Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2006

steve reich interview


ένα ακόμα ενδιαφέρον post του enteka εδώ με χαρακτηριστικές δηλώσεις του χριστόδουλου [του οποίου ο αριθμός ταυτότητας ξεκινάει με 666]...
μιχάλη, thanx για την ηχογράφηση. η χθεσινή εκπομπή του πετρίδη είναι εδώ για download. δεν αντέχω να ακούσω τη φωνή μου [το μόνιμο πρόβλημα με τις απομαγνητοφωνήσεις των συνεντεύξεων] και ο χρόνος ήταν ελάχιστος -ούτε τα μισά δεν ακούστηκαν απ' όσα υπολογίζαμε-αλλά ήταν μία καλή ευκαιρία να περάσουν και πέρα απ' τον [αυτιστικό] κόσμο του myspace μερικά νέα ονόματα. και σαν ήχος.
κι αυτός που ξέρναγε χθες με όσα άκουγε, ελπίζω σήμερα να έχει συνέλθει.
περαστικά.
updated. απ' το arxediamedia.

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2006

natasha khan is "bat for lashes"…

Το πρώτο τραγούδι που άκουσα απ' τη Natasha Khan ήταν αυτό πιο κάτω, το what's a girl to do, τόσο shangri-las και 60s που ήταν αδύνατο να μην ψάξω να βρω ολόκληρο το άλμπουμ [fur and gold λέγεται, παρεμπιπτόντως]. Η Natasha ηχογραφεί σαν bat for lashes κι έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία να διηγηθεί για τη ζωή της -σιγά το χαρακτηριστικό θα μου πεις, λίγο-πολύ όλοι έχουν κάτι ενδιαφέρον να πουν για τη ζωή τους- ναι, αλλά η Natasha είναι καλή τραγουδοποιός και όμορφη και αγγλίδα και πακιστανή και μελαχρινή και τραγουδάει επιτέλους κάτι που δεν είναι [μόνο] φολκ ή garage ή απομίμηση του μόρισέι. Τα τρία τελευταία δεν είναι απαραίτητα μειονέκτημα, αλλά αμάν, η αγγλία βγάζει δεκάδες συγκροτήματα με το καρμπόν τελευταία, τόσο ίδια, που σου'ρχεται να τα πλακώσεις στις σφαλιάρες. Δεν είναι ούτε συγκλονιστική, ούτε καμιά αποκάλυψη [ενώ τον δίσκο της joanna newsom όσο τον ακούς ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να μην τον ξεχωρίσεις απ' τον σωρό, νομίζω ότι είναι ο πιο αγαπημένος μου από γυναίκα δημιουργό μετά το vespertine της bjork].
Natasha was born in to the world famous Khan squash-playing dynasty and travelled the world as a child. "Periods of my childhood were spent in Pakistan… I would adopt different pets along the way and once lost a goat in a sacrificial religious ceremony. I remember falling asleep at night listening to prayers being sung on the wind and wild dogs howling…"
She had a strict religious upbringing until the age of eleven, at which time her parents separated. Natasha, faced with her father's sudden disappearance, began praying to the aliens to bring him back and took to playing the piano in all night free improvisations as a conduit for her pleas.
In her formative years Natasha studied film and music at art school, where her experimental work, influenced by artists including Steve Reich and Susan Hiller, led her to produce multi-media work centred on sound installations, animations and performance. She also qualified as a nursery school teacher where she was the top storyteller and donator of robot, mermaid and monster drawings.

what's a girl to do

θαυμαστικό


ο ταξιτζής όμορφος άνθρωπος, φαινόταν μορφωμένος. απ' τον τρόπο που μιλούσε και τα σχόλια που έκανε. είχε ήδη μέσα στο ταξί μια κοπέλα και της μιλούσε για τα παιδιά του, τετράδυμα, ομοζυγωτά, που σημαίνει ότι ήταν απ' το ίδιο ωάριο, τέσσερα πανομοιότυπα αγόρια που προσπάθησε να τα κρατήσει με νύχια και με δόντια μακριά από τα νύχια της τατιάνας και τα δελτία ειδήσεων. με μηνύσεις στην κλινική και απειλές. και μέχρι τώρα τα κατάφερε.
ήταν μια κούρσα γεμάτη εκπλήξεις. τα παιδιά είναι τώρα εξίμηση χρονών και πηγαίνουν στην τρίτη δημοτικού, εξαιρετικής ευφυΐας, με υποτροφία σε τέσσερα ιδιωτικά σχολεία της αθήνας.

τα ζήτησαν στην αμερική να τα μελετήσουν σαν αξιοπερίεργα, τα πήγε, αλλά όταν άκουσε τι ακριβώς ήθελαν, τα άρπαξε και επέστρεψε στην ελλάδα. θα μπορούσαν να ήταν πάμπλουτοι, οι περισσότεροι θα το είχαν κάνει.
δεν ξέρω τι είναι αυτό που κάνει κάποιους ανθρώπους να αισθάνονται άνετα και να εμπιστεύονται έναν ξένο.
λοιπόν, ο συγκεκριμένος ανθρωπος είναι καθηγητής στο ελληνικό πανεπιστήμιο. και τα σαββατοκύριακα αναγκάζεται να δουλέψει το ταξί για να τα βγάλει πέρα. μόλις του έκοψαν το επίδομα του τέταρτου παιδιού, γιατί είναι υψηλόμισθος. το πολύτεκνος σε ενοίκιο δεν μετράει. ούτε τα έξοδα των τεσσάρων παιδιών.
αρθρογραφεί σε μεγάλη αθηναϊκή εφημερίδα, αλλά δεν θέλει να ξέρουν την περίπτωσή του.
[δεν τον ρώτησα πώς τον λένε, δεν είχε σημασία].
ένα τραγούδι για την κυριακή. lead me on-bobby hutton.

να έρθει, κι ας είναι και με τρένο


ο matt elliott μιλάει στον πάνο πανότα. μία εξαιρετική συνέντευξη, εδώ. [ποιές υποδομές να βελτιώσουν τα ελληνικά αεροδρόμια όμως; μήπως έχει μείνει ακόμα στο ελληνικό;]

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2006

anonymous said...

«Δεν έχει σημασία ποιος το λέει, αλλά τι λέει»... Ωραίο και ιδεαλιστικό δεν ακούγεται; Σημασία έχουν οι ιδέες, οι απόψεις, και όχι τα πρόσωπα... Πρόκειται ουσιαστικά για μια άλλη διατύπωση ενός γνωστού ζητήματος: πόσο ανεξάρτητο είναι το μήνυμα από το μέσο; Θα θέσω εξ αρχής κοφτά τη θέση μου. Η άποψη κι ο φορέας της είναι αξεδιάλυτα διαπλεκόμενα σαν σιαμαία δίδυμα! Κατά συνέπεια, άποψη που δεν στηρίζεται από πρόσωπο είναι για μένα εξ ορισμού και αντικειμενικά λειψή!
Η γοητεία της ανωνυμογραφίας δεν είναι καθόλου κρυφή ούτε και δυσεξήγητη. Η ασφάλεια του ανώνυμου ανθρώπου... Να είσαι αόρατος και οι άλλοι να νιώθουν την παρουσία σου. Να είσαι κρυμμένος πίσω από το φαντασιακό σου ταμπούρι και να πετροβολάς με την άνεση σου. Μυστήριο... Μια ακίνδυνη εκτόνωση... Η ηδονή του κουκουλοφόρου... Νιώθει μια παράξενη δύναμη αυτός που κάθεται πίσω από ένα πληκτρολόγιο και ξέρει ότι δεν θα δώσει λόγο σε κανέναν για ότι γράψει...
Η έκρηξη του Διαδικτύου έφερε νέα διέξοδο στις «χύτρες» που ασφυκτιούσαν. Το δίκτυο έγινε ο παράδεισος του ανώνυμου. Μια άναρχη, αδέσποτη κατάσταση, που απελευθέρωσε πολλές κρυφές δημιουργικές δυνάμεις, αλλά δημιούργησε και μια τεράστια χωματερή άχρηστης πληροφορίας. Απόλυτη έκφραση του φαινομένου αυτού τα blogs. Τα οποία πια έχουν πολλαπλασιαστεί με ρυθμό ...βακτηρίων (μέχρι και το MIC μπήκε στο χορό!). Προς το παρόν βρισκόμαστε ακόμη στη φάση της εκρηκτικής εκθετικής ανόδου. Το εάν θα ακολουθήσει η αναγκαία σκληρή φυσική επιλογή, στα πλαίσια ενός ψηφιακού δαρβινισμού, είναι ένα θέμα που μένει να αποδειχθεί στην πράξη.
Διαβάζω πάντως, σε διάφορα blogs, ελληνικά και ξένα, υπερφίαλες αναλύσεις, προβολές συνήθως προσωπικών φιλοδοξιών και επιθυμιών, του τύπου «τα blogs θα σημάνουν το τέλος της παραδοσιακής δημοσιογραφίας» και άλλα τέτοια ηρωικά και επικά. Αλήθεια όμως, πως θα γίνει αυτό; Με το κάθε ανώνυμο «μειράκιο», που εζήλωσε τη δόξα του Αποδυτηριάκια, του Βηματοδότη και άλλων πρωτοπόρων της ...έγκυρης, ανεξάρτητης δημοσιογραφίας; Δεν είναι τυχαίο ότι οι εφημερίδες πολλές φορές χρησιμοποιούν τις ανώνυμες στήλες τους για να υποστηρίξουν διακριτικά ύποπτα συμφέροντα, να επιτεθούν, να εκβιάσουν, να αφήσουν υπονοούμενα... Με την ευκαιρία του αφιερώματος στον Μάνο Χατζιδάκι, θυμηθήκαμε εκείνα τα κατάπτυστα πρωτοσέλιδα και σχόλια της Αυριανής. Παρατηρήσατε κάτι; Ότι και αυτά ήταν ανώνυμα!
Με αυξανόμενη λοιπόν τη ζήτηση για εγκυρότητα και αξιοπιστία, σε εποχές υπερκορεσμού πληροφόρησης, ποιος θα δώσει σημασία στον ανώνυμο blogger-«δημοσιογράφο»; Μόνο ίσως κάποια κουτσομπολίστικα έντυπα ή εκπομπές μεσημβρινής δυσωδίας που αναζητούν ρουφιάνους για να εμπλουτίσουν τη θεματολογία τους. Εκτός βέβαια αν ζήσουμε ξανά σε φασιστικό καθεστώς, τα οποία ως γνωστόν έχουν σε ιδιαίτερη εκτίμηση τους ανώνυμους!
Αντώνης Ξαγάς
[από το micgr.blogspot.com]

sunburnt munky


ένα απίθανο δώρο. my dear sunburnt, thank you!

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2006

oh, my god, i can't believe it!...


απίστευτο κι όμως αληθινό. καλεσμένοι στον πετρίδη! ο άγγελος κ. και ο υποφαινόμενος. τη δευτέρα 30/10, στις 4.
ΝΕΤ: 91, 6 & 105, 8 FM - 729 AM [για on line ακρόαση εδώ. πατάς πάνω δεξιά radio live και μετά επιλέγεις ΝΕΤ 105,8].
δεν ξέρω αν υπάρχει κανείς που να νοσταλγεί τους wham! -εκτός από αυτούς εδώ τους σουηδούς εννοείται. τους λένε montt mardie και μπορεί στο συγκεκριμένο τραγούδι να θυμίζουν pulp, αλλά θα 'θελαν να είχαν γράψει το wake me up before you go-go και το freedom. το last christmas πρόλαβαν και το διασκεύασαν ήδη [μαύρα χάλια, χειρότερο απ' το αυθεντικό -το οποίο πάντα μου άρεσε, αλλά αυτό δεν το κάνει λιγότερο σαχλό]. ο δίσκος τους -που κυκλοφορεί οσονούπω- λέγεται drama. και να γιατί...
phone call drama
hello mr reed,
this is david,
from across the street,
i know it's late,
hope you understand,
he has called to ask you
for your daughter's hand...
[---a pop masterpiece!]

