Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2006

2l8


τα b sides των radiohead είναι 47. μερικά είναι τόσο ωραία κομμάτια, που απορείς γιατί τα κράτησαν τόσο καιρό "θαμμένα" στα singles που λίγοι πια αγοράζουν. αυτό εδώ έχει τίτλο i want none of this και και είναι καλύτερο από οτιδήποτε υπήρχε στο τελευταίο τους άλμπουμ. κομματάρα. μόνο με πιάνο και τη φωνή του york. [και κάτι χορωδιακά στο βάθος...].

fleshlight

Πάντα πίστευα πως αυτά είναι για αποτυχημένους ανήμπορους και άχρηστους στο κοινωνικό σύνολο υπάνθρωπους που φοράνε τα προφυλακτικά με ραβδώσεις ανάποδα όταν τραβάνε μαλακία και που δεν θα έχουν ποτέ την ευκαιρία να κανουν κανονικό σεξ. Γελάσαμε όλοι όταν μου το έκαναν δώρο, κάποιοι έβαζαν το δάχτυλό τους μέσα για να δουν πόσο μαλακό και ζεστό είναι, κάποιοι άλλοι χρησιμοποιούσαν τη δόνηση σαν μασάζ για να ξεκουράσουν το σβέρκο τους, ενώ ένας το έβαλε και στη μύτη του για να το μυρίσει. Fuckin’ freaks.
Τις πρώτες μέρες το άφησα επιμελώς σε εμφανές σημείο στο σαλόνι για να μην δημιουργήσω υποψίες, και μετά από λίγες μέρες το έβαλα σε ένα ντουλάπι της κουζίνας. Κάθε φορά που έφτιαχνα καφέ όμως, κάθε φορά που έψαχνα κανέλα για να βάλω στο ρυζόγαλο, το έβλεπα εκεί, να δεσπόζει ανάμεσα σε δύο σακουλάκια τσαγιού (teabags), να με κοιτάει στα μάτια και να μου ψιθυρίζει ‘πάρε με, πάρε με επιβήτορα’.
Ένα βράδυ που γύρισα μεθυσμένος σπίτι δεν άντεξα, λύγισα. Άνοιξα το ντουλάπι, το έπιασα βίαια, το φόρεσα και έκανα τρελό και άγριο σεξ μαζί του, σαν να ήταν πουτάνα που την πλήρωνεις με την ώρα. Και μετά από 3 λεπτά τελείωσα. Και εκεί ήταν που άρχισε η ταπείνωση.
Εκεί καθόμουν, μόνος, με τα παντελόνια κατεβασμένα και ένα πλαστικό (και αρκετά λερωμένο πλέον) αιδοίο να δονείται πάνω στο πουλί μου. Σηκώθηκα και προχώρησα μέχρι το μπάνιο προσεχτικά για να μην λερώσω την μοκέτα, να μην αφήσω σημάδια της κατάντιας μου. Μπήκα στο μπάνιο, κοίταχτηκα στον μεγάλο καθρέφτη απέναντί μου και εκεί συνειδητοποίησα πως από όλα τα γελοία πράγματα που έχω κάνει, από όλες τις φορές που έχω μεθύσει και έχω φερθεί σαν μαλάκας, από όλα τα τραγικά ψέμματα που έχω πει σε γυναίκες και από όλες τις απατηλές δικαιολογίες που έχω χρησιμοποιήσει σε φίλους,
ΑΥΤΗ,
ΑΥΤΗ είναι η πιο εξευτελιστική στιγμή της ζωής μου.
Με μια μελαγχολία στο πρόσωπό μου σηκώθηκα, το έβγαλα από πάνω μου και το πέταξα μέσα στην μπανιέρα. Άνοιξα την βρύση να το ξεπλύνει όσο σκουπιζόμουν, όταν άκουσα τα κλειδιά στην εξώπορτα.
FUCK FUCK ΦΘΨΚ ΦΘΘΘΘΘΘΨΚ!
Μπήκα γρήγορα να κάνω ένα μπάνιο παρακαλώντας ο συγκάτοικος να είναι κουρασμένος ή με κάποια κοπέλα και να πάει κατευθείαν στο δωμάτιό του. Δέκα λεπτά αργότερα μπήκα με το μπουρνούζι μου στο σαλόνι σαν κλέφτης και άφησα βιαστηκά το μισητό εξάρτημα στο ντουλάπι, πάνω σε κάτι σακουλάκια από τσάι. Άλλωστε κανείς από εμάς, ή σχεδόν κανείς, δεν πίνει τσάι.
Ένα μήνα αργότερα άνοιξα το ντουλάπι και μεταξύ σοβαρού και αστείου φώναξα σε όσους βρισκόντουσαν στο δωμάτιο πως θα την πετάξω αυτή τη μαλακία. Κανείς δεν είπε τίποτα, αλλά για ένα δευτερόλεπτο, για ένα μικρό ασήμαντο δευτερόλεπτο, θα ορκιζόμουν πως είδα απογοήτευση στα μάτια του συγκάτοικού μου. Την απογοήτευση που σε πιάνει όταν χάνεις έναν καλό και πιστό φίλο.
[κλεμμένο από εδώ]

faust by jan svankmajer


το δεύτερο μέρος εδώ. και το τρίτο μέρος.

breaking news!


όπως αποκαλύπτουν ο κ. ευαγγελάτος με τον κ. τέρενς κουίκ στο προηγούμενο post, οι superta brigada που παίζουν απόψε στα yuria είναι οι drog_a_tek, free & cute, με κόκκινο κρασί και σουβλάκια*.
στις 9.30.
[*αυτά δεν είναι free, θα τα φάει ο καθένας μόνος του μετά το τέλος της συναυλίας].

pink


Απόψε, στο Δίαυλο [Δράκου 9, Κουκάκι, στο πεζόδρομο, στάση Συγγρού-Φιξ], στις 9.30 οι Night on Earth "in a silent way", μαζί με τον Boy και τον Palindrome. Με 10 ευρώ.

the books i love


Ξεκίνησαν να δουλεύουν μαζί πριν από 6 χρόνια σε μια μικρή γειτονιά του Μανχάταν, και κατάφεραν να θεωρούνται –μετά από τρία άλμπουμ– ένα από τα σημαντικότερα ντουέτα πειραματικού ροκ της σύγχρονης Αμερικής. Το τελευταίο τους “Lost and Sound”, μάλιστα, ψηφίστηκε απ’ το Wire ως το κορυφαίο άλμπουμ του 2005. Οι Books παίζουν κάτι εντελώς δικό τους, ένα υβρίδιο ηλεκτρονικής μουσικής και folk, με samples από ταινίες του Παζολίνι –χωρίς την παρεμβολή παραγωγών ή μηχανικών ήχου–, το οποίο κυκλοφορούν όπως ακριβώς ηχογραφείται στο οικιακό τους στούντιο με τα δικά τους μέσα. Η σύνθεσή τους “Tokyo”, απ’ το “The Lemon Of Pink” χρησιμοποιήθηκε στην πρόσφατη τηλεοπτική καμπάνια της “KnowHIVAIDS” στα αμερικάνικα κανάλια. Στην Αθήνα θα παρουσιάσουν παλιό και νέο υλικό, με ταυτόχρονες προβολές συγχρονισμένου βίντεο. Ακριβώς στην ώρα που έπρεπε να έρθουν.
Τhe Books, Κυριακή 3/12, €20, Bios, Πειραιώς 84, 210 3425 335

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2006

scattered


τροφική δηλητηρίαση. από μπιφτέκια. φακ. εφτά ώρες προσπαθούσα να τα βγάλω. εξάντληση. ήταν ένα εφιαλτικό ξημέρωμα. σήμερα κοιμόμουν όλη την ημέρα. κι ακόμα σέρνομαι.
με νέα οθόνη. 20άρα. η παλιά έγινε κάρβουνο από πτώση τάσης.
ένας χρόνος lifo. ο πιο έντονος. με κούραση, αλλά άξιζε τον κόπο.
can't get you out of my head. το τραγούδι της kylie απ' τους flaming lips. το μετατρέπουν σε ένα σπαρακτικό κομμάτι. ακόμα και το λαλαλα ακούγεται διαφορετικό.
σε ταξί στη λένορμαν. ο ταξιτζής γύρω στα 70. ξαφνικά, χωρίς να έχουμε ανταλλάξει κουβέντα, γυρίζει και μου λέει "φίλε έχω ξοφλήσει. δεν μπορώ πια να γαμήσω. αχρηστεύτηκα. τελεία. και παύλα". δεν ήξερα τι να του πω. συνεχίσαμε αμίλητοι μέχρι την ομόνοια. στο ραδιόφωνο σχολίαζαν το πενταπλό φονικό δι' ασήμαντον αφορμήν. το δυνάμωσε.
το mouchette του bresson και το toni του renoir σε remastered κόπιες. σε μαγαζιά του κέντρου. σχεδόν όσο στοιχίζουν και στα αγγλικά σάιτ. με τα μεταφορικά.
στο νέο wire παρουσιάζουν με τα καλύτερα λόγια το νέο άλμπουμ των texturizer [του βελιώτη και του coti δηλαδή].
το αφιέρωμα με τις δυσεύρετες ταινίες του τσεχοσλοβάκου σκηνοθέτη jan svankmajer μετακομίζει απ' το φεστιβάλ θεσσαλονίκης στο μικρόκοσμο.
όσο κι αν τα φυλάνε ως κόρη οφθαλμού, 4 νέα τραγούδια των kaiser chiefs διέρρευσαν στο slsk. πολύ καλύτερα απ' οτιδήποτε υπήρχε στο πρώτο άλμπουμ τους. στην αθήνα θα παίξουν όλο το νέο υλικό...

