγήσει σε σπουδαία άλματα της ανθρωπότητας.
Πήγαινε στο vinyl microstore και ψήφισε τους τρείς πιο αγαπημένους σου δίσκους που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2006!
Αν βαριέσαι, στείλε mail στο mybestof2006@vinylmicrostore.gr "Για έναν κόσμο ηθικό, αγγελικά πλασμένο."
Όροι Συμμετοχής
Η ψηφοφορία θα διαρκέσει μέχρι τη δύση του ηλίου της 11ης Ιανουαρίου του 2007.
Μπορείτε να ψηφίσετε μόνο μια φορά.
Μετά την καταμέτρηση θα κληρωθούν 10 συμμετέχοντες που θα κερδίσουν από ένα δίσκο της αρεσκείας μας!
Τα αποτελέσματα της καταμέτρησης και τους υπερτυχερούς θα τους μάθουμε την Παρασκεύη 12 Ιανουαρίου στις 3 από το vmradio.gr.
Εξαιρούνται ο Άρης, ο Κωνσταντής, ο Νεκτάριος, ο Χρήστος, ο Yuri μέχρι τρίτου βαθμού συγγένειας. Εξαιρούνται οι φιλενάδες τους.

πάρτυ στο μηχανουργείο κλπ.

κυρίες και κύριοι [δεν είναι για παιδιά],

οι creative space, aposyntonismos and space doodoo παρουσιάζουν την υπερπαραγωγή a night of electro, idm, industrial, breakcore, dubstep [και λοιπά ηλεκτρονικά] απόψε, στο μηχανουργείο με ελεύθερη είσοδο [στο πολυτεχνείο, είσοδος από στουρνάρη].
από τις 10 το βράδυ μέχρι το πρωί. τα αστέρια στην πόρτα σας.
θα εμφανιστούν ζωντανά οι p.s. stamps back, spyweirdos, biomass, quinoline yellow, metronique, lycaon productions και οι djs [κι αυτοί ζωντανά] dynamons, voltnoi, kernelcoremode, furukawa.
πλούσια δώρα.
επίσης, η teenage dreamland και το μικρό μουσικό θέατρο παρουσιάζουν την τελευταία ακουστική συναυλία του 2006, σε ένα live-party με ψυχεδελικούς-pop ήχους, retro αισθητική και άποψη από τους wild honey και τους velvoids. με guest live acts και dj sets από μέλη των συγκροτημάτων. με 6 ευρώ, κατά τις 10.
παίζουν και οι σπυριδούλα στο gagarin, με all star line up, μαζί με τον δ.πουλικάκο και τον ζ.πιλαλί και special guests τον ζιώγαλα και τον κ. χρονόπουλο. ίδια ώρα. με 15 ευρώ.

cool down your temper brotherman


ένα σπάνιο εφτάιντσο του linval thompson [είναι αυτός που τραγούδαγε "marijuana! i love it my brother / marijuana in my soul / marijuana in my heart oh, oh...oh, oh / i love to smoke marijuana / it give me a deep meditation / i love to draw marijuana / it give me a deep meditation / it keep me natty dreadlocks jumping / it keep me natty dreadlocks rocking / it keep me natty dreadlocks swinging / the white man love to smoke marijuana / the black man love to cultivate it" κλπ. κλπ.].
στο rude bwoy τραγουδάει "i don't want to be no rude bwoy / i don't want to be no bad man" [who wants?]
[ο linval thompson εξακολουθεί να βγάζει άλμπουμ, αλλά δεν κατάφερε ποτέ να φτιάξει κάτι της προκοπής].
rude bwoy

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2006

λόι-φα


I'm from south London. I make bass. I've got a heavy little staff called vinton. I love a good steak. I'm obsessive about 'The Bill'. I know good setiva when i see it. I wish i had the 'A - Team' van. I think cocain is for mugs. I love trainers. I wish the decepticons had won - just once. I think the gap band smacked it. I love playing street-fighter (any version). I have letters after my name. I miss hip hop. I'm trying to learn Italian. I can't drink like I used to. I'm not fussed either way. I realy enjoy smoking cigarettes. I think corrine day is fantastic. I'm coming round to the idea of fighting a monkey...if it realy came down to it. I suport the £4.49 pricing policy of benson silver. I think transition cut the best dubplates in the universe...ever. I think 'Rambo' is a truely great film. I believe you either do or you don't. I love 94/95 jungle. I'm one 1/3rd of DMZ. I think cats are dry and dogs are better. I'm a virgo. I can't spell.
έτσι παρουσιάζει τον εαυτό του ο loefah στη σελίδα του στο myspace. τον έμαθα μ' αυτό εδώ το κομμάτι [που μου έχει κολλήσει τις τελευταίες μέρες και είναι αδύνατο να το "ξεφορτωθώ"].
bombay squad-loefah

mpd

multiple personality disorder #1
ομολογώ ότι με την πάροδο του χρόνου, γίνομαι μεγαλύτερος φαν της δουλειάς του πάνου χαραλάμπους. ίσως γιατί μοιραζόμαστε την ίδια παράνοια για σπασμένα βινύλια, σπασμένους ήχους, σχεδόν μηδενιστικούς στο άκουσμα τους. σα να είμαστε και οι δύο επηρεασμένοι (ο καθένας με το δικό του τρόπο) από τις θεωρίες του gustav metzger περί αυτοκαταστροφικής τέχνης, κλπ. αφορμή γι' αυτή μου τη σκέψη, η πρόσφατη έκθεση του voice-o-graph στη γκαλερί batayanni (αγ. αναργύρων 20-22, ψυρρή, διάρκεια από 12/12/06 - 24/01/07). λίγα χρόνια νωρίτερα στο χώρο της artio ο ήχος σπασμένων γυαλιών ανακατεμένος με τη φωνή του demetrio stratos από το metrodora και το cantare la voce (μια πραγματικά 'επίπονη' ακρόαση ιδίως ο δεύτερος δίσκος) δημιουργούσε μια ηχητική και οπτική πανδαισία... η προπέρσινη phonopolis (για μένα ίσως η καλύτερη έκθεση που είδα αυτή τη δεκαετία και μία απ' τις πιο αγαπημένες μου ever), που το πάτωμα της artio γκαλερί ήταν 'διακοσμημένο' με σπασμένα βινύλια (10000 για την ακρίβεια είχε χρησιμοποιήσει) ενώ στον τοίχο, γιγάντιες ρέπλικες από cult ετικέτες (η παλιά everest, η heliodor - που για μια εποχή κυκλοφορούσε στην Αμερική δίσκους της wergo-, της cramps, κ.α.), ενώ κάπου στο βάθος cd player έπαιζαν τυχαία δίσκους, τα 'άψυχα κορμιά' των οποίων πατούσες... ένας φίλος έτυχε μπαίνοντας να πετύχει το surprieze, το θρυλικό ολλανδικό σχιζοφρενικό μπλουζ που ο ιδρυτής τους, σε μια κρίση (τρέλλας ή λογικής) πέταξε όλες τις κόπιες του δίσκου που είχε στο λιμάνι της πόλης του, εγώ πάλι πέτυχα διάφορα κρεσέντα φωνητικών, κλπ κλπ.. ήταν ειλικρινά η αληθινή ιδέα για μένα, για το πώς μοιάζει ο παράδεισος (που τον θεωρώ δεδομένα ότι έτσι πρέπει να είναι, σπασμένα βινύλια και αφαιρετικοί ήχοι, υποκειμενική γνώμη). λίγο καιρό αργότερα ένα 'βίντεο μιξ' (του 'παραδείσου' πάντοτε) στα δωμάτια του καπάτου, και τώρα το voice-o-graph. ένα λιτό περιβάλλον στη γκαλερί, μπαίνοντας απ' τη μία μπροστά σου ένα τραπέζι με χτισμένα τούβλα, ενώ ένας προτζέκτορας δείχνει τούβλα κατεστραμμένα και να σπάνε (ο ήχος τους μαρτυρεί τα 'πτώματα' τους. ένα ηλεκτρόφωνο, να παίζει ένα lathe cut (βινυλίτης που χαράσσεται από ειδικό μηχάνημα και δημιουργεί περιορισμένη ποσότητα αντιτύπων. ενίοτε μπορούν να χαραχτούν διάφορες επιφάνειες που μπορούν να αναπαραχθούν σε ένα πικ απ, λάστιχο, ξύλο, κλπ) με θορύβους και φωνές, ενώ δεξιά δύο στοίβες με τεράστιες εκτυπώσεις της ίδιας φωτογραφίας, που σου δίνουν την αίσθηση βουνού απ' τη μία, και μια τάση να αρχίζεις να τις καταστρέφεις σα μια μικρή συνεισφορά στου στην έκθεση, απ' τη άλλη... ειλικρινά με εκπλήσσει ευχάριστα όλο και περισσότερο με τις δουλειές του ο πάνος και είμαι περίεργος να δω τι άλλο μας επιφυλάσσει για το μέλλον...
[του νικόλα μαλεβίτση, απ' το tranzistor, στα features]