φέιβουριτ


john leyton-johnny remember me.
When the mist's a rising And the rain is falling
And the wind is blowing cold across the moor
I hear the voice of my darling The girl I loved and lost a year ago
(Johnny remember me)
Well it's hard to believe I know
But I hear her singing in the sighing of the wind
Blowin' in the tree tops way above me
(Johnny remember me)
Yes I'll always remember Till the day I die I'll hear her cry
Johnny remember me
Well some day I guess I'll find myself another little girl
To take the place of my true love
But as long as I live I know
I'll hear her singing in the sighing of the wind
Blowin' in the tree tops way above me
(Johnny remember me)
Yes I'll always remember Till the day I die I'll hear her cry
Johnny remember me
(Johnny remember me)
ποτέ δεν είχα προσέξει τι έλεγε, πάντα το θεωρούσα ένα κορυφαίο gay anthem [είναι, δεν το τραγούδησαν τυχαία οι bronskie beat με τον mark almond στα 80s] γιατί όταν τραγουδάει κάποιος johnny remember me, πού να σου πάει το μυαλό; έπεσα τυχαία όμως σ' αυτό το post απ' το freaky trigger και να το αποτέλεσμα:
2nd September 1961
I can’t take any of Joe Meek’s futurist cred away, and I wouldn’t want to try. But with forty-years of hindsight it’s also obvious how bound some of his records are to the past. “Johnny Remember Me” comes at us, bodice heaving, straight out of the Victorian gothic - “when the mists are rising and the rain is falling and the wind is blowing cold across the moors”. It’s a ghost story! But more than that, it’s a country ghost story - Leyton’s accent slips into pseudo-prairie and the urgent gallop of the music shares a bloodline with western standard “Ghost Riders In The Sky”. And more still, it’s a love song - a haunted, desperate love song. As the dead beloved’s vocals ring out high and clear Leyton’s own replies become more crazed - “Yes I’ll always remember - till the day I die I’ll hear her cry!”. Meek’s use of echo here is perfect - Leyton’s voice has a tint of it but the dead woman’s words are sharp and true; out on these moors we have slipped more than halfway into the beyond and it’s the living who sound muffled and eerie.
Gothic, western, romance - a pulp trinity, and “Johnny Remember Me” is on this list because the British love a melodrama. The best melodrama is played with an intensity which dares you, snarling, to take it lightly. The best melodrama is also often a little camp. Leyton doesn’t let his audience down - as he rips through those wonderful opening lines you can almost hear his nostrils flare. By the end of the song, as his spectral lover keeps calling he sounds genuinely doomstruck. A rich treat and a remarkable record.
[για να το δεις χρειάζεται διπλό κλικ πάνω στη λέξη you tube, γιατί ο χρήστης δεν επιτρέπει να το βάζουν στα ξένα blog].

heinz-live it up


[απ' την ομώνυμη ταινία του '63]. ψάχνοντας για βίντεο του joe meek βρήκα αυτό. τα σχόλια κάτω απ' το βίντεο στο youtube έχουν πιο μεγάλο ενδιαφέρον απ' το ίδιο το τραγούδι.
-Look real close, folks. That's Steve Marriott on the drums. From his pre-Small Faces acting days.
-Steve is also in the movie along with David Hemmings. This song has that Joe Meek stamp of approval! Heinz was Joe's boyfriend back in the day, and he was one of the few who managed to have more than one hit. I think he had two hits! He was big in Finland!!!
-This was released in January 1964.The Line-Up in the clip shows Heinz-Vocals, Steve Marriott-Drums, before The Small Faces. David Hemmings miming badly to the guitar solo & the Bass Player is actor John Pike.The recording engineer in the Leather Jacket is Dave Clark (of the D.C.5 fame).The real backing is by The Outlaws who also appear in the movie.Heinz was "NEVER" Joe Meek's "Boyfriend" though he did work & live in an apartment above the studio.Heinz was straight, just ask his 3 ex-wives.

unripe and green


όταν ήμουν μικρός [πολύ μικρός] με είχε αρπάξει απ’ το χέρι κάποια ελένη και με είχε γράψει στην κνε. ούτε που ήξερα τι σήμαινε κνε, ούτε και είχα και καμιά διάθεση να μάθω. μιλάμε για τον πιο αδιάφορο άνθρωπο του κόσμου περί ιδεολογιών και πολιτικών συστημάτων, το μόνο που με ενδιέφερε ήταν η ελένη. οδηγητή δεν κατάφερα ποτέ να πουλήσω, γιατί ήμουν ντροπαλός. και ζήτημα είναι αν διάβασα ποτέ έστω κι ένα απ’ τα βιβλία που μου έδινε [η ελένη], πέρα απ’ το εξώφυλλο.
δεν γλίτωσα και τίποτα όμως, τα διάβασα τα επόμενα χρόνια, και χωρίς την ελένη.
δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνη την περίοδο, εκτός από κάτι μπύρες και κάτι επισκέψεις στους κρίσνα στη σόλωνος [δεν είχαν σχέση με την κνε, αλλά ήταν η ίδια περίοδος, σίγουρα, γιατί θυμάμαι ότι κι εκεί με πήγαινε η ελένη].
ψέματα, θυμάμαι την πρώτη συνάντηση με την παρέα της ελένης που με ρώταγε τι εφημερίδα διάβαζε ο πατέρας μου –ελευθεροτυπία.
ελευθεροτυπία;!
στη συνέχεια είχε γίνει μια σύσκεψη για το αν θα με δεχτούν στην παρέα τους, άκου ελευθεροτυπία! χάθηκε ένα έθνος, τουλάχιστον! [δεν την ξεχνάω ποτέ εκείνη τη συνάντηση].
όταν με σχόλασε η ελένη, σταμάτησε και η επαφή μου με την κνε.
το μόνο που μου άφησε αυτή η εμπειρία είναι μουσικά τραύματα: είχα ακούσει τόσο λοΐζο, παπακωνσταντίνου και σταυρό του νότου που δεν μπορώ ούτε ξόφαλτσα να τα ξανακούσω. κι αν ακούσω ελύτη θέλω να το βάλω στα πόδια. ακόμα και το μεγαλύτερο αριστούργημα μπορεί να γίνει εφιάλτης αν το συνδέσεις με χάλια χρόνια [ήταν η πιο βαρετή και ανόητη περίοδος της ζωής μου].
τώρα συνειδητοποιώ γιατί ΔΕΝ μπορώ ν’ ακούσω rolling stones!

η ελένη σήμερα είναι οφθαλμίατρος, έχει δύο παιδιά και ψηφίζει νέα δημοκρατία.
τη θυμήθηκα σήμερα -ω, ειρωνεία- που θα πάω στο σταυρό του νότου για τον παπακωνσταντίνου! [τον θανάση, όχι τον βασίλη].

Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2006

true lovers


ο νέος [πολύ καλός] δίσκος του justin timberlake είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα για το τι μπορεί να κάνει ένας σπουδαίος παραγωγός [εδώ τρεις, ο rick rubin, ο will.i.am και -κυρίως ο μέγιστος timbaland] σε έναν συμπαθητικό μεν, νερόβραστο δε "αστερία": να τον μεταμορφώσει σε έναν πραγματικό σουπερστάρ -που τώρα πια τον αξίζει τον χαρακτηρισμό.
τα νέα του τραγούδια είναι καταπληκτικά, ένα βρώμικο, φάνκι R&B που σε αποστομώνει. ακόμα κι αν είχες όλη τη διάθεση να τον πετάξεις στα άχρηστα, απ' τη στιγμή που αρχίζει να παίζει το πρώτο κομμάτι είναι αδύνατο να πατήσεις το stop μέχρι να πέσει κι η τελευταία νότα. [του 18ου κομματιού!].
οι συμμετοχές είναι αξιοζήλευτες [αν γράψω ότι οι δεύτερες φωνές και οι guests είναι όλα τα λεφτά, θα γίνω κακός;], η παραγωγή είναι απλησίαστη, και όποιος πει κακό γι' αυτόν το δίσκο, σίγουρα δεν τον έχει ακούσει. ο justin timberlake μόλις απόκτησε έναν απ' τους δίσκους της χρονιάς. είχα όλη την κακή διάθεση να τον "κατασπαράξω", αλλά είναι πολύ καλύτερος απ' τον τελευταίο του prince π.χ. -και δεν έχει ούτε ένα ψεγάδι.
τι να πει κανείς. τον κατέβασα "για πλάκα", αλλά αυτή κι αν ήταν έκπληξη.

true lovers [ένα άσχετο τραγούδι από τους vogues γιατί ο justin μπορεί να σε βάλει σε μπελάδες, κατεβάσε τον από αλλού...]

igiken i ora?