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2006

4 στα 20


στα 50 καλύτερα άλμπουμ του uncut για το 2006, στις πρώτες θέσεις υπάρχουν τα ακόλουθα:
01. bob dylan-modern times
02. scritti politti-white bread black beer
03. comets on fire-avatar
04. joanna newsom-ys
05. neil young-living with war
06. the arctic monkeys-whatever people say i am...
07. midlake-the trials of van occupation
08. hot chip-the warning
09. sufjan stevens-the avalanche
10. thom yorke-the eraser
11. flaming lips-at war with the mystics
12. bonnie "prince" billy-the letting go
13. lindsey buckingham-under the skin
14. cat power-the greatest
15. brightblack morning light-brightblack morning light
16. the raconteurs-broken boy soldiers
17. ali farka tourke-savane
18. css-cansei de ser sexy
19. beck-the information
20. burial-burial...
[4 στα 20, no bad at all]
[σχέδιο: κ. χαϊδαλής]

last night


[pix. αχιλλέας πολυχρονίδης]

δε ντέη άι χελντ τζουλιέτς ντραγκς


είχα την τύχη να κρατήσω για λίγο το κουτί του νεσκαφέ που η τζουλιέτ και οι λικς φυλάνε τα ντραγκς τους [δεν ξέρω με ποια έννοια, την ευρωπαϊκή ή την αμερικάνικη, πάντως το κράτησα για όση ώρα πόζαραν στη φωτογράφο]. όταν τέλειωσε η φωτογράφηση και το παρέδωσα συνειδητοποίησα ότι είχα χάσει την ευκαιρία να μάθω πού οφείλεται η αφύσικη ενέργεια στη διάρκεια του live [ή από ποιά αρρώστια πάσχει αν παίρνει φάρμακα].
κάτι πάντως πρέπει να παίρνει, γιατί στη φωτογράφηση το σουτιέν ήταν γεμάτο [τσεκαρισμένο], ενώ στη σκηνή της ήταν άχρηστο. κάποια ουσία θα πρέπει να της συρρικνώνει το βυζί [και κάποιος πρέπει να της πει -επειγόντως- να την κόψει].
[σχέδιο: κ. χαϊδαλής]

party

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2006

.

14 eyes


Οι Eyeless in Gaza μπορεί να μην μάζεψαν πολύ κόσμο στην Αθήνα [καμιά εκατοστή άτομα πήγαν στο gagarin], στη Θεσσαλονίκη όμως τους υποδέχτηκαν όπως τους άξιζε. Ιδανικός χώρος, καλός ήχος, εξαιρετικό κοινό, που τους ήξερε καλά και τους αποθέωνε. Ήταν ένα συγκινητικό live, με πολύ έντονες στιγμές τα κρεσέντα του Bates και τα 5 encore, και απ' τους λίγους "ήρωες" των 80s που έχουν να πουν πολλά [ακόμα] πάνω στη σκηνή. Ήταν μια υπέροχη βραδιά, κρίμα που δεν τους τίμησε ανάλογα το κοινό της Αθήνας. Ελπίζω τουλάχιστον να πήγαν καλύτερα οι Twilight Singers...

flickr


http://www.flickr.com/photos/45976950@N00/

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2006

μπακ


Η επίθεση των «μικρών».
Πρώτα η εμφάνιση των Betty’s Bath στα Yuria την Τρίτη με λουπαρισμένους ήχους από παιχνίδια, lo-fi και χαμηλών τόνων, αλλά με πολύ ωραίες ιδέες που μπορούν να γίνουν ένα εξαιρετικό άλμπουμ, μετά το «Ροζ» του Βούλγαρη την Πέμπτη το βράδυ στο φεστιβάλ, με όλους τους συντελεστές παρόντες, -που όσο αυστηρά κι αν το κρίνει κανείς, δεν μπορεί να αγνοήσει το γεγονός ότι είναι το αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς μιας παρέας νεαρών [ταλαντούχων] παιδιών, κι ότι ο Αλέξανδρος είναι μόνο 25 χρονών.
Ακούγονταν διάφορα σχόλια, άστοχα και άδικα, κρυφάκουσα μια συζήτηση 50άρηδων [που δεν τους γνώρισα, αλλά πρέπει να είναι κριτικοί, μακάρι να ήξερα και με ποια έντυπα συνεργάζονται, θα ήθελα να διαβάσω τι στο καλό έγραψαν] λίγο πριν τη συνέντευξη της Juliete Lewis, που το έθαβαν, με την ίδια ευκολία που θάβει κάποιος και τους Mary and the Boy. Μπορεί να πεις απλά «δεν μου αρέσουν», να είναι σεβαστό. Όταν προσπαθείς να βρεις με το ζόρι δικαιολογίες για να στηρίξεις την αντιπάθειά σου, γίνεσαι κακός –δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο που για τη συγκεκριμένη παρέα ακούγονται τόσες πολλές κακίες. Άδικα.
Μου αρέσουν πολύ οι Mary and The Boy, δεν το έχω κρύψει, κι όσο περνάει ο καιρός γίνονται όλο και καλύτεροι. Επίσης, η ταινία του Αλέξανδρου ήταν ένας απ’ τους λόγους που ανέβηκα στο φεστιβάλ. Και δεν το μετάνιωσα. Το πιο ενθαρρυντικό [και δεν είναι ανεξήγητο τελικά] είναι η απίστευτη προσέλευση του κοινού που γέμιζε ασφυκτικά τις αίθουσες. Όταν μια ελληνική ταινία είναι sold out [και στις δύο προβολές της] και η αίθουσα είναι γεμάτη νεαρόκοσμο, ε, κάτι πάει να αλλάξει…[ελπίζω].
Οι φήμες για την Τζουλιέτ μας είχαν τρομάξει –μια στρίγγλα σταρ που βρίζει και μιλάει με αγένεια- και η συνάντηση μαζί της ήταν απ’ τα highlights αυτού του ταξιδιού στα βόρεια. Ευγενική, βολική, απάντησε στα πάντα και φωτογραφήθηκε σαν wild child και την συμπάθησα, παρόλο που δεν μου γέμιζε το μάτι η μουσική της [ούτε τώρα μου το γεμίζει, αυτόν τον αμερικάνικο fm ήχο ποτέ δεν τον συμπάθησα]. Είναι σπουδαία performer πάντως, το βράδυ στο live έδωσε ρέστα –με τέτοια ενέργεια και χτύπημα στην σκηνή την ξεχνάς και την κακή μουσική και τη μέτρια φωνή…Μία από τις καλύτερες νεαρές τραγουδίστριες που διαθέτουμε λίγο πριν τελειώσει το live σχολίασε την σαρωτική σκηνική παρουσία της απορώντας πώς αντέχει να χτυπιέται τόση ώρα ασταμάτητα. Σιγά το μυστικό, my dear M.
Ό,τι καλύτερο μου συνέβη στην συγκεκριμένη επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη ήταν οι συναντήσεις με φίλους από το myspace και μερικούς bloggers [ξέρουν ποιοι είναι, μεταξύ αυτών και ο ΠΙΟ αγαπημένος μου της μπλογκόσφαιρας], έστω και αστραπιαία. Κρίμα που πέρασαν τόσο γρήγορα οι μέρες…
Το ΡΟZ και ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ήταν οι καλύτερες ελληνικές ταινίες του φεστιβάλ, ενώ το γερμανικό ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ του Markus Herling [που θύμιζε το σινεμά του Roy Anderson] η μόνη ξένη που είδα και μου άρεσε...

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2006

με την ψυχή στο στόμα

κάτι αποκλειστικό, που χαλάει την έκπληξη, αλλά επειδή είναι η πρώτη προβολή στην αθήνα, όσοι τυχεροί χωρέσουν, ας σπεύσουν νωρίς.
τη δευτέρα 27/11 η ταινία που θα προβληθεί στο μικρό μουσικό θέατρο στα yuria είναι η νέα του οικονομίδη, "με την ψυχή στο στόμα".

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2006

advert.

LIFO DJ SET
ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΤΕΤΑΡΤΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 11.30
ΣΤΗΝ ΑΠΟΘΗΚΗ Γ.

Δημήτρης Πολιτάκης και m.hulot [με χιπ χοπ κι ο θεός βοηθός].

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2006

looking forward...




με την ψυχή στο στόμα.

@bios


απόψε στις 10.
get i.d.

σπέισεκ


ο δίσκος του spacek είναι περσινός. παλιός δηλαδή, ίσως και παμπάλαιος με τους ρυθμούς που παλιώνει πια ένα άλμπουμ. δεν γνώρισε επιτυχία, πήρε μόνο καλές κριτικές, κάτι γράφτηκε για "φωνάρα που θυμίζει marvin gaye", αλλά σιγά να μην τρέχει μία, χάθηκε μέσα σε όλα αυτά που κατεβάζουμε καθημερινά και ποτέ δεν ακούμε. το space shift είναι δισκάρα. δεν βγαίνουν πια πολλοί τέτοιοι soul δίσκοι. εδώ με το μωρό του, απ' τη σελίδα του στο myspace.
thursday

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2006

comedian harmonies


με αφορμή τον sam moore η φίλη kolk μου σύστησε αυτό εδώ το φωνητικό συγκρότημα από τη δεκαετία του '30, οι οποίοι ήταν superstar στην ευρώπη και την αμερική και διαλύθηκαν απ' τους ναζί το '34, -τους είχαν χαρακτηρίσει σαν " jewish-marxist noise" επειδή τρία από τα μέλη τους ήταν εβραίοι...
εδώ υπάρχει η ιστορία τους. κι εδώ μπορείς να κατεβάσεις αρκετά από τα κομμάτια τους.
το 1997 η ιστορία τους έγινε ταινία απ' τον joseph vilsmaier [την οποία επίσης αγνοούσα]...