digitalwave

Το 1o ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΨΗΦΙΑΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ
DigitalWave
από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στην Αθήνα
Πέμπτη 11 Ιανουαρίου
στον κινηματογράφο Μικρόκοσμος Prince Filmcenter
Δυο από τις πρώτες βωβές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου
με ζωντανή πρωτότυπη μουσική του Peekay Tayloh

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης εγκαινίασε φέτος το τμήμα DigitalWave, μια φυσική συνέχεια του επιτυχημένου πιλοτικού προγράμματος «Μετά τα Μεσάνυχτα» που παρουσίαζε σε μεταμεσονύχτιες προβολές ταινίες γυρισμένες σε βίντεο. Το νέο αυτό τμήμα φιλοδόξησε να λειτουργήσει ως πλατφόρμα συνδιαλλαγής Ελλήνων και ξένων δημιουργών και ως καθρέφτης των σύγχρονων κινηματογραφικών τάσεων και τα κατάφερε μιας που κατά κοινή ομολογία αποτέλεσε την πιο επιτυχημένη εκδήλωση του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Οι Αθηναίοι σινεφίλ θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα Digital Wave μεταξύ 11 και 17 Ιανουαρίου στον κινηματογράφο Μικρόκοσμος Prince Filmcenter. Το εναρκτήριο λάκτισμα του DigitalWave θα δοθεί την Πέμπτη 11 Ιανουαρίου με την προβολή δυο εκ των πρώτων ταινιών μυθοπλασίας που γυρίστηκαν ποτέ στη χώρα μας: Τα φιλμ «Οι περιπέτειες του Βιλλάρ» (1924) του Ζόζεφ Χεπ και «Ο μάγος της Αθήνας» (1931) του Αχιλλέα Μαδρά – σε αποκατεστημένες κόπιες από την Ελληνική Ταινιοθήκη - θα παρουσιαστούν με τη συνοδεία ζωντανής, πρωτότυπης μουσικής.
Η ανάθεση της σύνθεσης των θεμάτων που ντύνουν μουσικά τις ταινίες και η ζωντανή εκτέλεσή τους, ανατέθηκε στον συνθέτη και παραγωγό Peekay Tayloh, έναν από τους πλέον κριτικά αναγνωρισμένους στην Ελλάδα και το εξωτερικό νέους δημιουργούς της σύγχρονης ηλεκτρονικής σκηνής. Αναμιγνύοντας τις jazz επιρροές του με πρωτότυπα breakbeats και urban κινηματογραφικές ατμόσφαιρες ο Peekay Tayloh καταφέρνει να σκιαγραφήσει εύστοχα όσο λίγοι την εικόνα του ψηφιακού παρόντος.
Έχοντας μελετήσει προσεχτικά τους οικονομικούς / κοινωνικοπολιτικούς όρους καθώς και το έργο σημαντικών συνθετών και ερμηνευτών της εποχής που δημιουργήθηκαν οι ταινίες (1924 και 1931 αντίστοιχα) ο Peekay Tayloh κατέληξε να χρησιμοποιήσει ηλεκτρονικά μέσα για να δημιουργήσει όμως ακουστικά θέματα όχι αμιγώς ηλεκτρονικά με τη στενή έννοια του όρου.
Εύθυμοι fusion ρυθμοί, swing και jazz σε ένα απρόβλεπτο κολάζ, επενδύουν ηχητικά τις «Περιπέτειες του Βιλλάρ», τη μπουρλέσκ, στην παράδοση του Τσάρλι Τσάπλιν και του Μαξ Λίντερ, κωμωδία του Γιόζεφ Χεπ, που αποτελεί παράλληλα την πρώτη σωζόμενη ελληνική ταινία μυθοπλασίας.
Στον «Μάγο της Αθήνας» του πρωτοπόρου του βωβού κινηματογράφου Αχιλλέα Μαδρά, ρετρό αναφορές «παντρεύονται» με electronica, πρωτότυπα ορχηστρικά μέρη και εξομοιώσεις αρχαίας οργανικής μουσικής σχολιάζουν την πλοκή, ενώ ρεαλιστικά ηχητικά περιβάλλοντα δίνουν ζωή στις εικόνες.
Δυο κλασσικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, ιδωμένες με μια διαφορετική ματιά, ενώνουν το παρελθόν και το μέλλον της καλλιτεχνικής δημιουργίας της χώρας μας, εγκαινιάζοντας παράλληλα την κινηματογραφική γιορτή που φιλοδοξεί ν’ αποτελέσει το Digital Wave.
Μικρόκοσμος Prince Filmcenter: Λ. Συγγρού 106
Ώρα έναρξης:
22.30
Τιμή εισόδου: 5 €

-||||-


10 ξεχωριστά για το 2006
o kode 9 παρουσιάζει τον burial στο breezeblock, στην εκπομπή της 4ης απριλίου.
τα blog του έντεκα, του αθήναιου, του winter academy, των black:white, του urbane71, του crazymonkey, του peeping tom, το βλέμμα, [κι άλλα πολλά].
το crackhitler.
η έκθεση anathεna.
το
www.barefiles.com [απίθανες εκπομπές για download. ο ήχος των πειρατικών του λονδίνου. και όχι μόνο].
το
http://tinymixtapes.com
οι κυκλοφορίες της ghost box .
το synch στο μουσείο μπενάκη.
το ροζ και η ψυχή στο στόμα.
τα yuria.

η είδηση ότι ο ψαραντώνης θα παίξει στο all tomorrow parties τον απρίλιο του 2007 [κάτω κάτω δεξιά στη λίστα]

fav tracks # 1


strange things happenning in the land-ekkehard ehlers

tourrorists!