εδώ κι εδώ κι εδώ κι εδώ κι εδώ κι εδώ κι εδώ και σε άλλα πολλά blog...
για να δούμε, τι έχει τη δύναμη να καταφέρει η ελληνική μπλογκόσφαιρα εκτός απ' το να αλληλοβρίζεται και να βγάζει τα μάτια της...
ΜΗΝΥΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ BLOGME για το περιεχόμενο άλλου blog μέσα από τις σελίδες του
Μια υπόθεση διαδικτυακής λογοκρισίας, μετά την Σιγκαπούρη και την Κίνα, τώρα και στην Ελλάδα
Το Blogme.gr δέχτηκε αρκετά μηνύματα και ερωτήσεις σχετικά με την (προσωρινή) διακοπή της λειτουργίας του.
Παραθέτω τις απαντήσεις, αποφεύγοντας ωστόσο, προς το παρόν, την δημοσίευση ονομάτων και λεπτομερειών περί της υπόθεσης.
Ο Έντυπος και Ηλεκτρονικός Τύπος, η ΕΕΧΙ, τα Ελληνικά blogs και ο Διεθνής Διαδικτυακός Τύπος (ενασχολούμενος με θέματα πληροφορικής), θα ενημερωθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα λεπτομερώς για το θέμα και τα πρόσωπα, έπειτα από την ολοκλήρωση των νομικών διαδικασιών.
ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ
Προσφάτως, δημόσιο πρόσωπο μήνυσε το Blogme.gr για δυσφήμιση και άσεμνο σατυρικό περιεχόμενο.
Το πρόσωπο αυτό σατιρίζονταν μέσα από τις σελίδες κάποιου άλλου blog, το οποίο ήταν καταχωρημένο στο directory του Blogme και στις υπηρεσίες ροής RSS. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, ακολούθησαν: διαδικασία του αυτοφώρου, κατάσχεση του σκληρού δίσκου, παραμονή στο κρατητήριο και προσαγωγή στην εισαγγελία.
ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΜΗΝΥΣΗΣ / ΑΥΤΟΦΩΡΟΥ:
Δίχως καμιά προηγούμενη ειδοποίηση από τον μηνυτή ( για λόγους διευθέτησης της υπόθεσης, εξηγήσεων τεχνικών η μή,) έλαβε στην έδρα μου, αιφνιδιαστική επίσκεψη από αστυνομικούς της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος, εν παρουσία εισαγγελέα.
(Όντας υπεύθυνος διαχείρισης του Blogme, και μη έχοντας κάτι να φοβηθώ, ή να αποκρύψω, υπήρχαν δημοσιευμένα τα πλήρη στοιχεία μου- όπως και θα υπάρχουν μετά την επανέναρξη του site).
Αφού έγινε σχετική έρευνα, προανάκριση και κατάσχεση του σκληρού δίσκου, ακολούθησε σύλληψη.Υπό τη συνοδεία των αστυνομικών οργάνων, οδηγήθηκα τέλος, στην Γενική Ασφάλεια Αθηνών ΓΑΔΑ.
Ακολουθώντας τις διαδικασίες του αυτοφώρου (αποτυπώματα , σχετική απολογία, κλπ), προωθήθηκα για την διανυκτέρευση στα κρατητήρια.
Την επόμενη ημέρα, και έπειτα από την διαδικασία της φωτογράφησης, φορώντας χειροπέδες, όπως προβλέπει η διαδικασία, οδηγήθηκα στην εισαγγελία (Ευελπιδων), οπού διατάχτηκε περαιτέρω έρευνα της υπόθεσης.
ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
Είναι η πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά του internet οπού ασκήθηκε ποινική δίωξη για ένα site συλογής πληροφοριών το οποίο τεχνικά δεν είναι δυνατόν να σχετίζεται με το περιεχόμενο των κατοχυρωμένων ιστοσελίδων.
Έως σήμερα, σε καμία δημοκρατική χώρα δεν έχει υπάρξει παρόμοια δίωξη από θιγόμενο πρόσωπο, παρά μόνο σε αυταρχικά καθεστώτα. Αναφορικά, ως πιο πρόσφατα παραδείγματα έχουμε την Σιγκαπούρη και την Κίνα.
Οι περιπτώσεις των μηνύσεων ωστόσο, αφορούσαν τον ίδιο τον διωκόμενο που ήταν και ο ίδιος ο διαχειριστής του blog, και όχι το μέσο συγκέντρωσης των blogs και συλλογής πληροφοριών, καθώς είναι το Blogme.
Σημειωτέων, ότι ενώ κάποιοι χρήστες των blogs εκμεταλλεύονται τις υπηρεσίες του Google ώστε με λέξεις κλειδιά να εμφανιστούν αποτελέσματα με σκοπό να σατιρίσουν η να "δυσφημήσουν" διεθνή πρόσωπα όπως ο G. Bush, Ελληνικά κόμματα και υπουργούς, κανείς εξ αυτών δεν στράφηκε εναντίων του Google και των υπηρεσιών του, διότι το σκεπτικό είναι αφελές.
Σε αντίθεση με την περίπτωση του Blogme όπου υπάρχει ένα πρωτοφανές γεγονός νομικής αντιπαράθεσης.Ο οποιοσδήποτε μέσος χρήστης του ιντερνετ , γνωρίζει τον αυτονόητο τρόπο λειτουργίας ενός οποιουδήποτε website συλλογής πληροφοριών όπως είναι το Blogme.
Γνωρίζει ποιο είναι το αντικείμενο του, καθώς γνωρίζει ότι σκοπός του είναι να συλλέγει πληροφορίες.Επίσης, ξέρει πως είναι αδιανόητο να ευθύνεται κάποιο ανάλογο website για περιεχόμενο που δεν υπάρχει μέσα στο ίδιο website, αλλά σε άλλες απομακρυσμένες ιστοσελίδες ή blogs, όπου δεν έχει την ευθύνη της διαχείριση και δεν συνυπογράφει.
Οποιοσδήποτε επίσης μέσος χρήστης γνωρίζει ότι η περίπτωση ενός blog (προσωπικού ηλεκτρονικού ημερολογίου),αποτελεί αυτό που λέει η ίδια η λέξη: προσωπικό ημερολόγιο, έκφρασης και ιδεών. Και που διεθνώς, διακατέχεται από τους ίδιους ιδιαίτερους "κανόνες" προσωπικής ευθύνης των περιεχομένων και της ιδιωτικής έκφρασης, που το διαφοροποιούν από την απλή ιστοσελίδα.
Πιστεύουμε ότι το οποιοδήποτε θιγόμενο πρόσωπο, εάν δεν γνωρίζει, οφείλει να διερευνήσει και να ενημερωθεί, προτού προβεί στην οποιαδήποτε ενέργεια.
Δεν είμαι υποχρεωμένος να αναπαράγω αυτή τη στιγμή τους διαδικτυακούς "κανόνες" που διακρίνουν ένα blog, και την σχέση του η όχι, με ένα site συλογής πληροφοριών όπως είναι το Blogme.
Για οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο, μια επίσκεψη στους όρους χρήσης ενός blog , ή της εταιρίας που το φιλοξενεί, ή του παρέχει τη δωρεάν εφαρμογή , μπορεί να του δώσει μια γρήγορη απάντηση.
Το αποτέλεσμα της επιλεκτικής αυτής ποινικής δίωξης, είναι το Blogme να γίνει το μοναδικό website συλλογής πληροφοριών, που σηκώνει το βάρος αυτής της ενέργειας, ανάμεσα στα εκατοντάδες που υπάρχουν στο Ελληνικό και παγκόσμιο ιντερνερτ. Πολλά, εκ των οποίων, εμφανίζουν με διαφόρους τρόπους, αποτελέσματα του επίμαχου blog και με υπηρεσίες αποθήκευσης.
Τη στιγμή που το επίμαχο blog υφίσταται στα μεγαλύτερα ελληνικά sites συλλογής πληροφοριών, και ενώ το blogme είναι το μόνο το οποίο μηνύθηκε, ωστόσο δεν υποστηρίζω την ποινική δίωξη και αυτών. Το blogme ακολουθώντας την διεθνή δεοντολογία που διακρίνει τα sites συλλογής πληροφοριών, δεν φέρει καμία γνώμη τόσο για το συγκεκριμένο blog, όσο και για κανένα άλλο blog, καθώς και περιεχόμενο άλλης ιστοσελίδας που δεν συνυπογράφει.
Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ
Η υπόθεση της μήνυσης εναντίων του Blogme συσχετίζεται άμεσα περί της ελευθερίας του τύπου και της κοινωνίας της πληροφορίας
Παραθέτουμε αποσπάσιμα από το ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΥΠ' ΑΡΙΘ. 131 (ΦΕΚ Α? 116/16.05.2003)
Προσαρμογή στην Οδηγία 2000/31του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με ορισμένες νομικές πτυχές των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας,ιδίως του ηλεκτρονικού εμπορίου, στην εσωτερική αγορά. (Οδηγία για το ηλεκτρονικό εμπόριο).
4. Ευθύνη των μεσαζόντων παροχής υπηρεσιών.
Αρθρο 11
Απλή μετάδοση
1. Σε περίπτωση παροχής μιας υπηρεσίας της κοινωνίας της πληροφορίας συνισταμένης στη μετάδοση πληροφοριών που παρέχει ο αποδέκτης της υπηρεσίας σε ένα δίκτυο επικοινωνιών ή στην παροχή πρόσβασης στο δίκτυο επικοινωνιών, δεν υφίσταται ευθύνη του φορέα παροχής υπηρεσιών όσον αφορά τις μεταδιδόμενες πληροφορίες, υπό τους όρους ότι ο φορέας παροχής υπηρεσιών:
α) δεν αποτελεί την αφετηρία της μετάδοσης των πληροφοριών,
β) δεν επιλέγει τον αποδέκτη της μετάδοσης καιγ) δεν επιλέγει και δεν τροποποιεί τις μεταδιδόμενες πληροφορίες.
2. Οι δραστηριότητες μετάδοσης και παροχής πρόσβασης που αναφέρονται στην παράγραφο 1 περιλαμβάνουν την αυτόματη, ενδιάμεση και προσωρινή αποθήκευση των μεταδιδομένων πληροφοριών, στο βαθμό που η αποθήκευση εξυπηρετεί αποκλειστικά την πραγματοποίηση της μετάδοσης στο δίκτυο επικοινωνιών και η διάρκειά της δεν υπερβαίνει το χρόνο που είναι ευλόγως απαραίτητος για τη μετάδοση.
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Η μήνυση η οποία μου ασκήθηκε θεωρώ ότι θίγει το κύρος και την αξιοπρέπεια μου, τόσο σε προσωπικό και οικογενειακό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Η κατάσχεση του σκληρού δίσκου οδήγησε στην επαγγελματική μου κατάρρευση (μιας προσωπικής επιχείρησης επιδοτούμενης από πρόγραμμα ανεργίας του ΟΑΕΔ) , με ανεπανόρθωτες επαγγελματικές και οικονομικές συνέπειες. Η αξιοπιστία μου κλονίστηκε έναντι των πελατών μου.
Πιστεύοντας ότι η μήνυση εξαπολύθηκε εναντίον του blogme λόγω άγνοιας και λάθους συσχετισμού του με το επίμαχο blog, καθώς και αναγνωρίζοντας το δικαίωμα που παρέχει ο νόμος στον οποιονδήποτε θιγόμενο πολίτη να στραφεί νομικά προς υπεράσπιση του , το Blogme δεν θα προβεί σε καμία νομική κίνηση εντυπωσιασμού η αμυντικού χαρακτήρα, (όπως πχ η ψευδή καταμήνυση), πριν την εκδίκαση της υπόθεσης, παρά μόνο μετά το πέρας αυτής.
Δεδομένου όλων των παραπάνω γεγονότων, που αντικατοπτρίζουν την παρούσα κατάσταση, το Blogme , δεσμεύεται να δημοσιοποιήσει τις λεπτομέρειες και τα πρόσωπα της υπόθεσης στον παγκόσμιο ιστό και στα ΜΜΕ,έπειτα από την ολοκλήρωση των προανακριτικών διαδικασιών και επιφυλάσσεται να ανταπαντήσει με κάθε νόμιμη ενέργεια, μετά το πέρας της εκδίκασης, δια την αποκατάσταση του, επιθυμώντας την λύση να δώσουν τα αρμόδια δικαστήρια.
Αντώνης Τσιπρόπουλος
Υπεύθυνος διαχείρισης του
Blogme

surrender


[κλεμμένο απ' το blog των erasers]

ten for my i-pod


joanna newsom-ys
seekers who are lovers-you are the pride of your street
belbury poly-the owl's map
leafcutter john-the forest and the sea
soso-birthday songs
nuuro-all clear
montt mardie-drama
wolf eyes-human animal
daedelus-just briefly
nick grey-thieves among us

Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2006

βίβα τζοάνα

η joanna newsom έχει μόνο έναν φίλο στο myspace. προφανώς χέστηκε για το myspace, έτσι κι αλλιώς έγινε εξώφυλλο στο wire και τα αμερικάνικα έντυπα παραληρούν, μιλάμε για θρίαμβο, τέτοια καθολική αποδοχή, που αναρωτιέσαι τι έγινε ξαφνικά και αρέσει ακόμα και σε όσους βάζουν άριστα στο νέο δίσκο του justin timberlake!
άρεσε η newsom και στο πρώτο άλμπουμ της -το οποίο υπήρχε σε ένα σωρό λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς κι αναρωτιόμουν γιατί -κι ακόμα αναρωτιέμαι.
προσωπικά με εκνεύριζε, παρόλο που ήταν [είναι] τόσο συμπαθητικό κορίτσι, γιατί νιαούριζε σαν τη μίνι μάους και μου θύμιζε καρτούν με άρπα.
φαντάσου σε πόσες λίστες θα υπάρχει το νέο άλμπουμ της που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες, στο οποίο τραγουδάει σαν κανονικός άνθρωπος και έχει συνεργάτες τον steve albini, τον van dyke parks και τον jim o' rourke. και είναι αντικειμενικά καλό.
το ys είναι αλήθεια ένα απίστευτο άλμπουμ, απ' τα καλύτερα που κυκλοφόρησε γυναίκα μέσα στο 2006. 5 σπουδαία τραγούδια μεγάλης διάρκειας, που έχουν μεγαλύτερη σχέση με τις πονεμένες μπαλάντες που υπήρχαν στους δίσκους της pj harvey, απ' ότι έχουν με τις φολκ τραγουδοποιούς με τις οποίες ήταν μέχρι τώρα συνοδοιπόρος. στο wire θύμισε ταινίες του disney, όταν το διάβασα τρόμαξα, γιατί η λέξη καρτούν μου θυμίζει βρισιά. ευτυχώς, δεν έχει σχέση με τον ήχο της.
πάλι η άρπα κυριαρχεί, με άλλα έγχορδα να τη συνοδεύουν και μία απίστευτα δραματική newsom να αφηγείται ολόκληρες ιστορίες-έπη με αποσπάσματα από παραμύθια, νανουρίσματα και παραβολές της βίβλου. κυριολεκτικά απίστευτο άλμπουμ. ομολογώ ότι δεν την είχα άξια για κάτι τέτοιο.
monkey and bear

jerome's sentimental explosion

jeromelive.blog.com

[* *]

