Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2006

shortbus

αν εξαιρέσει κανείς τις σοκαριστικές εικόνες της αρχής, το shortbus δεν ήταν απλά μια ταινία για το σεξ. Κι ας είχε μπόλικο και μάλιστα "ανορθόδοξο".
φυσικά, δεν ήταν τόσο οι ίδιες οι πράξεις που σόκαραν -σιγά το σοκ- κυκλοφορούν βίντεο από mail σε mail κι από γραφείο σε γραφείο που είναι πολύ πιο σοκαριστικά από κάποιον που κάνει πίπα στον εαυτό του και από το γκρο πλαν ενός πέους σε στύση.
άλλωστε, είναι ανοησία να σε πιάνει ταραχή με το σεξ του shortbus, όταν η πρώτη ανάγκη που σου καλύπτει το internet είναι αυτή: να χορτάσεις πορνό. και είναι το λιγότερο υποκριτικό να αποχωρείς απ' την αίθουσα έξαλλος όταν έχεις περάσει μέρες ολόκληρες σερφάροντας σε πορνοσάιτ κάθε είδους και έχεις τον σκληρό σου [δίσκο] γεμάτο τσόντες. άσε, που με τόσο θόρυβο που προκάλεσε η ταινία στις κάννες, ήταν αδύνατον να πήγε ανυποψίαστος έστω κι ένας θεατής χθες το βράδυ. όλοι ήξεραν ότι επρόκειτο να δουν μια ταινία με πραγματικό σεξ σε διάφορα συμπλέγματα. [κι αν δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν;]
anyway, σιγά να μην έμεινε άφωνο το κοινό που έτρεξε να το δει απ' τις παρτούζες και τη θέα του σπέρματος. αυτό που πρέπει να ξεπεράσεις μάλλον είναι η αμηχανία που σου προκαλούν τέτοιου είδους εικόνες όταν τις μοιράζεσαι με αγνώστους σε μια αίθουσα. κυρίως αυτό.
το shortbus είναι μια ταινία για το σεξ, με πολύ σεξ. φαντάζομαι ότι ο μίτσελ έφτιαξε αυτήν ακριβώς την ταινία που ονειρευόταν: ένα πορνό που το σεξ να μην λειτουργεί καυλωτικά, αλλά με τρόπο σαρκαστικό. να προκαλεί γέλιο, αλλά και να σε προκαλεί να δεις και πίσω απ' αυτό τις ανθρώπινες σχέσεις, τη διάθεση του ανθρώπου να δοκιμάζει καινούργια πράγματα μέχρι το τέλος της ζωής του [η σκηνή με το μονόλογο του ηλικιωμένου δημάρχου που κάνει απολογισμό είναι συγκλονιστική].
δεν ειναι τυχαίο το γεγονός ότι οι πιο τολμηρές σκηνές έβγαζαν γέλιο. ειδικά η απίθανη σκηνή -είμαι περίεργος να δω πώς θα την υποδεχτούν οι αμερικάνοι στις αίθουσες- όπου ένας εκ των πρωταγωνιστών τραγουδάει τον εθνικό ύμνο -ή κάτι τέτοιο, ένδοξο τέλος πάντων- στην κώλο του νεαρού που γλύφει. ο δε νεαρός τραγουδάει το ίδιο πατριωτικό απόσπασμα έχοντας για μικρόφωνο το πουλί του μπροστινού του. εικόνες αδιανόητες για μια ταινία που είναι φτιαγμένη για το μεγάλο κοινό.
το πιο μεγάλο κατόρθωμα του μίτσελ, όμως, δεν είναι οι προκλητικές εικόνες. σε αναγκάζει από μια στιγμή και μετά να ξεχάσεις ότι όλα αυτά που διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια σου αφορούν "ανορθόδοξες" σχέσεις -ανθρώπους με ιδιαιτερότητες, anyway- [gay, ανοργασμικές ψυχολόγους, διαλυμένες dominatrix, ματάκηδες. τραβεστί] και το ενδιαφέρον σου επικεντρώνεται σε ότι υπάρχει πίσω απ' το σεξ.
σε ανθρώπους, που ασχέτως σεξουαλικών προτιμήσεων, ζητούν μόνο το καλύτερο. η εξομολόγηση της τρομακτικής dominatrix ότι θέλει ένα σπιτάκι με σκύλο και μια 'νορμάλ' ζωή είναι συγκινητική.
δεν ξέρω αν το shortbus είναι μια σπουδαία ταινία. το σενάριο φαίνεται απλοϊκό, παραείναι gay, τολμηρό, προκλητικό. ξέρω μόνο ότι ο μίτσελ έφτιαξε ένα αριστούργημα. μία απ' τις ταινίες που σε 20 χρόνια θα χαρακτηρίζουν το 2006. και η σκηνή στο club στο τέλος, παρόλο που αρκετοί τη βρήκαν αδύναμο φινάλε [ελλείψει έμπνευσης;] ήταν συναρπαστική.
ταινιάρα.