Let's Roll. Abduction Records presents the fourth full-length from Oakland, California's one-man detonator, POREST, aka Mark Gergis.
"Tourrorists!" is a diabolical luxury excursion through swirling Mid Eastern psych-rockers, contraband cut-ups, illegal pop epics, instrumental songs of political sabotage and belittling little ditties about travel, terror and more. This album is a lit-fuse, bound to be banned! Featured are special musical guests including Finland's Aavikko.
Discover the awful truth about becoming a U.S. citizen. Bear witness to the tragic disco anthem of a Guantanamo escapee. Learn the inner-secrets of an emerging global cannibalism trade and get powerful information on some of the most exciting terror cells operating both in and outside of the United States today!
Το tourrorists! που θυμίζει περισσότερο τα mix tapes των Cassetteboy, είναι γεμάτο ασιατική φολκ και σατιρικούς [αιρετικούς;] στίχους που ενοχλούν [`my american passport is my greatest asset` ή `when i masturbate i think of bin ladin`], ένα προκλητικό πολιτικό άλμπουμ για την "άλλη πλευρά", εύκολα παρεξηγήσιμο. βγήκε σε μια μικρή εταιρία και πέρασε απαρατήρητο.
levantine spirit

Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2006

20 albums

Δεν είναι τα 20 καλύτερα, είναι τα 20 που μου άρεσαν, άκουσα περισσότερο και ξεχώρισα απ' τις κυκλοφορίες του 2006. Με τη σειρά:
Liars-Drum’s Not Dead [Mute]
48 λεπτά ρυθμικής παράνοιας με μονότονα, υπνωτικά ντραμς και το μουρμουριστό φαλτσέτο του Angus Andrews σε 12 συνθέσεις ηχογραφημένες στη Γερμανία, ασύγκριτα ανώτερες από ο,τιδήποτε έχουν ηχογραφήσει μέχρι τώρα. Οι tribal ρυθμοί και τα εκστατικά φωνητικά τους διαφοροποίησαν απ’ τα υπόλοιπα post-punk συγκροτήματα, ακόμα κι απ’ τον ήχο που τους έκανε αγαπημένους των εναλλακτικών media με τα δύο πρώτα άλμπουμ τους. Αυτό είναι το αριστούργημά τους, που ελάχιστοι εκτίμησαν όσο του άξιζε.
Metallic Falcons-Desert Doughnuts [Voodo-Eros]
Η συνεργασία της Bianca Cassidy με τον Matteh Baim, συνιδιοκτήτη της στην εταιρία Voodoo-Eros, είναι ένα γοητευτικό αμάλγαμα με όλα τα συστατικά που έκαναν τις Cocorosie ακαταμάχητες, χωρίς τα συστατικά που τις έκαναν αντιπαθείς, δηλαδή τις τσιρίδες. Lo-fi και σκοτεινό, με τραγούδια εύθραυστης ομορφιάς που θυμίζουν εκκλησιαστικούς ύμνους, γεμάτο εφιαλτικές εικόνες και άσχημα όνειρα. Συμμετέχουν ο Antony και η Jana Hunter.
Joanna Newsom-Ys [Drag City]
Μία φολκ όπερα δομημένη πάνω σε πέντε μακρόσυρτες συνθέσεις που αποκαλύπτουν απίστευτη ευαισθησία και το ταλέντο της Newsom, η οποία δικαιωματικά αναγνωρίζεται πια ως ιδιαίτερη δημιουργός. Ο τίτλος -που προφέρεται ίις- αναφέρεται στην μυθική υποθαλάσσια πολιτεία των γαλλικών θρύλων με ανάλογους ασαφείς στίχους, ενώ οι συμμετοχές των Van Dyke Parks [στην παραγωγή], Tim Boyle [στις ενορχηστρώσεις] και Bill Callaghan έχουν κάνει τον ήχο της πλούσιο και το έργο της σοκαριστικά ολοκληρωμένο. Ο Steve Albini ηχογράφησε την άρπα και τη φωνή, ο Jim O’ Rourke φρόντισε για τα mixes και το αποτέλεσμα θύμιζε τις δουλειές της Bjork.
Xela-The Dead Sea [Type]
Κλειστοφοβική ορχηστρική μουσική που αποκαλύπτει στιγμές απόλαυσης, αλλά και τρομακτικά στιγμιότυπα που θυμίζουν ηχητική συνοδεία από ταινία τρόμου. Ακριβώς όπως και το εξώφυλλο. Ακουστικά όργανα και ηλεκτρονικοί ήχοι μπλέκονται σε ένα αποτέλεσμα οδυνηρό, αλλά τόσο καθηλωτικό που είναι δύσκολο να αντισταθείς. Ο John Twells που κρύβεται πίσω από το όνομα Xela είναι ο ιδρυτής της Type.
Burial-Burial [Hyperdub]
Το dubstep ήταν το μουσικό ιδίωμα που το 2006 άρχισε να ξεφεύγει δειλά από το underground, κι αυτό ήταν το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ που παρουσιάστηκε στο είδος. Υπόκωφο μπάσο που δίνει ρυθμό, χαμηλές συχνότητες και dub σε αργές στροφές, σαματατζίδικα εφέ και σκοτεινές ατμόσφαιρες. Ακριβώς το αντίθετο απ’ την «παραληρηματική» δυστροφία της μουσικής των club της προηγούμενης δεκαετίας. Σποραδικά βασανιστικό, με τελικό αποτέλεσμα την κάθαρση. O μυστηριώδης τύπος από το Νότιο Λονδίνο που κρατάει κρυφή την ταυτότητά του ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη της χρονιάς και η αντιμετώπισή του από τα βρετανικά έντυπα θυμίζει αυτή που είχε ο Tricky με το ντεμπούτο του .
Junior Boys-This Is Goodbye [Domino]
Ένας θαυμάσιος ποπ δίσκος που αποτίει φόρο τιμής στην electro-pop των 80s και είδωλά τους, τους Depeche Mode, τους Scritti Politti, ακόμα και στους Kraftwerk χωρίς το αποτέλεσμα να ακούγεται ξεπερασμένο ή ρετρό. Ούτε περιττοί πειραματισμοί, ούτε τολμηρά εγχειρήματα δήθεν πρωτοπορίας. Το This Is Goodbye είναι ένας απολαυστικός δίσκος που ακούγεται απ’ την αρχή μέχρι το τέλος, πέρα από μόδες και αναβιώσεις.
Various Production-The World Is Gone [XL]
Πολυγραφότατοι, συνεχίζουν να βομβαρδίζουν με ποικιλόηχα singles –πάνω από 10 στη διάρκεια ενός χρόνου- τα οποία δεν δέχτηκαν να συμπεριλάβουν στο ντεμπούτο άλμπουμ τους. Εκτός απ’ το hater και sir. Μυστηριώδεις και αταξινόμητοι, με ήχο που φλερτάρει με ένα σωρό είδη του παρόντος, με εκπληκτική –ωστόσο- ομοιογένεια. Απ’ τα πιο ενδιαφέροντα αγγλικά σχήματα.
Belbury Poly-The Owl’s Map [Ghost Box]
Μουσική από άλλη διάσταση, από απροσδιόριστο χρόνο, που μοιάζει να έχει έρθει απ’ το μέλλον κι ας έχει στοιχεία από μεσαιωνική μουσική και είναι φτιαγμένη από ηλεκτρονικά όργανα. Ένας αριστουργηματικός δίσκος, που δεν μοιάζει με καμία άλλη κυκλοφορία της εποχής, «ένα αμήχανο μίγμα του αρχαίου και του μοντέρνου» όπως το χαρακτηρίζουν οι ίδιοι, δημιουργώντας έναν καινούργιο όρο για να τον κατατάξουν: «hauntology». Απ’ την εταιρία-ορισμό της υψηλής αισθητικής, την Ghost Box.
Johann Johannsson-Ibm 1401, a User’s Manual [4AD]
Ο δίσκος ωδή σε έναν νεκρό υπολογιστή –στον ξεπερασμένο ibm 1401 του 1964- είναι η καλύτερη δουλειά του Johannsson μέχρι τώρα, ένα μεγαλειώδες έργο χωρίς εξάρσεις, που αναπτύσσεται σε πέντε συμφωνικά μέρη, απέριττα, κινηματογραφικά, με έντονα λυρικά μέρη, άκαμπτα, σε «ευθεία» γραμμή, σαν ένδειξη καρδιογράφου στο μηδέν. Ταυτόχρονα και η πιο ενδιαφέρουσα κυκλοφορία της 4AD των τελευταίων χρόνων.
Root 70-Heaps Dub [Non Place]
10 κομμάτια με διάρκεια ακριβώς 5 λεπτά το καθένα, βασισμένα σε συνθέσεις των Flanger και Burnt Friedman & The Nu Dub Players, παρουσιασμένα απ’ το ιδιότυπο αυτό jazz κουαρτέτο, με στοιχεία ρέγγε, dub, ψηφιακούς θορύβους, γλυκές μελωδίες και latin-jazz ρυθμούς που όσο περνάνε τα λεπτά κορυφώνονται, σε ένα δίσκο μοντέρνας, απολαυστικής jazz.
Επίσης:
OM-Conference of The Birds
The Fiery Furnaces-Bitter Tea
Soso-Birthday Songs
Sinoia Caves-The Enchanter Persuaded
Matmos-The Rose Has Teeth In The Mouth Of a Beast
Richard Youngs-Summer Wanderer
Hot Chip-The Warning
Entrance-Prayer of Death
Annuals-Be He Me
Grails-Black Tar Prophecies vols 1, 2, 3