nobody's perfect

sam moore


Mαζεμένες οι δουλειές του Sam Moore, βιρτουόζου στο βιολί στην ηλικία των 7 και αργότερα στο μπάντζο και στην κιθάρα [αλλά και στο μουσικό πριόνι και σε αρκετά όργανα, φτιαγμένα από καθημερινά αντικείμενα] κυκλοφορούν σε ένα cd με τίτλο moooohieee! από γιαπωνέζικη εταιρία. Τα κομμάτια του Moore που υπήρξαν μεγάλες επιτυχίες στην εποχή τους, την δεκαετία του 20, σε δίσκους 78 στροφών, είναι ευαγγέλιο για τη σημερινή γενιά των folk τραγουδιστών. Δυσεύρετα -ακόμα και η συγκεκριμένη συλλογή- και μάλλον αδιάφορα για τα αυτιά ενός σημερινού πιτσιρικά, είναι πολύτιμα κομμάτια ιστορίας. Ακόμα κι αν ακούγονται σε πολλούς αφελή και ξεπερασμένα...
"A dead voice gathers on this Musical Saw and Hawaiian Guitar Soli Recorded in Early 1920s. Innovator of the octo-chorda (an open/alternate-tuned eight-string steel guitar), banjo, singing saw, inflated rubber balloon, and various other 'household instruments,' Floridian Samuel Pasco Moore (1887-1959) -not to be confused the Sam & Dave soul shooter- was a darling both in NYC and on the vaudeville circuit during his 1920s heyday.
While novelty acts suffered the pitfalls of most soft-soapers, Moore's sound is of startling, heavenly haunted southern folk, Hawaiian & ragtime, the ghosts of Stephen Foster, and the stretching, endlessly splayed void that he carelessly toys with. Moooohieee!, his first compendium, on which he plays the octo-chorda & singing saw in duo settings, collects 13 of the man's unknown amount of sides. Only two others have seen digital release, and as far as we can tell, he had not a single LP moment; it's shellac or die, folkers. Today remarkably obscure, there appears nary a whiff of this unheard heavy in the noses of some of the biggest pre-war provocateurs in these parts. Glenn Jones reports that a) he's unaware of the man & b) John Fahey never mentioned him. Fahey's encyclopedic knowledge of the era -and being pals with 78 heavyweight Joe Bussard -probably led to at least his awareness of Moore's 'Laughing Rag'. It was a seller in its day, not forgotten in later years, & sounds like another coin jingling in the Takoma bag. But the real cream here is the singing saw material, which Moore performed on regular old off-the-farm toothed blade handsaws. If the other excellent saw records on EM are any kind of snort, Sam Moore is a giant of that universe. I mean this cracker sounds like he's bowing the fucking earth, people.
Some of these mysteries will hopefully be solved, bringing him into the light alongside Emmett Miller, John Jacob Niles, & the folk-blues giants. But for now, answers ain't exactly forthcoming. EM pulls out most of the stops for their amazing releases, but English liner notes are not among them. In this collected form, let's say Moooohieee! works as the Song Cycle of its day, with all the people's music mashed into one big holy huge."
mother machree
laughing rag [η πιο μεγάλη επιτυχία του]

vague tourist @ salonica


"Κυριακή 19 Νοεμβρίου [that is tomorrow] στο ArtHouse (σόλο εμφάνισις) και Κυριακή 26 Νοεμβρίου στον Θερμαϊκό (παρέα με Στέφανο Τσιτσόπουλο).
Στο πρώτο θα παίξει pop, electronica, mash-up-οπαράνοια, OST και το κακό trash συναπάντημα, το δεύτερο είναι δηλωμένο «Everyday is like Sunday» (λιγότερο «ελευθέρας βοσκής» ρεπερτουάρ, δηλαδή), αλλά κανείς δεν ξέρει που θα καταλήξει από τη στιγμή που θα έχει «πολεμοφόδια»..."
[pix. david a. parker, απ' το νέο blog του νικήτα
].

@belleville


trivia: η ταινία που παρακολουθεί το τρίο στην τηλεόραση είναι το jour de fete του tati. στο διαμέρισμα υπάρχει μόνο ένα πόστερ σε κάδρο: απ' τις "διακοπές του m.hulot".
εδώ είναι η σκηνή που ξεκινάει την ταινία...
have a nice day...

red hot drops


απ' το άλμπουμ του Skelliconnection -το οποίο ηχογράφησε όλο μόνος του. έφτιαξε και το βίντεο...
Chad Vangaalen-Red Hot Drops

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2006

ten for my i-pod


lcd soundsystem-45.33
gong gong-laughing with the moon
mf doom meets clutchy hopkins-the life of clutchy hopkins
stuart staples and dave boulter-songs for the young at heart
simon bookish-trainwreck chaintreck
mum-peel session
childs-yui
nina nastasia-on leaving
the advisory circle-mind how you go
animal collective-live at the electric showroom shoreditch, london 060504

clutchy hopkins

-
ο mf doom συναντάει τον clutchy hopkins -τον πολυοργανίστα του οποίου η τύχη αγνοείται εδώ και 7 χρόνια- και το αποτέλεσμα είναι πολύ ενδιαφέρον.
στη σελίδα του στο myspace αναφέρει: "He has played with many groups primarily in the jazz, funk, avant setting. During his recording with other musicians Clutchy refused to contribute his name to the recordings, preferring to use a pseudonym or no name at all. He was purportedly good friends with Moondog and did some recordings with him; these recordings are yet to be found. His recordings span from the early 70s to the late 90s covering a whole spectrum of musical styles. After these recordings came to the surface, we have tried to contact the original source where these recordings were found unfortunately that source has since died. It is said by locals who knew him that Clutchy Hopkins returned to the Mojave Desert to finish his life out living in an underground cave; no one has heard from him since".
εδώ είναι ένα δείγμα από το νέο ep του mf doom.

i was a cub scout


είναι 17 χρονών, είναι από το nottingham και αυτό είναι το πρώτο single τους. pink squares. [επανα]κυκλοφορεί στις 27 του μήνα, από την xl. αυτή τη στιγμή περιοδεύουν στην αγγλία. και γίνεται χαμός! καλοί είναι, αν και ένα single δεν δικαιολογεί το χαμό. τουλάχιστον έχουν την ευκαιρία να ακουστούν και δικαίωμα στην επιτυχία...

dani joss_the complete interview


«Ο Dani Joss είναι ένα όχημα. 'Η ένα πρόσχημα. Ως πρόσωπο αναζητά την ταυτότητα στη σύνθεση, πληροφορούμενος από το παρελθόν και πειραματιζόμενος με την τρέχουσα τεχνολογική δυνατότητα. Ως έννοια αντιπροσωπεύει τους καρπούς αυτής της αναζήτησης, οι οποίοι κρύβουν μνήμες, εικόνες, αινίγματα και άλυτες εξισώσεις. Εδώ και λίγο καιρό η έννοια αυτή ενσαρκώνεται στην καινούρια του δουλειά Shaper of Form». Με αυτόν τον τρόπο αυτοχαρακτηρίζεται ο πολύ αξιόλογος Έλληνας δημιουργός, απ’ τις πιο σημαντικές παρουσίες της εγχώριας σύγχρονης μουσικής σκηνής. Είναι απ’ τη Θεσσαλονίκη, αυτή τη στιγμή ζει και δημιουργεί στο Λονδίνο και το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του μόλις κυκλοφόρησε από την Poeta Negra…
Ως ακροατής ασχολούμαι από πολύ μικρός με διάφορα ιδιώματα. Η παραγωγική πλευρά ήρθε στην επιφάνεια γύρω στα δεκατέσσερά μου, δε θυμάμαι ακριβώς πώς. Θυμάμαι όμως πως, πριν πιάσω όργανο στα χέρια μου, προσπαθούσα να κάνω editing με δυο κασετόφωνα, ψαλίδι και κολλητική ταινία.
Επιρροές, δηλαδή πράγματα που έχουν συμβάλλει στο σχηματισμό της μουσικής που γράφω; Αμέτρητες! Ο κόσμος όμως κυρίως ψάχνει με τι μοιάζει κάτι, δεν είναι το ίδιο. Αν εννοείς παραπομπές (που είναι κάτι τελείως άλλο επίσης), ενδεικτικά θα αναφέρω την κατακλείδα κίνηση του circles/fingers, που παραπέμπει στο Concret PH του Ξενάκη. Υπάρχουν αναρίθμητα τέτοια στοιχεία, αλλά μέρος της εμπειρίας του ακροατή είναι να τα εντοπίσει μόνος του, εάν το επιθυμεί.
Δεν αρκεί μόνο το ταλέντο για να δημιουργήσεις. Χρειάζεται αρκετή δουλειά τόσο στη σύνθεση καθαυτή και τον πειραματισμό, όσο και στο θεωρητικό υπόβαθρο, στα συμφραζόμενα. Δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη (άρα και στη μουσική), συνεπώς η μελέτη των επιμέρους εννοιών που αποτελούν μια σύνθεση είναι απαραίτητη.
Η musique concrete; Με ενδιαφέρει γιατί οι θεωρίες που ανέπτυξαν οι Pierre Schaeffer και σια (GRM) γύρω από το ηχητικό αντικείμενο είναι διαχρονικής αξίας και έχουν εφαρμογή στη σύνθεση μέσω υπολογιστή. Κατ' επέκτασιν, προσφέρει μια μουσική εμπειρία που είναι μάλλον ξεχωριστή και δύσκολο να περιγραφεί, και κατά συνέπεια προσφέρεται για προσεκτικές ακροάσεις (μια ενασχόληση που μου αρέσει ιδιαίτερα, σε στιγμές).
Η εγκατάσταση stasis/kinesis είναι μια δουλειά υπό εξέλιξη. Στην ουσία πρόκειται για μια διαδραστική σύνθεση (σε μορφή οπτικοακουστικής εγκατάστασης) που αντλεί πληροφορίες από την κίνηση του θεατή. Ο ήχος προβάλλεται μέσω τεσσάρων ηχείων σε διάταξη κατακόρυφου επιπέδου (κατά τα πρότυπα των Ambisonics -- ίσως στο μέλλον να χρησιμοποιήσω και κυβική διάταξη). Πολλά στοιχεία είναι ακόμη υπό έρευνα, όμως, και δεν θα επεκταθώ περαιτέρω.
Στο Λονδίνο σπουδάζω Sonic Arts. Το να κάνει κανείς (Έλληνας ή μη) διεθνή καριέρα είναι μάλλον έξω από το χέρι του. Η εικόνα που υπήρχε (και ίσως υπάρχει ακόμα, σε μερικούς κύκλους) ότι το Λονδίνο ή το Βερολίνο είναι κάποιου είδους Μέκκα των τεχνών, όπου όλοι οι ασχολούμενοι με τη δημιουργική πλευρά τους θα έχουν την ευκαιρία τους, είναι παντελώς ανακριβής (έως ψευδής). Την τύχη όποιος την έχει να τη χαίρεται, αλλά μάλλον κανείς δε θα βασιστεί σε αυτό.
Το νέο άλμπουμ μου ονομάζεται “Shaper of form”. Form: όπως μορφή. Οι μορφές είναι το βασικό δομικό στοιχείο αυτής της δουλειάς. Αναφέρεται στον εαυτό της, κατά μία έννοια, ή στο τοιουτοτρόπως συνθέτειν. Σε ένα άλλο επίπεδο εκφράζει την επιθυμία μου να μην χρησιμοποιήσω γνώριμες φόρμες, αλλά να προσπαθήσω να εκθέσω το υλικό μου απογυμνωμένο. Η λέξη form σημαίνει φόρμα και μορφή ταυτόχρονα στα Αγγλικά, συνεπώς ο τίτλος είναι δύσκολο να αποδοθεί. Συμπληρωματικά, θα αναφέρω ότι "Shaper of Form" είναι ένα από τα πολλά ονόματα του ήρωα του Neil Gaiman "Sandman", από την ομώνυμη σειρά γραφικών μυθιστορημάτων. Η εν λόγω σειρά είναι υπεύθυνη για τη γέννηση πολλών στοιχείων της θεματικής γραμμής του δίσκου αυτού.
Από τις δραστηριότητές μου ως Dani Joss δεν έχω δει ούτε ευρώ ως τώρα (έχω εργαστεί όμως στο χώρο της μουσικής βιομηχανίας). Αυτό πιστεύω τα λέει όλα.
Με ενδιαφέρει να συνεργαστώ με ορισμένους ανθρώπους από τη Θεσσαλονίκη προς τη δημιουργία ενός πλαισίου δράσης, δημιουργίας και αλληλοϋποστήριξης. Δεν θα αναφέρω ονόματα, η πρόσκληση άλλωστε επεκτείνεται προς κάθε ενδιαφερόμενο και ασχολούμενο με το χώρο της μουσικής, του video, του χορού, του θεάτρου, του performance art ή των εικαστικών με διάθεση συγχρωτισμού με τα πλαίσια της σύγχρονης τέχνης.
Δε θαυμάζω ανθρώπους. Αναλογίζομαι και σε περιπτώσεις παραδειγματίζομαι. Αυτό αφορά συχνά ανθρώπους από το στενό μου κύκλο. Δεν μου αρέσει να (παρα)μυθοποιώ πρόσωπα. Διευκρινίζω ότι αναφέρομαι στην έννοια του ανθρώπου σαν σύνολο. Η φύση της τέχνης την τρέχουσα χρονική περίοδο ίσως να έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε να μη χρειάζονται άλλα αριστουργήματα, αντικείμενα θαυμασμού.
Σε καμία περίπτωση η προσωπική ζωή του καλλιτέχνη δεν μπορεί να είναι κριτήριο της «αυθεντικότητας» του έργου του. Η ιδεολογική βάση του καθενός μπορεί να αναφέρεται οπουδήποτε. Για αυτό και ένας δημιουργός ταυτίζεται με το έργο του κατά έννοια μόνο. Η χρήση της φαντασίας, της μυθοπλασίας και της αφηγηματικότητας πρέπει να είναι αδέσμευτη. Μου αρέσει αυτό, ότι η εικόνα δηλαδή που σχηματίζω για διάφορους δημιουργούς μέσω της δουλειάς τους είναι δική μου και δεν περιορίζεται από την πραγματικότητα.
Στην περίπτωση του Shaper of Form εκφράζω πρώτιστα την εμπειρία του ακροατή. Η επικοινωνιακή τακτική αυτής της δουλειάς βασίζεται στην υποβολή μιας εικονοπλαστικής διάθεσης. Σε αυτό βοηθούν βέβαια και περιγραφικά στοιχεία, αλλά η εικόνα καθ' αυτή ανήκει στον ακροατή (πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή η διαδικασία γίνεται με πλήρη επίγνωση της θέσης ενός ακροατή που ζει στο 2006). Με άλλα λόγια, δεν προσπαθώ να περάσω ή να εκφράσω κάτι το συγκεκριμένο, θα το θεωρούσα πολύ περιοριστικό για τη συγκεκριμένη δουλειά. Στο Liquid Photography τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά (κοιτώντας και μόνο τους τίτλους), αλλά όλοι και όλα αλλάζουν.
Τα σχέδιά μου; Τα υπάρχοντα είναι μάλλον αρκετά για τώρα: Αναπτύσσω μια σειρά από καινούρια εργαλεία σύνθεσης στον υπολογιστή. Αυτά, με την ολοκλήρωσή τους, θα συμβάλλουν στο επόμενο κεφάλαιο των δραστηριοτήτων μου. Επίσης θα ήθελα να ξεκινήσω αυτό το πλαίσιο συνεργασίας μεταξύ δραστήριων ανθρώπων της Θεσσαλονίκης. Ίσως και αυτό να μου λείπει στην πραγματικότητα: τα συμφραζόμενα, ένα σημείο αναφοράς, ένα πλαίσιο που να είναι όσο δυναμικό και μεταλλασσόμενο όσο οι μορφές αυτής της πόλης και η μορφές της τέχνης τους.