www.lifomag.gr

Εδώ είναι η σωστή διεύθυνση! www.lifomag.gr

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2006

more νικήτας

"Η κατάσταση στην ελληνική δισκογραφία είναι πολύ άγρια. Γι' αυτό και δεν υπάρχουν γκρουπ. Έξω η ιστορία τα τελευταία 60 χρόνια κυλάει παράγοντας πολιτισμό, εδώ κυλάει με εκλάμψεις και ένα δίσκο κάθε 10 χρόνια από ανθρώπους που κάνουν κατάθεση ψυχής. Δεν υπάρχει συνέχεια. Τίποτα δεν εξελίσσεται. Πατάμε απλά στην παγκόσμια κληρονομιά.
Εσύ τί πιστεύεις; Ότι είμαι το καλό παιδί της ελληνικής μουσικής που θα μπορούσε να ανοίγει το πρόγραμμα της Αρβανιτάκη; Θα είχε γίνει ήδη αν ήμουν. Η συνεργασία μου μαζί της δεν ευδοκίμησε. Η Αρβανιτάκη ήταν μια μικρή απογοήτευση. Το σοβαρό, έντιμο και φαινομενικά καλόγουστο image της ξέρεις τί είναι στην πραγματικότητα; Μία παγιωμένη, που έχει παραμείνει πιστή στην εικόνα της. Όσο για το καλόγουστο, να μου επιτρέψεις να έχω αμφιβολίες. Πολύ γκρίνια και στενομυαλιά. Είναι μια επαρχιώτισσα ντίβα, απλά μια τραγουδίστρια. Δεν γράφει μουσική, δεν γράφει στίχους, δεν έχει έλεγχο της αισθητικής, έχει στυλίστρια, σκηνοθέτες, συμβούλους. Αυτό το είδος του καλλιτέχνη στην Ελλάδα είναι το 95%. Δεν είναι αυτό καλλιτέχνης.
Και η mainstream σκηνή στην Ελλάδα είναι για τον πούτσο.
Απ' όσους ξέρω, μόνο ο Μάλαμας αξίζει..."

νικήτας


"Η μάνα μου είναι ελληνίδα και τα ονόματά μας είναι βέρα ελληνικά: Άρτεμις, Λουκιανός, Νικήτας. Ο παππούς μου ήταν αντάρτης και είχα πάρει μαθήματα ιστορίας σε γερές δόσεις. Δούλευε στα ΝΕΑ, δημοσιογράφος. Άρχισε να γράφει κι η μάνα μου στην Αθηναϊκή, αλλά τα κατάφερε και την έβαλε στο υπουργείο εμπορίου και από εκει πήρε σύνταξη. Και δεν ξανάγραψε."
"Μεγάλωσα σε μια κατάσταση μετεμφυλιακή, τότε ήταν τα χρόνια του ΠΑΣΟΚ και η μάνα μου ήταν από αυτούς που πίστεψαν ότι ο Ανρέας Παπανδρέου θα ήταν η πιο βιώσιμη λύση. Τα χρόνια του δημοτικού πέρασαν μέσα σ' αυτό το κλίμα. Χωρίς να υπάρχει φόβος. Την εποχή αυτή ήταν όλα ανοιχτά, ηλιόλουστα. Και η Αλλαγή. Θυμάμαι ότι ο πατέρας ενός κολλητού μου στο δημοτικό ήταν στρατιωτικός, χουντικός. Κάποια φορά κάτι του είπα, αυτός το μετέφερε στους γονείς του και ο δάσκαλος μού φώναξε μπροστά σε ολη την τάξη να μην κάνω προπαγάνδα!
Με ρώτησε ΚΚΕ είναι η μάνα σου;
Όχι, του είπα, ΚΚΕ εσωτερικού!"
"Όταν έφυγα απ' τους Active Member βρέθηκα στο μηδέν. Μέχρι τότε ήμουν ο X-Ray, ξαφνικά δεν ήξερα ποιος είμαι. Αισθανόμουν ότι είχα φτάσει 27 χρονών και δεν είχα κάνει τίποτα. Ότι έκανα κακό σε ανθρώπους επειδη ήμουν φανατισμένος, ότι αποτραβήχτηκα από τον κόσμο -γιατί ήταν ένα είδος ασύλου όλο αυτό. Τα 'Μαθήματα Αμερικάνικης Ιστορίας' δηλαδή. Έβλεπα τέτοια έργα και ταυτιζόμουν. Δεν λέω ότι ήμασταν ναζιστές
, αλλά έτσι λειτουργούσαμε."

[' ']

δεν έχει κυκλοφορήσει ποτέ σε dvd. στην ταινία 'το παιδί και το δελφίνι' [boy on a dolphin, 1957] η σοφία λώρεν τραγουδούσε αυτό το τραγούδι του τ. μαρούδα, ένα από τα πιο όμορφα που έγραψε ποτέ.
τί'ναι αυτό που το λένε αγάπη;

little miss sunshine


a real sunshine. απολαυστικό. τρομεροί χαρακτήρες, -κυρίως ο ντουέιν, ο γιος της προβληματικής οικογένειας hoover, ξεκαρδιστικές σκηνές όπως αυτή, υπέροχο φινάλε. μου θύμισε λίγο wes anderson. η πιο ευχάριστη στιγμή του φεστιβάλ. έβγαινες απ το σινεμά πετώντας.
μπορεί να θεωρείς τους hoovers εντελώς freaks, όταν φτάσει η στιγμή του διαγωνισμού και δεις τα πραγματικά freaks όμως, καταλαβαίνεις γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί δολοφόνοι παιδιών στην αμερική. η wannabe-sunshine μικρή πρωταγωνίστρια χορεύει το superfreak σε ένα από τα πιο αμήχανα αστεία φινάλε που έχω δει σε ταινία.

miss sunshine


ένα χαμένο psych-folk αριστούργημα του 1969.
susan christie-no one can hear you cry
How rare can a rare record be? - medium rare? uncooked? how about unreleased? Susan Christie was a Philly based sophomore folk singer who had one novelty hit for a major label and never quite recovered - Afterwards, her psychedelic take on country standards and hand crafted tales of inner-city solitude backed by a break heavy folk-funk rhythm section was never accepted as a commercial viabilty by record company big-wigs - They obviously couldnt quite muster their nostradamus sensibilities to forsee what future hiphop producers and DJ's would be feeding into digital music-machines 30 years down the line! Luckily three -fifths of a handful (literally three!) privately pressed vanity copies were manufactured in early 1970 one of which became the source material for Finders Keepers 6th LP in their expanding library of obscure, obtuse, obsolete and obsessive vintage music from the 60's and 70's. Uber legend John Hill who penned the acid-rock floor-filler 'LOVE,LOVE,LOVE,LOVE,LOVE,' for 'Wool' and 'Pacific Gas And Electric' produced the LP which featues 9 tracks including a Johnny Cash cover and a 12 minute 'drugsploitation' epic called 'Yesterday - Where's My Mind' featuring Susan flipping vocal styles between Janis Joplin and Margo Guryan (...who was in fact a close friend of Susans at the time of recording).

soul-stirring


το βίντεο απ' το συγκλονιστικό when i was in my prime, όπως ακριβώς ακούστηκε στην καλύτερη σκηνή του wild tigers. το dvd με ολόκληρο το live έχει τίτλο nina simone-live και υπάρχει στο amazon.
nina simone-when i was in my prime

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2006

meat

ένα κακό τραγούδι των cloroform με ένα βίντεο για vegetarian.

the la la song


δεν κυκλοφόρησε ποτέ soundtrack για το palindromes, το κομμάτι αυτό όμως είναι το ίδιο ανατριχιαστικό με το νανούρισμα της mia farrow στους τίτλους του rosemary's baby.
κι
εδώ είναι η εκτέλεση του welcome to the dollhouse όπως ακουγόταν στην ταινία απ' το συγκρότημα...