=|||||=


mikael delta-einstein’s dream
isan-lent et douloureux
max and harvey-sleep
modern institute-reginatta della techno
various production-lost
blackdown-crackle blues (burial remix)
burial-distant lights
boxcutter- tauhid
blackdown-lata
pinch-qawwali
000-sans collinder
shackleton-majestic visions
coki-haunted
timeblind-ontological ground of being
ricardo villalobos-fizheuer zieheuer pt. 1

to tracklist και νέο link με το mix [το ίδιο mix].

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2006

γκρικ ριβιού


20 άλμπουμ [με αλφαβητική σειρά]
absent without leave-bon voyage
bellerophone-11 songs for polaroids and playmobils
biomass-market
cayetano-focused
dani joss-shaper of form
expert medicine-swimming lessons
gardenbox-last resort
θανάσης παπακωνσταντίνου-βροχή από κάτω
κόρε ύδρο-φτηνή ποπ για την ελίτ
κωνσταντίνος βήτα-2
liberto-lullaby
lost bodies-brutal
mikael delta-forbidden poetry
neon-au theatre ses sons imaginaries
night on earth-night on earth
παύλος παυλίδης & b-movies-άλλη μια μέρα
peekay tayloh-centrifugal
simon bloom-real shadows
spyweirdos-wetsound orchestra
sunset blvd.-tell me about america
5 συλλογές
bits of quartz glitter-various
burnt festival 2006-various
non linear views-various
these wave sounds in silence-various
yuria 2005-various
3 singles
dread astaire-take time to hate me ep
monika-are you coming with us?/chris setel-regardless
zebra tracks-silicone valley/borealis fallacia
ένα περιοδικό
δημοσιοϋπαλληλικό ρετιρέ-ύμνος στον εχθρό μου/μόνος στο παράθυρο

μπαμ μπαμ


χούλοτ, χουλότ, χιλότ, χάλοτ, χυλό, όλες τις πιθανές εκδοχές τις έχω ακούσει μέσα σε ένα χρόνο. και μπορεί να είναι διασκεδαστικό να σε ζητάνε στο τηλέφωνο με όλα τα παραπάνω [ακόμα και τώρα, μετά από τόσο καιρό], τίποτα όμως δεν συγκρίνεται με αυτή την ετικέτα με την απίθανη προσφώνηση. ήταν κολλημένη πάνω σε ένα φάκελο που έλαβα πρόσφατα.
μάη νέιμ ιζ μεσιέ. ιλό μεσιέ.
m.hulot changed my life. [κυριολεκτικά].
μπαμ μπαμ-σίστερ νάνσι

γουόρχολ


κυκλοφορεί από την προηγούμενη εβδομάδα στα βιβλιοπωλεία η φιλοσοφία του γουόρχολ στα ελληνικά. ποτέ δεν υπήρξε συμπάθειά μου, το αντίθετο θα έλεγα, ήταν μια μορφή που πάντα αντιπαθούσα.
ούτε με τρέλαιναν ποτέ τα έργα του.
ακόμα κι η μπανάνα στο πρώτο άλμπουμ των velvet underground ή το φερμουάρ στο sticky fingers δεν είναι απ' τα εξώφυλλα που θα διάλεγα ποτέ σαν αγαπημένα μου [όσο εντυπωσιακά κι αν ήταν, κι ας έχουν σημαδέψει μια ολόκληρη εποχή].
πάντα τον θεωρούσα υπερβολικό και διεστραμμένο. και ήταν και τα δύο. τον θεωρούσα και υπερκετιμημένο, αλλά αυτό είναι εύκολο να το πεις για τον καθένα αν δεν γνωρίζεις το έργο του.
δεν είχα ποτέ ασχοληθεί με τον γουόρχολ. ασχολήθηκα το καλοκαίρι, που διάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο.
και ανακάλυψα ότι εκτός από αβαντ γκαρντ κινηματογραφιστής [με ταινίες που μόνο παράνομα μπορείς να βρεις προς το παρόν -υπάρχουν πάντως στα torrents οι περισσότερες] και "πάπας της ποπ-αρτ", εκτός από δημιουργός ενός περιοδικού που ξεκίνησε σαν φανζίν και κατέληξε απ' τα σημαντικότερα νεοϋορκέζικα έντυπα κάποια στιγμή, το interview, εκτός από ψυχή του studio 54 [βουτηγμένο στη διαφθορά και στην ακολασία, εμβληματικό, και αναπόφευκτα πετυχημένο] ήταν επίσης ένας άνθρωπος που είχε υποφέρει πολύ, είχε φτάσει πολύ κοντά στο θάνατο, είχε επιβιώσει και ξεχωρίσει σε ένα περιβάλλον έντονου ανταγωνισμού όπως ήταν η Νέα Υόρκη των 60s και των 70s, που είχε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον ως προσωπικότητα απ' ότι ως καλλιτέχνης. Δεν μπορείς να διαχωρίζεις τον καλλιτέχνη απ' τον άνθρωπο επιμένει ένας φίλος μου, δεν γίνεται.
δεν ξέρω αν γίνεται.
οι μαγνητοφωνημένες συζητήσεις του στο τηλέφωνο με τη συνεργάτιδά του, ή οι μονόλογοι που έγραφε στο μαγνητόφωνο κυρίως την ώρα των μετακινήσεων -και αποτελούν το υλικό του βιβλίου "η φιλοσοφία του άντυ γουόρχολ"- έχουν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον απ' ότι έχει σχεδόν ο,τιδήποτε άλλο άφησε πίσω του. δεν είναι διαφορετικό απ' τα υπόλοιπα, ίδιο ύφος, το ίδιο ελλειπτικό και στεγνό με τα έργα του, δεν αποκαλύπτει έναν άλλο γουόρχολ που σε ξαφνιάζει.
είναι μαζεμένες όλες οι απόψεις του για τις εκφάνσεις της ζωής, για τη φήμη, το σεξ, το χρήμα, το φαγητό, κι άλλα πολλά. όλες τις πλευρές τις καθημερινότητάς του με σχόλια σύντομα, "συμπυκνωμένα" και ευφυή. η φιλοσοφία του από το a στο b και πάλι από την αρχή, ό,τι ακριβώς λέει και ο τίτλος του.

Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2006

tarnation is back

χαράς ευαγγέλια για όλους αυτούς που είχαν αγαπήσει τους tarnation. η paula frazer επιστρέφει με νέο δίσκο με το συγκρότημα που την έκανε γνωστή, δέκα χρόνια μετά το mirador. με την ίδια κάντρι-φολκ, φωνάρα όπως πάντα, με την ίδια ανατριχιαστική φωνή με του game of broken hearts. στη σελίδα της στο myspace παρουσιάζει τον εαυτό της με τα δικά της λόγια:
I grew up in Sautee Nacoochee Georgia and Eureka Springs Arkansas. My father was a minister and my mother taught piano and played organ in the church so I grew up singing in the church choir and playing piano and guitar. I was playing guitar and singing in various bands in Arkansas and then went to San Francisco when I was 18 to visit a friend and ended up staying and playing in bands like Frightwig, Pleasant Day, Trial, Faith No More (guest guitarist for one show), Virginia Dare, Cloiter etc.... I went back to Arkansas for a while and then came back to San Francisco and started Tarnation in 1991. First I played solo for the first few years with friends sitting in with me sometimes. In 1994 Nuf Sed put out the first Tarnation record "I'll Give You Something to Cry About". 4AD picked up the record and put additional songs on it and called it "Gentle Creatures" released in 1995. 4AD and Reprise put out my next record in 1997 called "Mirador". Then I dropped the Tarnation name for a while and put out 3 records on Birdman Records under my name - "Indoor Universe", "A Place Where I Know" and "Leave The Sad Things Behind". I have a new record coming out under the name Tarnation in Feb 2007 on Birdman Records
το άλμπουμ έχει τίτλο now it's time, το συγκρότημα λέγεται πια paula frazer and tarnation και το κομμάτι λέγεται i'll never know. κυκλοφορεί τον φεβρουάριο. το game of broken hearts είναι εδώ [αυτό το τραγούδι ποτέ δεν το χόρτασα].

big family


βλέποντας τα επεισόδια του πρώτου κύκλου του big love με τον bill και το χαρέμι του: τις τρεις γυναίκες του και τα 7 παιδιά τους να ζουν κάτω απ' την ίδια στέγη αρμονικά, σχεδόν ονειρεμένα [η σειρά ασχολείται με ένα από τα θέματα ταμπού στην αμερική, την πολυγαμία των μορμόνων] συνειδητοποίησα ότι αυτό που αντιμετωπίζεται τόσο εχθρικά από την συντηρητική επαρχιώτικη κοινωνία της αμερικής, εδώ μπορεί να γίνει [απλά] αφορμή για σχόλια. ένα μήνα, δύο, άντε τρεις, μετά όλοι το συνηθίζουν. άντε να σε βγάλουν σε κανένα παράθυρο οι γκιόσες των μεσημεριάδικων, αλλά η αντιμετώπιση του άντρα που ζει με δυο γυναίκες είναι διαφορετική, για την ακρίβεια δεν τρέχει μία. όχι της γυναίκας που ζει με δύο άντρες, αυτό δεν γίνεται [διότι ποιος άντρας δέχεται να μοιραστεί τη γυναίκα του, κι αν δεχτεί, είναι άντρας αυτός;].
όταν άρχισα να βλέπω το σίριαλ, το πρώτο που σκέφτηκα είναι τι να μας πει το big love, όταν υπάρχει κάποιος [τυχερός; άτυχος;] εδώ παραδίπλα μου -σιγά να μην πω πού, να τρέχουν οι τατιάνες- ο οποίος ζει με δυο γυναίκες, αδελφές, έχει παιδιά και με τις δύο και δεν ενόχλησε ποτέ κανέναν, δεν κινδύνεψε ποτέ να χάσει τη δουλειά του [απεναντίας], τα παιδιά του μεγαλώνουν σαν αδέλφια και είναι για όλους ο μάγκας κι ο καραμπουζουκλής, που συντηρεί τόσα στόματα και τα βγάζει πέρα με δυο γυναίκες. ούτε εκκλησιαστικές οργανώσεις έχουν τολμήσει να του κάνουν επίσκεψη, ούτε έχει σκανδαλιστεί κανείς όπως οι εργαζόμενοι στην εταιρία του bill και οι ηθικοί, θρησκόληπτοι γείτονες που δημιουργούν στον μορμόνο προβλήματα.
βέβαια, ο γείτονάς μου δεν είναι ούτε μορμόνος, ούτε ευαγγελιστής, είναι χριστιανός ορθόδοξος, με έναν επίσημο γάμο, απλά του προέκυψαν και δυο παιδιά με την αδελφή της γυναίκας του.
πριν από μερικά χρόνια οι
ορθόδοξοι συντοπίτες μου πλάκωσαν με ρόπαλα και εξαπτέρυγα τους "αντίχριστους" ευαγγελιστές, γιατί γαύγιζαν την ώρα της λειτουργίας και τους χάλαγαν την ησυχία καλοκαιριάτικα [η εκκλησία έφυγε από κει -έφυγε εντελώς, δεν ξέρω πού πήγε- και στη θέση της έγινε μια υπέροχη pub].
ήθελα απλά να δηλώσω ότι είμαι υπέρ της πολυγαμίας, ειδικά όπως παρουσιάζεται στο σίριαλ, τώρα μου'ρθε στο μυαλό και μια είδηση απ' τις εφημερίδες της αγγλίας για κάποιον τεμπελχανά με τέσσερις γυναίκες και έντεκα παιδιά που ζούσε μια χαρά με τα λεφτά της πρόνοιας, σε μια σπιταρόνα που ως μονογαμικός ποτέ δεν θα αποκτούσε.
χαρά στο κουράγιο τους.
το σίριαλ είναι καλογυρισμένο και έχει μπόλικο σεξ [καμια σχέση με τα οικογενειακά σίριαλ που μας μεγάλωσαν. στο μικρό σπίτι στο λιβάδι ή στην οικογένεια γουόλτον ο μπαμπάς με τη μαμά δεν είχαν γαμηθεί ποτέ, σε κανέναν έφηβο δεν σηκωνόταν την ώρα της ξυλοκοπτικής, κανείς δεν λέρωνε τα σεντόνια του από wet dreams, σε κανέναν δεν πέρναγε απ' το μυαλό το σεξ 400 φορές την ημέρα]. α, παίζει και η chloe sevigny το ρόλο της ζηλιάρας μορμόνας -μία εκ των τριών συζύγων. ρεαλιστικοί διάλογοι και "πραγματικοί" χαρακτήρες, το ζήλεψα.
αμάν πια αυτοί οι αμερικάνοι με τα καλά σίριαλ...