[Ως μέλος των S.Ink έχει κυκλοφορήσει το άλμπουμ Time and Timing. Ως Dani Joss έχει κυκλοφορήσει το ep Liquid Photography και το νέο άλμπουμ του Shape of Form. Όλα στην Poeta Negra].
[Μάρτιος 2006, για τη Lifo]

SHAPER OF FORM nominated

Dani Joss' Shaper of Form has been nominated for best research/experimental record by the Qwartz Music Awards 06/07, a prestigious international music competition.
There are seven qualified nominees in total and the award is given by public online vote. Your vote is needed to support the Greek experimental/electronic music community, Dani, and the label Poeta Negra.
You can vote for Shaper of Form by visiting here.
All you have to do is enter your email (as a double-voting precaution) and select Shaper of Form from the menu below, which should take about 10 seconds of your time.
Please REPOST this and send this information to all interested parties.
You can listen to the entire record from the above link.
η poeta negra για δεύτερη φορά στα quartz music awards. αυτή τη φορά με το άλμπουμ του dani joss. help needed.

la planete sauvage


κυκλοφορεί σε εξαιρετική έκδοση σε dvd, στη σειρά masters of cinema από την eureka! το soundtrack του alain gorageur είναι το ίδιο αριστουργηματικό. από τις πιο σημαντικές ταινίες κινουμένων σχεδίων που έχουν γίνει ποτέ. μπορεί να μην είναι το ίδιο εντυπωσιακό πια όσο οι δημιουργίες της pixar, αλλά είναι μία από τις σπουδαίες ταινίες των 70s.
gιnιrique

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2006

one more kiss, dear

ένα τραγούδι του βαγγέλη παπαθανασίου σε στίχους του don percival. στα peer 2 peer υπάρχει σε mp3 ολόκληρο το score του blade runner. με πλήρεις τους διαλόγους [κι όταν λέμε ολόκληρο, εννοούμε 112 λεπτά, όσο διαρκεί η ταινία!].
δεν ξέρω αν είναι η καλύτερη δουλειά του παπαθανασίου [γιατί δεν τον έχω ακούσει πολύ] αλλά σίγουρα είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου soundtrack.

tears in rain

...


στη λίστα με τα καλύτερα [πιο σημαντικά;] άλμπουμ όλων των εποχών για το time -και για τη δεκαετία που διανύουμε- ως χαρακτηριστικοί ήχοι του παρόντος ψηφίστηκαν οι συλλογές του hank wiliams, του muddy waters, του elvis presley και του sam cooke! επίσης, τη χαμένη τιμή της ροκ αποκαθιστούν ο kanye west, οι outkast και ο eminem. το "εναλλακτικό" αντιπροσωπεύουν η pj harvey και οι radiohead. [και ο πιο χαρακτηριστικός ελληνικός δίσκος του 2006 είναι η συλλογή του νίκου γούναρη].
στο μεταξύ, σχόλια για τη δεύτερη βραδιά της non linear views εδώ

betty's bath


οι betty's bath παίζουν ποπ. όμορφη, καθαρή ποπ [απ' τις πιο παρεξηγημένες λέξεις στην ελλάδα σήμερα]. την τρίτη το βράδυ θα παίξουν στα yuria. αυτή θα είναι η δεύτερη εμφάνισή τους σε κοινό, η πρώτη ήταν τη δευτέρα στη βραδιά της non linear views στη θεσσαλονίκη. κι αυτό είναι ένα τραγουδάκι τους, γιατί δεν έχουν myspace...
the zul
[photo©αχιλλέας πολυχρονίδης]

songbirds


three jazz loving songbirds. των jan locher and thomas hinke.
[για την παραγγελιά].
εδώ

androids


όταν ο chris cunningham είχε δημιουργήσει αυτό το αριστουργηματικό βιντεοκλίπ δεν είχε γίνει ο ίδιος χαμός. τουλάχιστον στα ελληνικά έντυπα. τώρα όλοι εντυπωσιάζονται από το ανδροειδές που διαφημίζει ουίσκι [όχι ότι δεν είναι εντυπωσιακό σποτ, βεβαίως...]

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2006

neon


οι neon είναι ο byron κι ο chris setel. οι neon φτιάχνουν ambient χωρίς synths, μόνο με κιθάρες. ή κυρίως με κιθάρες. είναι μαζί απ το 2004. το πρώτο άλμπουμ τους μόλις κυκλοφόρησε στην poeta negra. ένα εξαιρετικό άλμπουμ, χαλαρό, χωρίς φανερές εξάρσεις, με μια υπόκωφη ένταση, που όλο περιμένεις να εκραγεί, αλλά κάτι σπρώχνει τις μελωδίες προς τα μέσα, βασανιστικά, αργά, σαν το soundtrack από ένα απολαυστικό, σκοτεινό παραμύθι. δεν μοιάζει με τίποτα άλλο. 'au theatre des sons imaginaires'. έτσι λέγεται το άλμπουμ τους. δείγματα μπορείς ν' ακούσεις και να κατεβάσεις εδώ. δύσκολοι και ιδιοσυγκρασιακοί, αλλά κι εντελώς ξεχωριστοί. [o chris setel είναι αυτός που μοιράζεται το νέο υπέροχο single της gracetone με τη μόνικα].

eventless plot @ yuria.