κατ πορν


ένα dvd με...cat porn! απ' την ιαπωνία φυσικά.
το κομμάτι λέγεται the lady bath i'd like to go once [όχι εγώ, ο sakada koM,ichi που το έχει γράψει]

little superstar


δεν το βάζω απ' το youtube, γιατί αυτό εδώ πρέπει να το έχεις στον σκληρό και να το βλέπεις όταν έχεις τις μαύρες σου. μίνι μπρέικντανς μπόλιγουντ.
γκουντμόρνινγκ.

will you still love me tomorrow?

andy who?

όσες φορές κι αν τη δω, πάντα οι ατάκες μου φαίνονται το ίδιο σπαρακτικές.
[ποτέ δεν κατάφερα να γελάσω με το happiness, ούτε σε μια σκηνή, κι ας είναι τόσο έντονο το μαύρο χιούμορ, κι ας ακούγονται τόσο τερατώδη πράγματα με τον πιο αστείο τρόπο]. για πολλούς θεωρείται κωμωδία, εμένα πάντα με έκανε ράκος...
αυτή η σκηνή, που αυτοκτονεί ο συνάδελφος απ' το ίδιο γραφείο και όχι μόνο δεν τον παίρνουν είδηση, αλλά δεν θυμούνται ούτε καν ποιος είναι, ή ο χωρισμός της αρχής είναι σκηνές ανθολογίας. [και δεν είναι οι μόνες]. ήταν η καλύτερη ταινία των 90s, 8 χρόνια μετά μπορώ να το πω με βεβαιότητα. στο δρόμο που άνοιξε το short cuts, αλλά η ταινία του altman φαίνεται πια πολύ clean μπροστά του...

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2006

come on let's go

You won't find it by your self
You're gonna need some help
And you won't fail with me around
Come on let's go
I will tell you if you change
And who's been saying things
It's hard to tell who is real in here
Come on let's go
You know who to turn to
Now everything's changed
Come on lets go
Stop looking for answers
In everyone's face
Come on let's go
What's the point in wasting time
On people that you'll never know
Come on let's go
When you're looking for a friend
But it's empty at the end
When everybody's disappeared
You won't be alone
If you want I'll compensate
If you over estimate
So there's nothing left to fear
You won't be alone
You know who to turn to
Now everything's changed
Come on let's go
Stop looking for answers
In everyone's face
Come on let's go
What's the point in wasting time
On people that you'll never know
Come on let's go
ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ.

μπιγκ μάμα

φωνάρα. την big maybelle [δες το στόρι στο πιο κάτω post] την έψαχνα εδώ και πολύ καιρό. έβρισκα μόνο σκόρπια τραγούδια της, αλλά ποτέ ολόκληρο άλμπουμ. όταν την πρωτάκουσα ήμουν σίγουρος ότι ήταν ανδρική αυτή η φωνή, έπρεπε να τη δω για να συνειδητοποιήσω ότι ήταν γυναίκα [κι αυτό θα πρέπει να είναι το μόνο τραγούδι της στο οποίο μαλακώνει η φωνή της]. είχα διαβάσει γι' αυτή στο θαυμάσιο blog ενός αμερικάνου πιτσιρικά που γράφει μόνο για blues και ξεχασμένους καλλιτέχνες των 60s. θησαυρός. από εκεί είναι και η φωτογραφία.

...


.........................................

........................................................................

@vm


black nasty-i must be in love

1,2,3...go!


το site του LifO στον αέρα.
harenchi kaguen-[by a band called] κατσίκι

παρατράγουδα


αυτοί οι δύο είναι οι πρωταγωνιστές στο air guitar nation. δύο αμερικανο-βλακόμουτρα που έγινε ολόκληρη ταινία για χάρη τους [όχι μόνο γι' αυτούς, υπήρχαν κι άλλα βλακόμουτρα απ' όλον τον κόσμο], η οποία μπορεί να είχε πλάκα, αλλά ας μου πει κάποιος σε τι διέφερε αυτό το ντοκιμαντέρ [υπάρχουν μερικές λέξεις που προσδίνουν κύρος, documentary, άρα κάτι σοβαρό] από τα παρατράγουδα και το τσίρκο της πάνια. η αποθέωση της βλακείας. θα μου πεις, αυτές οι μανίες και τα κολλήματα [πχ hobby] κάνουν τη ζωή υποφερτή, ναι, αλλά δεν τα κάνουν και ντοκιμαντέρ τα hobby του καθενός να τα περιφέρουν στα φεστιβάλ.
προτιμάω το trash της πάνια.
έφυγα πριν τελειώσει, ας μου πει κάποιος ποιος νίκησε!
εδώ είναι ένα απόσπασμα απ' την ταινία κι εδώ το blog τους. βοήθειά μας.
τo the lost με νύσταξε, αλλά το μακελειό στο τέλος [όπως και η σοκαριστική αρχή] ήταν τόσο σπλάτερ που σε τάραζε. για ένα θρίλερ θα πρέπει να είναι καλό αυτό. για μένα που δεν μου αρέσουν τα αίματα ήταν φρίκη.
απ' το κακό στο χειρότερο χθες το βράδυ.