dread astaire


December, 26 2006 [which means tonight] @ SOUL STEREO
Evripidou 65 Psirri, Athens,
Cost: Free
η συνέντευξή τους εδώ

high voltage+

ζωντανά στο μπρίξτον


η πρώτη ώρα απ' το live του dj shadow στο brixton academy. απ' τις καλύτερες εμφανίσεις που έχει κάνει ποτέ. σε εξαιρετικής ποιότητας ηχογράφηση. το λινκ θα υπάρχει από αύριο το πρωί στα σχόλια και θα βρίσκεται εκεί μέχρι την πέμπτη για όποιον ενδιαφέρεται, για ευνόητους λόγους. είναι ακόμα καλύτερο απ' το in tune and on time...

Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2006

the promise


θες επειδή ξεκίνησε αυτή νοσταλγία για τα late-eighties χθες το βράδυ, θες επειδή είναι χριστούγεννα και με τη βαρυστομαχιά δεν μπορείς ν' ακούς ούτε σκληρά, ούτε πειραματικά, όλη μέρα παίζουν κομμάτια που μου πάντα μου άρεσαν, αλλά ποτέ δεν είχα αξιωθεί ν' αποκτήσω. μέχρι και το heart and soul των θυμήθηκα και κατέβασα σήμερα. όχι των joy division, των t'peau!
αυτούς τους έλεγαν when in rome και το the promise εκτός από γκραν σουξέ ήταν και γαμώ τα κομμάτια. κι αυτοί εξαφανίστηκαν αμέσως μετά, αλλά μήπως έλειψαν και σε κανέναν; [προσοχή στη μαλούρα του τραγουδιστή, εϊτίλα και κακό, ίδια με του συχωρεμένου των inxs].
η πιο κουφή είδηση που άκουσα χθες ήταν από ένα φίλο που μου ανακοίνωσε ότι έχασαν το τρένο τους. ε, και, δεν μπορούσατε να πάρετε το επόμενο; ήταν η απάντηση.
δεν κατάλαβες, χάσαμε το τρένο μας, το είχαμε αγοράσει απ' τη ρουμανία κι ενώ είχε ξεκινήσει κι ερχόταν, κάπου στο δρόμο εξαφανίστηκε! [έχουν εταιρία κατασκευαστική και το τρένο θα το χρησιμοποιούσαν για μεταφορές, κάτι τέτοιο]. έψαχνα να βρω το τραγούδι του μητροπάνου να του αφιερώσω, κάνε κάτι λοιπόν, να χάσω το τρένο, αλλά δεν ήξερα τον τίτλο και δεν έβγαινε στο slsk. ας βολευτεί μ' αυτό. και καλά ξεμπερδέματα...
the promise-when in rome

the legend


τώρα καταλαβαίνω από πού έχει κλέψει το μουστάκι ο heimkurst [νόμιζα ότι προσπαθούσε να μοιάσει στον hazelwood].
για το πόσο σημαντικός ήταν ο james brown στην εξέλιξη της μαύρης μουσικής [και γενικότερα, αλλά το χιπ χιπ χωρίς τα samples απ' τον ήχο του δεν θα ήταν ίδιο] θα μιλήσουν οι ειδικοί. μέγιστος. τι να πει κανείς για τον brown των 70s που να μην είναι λίγο;
φαντάζομαι το επόμενο mojo θα τον τιμήσει δεόντως. όχι τίποτ' άλλο, αλλά πρόλαβε και έβαλε τον αύγουστο τη συλλογή-tribute jamesbrown'sfunkysummer με αυτό το αποκλειστικό κομμάτι [το οποίο είχε δώσει πρώτος ο μακμάνους] και τώρα δεν θα έχει τι να βάλει.
πρόλαβε κι ο brown να έρθει στο λυκαβηττό για τη χειρότερη εμφάνισή του στην ελλάδα, ένας θρύλος ωστόσο, ακόμα και στα χειρότερά του.
φαινόταν ότι είχε πολύ καταπονηθεί. δεν τον έφαγαν οι φυλακές και οι καταχρήσεις, τον έφαγε μια καρδιακή προσβολή.
ένα καλοκαιρινό post: no more money, just love.

get bucket

rip


James Joseph Brown, Jr. (May 3, 1933December 25, 2006) most commonly known as James Brown, was an African American entertainer who was recognized as one of the most influential figures in 20th century music. As a prolific singer, songwriter, bandleader and record producer, Brown was a seminal force in the evolution of gospel and rhyth and blues into soul and funk. He left his mark on numerous other musical genres, including rock, jazz, reggae, disco, dance and electronic music, afrobeat, and hip-hop music.
Brown began his professional music career in
1953 and skyrocketed to fame in the late 1950s and early 1960s on the strength of his thrilling live performances and a string of smash hits. In spite of various personal problems and setbacks, he continued to score hits in every decade through the 1980s. In the 1960s and 1970s Brown was a presence in American political affairs, noted especially for his activism on behalf of African Americans and the poor (as well as his outspoken support for Richard Nixon).
Ο James Βrown πέθανε χριστουγεννιάτικα, james brown is dead, ακούγεται σαν τίτλος απ΄το tekno κομμάτι των L.A. Style,
Θεός σχωρέστον. Το σίγουρο είναι ότι πιο εύκολα θα τον συγχωρέσει ο Θεός απ' τις συζύγους που είχε σφαλιαρίσει, το είχε μακρύ το χέρι ο συχωρεμένος. Κοτζάμ νονός της σόουλ, να μην έριχνε και καμια φάπα; Έζησε καλά, χόρτασε γυναίκες και ταξίδια κι άφησε πίσω του ένα σωρό παιδιά. Και σπουδαία κομμάτια. Goodbye μεγάλε, μόλις πέρασες στην ιστορία.