Στο νέο του δίσκο ο Badly Drawn Boy τραγουδάει για degrees of separation σε ένα εντελώς ‘γουντιαλενικό’ κομμάτι. Μπορεί ο δίσκος να μην είναι κακός και όσο περνάει ο καιρός ο B.D.B. να κρύβει περισσότερη αγριάδα πίσω απ’ τις λέξεις, η πικρή αλήθεια όμως είναι ότι όσο ωριμάζει στιχουργικά, τόσο βαρετή γίνεται η μουσική του, γιατί δυστυχώς τις περισσότερες φορές ωριμότητα και πλήξη πάνε μαζί στη μουσική των 30άρηδων.
Οι Καναδοί Metric παίζουν στο Gagarin 205 την Παρασκευή, ένα συμπαθητικό νέο γκρουπ, απ’ τις καλές επιλογές, με πολύ πιο μεγάλο ενδιαφέρον στην σκηνή απ’ ότι στο άλμπουμ. Παίζουν μαζί με τους Victory Collapse, ένα ακόμα απ’ τα νέα γκρουπ της Αθήνας που αξίζει να προσέξει κανείς. Εδώ είναι το MySpace τους.
Τρίτη βράδυ, για τον Chris Clark στο bios. Με μελωδίες κρυμμένες πίσω από σκληρούς ήχους, θορύβους, άγρια τζαμαρίσματα με τον ασιάτη ντράμερ, με ελάχιστο κοινό –αλλά «καλό», που ευτυχώς ήξερε τι να περιμένει- και απογοήτευση, γιατί η «εναλλακτική νομενκλατούρα» της πόλης προτιμάει να μένει στο σπίτι της βλέποντας DVD, παρά να στηρίζει αυτά που κάποτε έτρεχε στο εξωτερικό για να τα δει. Η αφθονία προκαλεί ανία τελικά. Η απογοήτευση περιλαμβάνει και τον εαυτό μου, δεν έχω διάθεση να δω όλα αυτά που με ενδιαφέρουν, μάλλον γίνονται περισσότερα απ’ όσα αντέχει ένας εργαζόμενος σ’ αυτή την πόλη.
Επιστρέφοντας στο σπίτι, ο ταξιτζής άκουγε Βέρα Βάσσου [ή Βέρη Βάσσα, θα σας γελάσω] και «Πάρε την Καρδιά μου»…

Μπορεί να διαφωνώ με όλα όσα γράφει αυτός ο καταπληκτικός [και δεν το γράφω ειρωνικά] τύπος στο crackhitler, πρέπει να ομολογήσω όμως ότι είναι μία απολαυστική στήλη...

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2006

@ bios


[νικήτα, thnx]
two fazed people-horace andy [alpha remix]

vinyl m. transmissions


pt1
01. good luck mr. gorsky-hands above
02. soso-anger in the land
03. soso-hand in the plow
04. daedelus feat. busdrive and abstract-rude girls
05. belbury poly-scarlet ceremony
06. mahogany-tesselation, formerly plateau one
07. mahogany-springtime, save our time
08. belbury poly-owls and flowers
pt 2
09. leafcutter john-dream iii
10. annuals-mama
11. seekers who are lovers-you are the pride of your street
12. nobody and mystic chords of memory-feet upon the sand [dntel remix]
13. feathers-skara brain
14. silver apples-mad man blues
15. steve and steve-merry go round
16. root 70-it ain’t rocket science
17. feathers-old cutler
18. parov stellar-a magic afternoon [cayetano remix]
pt3
19. inverz b-remote driftings
20. beach house-childhood
21. wild honey-1000 spaceships
22. betty harris-cry to me
23. lisa richards-let’s take a chance
24. dwight trible ft. daedelus-life force
25. one am radio-under thunder and gale [a black and blue sky by daedelus]
26. larry gus-yellow green and eyes
27. barbara holloway-too proud to cry
28. belbury poly-rattler’s hey
pt4
29. simon bookish-portrait of the artist as a fountain
30. rasco feat. aesop rock-worlds collide [instrumental]
31. rasco-pressures of life [instrumental]
32. dabrye-nite eats day [instrumental]
33. dabrye-get it together [instrumental]
34. dabrye-get live [instrumental]
35. mr. lif-washitup
36. mr. lif feat. akrobatik and blueprint-mo mega
37. curse ov dialect-take me to the arab world
38. joey beats-love love love [instrumental]
39. joey beats feat. anonjondoe sage francis and mekalek-love love love
40. horace andy-two fazed people [alpha remix]
[monday, 30/10/06, 16.00-18.00, the mix tape]

nuuro

στην ίδια εταιρία με τους seekers who are lovers κυκλοφορεί το άλμπουμ του κι αυτός ο πιτσιρικάς από τη βενεζουέλα. απίθανος. όταν υπάρχουν τέτοιοι 16χρονοι [!] μάλλον βρίσκεται σε καλό δρόμο η μουσική του 2006.
είναι φοβερό πράγμα το myspace τελικά.
εδώ είναι η δικιά του σελίδα. [πραγματικά απίθανος, όχι αστεία...τρέμε justin timberlake...]

seekers who are lovers

'brush by gracefully a love as big as a risk fills you up and you can't look on...' τραγουδούσαν οι cocteau twins στο κομμάτι που δάνεισε το όνομά του στο συγκρότημα του μεξικάνου angel sanchez, τους seekers who are lovers. το ep του[ς] you are the pride of your street μετά από αρκετές περιπέτειες κυκλοφορεί -επιτέλους- κανονικά, και μάλιστα με παραγωγούς τους fax και murcof που μετατρέπουν τα μετα-shoegaze ερωτικά τραγουδάκια σε πραγματικά μοντέρνα electronica με σπαρακτικά φωνητικά. το άλμπουμ τους που θα κυκλοφορήσει μέχρι το τέλος της χρονιάς είναι απ' τις κυκλοφορίες που αναμένονται με πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον.
you are the pride of your street

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2006

ενάρετοι

Punk rock, prayer, and politics on the front lines of the new Christian counterculture
Σαράντα χρόνια αφού οι νέοι Αμερικανοί πραγματοποιούσαν πορείες για την ειρήνη και έκαναν σύνθημα της ζωής τους το σεξ, τα ναρκωτικά και το ροκ εν ρολ, μια νέα γενιά μιμείται αυτές τις τάσεις της δεκαετίας του '60, αλλά για έναν πολύ διαφορετικό λόγο: τη θρησκεία.
Είτε παίζουν μουσική χέβι μέταλ είτε κάνουν φιγούρες με τα σκέιτ τους, όλα τα κάνουν για τον Ιησού, σημειώνει η συγγραφέας Λόρεν Σάντλερ, σε ένα νέο βιβλίο της για μια νέα γενιά ευαγγελικών, που στοχεύουν στην επαναχάραξη της δημόσιας πολιτικής, σύμφωνα με τις αρχές του Χριστιανισμού.
«Τα μέλη της Νέας Αριστεράς της γενιάς του '60 ούτε θα ονειρεύονταν πως θα έβλεπαν τις δικές τους πολιτισμικές τακτικές να πετυχαίνουν τέτοιον μαζικό αντίκτυπο στη Χριστιανική Δεξιά», γράφει η Σάντλερ στο βιβλίο της «Ενάρετοι: Ανταποκρίσεις από το Ευαγγελικό Κίνημα Νέων». Και συνεχίζει: «Φυσικά, αυτή η αντι-κουλτούρα δεν είναι οργανωμένη έτσι ώστε να διαιωνίζει τις πολιτικές τής δεκαετίας του '60. Φεμινισμός, σεξουαλική ελευθερία και κοσμικός χαρακτήρας του φιλελεύθερου κράτους: όλες αυτές οι λέξεις είναι βλάσφημες» για τη γενιά αυτή, την οποία η Σάντλερ αποκαλεί «Γενιά των Αποστόλων». Σύμφωνα με την ίδια, σε αυτήν περιλαμβάνονται άνθρωποι ηλικίας από 15 έως 35 χρόνων, οι οποίοι είναι παθιασμένοι με τον Χριστό και συχνά επιδεικνύουν την αφοσίωσή τους προς Αυτόν με νεανικούς ή μη ορθόδοξους τρόπους.
Με σκέιτμπορντ. «Συνέχεια έβλεπα θέματα για κάτι περίεργα παιδιά σε σκέιτ, τα οποία παρουσιάζονταν ως ιστορίες για ανθρώπους με παράδοξο τρόπο ζωής. Ωστόσο, όταν έκανα το ρεπορτάζ μου γι' αυτά τα παιδιά, ανακάλυψα την οικοδόμηση ενός ολόκληρου κινήματος νέων», σημείωσε η Αμερικανίδα συγγραφέας. Ανάμεσα στους στόχους αυτού του κινήματος περιλαμβάνεται η κατάληψη όλων των βαθμίδων της κυβέρνησης στις ΗΠΑ, η διακυβέρνηση της Αμερικής σύμφωνα με τη χριστιανική ηθική, η απαγόρευση των αμβλώσεων και των γάμων μεταξύ των ομοφυλοφίλων, αλλά και η θέσπιση της προσευχής και της θεωρίας της δημιουργίας του κόσμου από τον Θεό στο μάθημα της Βιολογίας στα δημόσια σχολεία. Γεγονός είναι πως οι πολιτικά υποκινούμενοι συντηρητικοί έχουν γίνει βασική ομάδα υποστήριξης του Αμερικανού προέδρου Τζορτζ Μπους και του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. [απ' τα σημερινά ΝΕΑ].
[μερικές φορές σκέφτομαι πόσο δίκιο είχε ένας φίλος μου που κάποτε επέμενε πως αν ο Χριστός ήξερε τι θα γινόταν κάποτε στο όνομά του, θα προτιμούσε να είχε αυτοκτονήσει πριν τον σταυρώσουν...].

roach

boy panhandling, sf, 7/10/06
boy named roach sitting on sidewalk panhandling. roach is from ohio, i believe. says his mom gave him the name roach. i take it for a nickname. he's sitting with
alice as i ask if i can take her picture. she's excited by the idea and asks him if it's alright. he thinks; we talk; he agrees. he met alice when he came through sf some time back. he came back for her. they were recently engaged. after talking with alice and taking her picture, i decide i'd like to take his picture as well. he agrees and i do. άστεγοι, στους δρόμους της νέας υόρκης.
[απ' την συγκλονιστική σελίδα της stoneth στο flickr].

more gracetone


επιτέλους, το δεύτερο 7ιντσο της gracetone recordings, με τη μόνικα και τον chris setel απ' τους neon. φοβερό artwork.

grouch


καλοί οι art brut, δε λέω, και δεν αμφισβητώ την αξία τους, αλλά αναρωτιέμαι γιατί θα πρέπει να ενδιαφέρουν τους έλληνες περισσότερο από τους dread astaire π.χ.
επειδή είναι άγγλοι; επειδή αρέσουν στους διοργανωτές; επειδή έχουν ρεύμα και μπορεί να γεμίσουν το χώρο; επειδή υπάρχει μια πολυεθνική από πίσω που μπορεί να τους στηρίξει; δεν είναι κακό συγκρότημα οι art brut, το παράδειγμα είναι τυχαίο και δεν θα' πρεπε να την πληρώσουν αυτοί, φέρνουν πολύ χειρότερους, αλλά αλήθεια, ποιος θα σκότωνε να δει art brut στην αθήνα [αντίγραφο των fall και των half man half biscuit, κι άσε τι λενε οι ίδιοι]; και γιατί να πρέπει να στηρίξεις την κάθε μετριότητα που έρχεται;
απ' τη μια λες βούλωστο, κάποτε παραπονιόσουν που δεν γινόταν τίποτα στην αθήνα, τώρα που γίνονται τόσα σου φταίνε τα συγκροτήματα; δεν μου φταίνε τα συγκροτήματα, μου φταίει που έχουν ανακοινωθεί ένα σωρό ονόματα για το επόμενο δίμηνο και είναι ελάχιστοι αυτοί που έχουν κάποιο ενδιαφέρον. [ευτυχώς που έρχονται και δυο πρωτοκλασάτοι την ώρα που πρέπει: οι kaiser chiefs και ο morrissey. και οι eyeless in gaza -θα αξιωθούμε να τους δούμε τώρα που έχουν βγει στη σύνταξη, αλλά απ' το τίποτα...]
α, και με την ευκαιρία, οι dread astaire είναι πολύ καλύτεροι απ' τους art brut.
[εδώ είναι το myspace των dread astaire]