shangri-la [la la]


1965. οι shangri-las ήταν δυο ζευγάρια αδελφών απ' το queens, στη νέα υόρκη, μέχρι που η betty weiss αποχώρησε για να τις αφήσει τρίο, με την αδελφή της, την mary weiss στην πρώτη φωνή. μέχρι το 68 που διαλύθηκαν τραγούδησαν μερικά από τα πιο δραματικά, όμορφα τραγούδια των sixties, το θανατερό remember [walking in the sand], το can't go home anymore, το teen drama που τα επόμενα χρόνια έγινε ο ύμνος των απανταχού μηχανόβιων leader of the pack [δεν είχα προσέξει ποτέ τι έλεγε, μέχρι που είδα μια συγκλονιστική ερμηνεία του σε drag show! με την queen να δίνει ρεσιτάλ και το κοινό να πλαντάζει στο κλάμα, τύφλα να' χουν οι σκηνές του lynch].
το 1977 έκαναν μια προσπάθεια για reunion, αλλά δεν ευδοκίμησε, το άλμπουμ στη sire δεν κυκλοφόρησε ποτέ. στη συνέχεια, πέθαναν και οι δύο δίδυμες αδελφές mary-ann + margie ganser και οι shangri-las έμειναν και θα μείνουν για πάντα στο 68.
η mary weiss εμφανίστηκε τελευταία φορά στη διασκευή που είχαν κάνει οι aerosmith στο remember [απαπα, oi aerosmith το remember!] και σήμερα είναι alive and kicking. στο τελευταίο mojo διαβάζω ότι επιστρέφει στη μουσική, με παραγωγούς τους greg cartwright & billy miller και ηχογραφεί καινούργια τραγούδια. μπορεί να είναι όπως όλων των σιτεμένων σταρ που επιμένουν να βγάζουν δίσκους: ΒΑΡΕΤΟΣ. μερικούς θρύλους όμως [οι shangri-las έγιναν θρύλος] είναι άσκοπο να τους κρίνεις. από σεβασμό και μόνο. θα έχει ενδιαφέρον να την ξανακούσει κανείς μετά από 28 χρόνια.
[και ο δίσκος του dylan δεν είναι καθόλου κακός. τελικά.]

scott mckenzie

shortbus


το τρέιλερ.

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2006

cq


a bit of dragonfly...
[μία ταινία του ρόμαν κόπολα, που θύμιζε barbarella και που πήγε άπατη. με υπέροχη μουσική των mellow]

barbarella


για να πάει καλά η εβδομάδα...
barbarella,goodnight,spaceship,ski,hungry

monday morning


love with arthur lee-my little red book

μήλο


τον είχα δει live πριν από οχτώ χρόνια, support στον money mark, σε μια βραδιά αξέχαστη, όχι γιατί με είχε εντυπωσιάσει το live του [ήταν απλά συμπαθητικός και το into the sun δεν ήταν καθόλου κακό], αλλά επειδή την ώρα που τέλειωσε η συναυλία και ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, ήρθε από κάπου πίσω ένα γυάλινο μπουκάλι -στιφογυριστό- κατευθείαν στο κεφάλι της ε.! ευτυχώς το κεφάλι της άντεξε, έτσι πήγαμε δίπλα να το γιορτάσουμε στον carl cox. αυτό που θυμάμαι από εκείνη τη βραδιά είναι τέσσερις ώρες ξέφρενου χορού, καθόλου money mark και ακόμα λιγότερο sean lennon, λασπωμένους τύπους που επέστρεφαν απ' το reading [όπου είχαν όλα πλημμυρίσει και είχαν βουτηχτεί σε λάσπες και σκατά] και το πρωί να σερνόμαστε κυριολεκτικά στη σταση του λεωφορείου...
ο sean lennon είναι γιος της γιόκο όνο και έχει μάλλον καλύτερα γονίδια απ' του julian [ο οποίος εξαφανίστηκε, όταν σου φτάνουν τα λεφτά του πατέρα σου για να ζήσεις, μάλλον το ένα top-10 single κάποτε σου αρκεί, άλλωστε έχεις κάτι να διηγείσαι στα εγγόνια σου], είναι και το γιαπωνέζικο στη μέση, γιατί το νέο άλμπουμ του είναι αξιοπρεπέστατο, με τραγουδάκια που θυμίζουν του πατέρα του [ακόμα και η φωνή]. δηλαδή μια χαρά άλμπουμ. έχει τίτλο friendly fire και το tomorrow ειναι απ' τα πιο όμορφα τραγουδάκια χωρισμού που άκουσα τελευταία
υπόσχομαι να σταματήσω να σε αγαπάω αύριο, σήμερα είναι η τελευταία μέρα στην αγκαλιά μου, υπόσχομαι να σταματήσω να σε ονειρεύομαι, να μην περιμένω τηλεφωνημά σου κλπ κλπ. tomorrow

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2006

common people

ψάχνοντας, βρίσκεις τέτοια 'μικρά' αριστουργήματα: αυτοί είναι οι common people απ' το 1968 και ο δίσκος τους έχει τον απίθανο τίτλο of the people, by the people, for the people from the common people [κάτι μου μυρίζει pulp].
This album is a nice blend of folk-pop and light psych which in places sounds not unlike the softer side of Love or The Lollipop Shoppe, but with more orchestration. All eleven songs are originals, most of which are written by group members Jerrald and Denny Robinett, who are assumedly brothers. The standout track is probably the Love-esque “Take from You” which, like the rest of the album, features fine guitar work and soothing breathless vocals. Although Vernon Joynson in his book Fuzz, Acid, and Flowers compares the album to that of labelmates Gandalf, the Common People sound is more guitar based and its accompanying orchestration more invasive. Not a great album, but pleasant listening nonetheless. Similar sounds: Growing Concern, Mandrake Memorial, Tea Company, and Fever Tree. CD reissue is from the excellent up-and-coming Ascension Record label in Australia and is mastered from the tapes with excellent sound quality.
soon there'll be thunder

to the girls


Danny found these vile creatures In the deep place of the room
They said we don't have any features We haven't even got bones
Danny turned them into dishes It didn't take too long
'Coz they were all like fishes They didn't even got bones
Where have you been? I forgot anyway
What have you seen today?
He's going down every summer He's making a trip underground
Hurry up to share with his brother All the secrets he found
Never afraid of getting further Danny discovered a town
He wanted to talk with the Queen mother Now he's wearing a crown
Danny found these vile creatures In the deep place of the room
They said we don't have any features We haven't even got bones
Danny turned them into dishes It didn't take too long
'Coz they were all like fishes They didn't even got bones
Never afraid of getting further Danny discovered a town
He wanted to talk with the Queen mother Now he's wearing a crown
bones