Αύριο το βράδυ οι Eventless Plot στη δεύτερη εμφάνισή τους στην Aθήνα. Στα Yuria. Στις 8.30. Θα υπάρχει αναμετάδοση του live από το ραδιόφωνο του v.m.
Οι Eventless Plot είναι τέσσερις φίλοι απ’ τη Θεσσαλονίκη [κι ένας υπολογιστής], που απ’ το 2001 δημιουργούν μουσική, ηλεκτρονική κατά βάση, την οποία εμπλουτίζουν με κιθάρες, μπάσο, synths, τον ήχο μιας μελόντικας, ό,τι άλλο πέσει στα χέρια τους, [όπως δηλώνουν οι ίδιοι]. «Από την αρχή η μουσική μας στηριζόταν σε ηλεκτρονικές βάσεις, παρ’ όλα αυτά, τα ηλεκτρονικά στοιχεία έχουν αποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο πια», λένε. Το αποτέλεσμα είναι πολύ ενδιαφέρον, ένας συνδυασμός χαλαρών ηλεκτρονικών ήχων και φυσικών οργάνων, είτε ως έχουν, είτε επεξεργασμένα ψηφιακά, για να δημιουργήσουν μυστηριώδεις, κινηματογραφικές ατμόσφαιρες που θυμίζουν συγκροτήματα της Leaf και της Hapna. «Ακούμε πολλά και διαφορετικά πράγματα και όλα αυτά, θέλοντας και μη, αναπαράγονται με κάποιο τρόπο στη μουσική μας. Γενικά είμαστε ανοιχτοί σε ότι δημιουργεί όμορφες ή άσχημες εικόνες και συναισθήματα. Τα κομμάτια ξεκινάνε συνήθως από μια μικρή ιδέα και είναι μια συρραφή τεσσάρων απόψεων, ώστε να ολοκληρωθεί το παζλ. Η αρχική εικόνα μπορεί να έχει αλλοιωθεί τελείως, αλλά ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα όταν δημιουργείς μουσική είναι όλα αυτά τα απρόοπτα που προκύπτουν σε μια πρόβα, σε μια ηχογράφηση, σε ένα live».
εδώ είναι ολόκληρη η συνέντευξή τους.
[photo©αχιλλέας πολυχρονίδης]

erasers


απροετοίμαστοι; αυτό που είδαμε χθες το βράδυ ήταν απροετοίμαστο; όσοι δεν τους είδαν έχασαν μία εξαιρετική performance. οι erasers γάμησαν. μόνο αυτό.
[η επόμενη προγραμματισμένη εμφάνισή τους θα είναι στο index. στο τριανόν. νεώτερα, προσεχώς...].

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2006

ντου δε βέλβετ αγκέν


την επόμενη παρασκευή 24/11 στο velvet party στο bios θα εμφανιστούν unplugged οι absent mindead και οι my wet calvine. στις 11 το βράδυ με δωρεάν είσοδο. θα ακολουθήσουν dj sets με τους velvet squad. φακ, ο κύριος χυλός θα απουσιάζει στη θεσσαλονίκη.

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2006

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2006

chapulin

Πρέπει να ξυπνήσεις νωρίς το πρωί αν θέλεις να πιάσεις μερικές chapulin, την τραγανή υψηλής περιεκτικότητας λιχουδιά που υπάρχει στην Oaxaca, στο Μεξικό. Όταν βγει ο ήλιος το αίμα τους ζεσταίνεται κι αρχίζουν να πηδάνε και είναι δύσκολο να τις πιάσεις [όταν το αίμα τους είναι κρύο δεν μπορούν να κινηθούν]. Οι chapulin είναι οι ακρίδες, «και ο μέσος άνθρωπος χαμηλού εισοδήματος στην περιοχή τις τρώει δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα», λέει ο 27χρονος Hugo Sandoval, «για να αναπληρώσει τις πρωτεΐνες στη διατροφή του». Οι ακρίδες είναι άριστη πηγή πρωτεΐνης, η περιεκτικότητά τους φτάνει στο 57% συγκρινόμενες με το 19% του βοδινού, και μπορεί να τις φάει κάποιος τηγανητές, βουτηγμένες σε καυτή σάλτσα, ξηραμένες στον ήλιο, παστές, σαν γέμιση στα tacos μαζί με γουακαμόλε ή σαν γαρνίρισμα στα αλκοολούχα ποτά. Το μάζεμα των ακριδών παρέχουν δουλειά και επιπλέον εισόδημα στις γυναίκες και τα παιδιά, ιδιαίτερα σε οικογένειες των οποίων οι άντρες είναι οικονομικοί μετανάστες στις ΗΠΑ. Ένα κιλό ακρίδες πωλείται για 9 δολάρια και η καλύτερη ώρα να τις μαζέψεις είναι τη νύχτα.
Ο David και η Rosa συντονίζουν το μάζεμα και φροντίζουν τη διανομή. Χρειάστηκαν 9 χιλιάδες δολάρια, λέει η Rosa, για να αγοράσει αναπηρικό καροτσάκι για την κόρη της, ποσό που ισοδυναμεί με το κέρδος από 9 τόνους chapulin. «Γυρνάμε τα χωριά με ένα μεγάφωνο και ζητάμε απ’ τους ανθρώπους να μας φέρουν ακρίδες», προσθέτει. Τις αγοράζουμε με το κιλό. Μετά τις μαγειρεύουμε σε χυμό λεμονιού πάνω σε φωτιά από ξύλα και τις αφήνουμε να στεγνώσουν στον ήλιο»…
Μερικοί άνθρωποι λένε ότι ο κάτοικοι της Osaka έχουν ύψος κατά μέσο όρο μόνο 1,65 m. εξαιτίας του συσσωρευμένου υποσιτισμού για γενιές ολόκληρες.

priorities

zeebee is a vocalist, musician, artist, alive in the rockin mountains of austria. recording herself since the age of five, touring with birmingham's pig bag with seventeen, releasing records on the swiss label off course with her band d-sire in the late 80's. then starting to work as a ghostwriter, copywriting herself through commercial wonderland, taking flying lessons and dreaming of a career as an acrobatic pilot, raising two families and still giving music the zeebee treatment in private, recording her musical ideas in her own little studio, exploring the possibilities of new techologies.
these are my priorities
breathing fresh air
be part of the landscape
preserving the beauty
for times when i am angry
accepting the other
and listen to what i need...
priorities

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2006

[common people]

Παρατηρούσα τα φρικιά έξω από το meanfiddler την Παρασκευή το βράδυ. Τύποι με μεταλλικά δόντια, λευκή μπογιά στο πρόσωπο, μαύρες μπέρτες και πλαστικά μαλλιά. Γυναίκες με τεράστιο στήθος στριμωγμένο σε vinyl κορσέδες, ντυμένες νοσοκόμες ή βαμπίρ ή απλά πουτάνες β' διαλογής. Με μια πρώτη ματιά θα έλεγες πως προτιμούν ανθρώπινο αίμα αντί για μπύρα και σεξ με νεκρούς αντί για ρομαντικό δείπνο δίπλα στη θάλασσα. Μια πιο προσεκτική ματιά όμως (στην αφίσα δίπλα στην είσοδο) και καταλαβαίνεις πως πρόκειται για halloween party και αυτοί απλά είναι κανονικοί άνθρωποι που ντύθηκαν έτσι. Το καταλάβαινες και μέσα στο club όπου καθόντουσαν με το ποτό στο χέρι, συζητούσαν, βαριόντουσαν, ειδικά εκείνη η ξανθιά ντυμένη νοσοκόμα με αίματα στην ποδιά της.
Σε αντίθεση με το ψεύτικο αίμα στο gothic party, το αίμα στην ελληνική μπουζουκερί elise ήταν κανονικό. Απρόσεχτοι τύποι με κουδουνάκια στο λαιμό έσπαγαν εκατοντάδες πιάτα για να εκδηλώσουν έτσι την αγάπη τους για το τραγούδι, μα πιο πολύ τον θαυμασμό τους για τον αοιδό και τις φωνητικές του ικανότητες. Κομμάτια από τα πιάτα πεταγόντουσαν προς κάθε κατεύθυνση και τα φτηνά κουστούμια των παρευρισκόμενων χρησίμευαν σαν άλλες μπέρτες για να προστατεύσουν τις γυναίκες και τους ξενέρωτους στα τραπέζια. Ένας από τους οποίους είχα την τιμή να είμαι και εγώ, καθώς το μοναδικό άτομο που γνώριζα εκεί μέσα καθόταν δέκα θέσεις πιο δεξιά και συνομιλούσε με ωραίες γυναίκες έχοντας ξεχάσει την ύπαρξή μου. Από την ανία ήρθε να με σώσει το κορίτσι του διπλανού τραπεζιού, το οποίο παραήταν φιλικό όταν απλα της πρόσφερα μια κόκα κόλα για αντάλλαγμα ένα...
[απ' το crackhitler, η συνέχεια εδώ...]

top spot


Το TOP SPOT είναι η σχεδόν αυτοβιογραφική ταινία της -τουρκοκυπριακής καταγωγής- βρετανίδας καλλιτέχνιδας Tracy Emin. Σε 63 λεπτά 6 νεαρές έφηβες ξεδιπλώνουν ισάριθμες ιστορίες μέσα από τις εμπειρίες τους, ιστορίες σεξ, ανασφάλειας και εκμετάλλευσης γυρισμένες σε super 8 και DV, σαν αποσπάσματα από εφηβικά βίντεο πενθήμερης -με πιο κακό όμως σεξ. Χρησιμοποιώντας το καλοκαιρινό Margate σαν σκηνικό και γυρίσματα στην Αίγυπτο το Top Spot [που είναι το όνομα μιας νεανικής ντίσκο στην περιοχή, αλλά -όπως εξηγεί μία από τις πρωταγωνίστριες στην αρχή- περιγράφει και μια συγκεκριμένη στιγμή της σεξουαλικης πράξης] είναι μία ταινία που η ίδια η Emin θέλησε να αποσύρει από τις αίθουσες στην Αγγλία γιατί χαρακτηρίστηκε ακατάλληλη για ανηλίκους.
Η μουσική καταπληκτική. Κυκλοφορεί από την Tartan σε πολύ προσεγμένη έκδοση.
the flower of love [ένα τούρκικο κομμάτι απ' τα 60s]

don't fuck with the callas

απόψε, οι the callas στα yuria. στις 8.30. ταυτόχρονη αναμετάδοση του event εδώ.