zebra tracks


Εθνική Άμυνα. Στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας με φόντο την καμένη Πεντέλη, τέσσερα 23χρονα παιδιά σχεδιάζουν το μέλλον της ελληνικής ποπ, ετοιμάζοντας έναν από τους πιο αναμενόμενους δίσκους των τελευταίων χρόνων, το πρώτο άλμπουμ των Zebra Tracks. O Νικόλας, ο Αντώνης, ο Ανέστης και ο Γιώργος μου μιλούν με ενθουσιασμό για την κατάσταση που δημιούργησε ξαφνικά το MySpace στην ελληνική επικράτεια και με αγανάκτηση για την σύντομη, αλλά άσχημη εμπειρία τους με τους διοργανωτές των συναυλιών.
Το Zebra Tracks είναι ένα κομμάτι των There Might Be Giants απ’ τη δεκαετία του ογδόντα, λέει ο Αντώνης, που δεν είναι καν ωραίο, αλλά έτυχε να δώσει έδωσε τον τίτλο του στο συγκρότημα. Ξεκίνησαν το 2004, αλλά με την τωρινή σύνθεση είναι από πέρσι, όταν οι τρεις τους συνάντησαν το Γιώργο στο πρώτο live τους που έκαναν στην Σπάρτη.
Είναι χαρούμενοι. "Μόλις γράψαμε ένα κομμάτι στο στούντιο της Sonic Playground για τη συλλογή που θα συνοδεύει το DVD της Γκρατσιέλας -Approaching Of The Hour- που αναφέρεται στην ελληνική σκηνή και τους Raining Pleasure", μου λένε.
Η μουσική που παίζουμε είναι disco punk. Δεν μας αρέσει να μας συγκρίνουν με τους Franz Ferdinand και τους Bloc Party, έχουμε ακούσει πολύ βρετανική σκηνή, αλλά δεν είμαστε μέρος της. Μας αρέσει η ποικιλία στα κομμάτια μας και παίζουμε πολλά διαφορετικά πράγματα, με κοινό όμως χαρακτηριστικό το rhythm section. Θέλουμε να είναι αναγνωρίσιμα. Τα νέα μας κομμάτια είναι περισσότερο punk από τα πρώτα, με έντονο το ρυθμικό μέρος, μπορείς ακόμα και να τα χορέψεις. Το άλμπουμ μας θα περιέχει υλικό από διαφορετικά στούντιο και κομμάτια με διάφορους παραγωγούς -οι ελληνικές παραγωγές πια είναι ισάξιες με των ξένων, να μην σου πω ότι οι έλληνες παραγωγοί βγάζουν πιο καινούργια πράγματα, γιατί δεν έχουν δουλέψει πολύ για να καούν.
Δεν μας ενδιαφέρει ο πολυεθνική, προτιμάμε να κάνουμε κάτι μόνοι μας, μέχρι τώρα έχουμε πουλήσει 500 κομμάτια από το single μας μόνο στα live μας. Ένα αντίτυπο μάλιστα το είδαμε κρεμασμένο σε βιτρίνα από κάποιο δισκάδικο στην Camden Town στο Λονδίνο!
Είναι πολύ σημαντικό να μαθευτεί όλο αυτό το πράγμα που γίνεται αυτή τη στιγμή στην Αθήνα. Είναι ήδη δυνατό, αλλά πρέπει να γίνει ακόμα πιο δυνατό, να βγει και έξω απ’ τα σύνορα της χώρας. Να ξέρει ο Άγγλος στο Λονδίνο ότι στην Αθήνα γίνεται κάτι. Αυτό που προέχει όμως είναι να μάθει ο Αθηναίος ότι γίνεται κάτι. Το MySpace έχει γεμίσει από αξιόλογα ονόματα που φτιάχνουν πολύ καλή μουσική, δεν είναι η ελληνική σκηνή αυτό το μίζερο πράγμα που ήταν παλιότερα.
Δεν μπορείς να βγάλεις λεφτά από 1000 και 2000 άλμπουμ που πουλάνε τα ελληνικά γκρουπ. Οι μόνοι που έχουν πουλήσει τα τελευταία χρόνια καλά νούμερα στην Ελλάδα ήταν τα Ξύλινα Σπαθιά και οι Active Member. Μόνο αυτοί ξεπέρασαν τους 30 χιλιάδες δίσκους. Ούτε καν οι Raining Pleasure δεν ήταν εμπορικοί, παρόλο που ήταν τόσο δημοφιλείς και έχουν κατά τη γνώμη μας φτιάξει έναν από τους καλύτερους ελληνικούς ποπ δίσκους που έχουμε ακούσει ποτέ, το Flood. Είναι πιο εύκολο να βγάλεις χρήματα κάνοντας κάτι μόνος σου, πουλώντας το CD χέρι με χέρι ή απ’ το internet.
Έχουμε απογοητευτεί από κάποιους μεσάζοντες που διοργανώνουν live στην Αθήνα. Ουσιαστικά βγάζουν λεφτά και δεν σου δίνουν τίποτα. Αυτό που κάνουν, να νοικιάζουν το χώρο για να παίζουμε, μπορούμε να το κάνουμε και μόνοι μας. Τη δουλειά τους κάνουν, αλλά είναι απαράδεκτοι κάποιοι απ’ αυτούς. Δεν μπορείς να φανταστείς, γράψαμε στη σελίδα μας στο My Space για κάτι που μας συνέβη πρόσφατα και γεμίσαμε με σχόλια για παρόμοια περιστατικά που έχουν συμβεί σε πολλά γκρουπ. Παίζαμε σε κάποιον κλειστό χώρο το καλοκαίρι, και όταν ζήτησε ένας από μας νερό απαιτούσαν να πληρώσει το μπουκάλι 3 ευρώ, ούτε καν αυτό δεν πρόσφεραν, ένα ποτήρι νερό τσάμπα! Νομίζαμε ότι έτυχε σε μας, αλλά έχουν μπει 20 συγκροτήματα στη σελίδα μας και λένε το ίδιο πράγμα. Βάζουν τα νέα γκρουπ να παίζουν support ή μόνα τους για να γεμίζουν το μαγαζί τους, να ακούγεται και να μαθευτεί, λειτουργούν σαν κράχτες για τα μεγάλα ονόματα. Δεν νοιάζεται κανείς γι’ αυτά.
Πρέπει να γίνει μια συλλογική προσπάθεια από τις ίδιες τις μπάντες, να συνεργαστούν και να φτιάξουν κάτι όλοι μαζί. Σκεφτόμαστε να μαζευτούμε όλοι όσοι μιλάμε στο MySpace –από την Αθήνα τουλάχιστον- σε κάποιον χώρο για να γνωριστούμε και να συζητήσουμε. Ίσως όλο αυτό το πράγμα να αποκτήσει σιγά σιγά και κάποιο όνομα.
Το MySpace είναι μία μικρή επανάσταση. Πριν φτιάξουμε τη δικιά μας σελίδα είχαμε πάει στο Λονδίνο και βλέπαμε μικρά νέα γκρουπ σε μπαράκια, τα οποία κλείνοντας έλεγαν ότι θα μας βρείτε στο MySpace και μας είχε κάνει εντύπωση. Το πρώτο πράγμα που κάναμε μόλις επιστρέψαμε στην Αθήνα ήταν να φτιάξουμε τη σελίδα μας, η οποία έχει 6000 περίπου επισκέψεις μέχρι τώρα. Είναι σημαντικό να βλέπεις ότι κατεβάζουν τα κομμάτια σου δεκάδες άτομα την ημέρα και ότι σε ακούν ακόμα περισσότερα.
Μας ενοχλεί που δεν υπάρχουν ποδηλατόδρομοι στην πόλη, που δεν σου επιτρέπεται να μεταφέρεις το ποδήλατο με το μετρό, που οι συγκοινωνίες σταματάνε στις 12 τα μεσάνυχτα και σε αναγκάζουν να χρησιμοποιείς ταξί. Επιτρέπεται σε μια ζωντανή πόλη σαν την Αθήνα να μην υπάρχουν λεωφορεία και τρένα όλο το 24ωρο, όπως σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις; Δεν θα υπήρχαν τόσα ατυχήματα, θα μπορούσες να γυρίσεις στο σπίτι σώος αφού έχεις πιει, χωρίς να κινδυνεύεις. Μας ενοχλούν αυτοί που πετάνε σκουπίδια όπου να’ ναι, οι οδηγοί που πάνε να σε σκοτώσουν στις διαβάσεις, μας ενοχλεί που δεν ασχολείται ο ελληνικός τύπος με την ελληνική σκηνή και βλέπεις παντού τα ίδια πρόσωπα. Δεν υπάρχει underground και mainstream, ξέρεις, όλα μπορούν να είναι προσιτά αρκεί να στα γνωρίσει κάποιος…
To πρώτο single του συγκροτήματος Silicone Valley/Borealis Fallacia κυκλοφόρησε τον Ιούνιο, ενώ το δεύτερο Spare Time’s Soundtrack θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες. Οι Zebra Tracks θα εμφανιστούν unplugged στο Booze απόψε, Σάββατο 21/10, στο πάρτι γενεθλίων του Velvet.
www.myspace.com/zebratracks
http://www.zebratracks.com/

ψύλλοι


------------------------------------------

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2006

κατ κέμιστ


χρειάστηκαν περισσότεροι από τρεις μήνες για να δείξει τι δυνατό άλμπουμ είναι. το πρώτο κανονικό άλμπουμ του cut chemist είναι ΑΣΥΓΚΡΙΤΑ καλύτερο απ' το τελευταίο του dj shadow, γεμάτο με κομμάτια που ξεσηκώνουν [δοκιμασμένο] και floor killers καταδικασμένα να γίνουν κλασικά. δεν είχα προσέξει πόσο καλός δίσκος ήταν, γιατί δεν τον είχα ακούσει ποτέ ολόκληρο [καταραμένο slsk]. τα mix του για το brainfreeze και οι μιξαρισμένες συλλογές που έφτιαχνε με τον dj shadow ήταν καταπληκτικές. το the audiences listening είναι ακόμα καλύτερο.
the garden [ένα υπέροχο hip hop-salsa]

[OvO]


owls and flowers
[
αυτή είναι η σελίδα τους στο myspace]

belbury poly


αυτό είναι το νέο [δεύτερο] άλμπουμ των belbury poly, η μόνη φετινή κυκλοφορία της ghost box, της αγγλικής εταιρίας που είναι ο ορισμός του καλού γούστου και της υψηλής αισθητικής. the owl’s map, μουσική από άλλη διάσταση, από απροσδιόριστο χρόνο, που μοιάζει να έχει έρθει απ’ το μέλλον κι ας έχει στοιχεία από μεσαιωνική μουσική και είναι φτιαγμένη από ηλεκτρονικά όργανα. ένας αριστουργηματικός δίσκος, που δεν μοιάζει με καμία άλλη κυκλοφορία της εποχής, an uneasy mix of ancient and modern λένε οι ίδιοι στο φυλλάδιο που συνοδεύει το cd -στο οποίο υπάρχουν φωτογραφίες απ’ τα κτήρια του belbury. άψογο μέσα κι έξω. είναι απ’ τους ελάχιστους δίσκους που αισθάνθηκα την ανάγκη να αγοράσω, και δεν είναι πολλοί πια.
μακάρι να μπορούσα να μοιραστώ ολόκληρο το άλμπουμ. αυτό είναι το rattler’s hey, θα επανέλθω με δεύτερη δόση γιατί δυστυχώς δεν είναι εύκολο να βρεθεί…
πόσα καταπληκτικά πράγματα υπάρχουν κρυμμένα εκεί έξω [που λέει κι η φίλη μου η μ.] και εμείς ασχολιόμαστε ακόμα με τους ντουράν ντουράν...