θάντερκρακ


δεν μπορώ να κάνω σχόλια για το thundercrack, γιατί το δεύτερο μέρος το κοιμήθηκα! μόνο κάποιες στιγμές είδα, όταν με ξύπναγε το γέλιο του φ. δίπλα μου [το οποίο σε ξυπνάει ακόμα και σε κώμα να' χεις πέσει]. δεν γνωρίζω το τέλος, έχασα και την περισσότερη τσόντα, κρίμα την προσμονή...
στη φωτο δεν είναι σκηνή απ' την ταινία, είναι, λέει, διαφήμιση [!] της pepsi [και γαμώ της ατάκες αυτή με την pepsi, αυτή την είδα] εμπνευσμένη απ' την ταινία. επίσης το τελευταίο μότο 'οι αγάπες πάνε κι έρχονται μα τα αγγούρια μένουν' ήταν όλα τα λεφτά.

κόκκινος δρόμος

το red road μπορεί να θύμιζε λίγο τηλεταινία του bbc και να με τρόμαξε στην αρχή με τα σκοτεινά και κουραστικά [μετά από δύο συνεχόμενες ταινίες] πλάνα μέσα από τις κάμερες παρακολούθησης στους βρώμικους δρόμους της σκωτσέζικης πόλης [μην τολμήσει να ξαναπεί κανείς άθλια την αθήνα!], αλλά απ' τη στιγμή που πιάνεις το story [για μένα το μυστικό αποκαλύφθηκε, δυστυχώς, όταν μπήκε η ηρωίδα κάτω απ' το πάπλωμα, αγκαλιά με τα δυο δοχεία] η ταινία είναι συγκλονιστική.
ειδικά η σκηνή του σεξ [και ό,τι επακολουθεί] είναι απ' τις πιο δυνατές που έχω δει ποτέ, χωρίς συγκινησιακά κρεσέντα που να σου εκβιάζουν το δάκρυ, με βουβό πόνο, με μία εξαιρετική kate dickie, ψύχραιμη αλλά με τον πόθο να βράζει [ο πόθος για εκδίκηση, ο οποίος από μια στιγμή και μετά δεν ξεχωρίζει απ' την σεξουαλική επιθυμία].
αν δεν είχε προηγηθεί το half nelson θα ήταν η καλύτερη ταινία που έχω δει μέχρι τώρα στο φεστιβάλ.
η σκηνοθέτιδα andrea arnold πολύ συμπαθητική, ευδιάθετη, εντελώς διαφορετική απ' τον απελπισμένο, ψυχωτικό εαυτό που αποκάλυψε στην ταινία. το καλύτερο παράδειγμα για να επαληθεύσει τον κανόνα ότι οι χαρούμενοι, χαμογελαστοί άνθρωποι κρύβουν επιμελώς έναν πολύ θλιμμένο εσωτερικό κόσμο...

half dylan


η καλύτερη ταινία που είδα χθες ήταν το half nelson, με έναν από τους πιο συμπαθείς νέους αμερικάνους ηθοποιούς των τελευταίων χρόνων, τον ryan gosling, σε μια ερμηνεία καθηλωτική.
αληθινά και όχι αληθοφανή περιστατικά στο μπρούκλιν -που θα μπορούσαν να συμβαίνουν παντού, γιατί και τα junkies είναι παντού τα ίδια, και οι άνθρωποι με τάσεις αυτοκαταστροφής πιάνουν πάτο με παρόμοιο τρόπο, είτε είναι στο οχάιο είτε λ.χ. στη λάρισα.
το πιο συγκινητικό κομμάτι της ταινίας ήταν η ιδιαίτερη [και εύκολα παρεξηγήσιμη σχέση] ανάμεσα στο δάσκαλο και στο μαθητή -που αναπόφευκτα επιλέγεις ή σε επιλέγει, κι όποιοι έχουν βρεθεί σε τάξη να διδάξουν σίγουρα σίγουρα το έχουν ζήσει- και το πιο εντυπωσιακό: οι ειδήσεις που διάβαζε ο συνάδελφος του coach μέσα στο γραφείο των καθηγητών.
όποιος ξέρει τι εφημερίδα κρατούσε στα χέρια του, ας επικοινωνήσει!
[μπαίνει η 13χρονη πιτσιρίκα μέσα στο σπίτι του δασκάλου της, βλέπει τα βινίλια και εκστομίζει το απίθανο: oh, you have those old things!]
αναλύσεις και κόντρα αναλύσεων για το νούμερο ένα του bob dylan στην αμερική. όλοι μιλούν για έναν θρίαμβο του γερόλυκου κλπ κλπ, κανείς δεν τολμάει να πει ότι το να είναι ο bob dylan νούμερο ένα το 2006, στα 65 του, είναι κατάντια.
κατάντια της μουσικής βιομηχανίας και όχι του bob dylan φυσικά! [το άλμπουμ είναι καλό, αλλά όχι τόσο καλό που να δικαιολογεί όλο αυτό που συμβαίνει].
και εντάξει να κοντεύεις τα 50 ή να είσαι παλιοροκάς που σου θυμίζει τα νιάτα σου, αλλά να είσαι 20άρης και να ταυτίζεσαι με τους ήχους [και τους στίχους] το modern times είναι τουλαχιστον αξιοθρήνητο, γιατί σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανείς της ηλικίας σου να ταυτιστείς. Το να χαλάει κόσμο ένας συνομήλικος του πατέρα μου [για να μην πω του παππού μου -όχι του δικού μου, δεν ζει, των 18χρονων] και να χαίρομαι κι από πάνω μήπως αναιρεί αυτή την έρημη ροκ "ιδέα"; ή μήπως δεν υπήρξε ποτέ τέτοια; [κι αν υπήρξε, έχει χαθεί]...
υπάρχει ροκ άποψη; αν υπάρχει, στο σημερινό Κ της Καθημερινής μόνο ο νίκος κοντογούρης είναι ροκ.
half nelson-miles davis