rose garden


δεν ξέρω αν ήταν απ' το κρασί, αλλά όταν άκουσα χθες το βράδυ [μετά από πολλά χρόνια, 18; σχεδόν] αυτό το κομμάτι που χρησιμοποιεί το ρεφρέν του rose garden συγκινήθηκα σαν χαζός, τόσο πολύ που δεν μπορούσα να μιλήσω. δεν μου θυμίζει τίποτα συγκεκριμένο αυτό το κομμάτι, μόνο μια εκπομπή του peel που το είχε παίξει στο ξεκίνημά της, σχολιάζοντας: "να ένα ωραίο κομμάτι απ' τα charts'. -ήταν λογικό να του αρέσει του peel, τα φωνητικά θύμιζαν τον bernard sumner των new oder. κι αυτή τη λεπτομέρεια, απορούσα πού στο καλό την είχα κρυμμένη μέσα στο κεφάλι μου τόσα χρόνια, και γιατί εμφανίστηκε χθες. μετά έσπαγα το κεφάλι για ώρες να θυμηθώ πώς τους έλεγαν και ποιος ήταν ο τίτλος του τραγουδιού. κανείς δεν θυμόταν. και κανείς δεν νοιαζόταν, επίσης. σήμερα το πρωί ξύπνησα με τον τίτλο έτοιμο, i beg your pardon. και τους έλεγαν kon kan. δεν είχαν κάνει τίποτα άλλο. τουλάχιστον δεν έκαναν άλλη επιτυχία. εδώ είναι το βίντεο για το κομμάτι,
εδώ το rose garden της lynn anderson
κι εδώ το i beg your pardon.
I beg your pardon,
I never promised you a rose garden.
I could sing you a tune or promise you the moon,
But if that's what it takes to hold you,
I'd just as soon let you go, but there's one thing I want you to know.
You better look before you leap, still waters run deep,
And there won't always be someone there to pull you out,
And you know what I'm talkin' about.
So smile for a while and let's be jolly:
Love shouldn't be so melancholy.
Come along and share the good times while we can.
I beg your pardon,
I never promised you a rose garden.
Along with the sunshine,
There's gotta be a little rain sometimes.

drog_A_tek live @ trianon 17.12.06


το βίντεο είναι του cheshire cat. τα ηχητικά αποσπάσματα είναι ηχογραφημένα εξωτερικά, η ποιότητα κακή [τους αδικεί, γιατί δεν ακούγονται όλα τα όργανα, ούτε το beat] αλλά παίρνεις μια γεύση...
μέρος πρώτο

Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2006

[with ♥]


Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Υγεία. Και αγάπη.
[Αη-Βασίλη και κανένα ψιλό, γιατί κανένα απ' τα δύο δεν τρώγεται].
το σκίτσο είναι του κώστα χαϊδαλή.κι αυτό χριστουγεννιάτικο δώρο.

standing in the way of control


πρέπει να κλείσει επειγόντως κάποιος τους gossip για να τους φέρει στην ελλάδα για live. πριν γίνουν απλησίαστοι. αυτή η χοντρούλα που ποζάρει γυμνή σαν τη mama cass μέσα σε λουλούδια [η mama cass είχε ποζάρει μέσα σε μαργαρίτες, στην περιβόητη πόζα του jerry schatzberg, το 1967] είναι η νέα μου αδυναμία. εδώ είναι το remix των le tigre σε ένα απ' τα singles της χρονιάς.

δε γκράηντερ-μαν

δεν ξέρω πόσα χρόνια έχει να γράψει τέτοιο τραγούδι ο nick cave. νομίζω ότι είναι το καλύτερό του απ' την εποχή του mercy seat. απόψε με έχει αποστομώσει. δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο, σήμερα το απόγευμα μιλούσα με μια φίλη και τον θάβαμε κανονικά, ότι το έχει παρακάνει με τα live στην ελλάδα, ετοιμαζόμουν να γράψω "όχι άλλο cave, please".
αυτό είναι το νέο γκρουπ του, grinderman, και ένα τραγούδι συγκλονιστικό: electric alice. το άλμπουμ δεν το έχω ακούσει ολόκληρο ακόμα. ήταν το πρώτο τραγούδι που δοκίμασα και έχω ανατριχιάσει.
i'm the grinderman, in the silver rain, in the pale moonlight...
[τα πρώτα τρία λεπτά είναι σκέτος σπαραγμός].

γουίκι γκέρλ

επειδή το υποσχέθηκα, αυτό είναι το τραγούδι που ακούγεται στο τέλος της ταινίας του αλέξανδρου βούλγαρη, ροζ. το τραγούδι της senazana. τραγουδάει η rommana lobats. [η μουσική είναι του αλέξανδρου].

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2006

πούμπλι

το πρώτο dvd της masters of the cinema που είναι "μη διαθέσιμο", το the savage innocents του nicholas ray, [το οποίο είναι το φιλμ που ενέπνευσε τον bob dylan να γράψει το τραγούδι "the mighty quinn" (aka "quinn the eskimo")], υπάρχει στα μαγαζιά του κέντρου -της αθήνας- και σε λογική τιμή. δεν είναι η καλύτερη ταινία του ray, αλλά αξίζει. άγνωστο γιατί σταμάτησε να την βγάζει η eureka!, στο site της πάντως δεν υπάρχει. ούτε καν για να διαβάσεις τα στοιχεία που έδιναν μέχρι πριν από λίγο καιρό.
όποιος ενδιαφέρεται, ας βιαστεί. βρήκα δύο κόπιες γύρω στα 30 ευρώ [η κάθε μία].

αερικό

το πιο όμορφο τραγούδι στο διάφανο του θανάση παπακωνσταντίνου είναι το αερικό, που τραγουδάει ο φώτης σιώτας.
όλα του κόσμου τα πουλιά, όπου κι αν φτερουγίσαν
όπου κι αν χτίσουν τη φωλιά, όπου κι αν κελαηδήσαν
εκεί που φτερουγίζει ο νους, εκεί που ξημερώνει
μαργώνουν τα πουλιά της γης κι ούτ' ένα δε ζυγώνει.
σαν αερικό θα ζήσω, σαν αερικό...
αερικό

fav tracks # 2



be quiet mr. heart attack-liars

fav tracks # 3



chapel hill-cex

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2006

fav tracks # 4


dividing island ii-lansing dreiden

forbidden poetry


είναι ακόμα νωρίς, αλλά έχω την αίσθηση ότι πρόκειται για τον καλύτερο δίσκο που έχει κάνει ο μιχάλης δέλτα μέχρι τώρα. ένα downtempo αριστούργημα, χωρίς τους χορευτικούς ρυθμούς που μας είχε συνηθίσει, βαθιά συναισθηματικός, με κομμάτια σαν κι αυτό, που λέγεται το όνειρο του αϊνστάιν και ανοίγει το άλμπουμ, μουσική για σύννεφα και για βροχή.
έχει κι ένα κομμάτι για την rainman, νομίζω ότι είναι το πρώτο που γράφεται για κάποια μπλόγκερ, της έχει αφιερώσει και ολόκληρο το άλμπουμ, ε,ρε μεγαλεία [ελπίζω να μην με σκοτώσει που το αποκαλύπτω].
στο τσέλο είναι ο βελιώτης, ο coti έχει κάνει το mastering, το artwork είναι καταπληκτικό. δισκάρα. μου θυμίζει μια βραδιά με πολύ κλάμα όταν το πρωτάκουσα [όχι δικό μου, δεν μπορώ να κλάψω εύκολα ο αναίσθητος] και δεν γινεται να μην το θεωρώ το λιγότερο συγκινητικό.