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2006

|o -|


ta-dah!

to all the beautiful people out there


ένα διαφημιστικό της dove με τίτλο evolution για τον απατηλό κόσμο της "ιδανικής" ομορφιάς [ποιάς;].

cellphone's dead

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2006

η σωστή ημερομηνία

Στον απόηχο ενός από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, του “Body Riddle” ο Clark (άλλοτε Chris Clark), καλλιτέχνης της ιστορικής ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας Warp Records, επισκέπτεται για δεύτερη φορά το Bios, με διαφορετικό line-up αλλά και με νέο, αριστουργηματικό υλικό.
Ο (Chris) Clark πραγματοποίησε το δισκογραφικό του ντεμπούτο με το Clarence Park που κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2001. Ο ήχος του album του αποτελούσε έναν συνδυασμό από σκοτεινά synthesizers και δυναμικούς ρυθμούς. Ακολούθησε το EP “Ceramics is the Bomb”, ενώ, λίγο αργότερα, το EP «Empty Bones of You” τον καθιέρωσε ως έναν από τους πιο αυθεντικούς laptop music δημιουργούς (αμφότερα κυκλοφόρησαν αργότερα με τη μορφή ολοκληρωμενου album). Γεμάτα από πειραγμένες μελωδίες, αλλόκοτους ήχους και αλλεπάλληλες γραμμές από synthesizers τα EP του Clark έδιναν τεράστιες υποσχέσεις. Τις οποίες ο καλλιτέχνης από το Birmingham πραγματοποίησε μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, κυκλοφορώντας το “Body Riddle”, έναν πραγματικά σπουδαίο δίσκο.
Ελαφρά σκεβρωμένες μελωδίες, ζωντανά τύμπανα, αναλογική ποιότητα ήχου δίνουν το στίγμα ενός δίσκου, ο οποίος πάλλεται από πειραματισμό, περιπέτεια και φρεσκάδα. Το Body Riddle, μολονότι εντάσσεται στον χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής, δεν παύει να επηρεάζεται από τα πλέον επιδραστικά μουσικά είδη: jazz, kraut-rock, musique-concrete είναι μονάχα λίγα από τα ευδιάκριτα στοιχεία ενός δίσκου που αποζητά και ανταμείβει τον προσεκτικό ακροατή.
Την Τρίτη 24 Οκτωβρίου [και όχι Τετάρτη 25/10!], στις 10.30 μμ, Ο Clark, συνοδευόμενος από έναν ταλαντούχο session drummer, πρόκειται να παρουσιάσει τη μουσική του ζωντανά, σε ένα set αναλογικής και ψηφιακής μαγείας.
στο bios με 15 ευρώ.

m.hulot has been a teacher


μήπως είναι καλύτερα να γίνει προεραιτική η φοίτηση στο σχολείο μόλις τελειώνεις την πρώτη λυκείου [την τρίτη γυμνασίου, ακόμα καλύτερα] για να μπορούν τα παιδιά να αφοσιώνονται απερίσπαστα στα μαθήματα του φροντιστηρίου; έτσι κι αλλιώς στην τελευταία τάξη χαμένο πάει το εφτάωρο στα δημόσια σχολεία, η ύλη βγαίνει στα φροντιστήρια. αν δεν κόβονταν απ' τις απουσίες, είμαι σίγουρος ότι κανένας δεν θα ξύπναγε πρωί πρωί να πάει στην τάξη. έβλεπα χαρούμενες ομάδες παιδιών απόψε με σλίπινγκ μπαγκ παραμάσχαλα να πηγαίνουν νυχτιάτικα στην κατάληψη, επιστρέφοντας απ' τα ιδιαίτερα μαθήματα ή το φροντιστήριο. είναι συναρπαστική η κατάληψη. μακάρι να κρατήσει για πάντα. και να μην σώσει να ξανανοίξει το σχολείο.
εκτός από πολύ χαρούμενα παιδιά οι μαθητές μου έχουν και καταπληκτικές ιδέες: "ας κάνει τους καθηγητές υπαλλήλους σε δημόσιες υπηρεσίες, πιο χρήσιμοι θα είναι", ωραία ιδέα, να μην χάνουν τα πρωινά άσκοπα, αρκετά δεν τους φορτώνουν στο φροντιστήριο;
γιατί δεν τους ακούσει κανείς;
at the cafe-the knife [απ' το soundtrack hanna med h]

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2006

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2006

μα-χό-γγανι


connectivity! από τους πιο όμορφους αμερικάνικους δίσκους των τελευταίων μηνών, σε παραγωγή του robin guthrie των cocteau twins.
απίθανη dream pop που δεν έχει σχέση με αμερικάνικο ήχο, ούτε τη μιζέρια της νεοφόλκ που έβγαινε σωρηδόν τα δυο τελευταία χρόνια. το δεύτερο άλμπουμ των mahogany είναι μια αναφορά στις μεγαλουπόλεις του κόσμου και θυμίζει πολύ τον ήχο των stereolab, των broadcast και του brian wilson -των πρώτων ημερών των beach boys...
στο δελτίο τύπου λένε είναι ένας φόρος τιμής στον ήχο της factory records και στους cocteau twins, αν και προσωπικά τους βρίσκω πιο κοντά στον ήχο της sarah.
στα φωνητικά κάνει το ντεμπούτο της η κόρη της liz fraser και του r. guthrie και στα αμερικάνικα έντυπα η υποδοχή είναι ανέλπιστη.
υπέροχη ποπ, προτείνεται ανεπιφύλακτα...
mantissa

substitute for life


ιστορικές στιγμές της τηλεόρασης. 70s. στο ανεκδιήγητο show που ονομαζόταν boogie disco palace παρουσιάζουν για πρώτη φορά το νέο 'φρούτο' που ονομαζόταν πανκ. η στυλίστρια παρουσιάζει το νέο fashion item και τα μοντέλα ρίχνουν κι έναν πανκ χορό στο τέλος για να ολοκληρωθεί η παρουσίαση -η οποία έχει τόση σχέση με την πραγματικότητα, όση έχουν τα πρωινάδικα με την ελληνική κοινωνία του 2006. φαντάσου πώς θα φαίνονται οι σημερινοί παρουσιαστές σε μια εκπομπή του μέλλοντος! στο youtube του 2026 τα βίντεο με τη μενεγάκη θα είναι πολύτιμα ρετρό δείγματα της απόλυτης σαχλαμάρας [δύσκολο να ξεπεραστεί].
το βίντεο εδώ. [αυτός ο εντελώς πανκ χορός στο φινάλε είναι όλα τα λεφτά -από κει πρέπει να ξεκίνησε το discopunk...].

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2006

μαντάμ μπάτερφλάι


ένα φιλμάκι χρηματοδοτημένο απ' το national film board of canada, σκηνοθετημένο από τον pjotr sapegin, που αξίζει την υπομονή να το κατεβάσεις, γιατί είναι ένα μικρό αριστούργημα. δεν ξέρω γιατί μου θύμισε το drawing restraint n.9, και όχι μόνο στο τέλος...
εδώ.

ten for my i-pod


susan christie-paint a lady (1969 us finders keeper reissue 2006)
matt elliott-failing songs
mahogany-connectivity!
nick grey-thieves among thorns
soso-birthday songs
badly drawn boy-born in the u.k.
jarvis-jarvis
dabrye-two/three instrumentals
a hawk and a hacksaw-the way the wind blows
ebb-loona

[οχτώ μόνο τραγούδια της susan christie έχουν σωθεί απ' τις ηχογραφήσεις της. το paint a lady του 1969 που κυκλοφορεί σε επανέκδοση -με όσο υλικό βρέθηκε, τέλως πάντων- είναι ένα φολκ άλμπουμ που ακούγεται πιο μοντέρνο από τις περισσότερες σύγχρονες κυκλοφορίες. εδώ είναι άλλο ένα τραγούδι απ' το άλμπουμ, when love comes...].

some of the rest

Η Αθήνα που θυμάμαι
Θυμάμαι την Αθήνα γεμάτη χωματόδρομους –πιτσιρίκος, στα τέλη της δεκαετίας του ’50 και τις αρχές του ’60–, τη μάνα μου να με παίρνει απ’ το χέρι και να πηγαίνουμε προς την Αγίου Μάρκου όπου δούλευε – με τα πόδια, δεν υπήρχαν λεφτά για λεωφορείο. Οι κεντρικοί δρόμοι, ακόμα και στο κέντρο, ήταν χωματόδρομοι. Την έχω ψηλαφίσει την Αθήνα, έχω περπατήσει κάθε στενάκι, κάθε σοκάκι, πές μου ένα δρόμο να σου πω πού είναι ακριβώς, την έχω χαρτογραφήσει. Αυτοί που την έχτισαν την έκαναν σαν τη μούρη τους. Αυτή η Αθήνα που γεννήθηκα και μεγάλωσα, η Αθήνα που μου αρέσει, δεν υπάρχει πια. Ίσως να έχουν σωθεί μόνο κάποιες γωνιές, κάτι νεοκλασικά στον Κολωνό, στο Μεταξουργείο, κανένα τριώροφο με ακροκέραμα, με γλυπτά μάρμαρα και με ωραία σκαλιστά σιδερένια μπαλκόνια, τα οποία ρημάζουν. Περιμένουν να πέσουν για να φτιάξουν τρισάθλια εμπορικά κέντρα. Είναι μόνο βιτρίνα η Αθήνα. Έχουν γίνει έργα καλλωπισμού – άμα δεις τη Βασιλίσσης Σοφίας ή την Πανεπιστημίου νύχτα, είναι πολύ ωραία φωτισμένες. Μια χαρά η βιτρίνα, αλλά από πίσω είναι κόλαση. Ερείπια, πλημμυρισμένα υπόγεια, μισογκρεμισμένα κτήρια.
Οι έποικοι
Η Αθήνα υποφέρει κι από άλλο ένα πρόβλημα. Υποφέρει απ’ τους εποίκους, όλους αυτούς που ήρθαν και θεωρούν την παραμονή τους προσωρινή, ότι κάποια στιγμή θα γυρίσουν στο χωριό τους ή στην πόλη που άφησαν πίσω τους, και την έχουν λίγο του πεταματού. Δεν την έχουν αγαπήσει. Ενάμισι εκατομμύριο Αθηναίοι ζουν, εργάζονται και κινούνται στον Δήμο Αθηναίων, και οι μισοί είναι αδήλωτοι λαθρομετανάστες, «ξένοι». Κι αυτό είναι άσχημο. Θα έπρεπε να έχουν ενσωματωθεί, και η Αθήνα να τους έχει αγκαλιάσει. Κι αυτοί να αγκαλιάσουν την πόλη. Δεν μιλάω μόνο για τους αλλοδαπούς, αλλά και για τους έλληνες «ξένους».
ΑΕΚ, ολέ
Η ΑΕΚ πάει καλά τώρα, έχει μπει σε έναν δρόμο. Έχει όμως ταλαιπωρηθεί πολύ από διάφορους αλήτες, σαλταδόρους, λαμόγια και απατεώνες, οι οποίοι την καταλήστεψαν και λεηλάτησαν την ιστορία και τα ταμεία της. Τελευταία, έχει μπει σε μια σειρά με την ομάδα Νικολαΐδη, έχει αρχίσει το γήπεδο και γίνεται πραγματικά μια γιορτή, σε κάθε παιχνίδι μαζεύονται 3-4 χιλιάδες πιτσιρίκια, κι ας μην πάει αγωνιστικά πολύ καλά –πρέπει να φτύσει αίμα για να πάρει πρωτάθλημα, δεν τα παίρνει με το κουτάλι όπως κάτι άλλοι. Το ζητούμενο όμως είναι να κάνει μία αξιοπρεπή εμφάνιση.
Όσο κι αν φαίνεται λίγο αστείο και ελαφρό αυτό, νομίζω ότι η ΑΕΚ μοιάζει πάρα πολύ με την Ελλάδα, είναι πιστό αντίγραφό της. Έχει υποφέρει και από την αριστερά της και από τη δεξιά της, έχει ζήσει εμφύλιους, έχει ζήσει χρόνια μαύρης τρομοκρατίας, χούντες, καραμανλισμούς, περιόδους ανοικοδόμησης, τσιμεντοποίησης και αντιπαροχής, έχει περάσει όλα όσα έχει περάσει η Ελλάδα. Και είναι και προσφυγικό σωματείο, όπως και η Ελλάδα είναι μια χώρα προσφύγων. Είναι και οι δύο βυζαντινογέννητες. Και με την καλή την έννοια και με την κακή.
Η σωτηρία της Αθήνας
Η Αθήνα θα μπορούσε να σωθεί μόνο με βομβαρδισμό. Αρκεί να μας ειδοποιήσουν να φύγουμε, για να μην έχουμε και θύματα. Θα ήθελα να επιβίωναν μόνο τα εναπομείναντα δείγματα της παλιάς Αθήνας, αυτά τα υπέροχα νεοκλασικά, τα οποία φρόντισαν όλοι αυτοί οι δήμαρχοι που τώρα κόπτονται για μια καλύτερη «πόλη της ζωής μας» και κάτι τέτοιες παπαριές. Είναι οι ίδιοι που εκφράζουν τις παρατάξεις που γάμησαν την Αθήνα. Η ΕΡΕ και η Ένωση Κέντρου. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Και αυτοί οι ίδιοι θέλουν να λυμαίνονται τον χώρο της για να φτιάξουν νέα εμπορικά κέντρα, καταστρέφοντας οποιοδήποτε παλιό δείγμα αυτής της υπέροχης πόλης έχει απομείνει. Αν συγκρίνεις μια φωτογραφία της παλιάς Ομόνοιας με αυτό το άθλιο κατασκεύασμα, το φρικαλέο τηγάνι, θέλεις να την κολλήσεις στη μούρη του Κακλαμάνη ή του Σκανδαλίδη – αυτοί δεν είναι που την έφτιαξαν; Μπέης, Παπαθεοδώρου, Έβερτ, Αβραμόπουλος, Μπακογιάννη (εξαιρείται ο Τρίτσης), αυτοί κι οι παρατάξεις τους δεν είναι; Τι υπόσχονται ότι θ’ αλλάξουν; Ότι θα τη διαλύσουν τελείως; Τους πιστεύουμε. Μπορούν να προσφέρουν στην Αθήνα μόνο με το να σηκωθούν να φύγουν…
[απ' τη συνέντευξη του γρηγόρη ψαριανού]