26 1/2 tears ago


χεριού λανθάνοντος...[tears, αντί years!].
ανεπανάληπτες στιγμές της ιστορίας της ποπ. οι smiths στο charlie's bus με την sandie shaw, απρίλιος 1994, μόλις είχαν [ξανα]κυκλοφορήσει το hand in glove στη δική της εκτέλεση, ίσως το πιο σπάνιο single τους...
εδώ τραγουδάει το jeanne, ενώ τα παιδιά [τα οποία σήμερα είναι μεσήλικες, δηλαδή συνομήλικοί μου, χέσε μέσα -φαντάσου πόσο γέρος είναι ο μόρισέι!] κοιτάζουν αποσβολωμένα, απλωμένα πάνω στα γρασίδια του κιού γκάρντενς.
p.s. από ποιά ηλικία θεωρείσαι μεσήλικας; στα 35, στα 40, στα 50; χθες το απόγευμα μια συμμαθήτριά μου κόντεψε να με βρίσει όταν τόλμησα να πω "εμείς οι μεσήλικες" [μεσήλικας είσαι και φαίνεσαι!], υπολογίζοντας ότι αν ζήσω καμιά εβδομηνταριά χρόνια το έχω περάσει το μισό...
[το word verification μου ζητάει να γράψω ox-hash]!

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2006

half nelson


απόψε μαραθώνιος με 4 ταινίες στη σειρά, σε αττικόν-απόλλων, κι όποιος αντέξει: quineanera, half nelson, red road, thundercrack!
εδώ είναι το βίντεο του reimfest για το half nelson

28 day slater - episode 5: the finale


διινκρέντιμπλιμπαντμούβιζφινάλε
και τα προηγούμενα επεισόδια:
επεισόδιο 1

επεισόδιο 2
επεισόδιο 3
επεισόδιο 4

νανουρίσματα

"Love. No one can quite express it like Bjork. Love for her children. Love for her homeland. Love for the world. All is full of love. No matter what she’s working on, you can be certain that the final product is full of the most beautiful and lush sounds found on this or any other planet. These instrumental lullaby renditions of some of Bjork’s most cherished songs are an extension of the musical world she has created. This is a hidden place for your child to dream and escape, and it’s oh so quiet." Human Behaviour, Like Someone in Love, Come to Me, The Modern Things, Possibly Maybe, Hunter, Joga, Unravel, Bachelorette, All Is Full of Love, Hidden Place
θα κυκλοφορήσει τον ιανουάριο.

hands


η πρώτη εκτέλεση του 67 απ' το the cool ones και η δική του εκτέλεση. lee hazlewood, again and again...

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2006

καζαντζίδης


for v.

ένα 'βελούδινο' πρωί


some velvet morning-lee hazlewood+nancy sinatra

dog on wheels


When I was a boy I was confounded by you
Now I'm still a boy I am indebted to you
Every song I ever wrote was written for you
Written for you
Now I'm feeling flat you seem mile away
I'm so tired that down on the pavement I'll lay
Till the blossom on the tree comes falling on me
Fall on me
From my window I can see the mountains in snow
From my window I will shut my eyes and let go
Promise me you'll always be around when I fall
And when I call
On the river bridge up on the wall, looking down
On the river bridge, to me a vision was shown
If I could hold on to things till I was full grown
Peace would I know
To my dog on wheels I'll tell my pleasures and woes
To my dog on wheels I'll tell my secrets and more
Then one day in spring I'll take him down to the road
Anything goes
το αυθεντικό και μία "καταραμένη" διασκευή:
dog on wheels-hell on wheels

numb & mole


ο ανδρέας στην gazon rouge gallery.
>οn the occasion of the exhibition, andreas kassapis, created a mural which moves between narration and symbolism. in other words, it tends to narrate a story but that story remains a secret. the figures, a basic element in his work, in some ways act as "ideal" self-portraits. each figure does not compose a different character but defines the same character in different esoteric - psychological situations, which are in turn defined by the elements-symbols which are inscripted onto and around them. the figures and the symbols therefore act as narrative but at the same time also give meaning to one another. as he mentions 'i am not able to define the meanings of this specific mural because they are as unclear to me as they are to the viewer. this is because the process from which my images occur does not allow nor does it aim in the production of a solid meaning but more so in the reproduction of the same contradictory feeling from which they derive. i can only speak of references from the iconographic tradition of eastern europe, the culture of comics and that of graffiti'.
>diamantis sotiropoulos presents his new work which comprises of large scale drawings and a video animation. the mole is used metaphorically to describe the person who is in spiritual darkness and uses violence as an exercise of authority. the symbolism which has traditionally been applied to the iconography of animals acts as a code in all four works which have a strong anthropocentric character. mole, 2006 inverts the historical and traditional imposition of the strong animals (horses etc) over the phenomenically weak ones (mice etc) who in this work paradoxically dominate. the futility of such an exercise is obvious in the struggle between the two dogs. in the conflict (the strong did what they could and the weak suffered what they must, 2006) the dog that prevails appears to be the strongest. however the illusion of strength is simply a trap which covers up that both dogs are tied up. in reality no one is absolutely free.the story of samson and delilah (samson and delilah, 2006) acts as a universal symbol of the deception of man through love. the video (gravity, 2006) gives the answer.
από 21.9-21.10, gazone rouge, πάνω απ' το futura, στάση μεταξουργείο.