no more freedom_biomass

maziwa lala

«Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς όταν ρωτάς ποιο είναι το αγαπημένο μου φαγητό. Τρώω το φαγητό που υπάρχει εδώ». Rebecca Naamomi, Kenya.
Στις ποιμενικές κοινότητες της βορειοανατολικής Κένυας τα ζώα είναι ό,τι πολυτιμότερο μπορεί να έχει κανείς στην ιδιοκτησία του. «Για τους Samburu τα ζώα είναι ο κήπος, η γη μας», λέει ο 18χρονος Lmulungi Lempate. «Απ’ αυτά εξαρτάται όλη μας η ζωή. Οι Samburu πρώτα ρωτάνε κάποιον για την υγεία των ζώων του και μετά για την οικογένειά του». Στο Ngurunit, ένα μικρό χωριό, τα ζώα πεθαίνουν λόγω της ξηρασίας. «Εφτά από τις αγελάδες μου έχουν πεθάνει. Μόνο μία μου απόμεινε», λέει ο Moiyo Lempate. Λαός Ημινομάδων οι Samburu τρέφονται με το γάλα, το κρέας και το αίμα των ζώων τους. Σε κανονικές συνθήκες ακολουθούν τις βροχές για να βρουν χορτάρι για να βοσκήσουν τα κοπάδια τους, αλλά τώρα πια οι άνθρωποι δεν βγαίνουν να αναζητήσουν βοσκοτόπια. Η ξηρασία έχει αναγκάσει την κυβέρνηση να δίνει στους ανθρώπους τροφή για βοήθεια. «Σήμερα το φαγητό σε κονσέρβα και το ψωμί έχουν ωραία γεύση, παλιότερα όμως, αν έδινες σε ένα παιδί μπισκότο ήταν σαν να το καταριέσαι», λέει ο 36χρονος Mpiriyon Lemunyete, «τα παιδιά μεγάλωναν με γάλα».
Αυτή τη στιγμή οι άνθρωποι του Ngurunit έχουν βρει άλλη πηγή τροφής: τις καμήλες. Είτε τις δίνουν ως αντάλλαγμα για να βρουν σύζυγο, είτε τις αγοράζουν με τις οικονομίες τους. Oι καμήλες είναι επίσης αυτές που ανεβάζουν την αξία μιας γυναίκας και την κοινωνική της θέση. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια οι γυναίκες των Samburu δεν είχαν ζώα στην ιδιοκτησία τους. Οι καμήλες παρέχουν επίσης μια σημαντική ποσότητα γάλακτος. «Κατά τη διάρκεια της περιόδου της ξηρασίας τα μοσχάρια πρέπει να βρουν χορτάρι, ενώ οι καμήλες μπορούν να μείνουν εδώ και να τρέφονται με φύλλα απ’ τα δέντρα», εξηγεί ο 45χρονος Nkajoi Letipo. «Όταν παντρευτεί η κόρη μου θα φροντίσω ο σύζυγος να φέρει καμήλες, όχι μοσχάρια, για την τιμή της νύφης». Το κρέας και το γάλα της καμήλας χρησιμοποιούνται σε παραδοσιακά πιάτα όπως το maziwa lala [βρασμένο γάλα] και το nyirinyiri [συντηρημένο κρέας] τα οποία μέχρι τώρα γίνονταν με γάλα και κρέας αγελάδας. Οι γυναίκες της ομάδας Salato στο Ngurunit παράγουν και πουλάνε νοστιμιές όποτε υπάρχει περίσσεια κρέατος. «Όταν πρωτοείδα καμήλα το’βαλα στα πόδια», λέει η Namayan Lemunyete, μέλος της ομάδας, «αλλά τώρα μου αρέσει πραγματικά το κρέας της καμήλας». «Συντηρούμε το κρέας από μεγάλα ζώα όπως τις αγελάδες και τις καμήλες έτσι που να μπορούμε να το καταναλώνουμε σιγά-σιγά. Αφού στεγνώσει και συντηρηθεί μπορεί να αντέξει για περισσότερο από ένα χρόνο και να μην χαλάσει. Όταν μια γυναίκα γεννήσει πρέπει να τρώει συχνά κρέας. Αν σκοτωθεί μία κατσίκα για να ταΐσει τη μητέρα που θηλάζει θα διαρκέσει δύο-τρεις μέρες και θα πρέπει να θανατωθεί άλλο ζώο για να την θρέψει. Δεν υπήρχε άλλο είδος φαγητού και οι άνθρωποι ήταν εξαρτημένοι απ’ το φρέσκο κρέας. Αφού τέλειωνε, η οικογένεια περνούσε ένα μήνα χωρίς να σφάξει άλλο ζώο. Στο μεταξύ οι άνθρωποι τρέφονταν με γάλα και αίμα, ωμά ή μαγειρεμένα, μόνα τους ή σε συνδυασμό τους. Όταν έβρισκαν έτρωγαν και λίγα φρούτα, αλλά το αλεύρι ήταν ελάχιστο και το έτρωγαν μόνο οι ηλικιωμένοι. Τα παιδιά έπιναν γάλα, επειδή δεν ήταν συνηθισμένα στο 'καφέ' φαγητό που ερχόταν σαν βοήθεια. Στο παρελθόν το κρέας σάπιζε πολύ εύκολα και βρώμαγε. Σήμερα το αλάτι το κρατάει περισσότερο…».
[από το Colors που κυκλοφορεί].