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2006

[f]art again

Δημοσιογράφος: Πείτε μας τι θα κλάνετε αν εκλεγείτε δήμαρχος;
Yποψήφιος δήμαρχος: Θα κλάνω πολλά πράγματα. Θα κλάνω γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, θα κλάνω δημοτική βιβλιοθήκη, θα κλάνω KAΠY ώστε οι γέροντες και οι γερόντισσες να κλάνουν καθημερινά την επίσκεψή τους.
[του βασίλη παυλίδη, απ' το
mic blog, η συνέχεια εδώ]

because they made it that way


4.11.06 o mr. lif στο AN CLUB
ultra/mega [απ' το mo' mega]

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2006

battle of the album covers


απίστευτο. [φ.β., θενξ]

σόσο


hand to the plow-soso

beatles vs olympians 0-1


ένα πολύ όμορφο τραγούδι που το έχουν κακοποιήσει οι beatles! η εκτέλεσή τους είναι στα τρία μέτρα, η χειρότερη απ' όσες έχω ακούσει. αντιθέτως, των olympians είναι όσο [μελο]δραματική οφείλει να είναι ένα μπλουζ για σφιχταγκαλιαστό τρίλεπτο σε πάρτι [της εποχής, στα σημερινά πάρτι ή δεν παίζει καθόλου τρίλεπτο ή μεταφέρεται σε πιο hardcore εκδοχή στην τουαλέτα, φαντάζομαι, δεν είμαι κι ο πιο ειδικός να μιλάω για σημερινά πάρτι]. ο πασχάλης έχει ένα βελούδινο βιμπράτο που συναγωνίζεται το space-y αρμόνιο και αν δεν είχε καταντήσει με λακαρισμένο κορακί μαλλί μπορεί και να ήταν το μόνο ελληνικό ποπ είδωλο των 60s που το βλέπεις σήμερα και δεν το λυπάσαι.

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2006

junk food


δεν ξέρω αν είναι τακτική των στάρμπακς, αλλά ένας υπάλληλος στης κοραή κάθε φορά που πάω να πάρω καφέ με ρωτάει "τι νέα, όλα καλά;"
στην αρχή νόμισα ότι κάπου με ήξερε [εγώ δεν τον θυμόμουν], αλλά μετά τον άκουσα να ρωτάει τον επόμενο πελάτη "πώς είστε σήμερα, είστε καλά;" [έτσι ακριβώς].
όλα καλά, ευχαριστώ.
αν εξαιρέσεις ότι πνίγηκε η μισή ελλάδα απ' τη βροχή, ότι έπεσε ένα αεροπλάνο στη νέα υόρκη πάνω σε κτήριο, ότι τα ανίψια μου κάνουν διακοπές για τέταρτη εβδομάδα [ή μήπως πέμπτη;] και θα ξεχάσουν κι αυτά που είχαν μάθει πέρσι, κι ότι μόνο νέα για αρρώστιες και θανάτους μαθαίνω τελευταία, κατά τ' άλλα καλά.
αυτό το ψεύτικο ενδιαφέρον μου φαίνεται ακόμα πιο αστείο απ' τα δεκάδες ευχαριστώ που έπρεπε να λένε κάποια στιγμή οι υπάλληλοι στα γκούντις, -τώρα το έκοψαν, ευτυχώς. τα ευχαριστώ στα γκούντις ήταν κάτι σαν κωμωδία, έπαιρνες τους φίλους σου και πήγαινες να κάνεις καταγραφή και να κατουρηθείς απ' τα γέλια. καμιά εικοσαριά το λεπτό. τί θα πάρετε-ευχαριστώ-θέλετε και πατάτες-ευχαριστώ-και κοκακόλα-ευχαριστώ-πέντε ευρώ-ευχαριστώ-ορίστε-ευχαριστώ-σε δύο λεπτά-ευχαριστώ.
παρακαλώ.
στο διπλανό τραπέζι κρυφάκουσα δυο ηλικιωμένες που σχολίαζαν την ζουμπουλία: είναι φτυστή η τζέση παπουτσή [πλην μια ελιά στη μύτη, αν δεν με απατάει η μνήμη], μόνο που είναι πιο χαζή, κι αυτή η χαζοβιόλα με το κόκκινο μαλλί πρέπει να είναι το θύμα της δολοφονίας [ποιας δολοφονίας;] γιατί όλοι οι άλλοι είναι συμπαθητικοί.
εγώ θα προτιμούσα να κόψει κάποιος φέτες τη θεοπούλα. και στο τελευταίο επεισόδιο να την κάνουν στιφάδο και να τη φάει όλη η παρέα υπέρ υγείας. διότι, ως γνωστόν, η γριά κότα έχει το "ζουμί".

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2006

υπάρχω

πρωί πρωί στο ταξί για το κέντρο. ο ταξιτζής μαυροφορεμένος σαν παλικάρι απ' τα σφακιά [έβαλε ο θεός σημάδι κλπ., -με την ευκαιρία, κυκλοφόρησε μια 4πλή κασετίνα με επιλογές από τη δισκογραφία του νίκου ξυλούρη και η πρόσφατη διπλή συλλογή του έγινε χρυσή, γεγονός αξιοπερίεργο, αν δεις τι άλλο αγοράζει ο κόσμος σήμερα. πιο μεγάλη εντύπωση μου έκανε που δυο νεαρά παιδιά με τρύπα στο βλέφαρο διάλεξαν ξυλούρη απ' τον μαύρο -μελαμψό αφρικανό, ok- με τα cd. μου 'ρχόταν να τα ρωτήσω γιατί ξυλούρη, αλλά εκτός απ' το ότι ήταν αδιακρισία σκέφτηκα ότι μπορεί να τα τρόμαζα και να αγόραζαν καμιά έφη θώδη. η έφη θώδη είναι το πιο μεγάλο -μόνιμο- σουξέ στους περιπλανώμενους και μήπως, επιτέλους, πρέπει να γίνει κι ένα chart παράνομων πωλήσεων για να φαίνεται τι αγοράζει πραγματικά ο κόσμος και τι ακούει; γιατί χωρίς αστεία, μπορεί στο ραδιόφωνο να την παίζουν κάθε μισή ώρα, αλλά ακούει κανείς άραγε στο σπίτι του τάμτα; ή ρουβά; [όποιος ακούει στο σπίτι του ρουβά, παρακαλώ να επικοινωνήσει].
anywayz, το θέμα ήταν ο μαυροφορεμένος, αμίλητος ταξιτζής που άκουγε καζαντζίδη και άνοιξε το στόμα του μόνο για να μου πει "άκου τώρα φίλε, άζμα". κι έπαιξε το υπάρχω. το έχω ακούσει εκατοντάδες φορές το υπάρχω, χιλιάδες, για πρώτη φορά όμως είχαν τόση βαρύτητα οι στίχοι του, εκεί δε στο "θα υπάρχω στα τραγούδια που θ' ακούς" ανατρίχιασα και μου 'ρθε να βάλω τα κλάματα. αργότερα, ψάχνοντας να βρω τους στίχους βρήκα αυτό το εξαιρετικό post...
τα λέει όλα.
υπάρχω, στη χαρά σου και στη λύπη
η μορφή μου δε θα σου λείπει
κι ούτε πρόκειται ποτέ να ξεχαστώ. τελεία.

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2006

vmr_the playlist


01.m.hulot’s theme [from mon oncle]-jacques tati
02.to cry about-mary margaret o’hara
03.while you are away-fovea hex
04.dandelion seeds-july
05.simone-fate
06.golden gate number-a cid symphony
07.lullaby-judy henske+jerry yester
08.self analysis-the smoke
09.love will tear us apart-honeyroot
10.falling out of love-sean lennon
11.gloomy sunday-elvis costello
12.whatever it takes to please you-rubby andrews
13.215 to the night-bearback
14.ultra/mega-mr. lif
15.dark star-beck
16.argonaut-dr. phibes & the house of wax equations
17.between the lines-bonobo feat. Bajka
18.later than you think-aim
19.your other man-jandek [secret frequency crew mix]
20.human-sol seppy
21.homesickness-maryam guebrou
22.lament 1 [bird’s lament]-moondog
23.hand me ups-scott walker
24.der koning in thule-josephine foster
25.a rainbow for alex-inch time
26.hot tears-simon joyner
27.zul zul-vokal idiot
28.convington-cex
29.riot radio-the dead 60s
30.sun up go down-gunpower
31.minnesstund-bjork olsson
32.all around the house-holly golightly
33.soo kwarm rak khorng phom doo-jackatchan
34.crosses [jori hulkkonen mix]-jose gonzales
35.isn’t this a lovely day?-layo+bushwacka!
36.a lit bit more [herbert a little bit less mix]-jamie lidell
37.crazy-gnarl barkley
38.you’ve got a friend in me-the zutons