προβλήτα 2006


περισσότερα εδώ.

σιντ

με βροχή


ώρα 8.20. του σκοτωμού.
υπάρχει ένα φανάρι στην θηβών που δεν το έχω πετύχει ποτέ [ΠΟΤΕ!] πράσινο. πρέπει να έχω περάσει εκατοντάδες φορές απ' το σημείο απ' την ημέρα που το πρόσεξα και ΚΑΘΕ φορά τα ίδια. μόλις πλησιάσω ανάβει κόκκινο! έχω αρχίσει να πιστεύω ότι είναι κάποιου είδους συνομωσία, ειδικά χθες, που την ώρα που έφτασα εκεί...χάλασε! δηλαδή κόλησε στο κόκκινο και μείναμε κανα εικοσάλεπτο περιμένοντας να έρθει τροχονόμος. ο οποίος ήρθε την ώρα που περνούσα με κόκκινο! ευτυχώς που με ακολούθησαν κι άλλοι δύο, έτσι έπιασαν τον έναν απ' τους άλλους δύστυχους. δεν είδα ποιον, εγώ πρόλαβα κι έστριψα δεξιά.
ώρα 8.20. κατακλυσμός.
μόλις αγόρασα την τριλογία του κακογιάννη άνοιξαν οι ουρανοί. πήρα και το what happened to baby jane?, αλλά υποψιάζομαι ότι ο ΚΑΚΟ-γιάννης φταίει, χάθηκε να τον έλεγαν καλο-γιάννη;
ώρα 8.35. στο αττικόν με την ψυχή στο στόμα.
running in the rain. μουσκίδι, με την ομπρέλα απ' το περίπτερο δήθεν για προστασία, κάνοντας μακροβούτια στα ποτάμια της σταδίου. όταν δεν μπορείς να το αποφύγεις, τουλάχιστον διασκέδαστο.
ώρα 9 και κάτι. fabulous! the story of queer cinema.
μάπα. βαρετό, αδιάφορο, με αναφορά στις "mainstream" ταινίες και μόνο, κυρίως για το queer χόλιγουντ, σαν εισαγωγή για το ντοκιμαντέρ που περίμενα. ούτε καν αναφορά στις ταινίες που περιέχει το φετινό queer αφιέρωμα. αν το ήξερα, θα περίμενα ακόμα σαν νομοταγής πολίτης στο φανάρι.
ώρα 11. dragon. μία συμπαθητική μικρού μήκους ταινία.
ώρα 11. 15. chalk. του μάικ έϊκελ.
διασκεδαστικό, με τις περιπέτειες μιας ομάδας καθηγητών σε ένα αμερικάνικο σχολείο [για υπέρβαρους;]. αν δεν έδειχνε τη σκηνή του ονείρου, είχα ξεχάσει ότι πρόκειται για ψευτο-ντοκιμαντέρ.
σήμερα. πριν από λίγο.
ο syd matters είναι μαζί με τον rob και τους m83 οι αγαπημένοι μου γάλλοι μουσικοί τελευταίας εσοδείας. μόλις έβγαλε ένα καταπληκτικό άλμπουμ, όπου μάζεψε τις καλύτερες στιγμές από τις προηγούμενες δουλειές του και εδώ τραγουδάει για ένα κορίτσι με μαύρα μάτια που χορεύει σε κάποιο bar...

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2006

[+]


ένα σπουδαίο τραγούδι του lee hazlewood.

the sun rising


fabulous! the story of queer cinema + chalk απόψε στον ΑΠΟΛΛΩΝΑ [στην αρχή το πρόγραμμα μου φάνηκε φτωχό, αλλά υπάρχουν πάνω από 20 ταινίες που με ενδιαφέρουν, αρα δεν είναι...]
το my life in the bush of ghosts των byrne+eno μετατράπηκε απ' τον marc weidenbaum σε our lives in the bush of disquiet με τη βοήθεια 12 dj-παραγωγών που του άλλαξαν τα φώτα. μπορείς να το κατεβάσεις ολόκληρο εδώ.
αυτή η σκηνή απ' το black orpheus μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα. enjoy...

llorando

bad dreams

harvey, the king!

haunted graffiti

στο νέο του 7ιντσο ep του με τίτλο "my molly" ο συμπαθέστατος ariel pink -ο οποίος χτίζει σταθερά ένα πολύ δυναμικό profile, χωρίς να ξεφύγει ούτε στιγμή απ' το underground- διασκευάζει smiths, το this night has opened my eyes, ένα τραγούδι που σε ξαφνιάζει, περισσότερο επειδή είναι τόσο ξεκάθαρα smiths, που δύσκολα αναγνωρίζεις ότι είναι διασκευή. Φυσικά, αυτή η κιθάρα και τo beatbox και η εντελώς lo-fi παραγωγή είναι πια τόσο χαρακτηριστικά δικά του, που έχουν γίνει ήχος ariel pink. Στιλ γουίαρντ. Αλλά με τόσο φανατικό κοινό που στα live του γίνεται σκοτωμός. Μακάρι να φιλοτιμηθεί να τον φέρει κάποιος κι εδώ, τώρα που είναι ακόμα φτηνός. Το ομώνυμο τραγούδι του ep ακούγεται σαν garage διασκευή στο can't take my eyes off of you...
In a river the color of lead
Immerse the baby's head
Wrap her up in the news of the world
Dump her on a doorstep,
GirlThis night has opened my eyes
And I will never sleep again
You kicked and cried like a bullied child
A grown man of 25,
Oh, he said he'd cure your ills
But he didn't and he never will
Oh, save your life
Because you've only got one
The dream has gone but the baby is real
Oh, you did a good thing
She could have been a poet or she could have been a fool
Oh, you did a bad thing
And I'm not happy and I'm not sad
A shoeless child on a swing
Reminds you of your own again
She took away your troubles
Oh, but then again she left pain
Oh, please save your life
Because you've only got one
The dream has gone but the baby is real
Oh, you did a good thing
She could have been a poet or she could have been a fool
Oh, you did a bad thing
And I'm not happy and I'm not sad
[και αυτή η φώτο είναι arbus]

envy

για την μ. που σε λίγες ώρες θα συναντήσει την bjork στους πάγους.