7ο φεστιβάλ 2:13


Πέμπτη 7, Παρασκευή 8 & Σάββατο 9 Δεκεμβρίου 2006
Ώρα έναρξης κάθε ημέρας 9.30 μ.μ.
Είσοδος - 15€ για κάθε ημέρα / 40€ και για τις 3 ημέρες
Το πιο underground φεστιβάλ της Αθήνας συνεχίζει για έβδομη χρονιά! Φέτος με ένα line-up σχεδόν εξ ολοκλήρου οπτικοακουστικό που περιλαμβάνει εμφανίσεις των Αυστριακών NTSC (Dieb13 & Billy Roisz), των Άγγλων Ben Drew & Emma Hart και με αποκορύφωμα την εμφάνιση του πρωτοπόρου Αμερικανού συνθέτη και κινηματογραφιστή Phill Niblock. Αλλά και με τους δικούς μας textu rizer (Coti k & Νίκος Βελιώτης), Free Piece of Tape, Αναστάση Γρίβα & Mecha Orga . Επιπλέον προβολές, ένα αφιέρωμα με σπάνιες ταινίες του Phill Niblock της περιόδου 1966-69 καθώς και το καθιερωμένο πανόραμα με βίντεο που διαρκούν δύο λεπτά και δεκατρία δευτερόλεπτα ακριβώς!
web info:
www.smallmusictheatre.gr
www.myspace.com/smallmusictheatre
www.aptera.gr/2-13/2-13athens.htm
Πρόγραμμα
Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου
Προβολή - Ταινίες 2:13
live sets - Ben Drew & Emma Hart [uk]
textu rizer (Coti K / Νίκος Βελιώτης) [gr]
Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου
Προβολή - Phill Niblock films 1966 - 1969
live sets - NTSC (dieb13 & billy roisz) [at] - Με την ευγενική υποστήριξη της Αυστριακής Πρεσβείας
Αναστάσης Γρίβας & Mecha/Orga
Σάββατο 9 Δεκεμβρίου
Προβολή - Ταινίες 2:13
live sets - Free Piece of Tape [gr]
Phill Niblock [us]
Πάρτι - dj μεγάλες στιγμές!
Αναλυτικές πληροφορίες
Phill Niblock [us]
Πρωτεργάτης του πρώιμου μινιμαλισμού, avant-garde κινηματογραφιστής και πρωτοπόρος της multimedia performance ο κύριος ‘no rhythm, no melody, no bullshit’ θα εξαπολύσει τα drones του σε συνδυασμό με τις ‘κινούμενες εικόνες ανθρώπων που εργάζονται’ σε μία μοναδική εμφάνιση στην Ελλάδα, στη σκηνή του Μικρού Μουσικού Θεάτρου. Επιπλέον θα παρουσιάσει σε μία προβολή αφιέρωμα 6 σπάνιες ταινίες 16μμ (μεταξύ άλλων τα ‘The Magic Sun’ με μέλη της Sun Ra Arkestra και ‘DogTrack’) από την περίοδο 1966 – 1969.
www.phillniblock.com
NTSC – dieb13 & Billy Roisz [at]
O Dieb13 και η Billy Roisz παρουσιάζουν κάτω από τον τίτλο NTSC (Not The Same Colour) ένα εξ ολοκλήρου δια - δραστικό σετ ήχου και εικόνας, χρησιμοποιώντας linux λογισμικό γραμμένο από τους ίδιους. Από τις πιο εξέχουσες φιγούρες της σύγχρονης Αυστριακής σκηνής και οι δύο, μετρούν σημαντικές εμφανίσεις (Sonar, EMAF, Garage, Viper κα)
Με την ευγενική υποστήριξη της Αυστριακής Πρεσβείας
http://ntsc.klingt.org
Ben Drew & Emma Hart [uk]
Η Emma Hart και ο Ben Drew συνδυάζουν τεχνολογία ήχου και κινούμενης εικόνας κατασκευάζοντας ‘μηχανές – όργανα’ τα οποία χρησιμοποιούν κατά την διάρκεια των ‘performed installations’ τους. Στο φεστιβάλ 2:13 θα παρουσιάσουν ένα νέο έργο, δοκιμάζοντας νέες προοπτικές των μηχανών προβολής! Μία πρωτόγνωρη εμπειρία!
textu rizer [gr]
Oι Νίκος Βελιώτης και Coti K. παρουσιάζουν το νέο τους project ‘textu rizer 7’ , βασισμένο εξ ολοκλήρου στον αδιάκοπο ήχο αλλά και την εικόνα του βιολοντσέλου. Το textu rizer 7 μόλις κυκλοφόρησε από την antifrost.
www.nikosveliotis.com +
www.myspace.com/nikosveliotis
www.cotik.com +
www.myspace.com/cotik1
Free piece of Tape [gr]
Οι Free piece of Tape δημιουργήθηκαν στην Αθήνα το 2001. Η μουσική τους βασίζεται στον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό. Το ηχητικό τους οπλοστάσιο αποτελείται κυρίως από αναλογικά ηλεκτρονικά και ηλεκτρο - ακουστικά όργανα (πολλά από τα οποία κατασκευάζουν οι ίδιοι).
www.freepieceoftape.blogspot.com
Αναστάσης Γρίβας & Mecha/Orga [gr]
Ο Mecha/Orga (κοινώς Γιώργης Σακελαρίου), η ανερχόμενη δύναμη της ελληνικής σκηνής με διθυραμβικές κριτικές στο Wire συναντά στην σκηνή τον Αναστάση Γρίβα που εκτός από ιδρυτής του Μικρού Μουσικού Θεάτρου δραστηριοποιείται και στο χώρο των αυτοσχέδιων οργάνων και των εκτεταμένων τεχνικών στο πλαίσιο της ηχοχρωματικής αναζήτησης και της αυτοσχεδιαστικής πρακτικής! Κανείς δεν γνωρίζει τι ακριβώς να περιμένει από το αναπάντεχο ντουέτο!
www.echomusic.gr
www.labforelectroacousticmedia.gr
www.aptera.gr
Προβολές
Πανόραμα ταινιών 2:13 (ταινίες διάρκειας 2:13 ακριβώς)
Το πανόραμα βρίσκεται στην διαδικασία επιλογής των ταινιών
Phill Niblock films 1966 – 1969
Morning (1966-69) 17’
Σκηνοθετημένο από τον Phill Niblock, πάνω σε μια ιδέα του ίδιου και του Jean Claude Van Itallie. Φιλμαρισμένο από τον Phill Niblock, με κείμενα των Lee Worley και Michael Corner και με τη συμμετοχή μελών του Open Theater group. Εμφανίζονται οι Lee Worley, James Barbosa, Cynthis Harris, Sharon Gans, Joseph Chaikin; text read by Lee Worley, James Barbosa, Barbara Porte, Dorothy Lyman, Michael Corner. Ασπρόμαυρο - 16mm
The Magic Sun (1966 - 68) 17’
Ταινία του Phill Niblock με τη συμμετοχή του ίδιου και μελών της Arkestra του Sun Ra, με μουσική από τους τελευταίους. Η ταινία έχει τραβηχτεί με μεγάλης αντίθεσης 16mm φιλμ.
Dog Track (1969) 8:30’
Ταινία του Phill Niblock, με άγνωστο κείμενο που διαβάζεται από την Barbara Porte. Έγχρωμο - 16mm.
Annie (1968) 8’
Ταινία του Phill Niblock, που αποτελεί το πορτραίτο της χορεύτριας Ann Danoff, με τη χρήση ενός μουσικού κολάζ. Έγχρωμο – 16mm.
Max (1966 - 68) 7’
Ταινία του Phill Niblock, μονταρισμένο από τον David Gearey. Μια ταινία-κολάζ εικόνων- πορτραίτο του Max Neuhaus, με το κολάζ ήχων από τον Max Neuhaus. Ασπρόμαυρο - 16mm.
Raoul (1968 - 69) 20’
Ταινία του Phill Niblock που αποτελεί το πορτραίτο του ζωγράφου Raoul Middleman, με την εκτενή χρήση τεχνικής χρονικής παρέκκλισης (time-lapse). Ο ήχος προέρχεται από αυτοσχεδιασμό των Raoul Middleman και Phill Niblock. Έγχρωμο - 16mm.
club2:13 Ιστορικό
Το club2:13, ένα Ευρωπαϊκό δίκτυο μουσικών – αυτοσχεδιαστών, δραστηριοποιείται στην Αθήνα το Λονδίνο και το Βερολίνο με διοργάνωση συναυλιών πειραματικής μουσικής και ετήσια Φεστιβάλ.
Το 1992 ο κιθαρίστας John Bisset και ο σαξοφωνίστα Lester Moses ξεκίνησαν το 2:13 club στο Λονδίνο οργανώνοντας συναυλίες ελεύθερου αυτοσχεδιασμού και πειραματικής μουσικής σε μία γκαλερί τέχνης στο Stoke Newington. Ένα παλιό ρολόι στον τοίχο της αίθουσας ήταν σταματημένο στις 2:13 και αποτέλεσε αφορμή για την ονομασία ενός θεσμού που καθόρισε την πειραματική σκηνή του Λονδίνου. Τον ίδιο χρόνο διοργανώθηκε το πρώτο φεστιβάλ 2:13 RELAY (ετήσιο φεστιβάλ έκτοτε), ένα είδος μουσικής σκυταλοδρομίας το οποίο συμβαίνει σε τρεις διαφορετικές σκηνές ταυτόχρονα.
Ένα δεύτερο 2:13 γεννήθηκε στο Βερολίνο το 1996 από τον περκασιονίστα Burkhard Beins και τον κιθαρίστα Michael Renkel, συγκεντρώνοντας την αφρόκρεμα της Βερολινέζικης αυτοσχεδιαστικής σκηνής.
Ο Νίκος Βελιώτης, δημιούργησε το Αθηναϊκό 2:13 τον Οκτώβριο του 2000. Οι δραστηριότητές του περιλαμβάνουν μηνιαίες συναυλίες ενώ κλιμακώνονται σε ένα ετήσιο Φεστιβάλ. Το Αθηναϊκό 2:13 έχει μέχρι τώρα φιλοξενήσει πάνω από 50 διεθνείς καλλιτέχνες, μεταξύ άλλων τους David Toop, J. Bisset, P. Durrant, R. Davies, M. Davis, Radu Malfatti, M. Kuchen, I. Zach, B. Beins, I. Schick, Bomhan Brothers Σαβίνα Γιαννάτου, Fred Van Hove κ.α.

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2006

σαράντα πέντε: τριάντα τρία

το νέο τραγούδι των lcd soundsystem, που υπάρχει μόνο στο itunes προς το παρόν και είναι γραμμένο μετά από παραγγελία της nike [για να συνοδεύει τις προπονήσεις στα γυμναστήρια όπου είναι σπόνσορας], είναι ένα τεράστιο κομμάτι 45 λεπτών και 33 δευτερολέπτων -η διάρκεια ακριβώς που του έδωσε και τον τίτλο...
θα κυκλοφορήσει του χρόνου, μαζί με το νέο άλμπουμ τους, σαν extra cd. είναι αρκετά διαφορετικό από τα κομμάτια του πρώτου δίσκου τους και μάλλον ό,τι καλύτερο έχουν κάνει μέχρι τώρα. εδώ υπάρχει ένα χορταστικό δείγμα του. κομματάρα.
είναι οι δεύτεροι μετά από τον beck που γράφουν κομμάτι επί παραγγελία και είναι τόσο καλό, το επίσης τεράστιας διάρκειας τραγούδι που είχε γράψει πέρσι για να συνοδέψει την επίδειξη μόδας του dior [αν θυμάμαι καλά] ήταν απ' τις καλύτερες στιγμές του...

non_linear_views


Στο ξυλουργείο του Μύλου, τη Δευτέρα 13 Νοεμβρίου το δεύτερο μέρος από τις live εμφανίσεις των non_linear_views. Oι Nights Like Astronauts, Vokal Idiot, 2L8, King Of Complaints χρειάζονται υποστήριξη. Στις 9 το βράδυ...
Από την kazan db music productions, με ελεύθερη είσοδο.

barbara's straight son


απόψε στα yuria. ακούστε τι σας περιμένει, εδώ.

jailhouse blues


Biomass "market" cd/dvd out on Monday 13 November 2006
All audio and video arrangements directed by Biomass @ Napoli (october 2005-march 2006).
Vocals by Mattie May Thomas taken from recordings at the sewing room, Missippi State Penitentiary 1939.
Mastered by elektroware at dsp lab, Athens.
Xeroxed by J. Edgar Hoover's boys.
Index 001
Biomass LIVE: “Market”
Sunday, Novenber 12th
CINE Trianon 22.30, 10 euro

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2006

άντε μπάι

Ένας μπλόγκερ έχασε τη δουλειά του επειδή τον «κατέδωσε» γνωστός εκδότης, ή μήπως ένας μπλόγκερ έχασε τη δουλειά του επειδή έχασε πρώτα το μέτρο κι έγραφε ό,τι του κατέβαινε στο κεφάλι αδιαφορώντας για τις συνέπειες;
Και γιατί ο συγκεκριμένος μπλόγκερ να μην είναι άξιος της μοίρας του, αλλά να αξίζει υπεράσπισης, όταν χρησιμοποιεί το blog ως μέσο για να ικανοποιήσει τις αρρωστημένες εμμονές του [ΠΟΙΟΣ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ ΠΟΙΟΝ; 70 ποστ για τον Τσαγκαρουσιάνο μέσα σε 10 μήνες και αισχρή χυδαιολογία ήταν διασκεδαστική και θέαμα αρένας τόσο καιρό, και οι υπερασπιστές της ελευθερίας -του κώλου- δεν θίχτηκαν ποτέ για να μιλήσουν για τα σχόλια που πρόσβαλαν την προσωπικότητα, την τιμή, την οικογένειά του, αλλά τώρα ξαφνικά αρχίζουν να μιλούν για συνταγματικά δικαιώματα και αδικία; Γιατί; Επειδή ο θιγόμενος είναι εκδότης που έχει τη δύναμη του εντύπου του για να αμυνθεί, ενώ ο άλλος είναι ένας αθώος δημοσιογράφος που τον απόλυσαν για τις αθλιότητες που έγραφε]; Αν το θέμα είχε φτάσει στην ΕΣΗΕΑ και είχε πάθει το ίδιο, θα άλλαζαν οι χαρακτηρισμοί; Πάλι για «ρουφιανιά» δεν θα μιλούσαν οι ίδιοι καλοθελητές που βγάζουν τα απωθημένα τους πάνω στο πληκτρολόγιο;
Αναρωτιέται κανείς όταν ανοίγει το βόθρο του και αμολάει σκατά αβέρτα τι επιπτώσεις έχουν αυτά που γράφει, αν έχει το δικαίωμα να σπιλώνει υπολήψεις και να πληγώνει τον κάθε ένα που δεν τον ξέρει και δεν θα ήθελε ποτέ να ασχοληθεί μαζί του;
Τι σόι δημοκρατία είναι αυτή που δίνει το δικαίωμα επιλεκτικά στον κάθε παρανοϊκό να βρίζει ανενόχλητος -γιατί αυτοχρίστηκε ρυθμιστής της εξουσίας- όποιον τον ενοχλεί ή δεν του αρέσει;
Γιατί; Ποιος είναι ο manifesto, και ο κάθε manifesto, που νομιμοποιείται να κρίνει και να σχολιάζει με δηλητηριώδη τρόπο τους πάντες, χλευάζοντας, βρίζοντας, κριτικάροντας, χυδαιολογώντας, ποιος του το δίνει αυτό το δικαίωμα;10 μήνες παρακολουθώ όλα αυτά που γράφονται για τη Lifo από κάθε κατεύθυνση και συνειδητοποιώ ότι η καριόλα η ελληνική μπλογκόσφαιρα είναι γεμάτη ανθρώπους με απωθημένα, ζήλια, μιζέρια και wanna be δημοσιογράφους που θα πέθαιναν να δουν το όνομά τους τυπωμένο σε μια σελίδα. Που δεν χρωστούν καλό σε κανέναν και ανοίγουν το στόμα τους μόνο για να βρίσουν. Μόνο βρίζοντας αυξάνεται η επισκεψιμότητα και γίνονται κατεβατό τα comments στα μπλογκ τους. Ακόμα κι αν είναι μόνο τα δικά σου και του κολλητού σου που σιγοντάρετε ο ένας τον άλλον στη μαλακία που σας δέρνει.
Δεν θέλω να ανήκω πια σ’ αυτούς.
Άντε bye. Ευχαριστώ όλους αυτούς που ήταν ευγενικοί και αξιοπρεπείς αυτόν τον ένα χρόνο που κράτησε. Πολύ ήταν. Τουλάχιστον το blog εμένα μου βρήκε δουλειά. Δεν ήταν ο λόγος που με απέλυσαν.