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2006

to cry about


«Είτε πρόκειται για τους ήρωες ή τους αντι-ήρωες των ταινιών μου, η ψυχή τους είναι στο στόμα, γιατί βρίσκονται από τη μεριά των αδικημένων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο της σύγχρονης κοινωνικής κόλασης, οι συμπεριφορές των καταπιεσμένων κουβαλούν, έτσι και αλλιώς, μέσα τους τη βία και την έκρηξη. Ο ήρωας της ταινίας, ο Τάκης, έχει δύο βασικά κουσούρια: είναι φτωχός και ευαίσθητος. Μετατρέπεται έτσι σε ιδανικό απόπατο όπου δέχεται όλο το σκατό μιας σκληρής κοινωνίας. Της δικής μας. Και το ξέσπασμα της βίας καραδοκεί στη γωνία», λέει ο Γιάννης Οικονομίδης στα σημερινά ΝΕΑ.
«Όταν βρίσκομαι κάτω από αυτό το καθεστώς της αδικίας και της καταπίεσης, φυσικά και είμαι με την ψυχή στο στόμα. Ο κόσμος γύρω μας βυθίζεται μέσα στη φτώχεια και τον φασισμό. Και αφελής να είσαι δεν μπορεί να μη το πάρεις χαμπάρι. Ο καθένας από εμάς με τον τρόπο του θα πρέπει να χτυπήσει πίσω, να απαντήσει, να αναχαιτίσει όπως μπορεί τις στρατιές της νύχτας. Οι μελανοχίτωνες έχουν τρυπώσει πια παντού. Εκπέμπουν σε 24ωρη βάση και έχουν αποβλακώσει το σύμπαν»!
Αν στο "Σπιρτόκουτο" η ελληνική οικογένεια έτρωγε τις σάρκες της, στο "Η ψυχή στο στόμα" το μακελειό διευρύνεται "και σε άλλα αμαρτωλά πεδία όπως εργασιακές σχέσεις, τοκογλυφία, τράπεζες, νεοπλουτισμός, οικονομική φρίκη, ρατσισμός - σοβινισμός - σεξισμός - ομοφοβία και άλλα πολλά "όμορφα" και "ωραία" της Ελλαδάρας μας», λέει με τόλμη ο σκηνοθέτης...
«Έχω την εικόνα μιας διαδρομής μέσα σε πολύ πυκνή ομίχλη. Ο κινηματογράφος εν Ελλάδι είναι απελπιστικά φοβισμένος, ευνουχισμένος, μέτριος, μετρημένος και αφασικός και έχει καταντήσει αηδία εδώ και τόσα χρόνια. Πίσω από όλα αυτά τα χτικιά κρύβεται ο μικροαστικός μας επαρχιωτισμός και ο εναγκαλισμός με την εξουσία. Όλοι θέλουν να είναι αρεστοί, έχουμε πήξει στα καλά παιδιά και στη σοβαροφάνεια. Για τη σύγκρουση με το σύστημα και την εξουσία, για τη βουτιά στην πύρινη πραγματικότητα, για το φτύσιμο πάνω στη φάτσα μας, μάλλον δεν έχει ακούσει ποτέ τίποτα κανένας. Κουβέντα για το πάπλωμα. Και όσο τα πράγματα χειροτερεύουν, το μόνο που απασχολεί το σινάφι του σινεμά είναι τα εισιτήρια».
«Όσο υπάρχουν κινηματογραφιστές που το πνεύμα και το αίμα τους κοντράρει αυτές τις κυρίαρχες πια λογικές, τότε μπορούμε να μιλάμε για έναν πόλεμο που βρίσκεται σ' εξέλιξη. Πάντως εγώ είμαι ακόμα ζωντανός. Ζωντανός και κλωτσάω. Το μόνο που θέλω βαθιά μέσα μου είναι δίπλα στους "διασκεδαστές" να λάμψει επιτέλους και ο Κινηματογράφος. Το χειμώνα που μας πέρασε είδα δύο αριστουργήματα: το "Keane" και "Η Οδύσσεια του κυρίου Λαζαρέσκου". Ακόμα τρέμω... Και οι δύο αυτές ταινίες μαζί δεν έκαναν ούτε 1.000 εισιτήρια! Ξεφτίλα! Μεγάλη ξεφτίλα! Σε μια πόλη έξι εκατομμυρίων... Ντροπή σε εμάς που τα ακουμπάμε στις παπαριές και από την άλλη καταδικάζουμε σε θάνατο τον αληθινό κινηματογράφο είτε είναι ελληνικός είτε ξένος. Έχω σιχαθεί όλους αυτούς που αβασάνιστα λένε: Αφού το ζω το "μαύρο", ρε φίλε, γιατί να πάω και να το δω;". Δεν θα δεις το "μαύρο", βρε ζώον! Την αισθητική του "μαύρου" θα δεις - και αυτό έχει τεράστια διαφορά. Αν επικρατούσε η λογική των αγελάδων, όλη σχεδόν η τέχνη θα πήγαινε για σίγουρο κάψιμο»!
«Κάνω σινεμά για την αξιοπρέπειά μου. Όταν έρθει η ώρα μου, θα ήθελα να μπορώ να πω ότι στάθηκα, μίλησα, υπερασπίστηκα μέσα από τις ταινίες μου έναν κόσμο που το είχε ανάγκη. Τραβιόμαστε σ' αυτή την ιστορία του σινεμά γιατί μας πνίγει η ανάγκη να γράψουμε την περιπέτεια της τσακισμένης μας ψυχής... Γιατί τα έχουμε πάρει στο κρανίο με τους δυνάστες και τους κλειδοκράτορες... Γιατί τέρμα πια η άμυνα. Φουλ επίθεση! Για έναν κινηματογράφο συγκρουσιακό, λαϊκό, τσαμπουκαλεμένο! Ας μυρίσει μπαρούτι η ελληνική οθόνη. Αξίζει τον κόπο!».
[απ' τη συνέντευξη στον ΠΑΥΛΟ ΚΑΓΙΟ]
to cry about-mary margaret o'hara

candy talk


μία εξαιρετική διασκευή απ' τον richard hawley στο some candy talking.
I'm going down to the place tonight
To see if I can get a taste tonight
A taste of something warm and sweet
That shivers your bones and rises to your heat
I'm going down to the place tonight
The damp and hungry place tonight
Should all the stars shine in the sky
They couldn't outshine your sparkling eyes
But it's so hard to be the one
To touch and tease and to do it all for fun
But it's too much for a young heart to take
Cause hearts are the easiest things you could break
And I talk to the filth and I walk to the door
I'm knee deep in myself
But I want to get more of that stuff
Of that stuff
Some candy talking
TalkAnd I want
And I want
Some candy talking
Some candy talk
I love the way she's walking
I love the way she's talking
It's just the way she's walking
It's just the way she's talking
And I needAll that stuff
Give me some
Of that stuff
I want your candy. I want your candy
And I need
Give me some
Of your stuff
Give me some
I want your candy. I want your candy. I want your candy. I want your candy.
I want stuff

νάιτ ον έρθ

εδώ είναι η σελίδα των night on earth στο myspace. το διπλό cd τους θα πρέπει να υπάρχει ήδη στα δισκάδικα. το stage θα το παρουσιάσουν την πέμπτη το βράδυ [στις 9 μμ] στο γκάζι στο φεστιβάλ της βαβέλ και το radio στo μικρό μουσικό θέατρο στις 29 του μήνα.
great stuff.

vmr

electroware από 13.30-15.30, σήμερα, ζωντανά [σε dj set]
στο
vinyl microstore radio

here i stand alone again...

το νέο άλμπουμ του matt elliott έχει τίτλο failing songs και είναι αυτό ακριβώς που αναμενόταν: ένα αριστούργημα. ένα ανθολόγιο τραγουδιών για την απώλεια και την οδύνη της μοναξιάς -όταν δεν την έχεις επιλέξει- τραγούδια για αποτυχίες και για τις αναπάντεχες στραβωμάρες που σε στέλνουν στα βάραθρα, τόσο δραματικά που μπορούν να σε τσακίσουν. κι ας είναι πιο "προσιτά" από κάθε άλλη φορά. χρησιμοποιεί πάλι τους ήχους της ανατολικής ευρώπης και ακουστικά όργανα για δημιουργήσει 12 εξαιρετικά κομμάτια, στο ίδιο κλίμα με του drinking songs -σπαρακτικές μπαλάντες που θυμίζουν καταγώγια του 18ου αιώνα και μεσαιωνικές μελωδίες.
οι κυκλοφορίες του matt elliott είναι έργα τέχνης, πάντα ήταν, με όποιο project κι αν έχει ασχοληθεί, ήμουν σίγουρος όμως ότι δεν μπορούσε να επαναλάβει το θρίαμβο του the mess we made [ένα από τα 5 πιο αγαπημένα μου άλμπουμ αυτής της δεκαετίας], αλλά το failing songs είναι τόσο σπουδαίο. κυκλοφορεί στο τέλος του μήνα. στην domino records.
το νοέμβριο θα κυκλοφορήσει και μια τριπλή συλλογή των third eye foundation με κυκλοφορίες τους που έχουν καταργηθεί: τα άλμπουμ 'ghost', 'you guys kill me' & 'little lost soul', μαζί με ακυκλοφόρητα live κομμάτια και singles. με εκπληκτικό artwork.
lone gunman required

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2006

*[*]*


pieter k-trefusis point. ντανς ντραμ εντ μπέις...

σόφτ σίκρετς

αυτό είναι το soft secrets στην ισπανική έκδοση, η ολλανδική 64σέλιδη free εφημερίδα για το χασίς -γεμάτη, απ' το εξώφυλλο ως το οπισθόφυλλο. δεν καταλαβαίνω γρι απ' όσα γράφει γιατί δεν ξέρω ισπανικά, μόνο να χαιρετάω και κάτι βρισιές, αλλά δεν παιδεύεσαι και πολύ να καταλάβεις τι περίπου λέει στα θέματά της. οδηγίες για εσωτερική ή εξωτερική καλλιέργεια [κι ένα σωρό μυστικά για να κάνεις ζούγκλα το καθιστικό -απ' αυτές που πας ζούμπιτος στον κορυδαλλό και σε δείχνουν και στις ειδήσεις], λίστα με ποικιλίες, αριστεία ποιότητας, διαφημίσεις για λιπάσματα [οικολογικά] και φυτοφάρμακα [ακόμα πιο οικολογικά], ιστορικά στοιχεία, ιστορίες αναγνωστών, γυμνές φωτογραφίες αναγνωστών [κάθε ηλικίας και φύλου] μαζί με τα φυτά τους, μουσική κόμικς, κι άλλες ιστορίες, κι άλλες οδηγίες, έτσι νομίζεις ότι γεμίζουν 64 σελίδες; δεν ξέρω πόσο καιρό κυκλοφορεί, ούτε σε πόσες άλλες γλώσσες, αλλά μάλλον κυκλοφορεί εκεί που δεν έχουν κακούς γείτονες.
δεν το γράφω, φυσικά, επειδή με εντυπωσίασε σαν κυκλοφορία, σιγά το αξιοπερίεργο, άλλη ήταν η αφορμή. πλησιάζει η ώρα για το δικαστήριο δυο φίλων που είχαν δυο δεντρύλλια για προσωπική χρήση [δύο μετρημένα, από ένα ο καθένας] και απ' την ώρα που τους έπιασαν έχουν ανεβοκατέβει καμιά εικοσαριά φορές στο γολγοθά. εκτός από την ξεφτίλα και την κοινωνική κατακραυγή [ο ένας είναι και πατέρας ενός ενιάχρονου παιδιού] και την διαπόμπευση μέσω των τοπικών media [χωρίς να έχουν απαγγελθεί κατηγορίες] και το τεράστιο ποσό για να βγουν απ' τη φυλακή, έχουν να αντιμετωπίσουν και την ποινή της φυλάκισης. γιατί με ενα φυτό είσαι έμπορος, όχι απλός χρήστης.
το χειρότερο δεν είναι αυτό. δεν πρόλαβαν να βγάλουν ούτε μια φωτογραφία να στείλουν στο soft secrets, μόνο η αστυνομία τράβαγε. είχαν αρχείο με φωτογραφίες από όλα τα στάδια, από τότε που ήταν μόλις δέκα εκατοστά. εκείνη τη βραδιά στο τμήμα, εκτός από την διαδικασία της ολονύχτιας ανάκρισης [ούτε την αλ κάιντα να είχαν πιάσει] τους έδωσαν συγχαρητήρια για το αποτέλεσμα. δεν είχαν ξαναδεί τόσο τεράστιες φούντες.
είναι να μην σου τύχουν κακοί γείτονες.
τώρα πάω να δω dream show...

ακουαρέλες

πάλιντρομ

καετάνο


το βρήκα σήμερα το πρωί τυχαία. αυτό το βίντεο με το κουκουρουκουκού paloma απ' το μίλα της.
κι
εδώ το mp3.

οφθαλμός αντί οφθαλμού.


a piece of art

ku χωρίς το su


[su]ku-track 2

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2006

man's man's man's world


It's a Man's Man's Man's World by the Residents is a cover of a James Brown hit single from 1964. It was released as singles in different versions in the United Kingdom and the United States in 1984 and in Australia in 1986.
The U.S. version of the single is usually referred to as "The White Single", as it was printed on white vinyl with a blue iris as the record label. The accompanying plastic sleeve was printed with red "veins" to give the entire thing an eyeball effect (leading some to mistakenly label this as a
picture disc). 4000 copies of this version were released. The b-side is "Safety Is a Cootie Wootie".
The second U.S. release was a 5000-copy run on black vinyl, released in a regular paper sleeve, and sometimes referred to as "The Black Single".
UK releases on
Korova Records were all on black vinyl and contained a different b-side, "I'll Go Crazy", which is part of the "Live at the Apollo Suite" from the album George and James.
The Australian release contained live performances from the Residents' 13th Anniversary Tour.
U.S. track listing
"It's a Man's Man's Man's World"
"Safety Is a Cootie Wootie"
UK track listing
"It's a Man's Man's Man's World"
"I'll Go Crazy"
Australian track listing
"It's a Man's Man's Man's World" (live)
"Jailhouse Rock" (live)