τρώγοντας χορτόσουπα


2,5 ευρώ η ρίζα η μαραθόριζα για τη χορτόσουπα [που ο μανάβης δεν ήξερε τι είναι, γιατί στα ελληνικά τη λένε φινόκιο], δεν ξέρω αν είναι λίγα ή πολλά, γιατί ποτέ δεν είχα αίσθηση του χρήματος, είμαι απ’ αυτούς που δεν ξέρουν πόσο κάνει ένα λίτρο γάλα ή ένα κιλό ψωμί. Συνήθως δίνω τα λεφτά και παίρνω ρέστα και στο σουπερμάρκετ θα πρέπει να είμαι το πιο εύκολο θύμα, ποτέ δεν έχω τσεκάρει τις τιμές, ούτε τι με χρεώνουν στο ταμείο. Για μία σακούλα λαχανικά 35 ευρώ μου φάνηκαν πολλά σήμερα, θα μου πεις κι εσύ τι τις ήθελες τις μαραθόριζες, αγόρασε πατάτες και κρεμμύδια. Η αλήθεια είναι ότι τέτοια αγόρασα. Και κάτι ψιλά για να νοστιμίσει η χορτόσουπα, γιατί πώς να τα φας τα βραστά λαχανικά σκέτα με νερό, ούτε κύβο ούτε κρεατικό, απαγορεύονται, καθότι οδεύεις ολοταχώς προς καρδιακή προσβολή. 240 η χοληστερίνη.
Κανόνισε κακομοίρη μου σε δέκα χρόνια να χρειάζεσαι μπαϊπάς [είναι και φίλος σου ο γιατρός, είναι φίλος αυτός;] και ξέρεις πόσο στοιχίζουν;
Ξέρω. Σχεδόν όσο ένα αυτοκίνητο. Έκανε ο πατέρας μου πριν από 5 χρόνια.
Σκάσε λοιπόν και πρόσεχε τι τρως, γιατί θα μείνουν τα παιδιά σου ορφανά.
Και ξεκίνα να μαζεύεις λεφτά για την εγχείρηση.
[Τα παιδιά μου; Ποια παιδιά μου;]

Αυτό είναι το 2 απ’ τον ομώνυμο δίσκο του Κωνσταντίνου Βήτα με τη μουσική της παράστασης.
Μόλις κυκλοφόρησε. Κι εδώ περισσότερα.

fav tracks # 5


trois gymnopedies no. 1_lent et douloureux-isan

fav tracks # 6




arpattack-mochipet

fav tracks # 7




luv u-various production

fav tracks # 8



sour smoke-comets on fire

fav tracks # 9



woman on the screen-boris

fav tracks # 10



the driller-wolf eyes

fav tracks # 11



digitalis-zombie

better and better and better





ήταν μια υπέροχη βραδιά. έξω παγωμένη, η πρώτη πραγματικά χειμωνιάτικη βραδιά, αλλά μέσα το κλίμα ήταν θερμό -κι όσο περνούσε η ώρα γινόταν καυτό. τα είχε όλα. γεμάτο το gagarin, πολύ καλό ήχο [επιτέλους -το "επιτέλους" γιατί ήταν πρώτη φορά που ήταν τόσο καλές οι συνθήκες για ελληνικά γκρουπ], ένταση, ενθουσιασμό, και πολλή δουλειά απ' την πλευρά των σχημάτων. που φαινόταν. ήταν η καλύτερη εμφάνιση και των τριών και μία από τις καλύτερες συναυλίες που έγιναν τα τελευταία χρόνια, και όχι μόνο από ελληνικά γκρουπ. οι my wet calvin ντυμένοι με κοστούμια -ο ένας ποντικός και ο άλλος...φράουλα- έπαιξαν μπροστά σε ένα σκηνικό μεσαιωνικού κάστρου, θύμιζαν τις μέρες του κιθαριστικών γκρουπ της αγγλικής σκηνής τις μέρες του θορύβου, jesus and mary chain, my bloody valentine, τότε, στα τέλη των 80s-αρχές 90s. το hilight τους ήταν το καταπληκτικό κομμάτι sweet n' sour απ' το νέο ep που μοίρασαν χθες. κι η απορία παραμένει: πού τις βρήκαν όλες αυτές τις τρίχες που υπάρχουν στο σακουλάκι στο εξώφυλλο;
η μόνικα καλύτερη από ποτέ, με σφιχτοδεμένο συγκρότημα, νέα κομμάτια που ξεφεύγουν από τις γνωστές μπαλάντες της, πιο δυναμικά και groovy. οι δύνατές στιγμές της πάντως ήταν το νέο κομμάτι i'm not young in my youth [που υπάρχει στη συλλογή του δημήτρη παπασπυρόπουλου, one dream closer] και το over the hill που ξεσήκωσε. ήταν κι η πρώτη φορά που ήταν performer, και όχι απλά μουσικός που στέκεται στο πιάνο και τραγουδάει, ή παίζει κιθάρα καθιστή. η μόνικα χθες εμοιαζε με την p j harvey. είμαι πολύ περίεργος να δω τι θα μπορέσει να καταφέρει σε μια χώρα που οι πιο πολλοί που αξίζουν πάνε χαμένοι.
οι mary and the boy ήταν τόσο σκοτεινοί και gothic που η sadie κόντευε να πάθει παραλήρημα [δεν μπορώ να μεταφέρω ακριβώς τις εκφράσεις της γιατί προσπαθώ να διατηρώ το blog στα όρια της ευπρέπειας. κάτι πάντως έπαθε με τη mary]. αν γράψω τώρα ότι η mary είναι η πιο αισθησιακή παρουσία στην ελληνική σκηνή θα αδικήσω τη φωνή της [είναι πάντως. deadly sexy]. ξεκίνησαν με μια τρομακτική διασκευή στο "αγάπη που' γινες δίκοπο μαχαίρι" και συνέχισαν με κάτι industrial electro που τους πάνε πολύ. επίσης, ο ελληνικός στίχος τους πάει ακόμα περισσότερο, η διασκευή στη βέμπο και στο κομμάτι του θεοδωράκη στο τέλος ήταν οι κορυφαίες στιγμές τους. οι mary and the boy είναι από τα κορυφαία σχήματα που διαθέτει η αθήνα αυτή τη στιγμή. ακόμα κι αν δεν τους άντεχες, ακόμα κι αν τους βρίζεις, οφείλεις να τους δεις να παίζουν ζωντανά. έχουν γίνει πια τόσο καλοί, που είναι πραγματική εμπειρία. αυτή η υπερέκθεση στο φανατικό κοινό τους με τα συνεχόμενα live, τελικά, τους έχει μόνο ωφελήσει. εξαιρετικό ντουέτο, που γίνεται όλο και καλύτερο όσο περνάει ο καιρός. πρέπει να είσαι πολύ άδικος για να μην τους το αναγνωρίσεις.

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2006

my wet calvine

απ' το [πραγματικά εξαιρετικό] ep των my wet calvine, hercut, που θα μοιράσουν απόψε στο live. το κομμάτι που θυμίζει jesus and mary chain λέγεται sweet n' sour. ένα από τα καλύτερα τραγούδια που ακούστηκαν από ελληνικό γκρουπ φέτος.
σε λίγη ώρα στο gagarin.

fav tracks # 12


following the death of her-panda & angel [αν και το ohio december 24th είναι πιο ωραίο τραγούδι]

fav tracks # 13


people-j dilla [απ' το τελευταίο άλμπουμ του donuts, λίγο πριν πεθάνει από την σπάνια αρρώστια του αίματος. το κομμάτι του eddie kendricks]

fav tracks # 14



sounds like-shoreline

fav tracks # 15




lata-blackdown

fav tracks # 16


sleep-max and harvey

fav tracks # 17



silence on a crowded train-entrance