Μόλις έθαψα έναν καλό φίλο, η γαμημένη η μπλογκόσφαιρα μας μάρανε…

a mix for v.m._pt. 1_06-11-06


suspiria-xela
midnight with the stars and you-al bowling with the ray noble orchestra
days of being wild-anita mui
our dance-wax tailor [feat. charlotte sav]
scarlet ceremony-belbury poly
high school poem-the knife
surf rider-eden abhez
a sad ha ha (circled my demise)-magnetophone
kel's vintage thought-magnetophone
dark star-beck
god's money v-gang gang dance
what a girl to do-bat for lashes
chrome-good luck mr. gorsky
sar.fasanvej ki.ca.22.00-rumpistol
smoke resp (selfmade warriors)-morgenindustries vs tape
shut up creeps-the edits
lead me on-breakage
planetarium-squarepusher
arp attack-morchipet
disko donkey [phon.o mix]-mochipet
το μιξ εδώ

Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2006

'''''.'''''

Η μετριοπάθεια πού είναι δεν έχω καταλάβει.
Τι θα' πρεπε, κάθε τι που μας συμβαίνει να το αντιμετωπίζουμε με τη λογική του "άιντε γιούρια" κι όποιον πάρει ο χάρος, ή απο την ασφάλεια του καναπέ μας (γιατί δεν είμαστε εμείς που έχουμε το πρόβλημα) να κάνουμε τους επαναστάτες και τους θεωρητικούς επειδή το πρόβλημα είναι μακριά απο μας?
Εδώ με απτά παραδείγματα μιλάμε και ρωτάω.
Έχει κανείς το δικαίωμα να υπερασπίζεται τον εαυτό του, όταν θεωρεί ότι προσβάλλεται, ναι η όχι? (άσχετα αν αυτός που βάλλεται, θεωρούμε εμείς, ότι δεν εχει χιούμορ, άσχετα αν ειναι κανένα ψώνιο, άσχετα αν δεν τα πιάνει, άσχετα ...χίλια δύο).
Δηλ. στο όνομα ενος υπέρτατου χιουμορίστα Θεού θα σε περνάω εγώ γενεές δεκατρείς, και θα πρέπει στη τελική να μη με πειράζει κιόλας, γιατί εσυ με το μυαλό σου κάνεις "σάτιρα" (αν κάνεις, βέβαια, γιατί πολύ αμφιβάλω αν εχουν κάποιοι το ταλέντο. Δεν ειναι μικρο πράγμα η σάτιρα, ιδιως όταν ακροβατεις πάνω σε λεπτές ισορροπίες) κι εγώ θα πρέπει να το δεχτώ, για να μη με πουν οπισθοδρομικό?
Ξέρεις πού ειναι το επικίνδυνο λέω εγω? Το επικίνδυνο είναι να μην έχει κανείς συναίσθηση του τι γράφει και λέει, καταπατώντας ακριβώς αυτά τα αυτονόητα δικαιώματα.
Διαβαζα σ' ένα μπλοκ το μεσημέρι και έλεγε "κάνατε πολυ μεγάλο λάθος κυριε τάδε, είστε δημόσιο πρόσωπο και θα τα ανεχτείτε ολα. Δεν ξέρετε σε ποιους κάνατε μήνυση... εμείς είμαστε ο καθένας και ενας ειδικός ...εμεις είμαστε έτσι ..εμείς είμαστε γιουβέτσι".
Τι λε ρε, σοβαρά; έχεις συναίσθηση του τι είσαι; ένα τίποτα εισαι, ένας ακομα ανώνυμος μεσα στο μέγα πλήθος, που απλά σου δόθηκε ένα μέσο για να μπορείς να γράφεις τον καημό σου. Επειδή εσύ νομίζεις ότι σε πρόσεξαν δεκα άνθρωποι, νομίζεις οτι έγινες ο Μέγας Κριτής των πάντων και όχι μόνο αυτο, απο πάνω δεν έχουν το δικαίωμα και να σε αγγίζουν?
Μα σε ποιο πλανήτη ζουν μερικοί;
Νομίζουν ότι τα μπλογκ ειναι ο χώρος που ο καθένας μπορεί να γράφει για τον άλλον το μακρύ και το κοντό του και μάλιστα αν αυτός ο άλλος ειναι θιγόμενος να κάνει από πάνω και τη πάπια?
Τα μπλογκ σου δόθηκαν για να γράφεις πράγματα και σκέψεις που θέλεις εσύ και δεν εχεις τον τρόπο να τα πεις αλλού, να ανταλλάσσεις γνώμες και ιδέες κι όχι να τα χρησιμοποιεις ως ενα όπλο που θα βγάζεις τα αποθυμένα σου εις βάρος των άλλων, επειδή αυτοί έτυχε να είναι πιο γνωστοί απο σένα και συ όχι, η αυτοί είναι ηλίθιοι και συ ο έξυπνος.
Όλα αυτα τα τραγελαφικά περί του η "εξουσια" αρχίζει να μας φοβάται γι'αυτο τα κανει αυτά και κάτι άλλα τέτοια έξυπνα, λυπάμαι, αλλά ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας.
Θέλεις να σε φοβηθεί η εξουσία; Μίλησέ της με τα ίδια όπλα που χρησιμοποιεί κι'αυτή, δηλ. με αποδείξεις και θεσεις.
Θες να την πεις στον άλλον αν διαφωνεις με τη στάση του; Kαν'το 'οπως το έκανε κάποτε αν θυμάμαι καλά ο Λαπουτα, που μ' ένα ολόκληρο κατεβατό με αποδειξεις και θέσεις αποδείκνυε τα λάθη του βιβλίου "κώδικας ντα Βίτσι".
Ούτε βρισιές, ούτε υπερθεματισμοί, ούτε χλευασμοί, ούτε τιποτα.
Καθαρα και ξάστερα.
Προς το παρόν πάντως, απλα παίζετε το παιχνιδάκι του οποιουδήποτε, που θελει να κανει τζερτζελέ με το ονομα του και τίποτα παραπάνω!

[απ' το blog του art attack, ένα comment του που λέει πολλά]

index


Tο label quetempo παρουσιάζει το INDEX.
Το INDEX είναι μία σειρά καταστάσεων που συνδυάζουν και διασχίζουν τους διακριτούς χώρους σύγχρονων μορφών έκφρασης όπως η performance, οι ηχητικές εγκαταστάσεις, η κινούμενη εικόνα, η μουσική, ο αυτοσχεδιασμός και ο πειραματισμός.
Σε μία κιν/κή αίθουσα οι biomass, drog_A_tek, the erasers, free piece of tape, texturizer κ.ά., παίζουν με τα ηχητικά/οπτικά φαινόμενα του χώρου, αλλοιώνουν την αντίληψη της πλοκής , και επεμβαίνουν στον πραγματικό χρόνο της αφήγησης.
Index 001
Κυριακή, 12 Νοεμβρίου @ σινέ Τριανόν, 22.30, είσοδος 10€.
Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων, Αθήνα.
Ο biomass, πρώτος σε αυτή την index σειρά, παρουσιάζει την καινύργια του κυκλοφορία στην quetempo, το cd / dvd: “ Market “.
Η blues φωνή της Mattie May Thomas, ηχογραφημένη τo 1920 (μέσα από τα κελια που οι έγκλειστες στις φυλακές της πολιτείας του Mississippi υποχρεωτικά έραβαν), εγκαθίσταται σε ηλεκτρικές /σκελετικές συνθέσεις, blues ατμόσφαιρας, ψυχοακουστικών ρυθμών, και αναλογικών συχνοτήτων. Η εικόνα που ολοκληρώνει την παράσταση αποτελείται από λούπες και κολλάζ των κορυφαίων στιγμών της παγκόσμιας αγοράς: πόλεμος, τοπία κατανάλωσης και προϊόντων, βιομηχανία του επίκαιρου όπως καταγράφονται / βιντεοσκοπούνται από το πλανητικό παράθυρο του κόσμου την τηλεόραση.
O biomass (dj, παραγωγός ηχτικών / οπτικών) είναι μια ιδέα που ξεκίνησε στην ιταλία το 1996 παιζοντας σε φεστιβάλ και καταλήψεις, συνταιριάζοντας μίνιμαλ ατμόσφαιρες και ηλεκτρικό / σκελετικό dub με πολιτικές ιδέες και αλχημεία απαλλοτροιωμένου ήχου και εικόνας από τα μέσα, προς ώφελος του δικού του εκφραστικού κόσμου.
Το label quetempo λαμβάνει / διοχετεύει ήχους, ιδέες, εικόνες
και αφηγήσεις. Είναι ένας ελεύθερος σχηματισμός ενός συνόλου
από μονάδες, επιθυμίες, καταστάσεις και συνεργασίες μη κεντρικών και αυτόνομων τμημάτων του πλήθους .
www.quetempo.gr
info@quetempo.gr