time of the season

Χθες το βράδυ έσπασα το κεφάλι μου για να βρω τα 5 πιο αγαπημένα μου τραγούδια ever, κάποιος έπαιζε με λίστες και top-5 για "καλό" σκοπό κι έπρεπε να συνεισφέρω -αν δεν συμμετέχεις σε ομαδικά παιχνίδια στα πάρτι είσαι ένας σπασίκλας, ένας σνομπ, τέτοια, κανέναν δεν πείθεις ότι απλά βαριέσαι.
έγραψα λοιπόν τα πέντε που σκέφτηκα πρώτα γιατί ποτέ τέτοιου είδους λίστες α-λα-high fidelity δεν είναι 100% αντιπροσωπευτικές [όπως και καμία λίστα, εδώ που τα λέμε].
μου'ρθε κι ένα της τζένης βάνου, αλλά ήταν έκτο στη σειρά, έτσι δεν το έγραψα.
αμέσως μετά, με έκπληξη διαπίστωσα ότι το έχουν αναφέρει κι άλλοι δύο, και μάλιστα θα πρέπει να είναι το μόνο που θα υπάρχει σε διαφορετικές λίστες δυο φορές. [η σκλάβα]!
υποτίθεται ότι αγαπημένα σου είναι αυτά που σου έρχονται πρώτα στο μυαλό, δηλαδή το δικό μου αγαπημένο θα πρέπει να είναι το windowlicker του aphex twin, γιατί αυτό σκέφτηκα πρώτο. και μετά το cocoon της bjork. [σίγουρα δεν είναι αυτά τα αγαπημένα μου, αλλά χθες το βράδυ ήταν].
αμέσως μετά, κάποιος άγνωστος τύπος με φρίκαρε εντελώς, γιατί ενώ σίγουρα δεν είχαμε ξανασυστηθεί -ούτε τον είχα ξαναδεί στη ζωή μου-, θυμόταν τη φάτσα μου απ' την περσινή [f]art athina και μάλιστα ΑΚΡΙΒΩΣ και τι σχολίαζα στο λεωφορείο της επιστροφής!
εγώ δεν θυμόμουν, αλλά ήταν όντως όπως τα έλεγε, γιατί μετά θυμήθηκα: είχα εξαντλήσει με κάποιον φίλο μου το θέμα του ταμπάκη στα παρατράγουδα [!], και κοίταξε να δεις φίλε μου πώς μπορεί να σου βγει το όνομα, δεν μπορείς ούτε να συζητήσεις με τους φίλους σου χωρίς κίνδυνο να σε καταγράψει κάποιος -έστω και μέσα στον εγκέφαλό του- και να στο αποκαλύψει όταν τύχει να σε γνωρίσει:
πριν από ένα χρόνο σε είχα δει εκεί και έλεγες αυτά, και κρατούσες και το τεύχος του Velvet με την κουρελού στο εξώφυλλο [παναγία βόηθα!].
ήταν τόσο τρομακτικό που σηκώθηκα και έφυγα και δεν του είπα ούτε καληνύχτα -εκείνη τη στιγμή ήταν σαν να μου είπε ότι μαγείρεψε και έφαγε τη γειτόνισσα, τόσο creepy μου φάνηκε [αν μου είχε πει αυτό μπορεί και να με είχε φρικάρει λιγότερο]. ευτυχώς που μετά ήρθαν οι πίτσες και το ξέχασα.
αυτό είναι ένα γαμάτο τραγούδι [που ξέχασα να βάλω στη λίστα, αλλά θα μπορούσε να υπήρχε] και ένα ακόμα πιο γαμάτο βίντεο.
[και μια άσεμνη ελληνική εκτέλεση των persons με τίτλο είσαι το κορίτσι που αγαπώ -οι β' φωνές τελειώνουν ομαδικά πριν τελειώσει το τραγούδι...]

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2006

αφιέρωση


Αυτός είναι ο bob lind όπως είναι σήμερα, 64 χρονών. alive and kicking. Είχε μια πολύ μεγάλη επιτυχία με το elusive butterfly στα 60s και απ' το 1969 εγκατέλειψε τη δισκογραφία [μέχρι που τον ανακάλυψε χαμένο ο jarvis cocker]. Το υπέροχο cool summer που μου έστειλε ο voltnoi είναι απ' τα πιο όμορφα τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ. Για μία περήφανη Κυρία που γνώρισα χθες [είναι περίεργο το πόσο διαφορετική εικόνα μπορείς να σχηματίσεις για έναν άνθρωπο που τον ξέρεις μόνο μέσα απ' τα γραπτά του, απ' αυτό που είναι στην πραγματικότητα] και για την παρέα που μου χάρισε μια καταπληκτική βραδιά.

not today, everyday

ο κλέψας του κλέψαντος. οι avalanches "δανείστηκαν" ολόκληρο το ρεφρέν του everyday των main attraction στο since i left you [αυτό το βιντεοκλίπ -από τα my all time favourites- κάθε φορά που το βλέπω με συγκινεί το ίδιο] και ο jens lenkman "δανείστηκε" τη μελωδία των avalanches για το maple leaves. «It is a true story», λέει. «It is the story of my life and how it’s run by tiny misunderstandings. Musically it’s just a rip-off of the avalanches’ “since I left you” because that song saved my life around that time. Every morning, I would wake up and go to my job as a telephone salesman. It was late fall, the sun would come up at noon, if it would come up at all. And the only thing that kept me alive was that song while I was trying to figure out what had happened with that girl. I still haven’t come to the conclusion. We were together for two years and that was the only relationship I’ve ever had. “Maple Leaves” will never be finished. I have not two, but 34 versions of it. So eventually, it will kill me. I don’t know what Dan Treacy [απ’ τους Television Personalities, απ’ τους οποίους έκλεψε επίσης!] or the girl it’s about thought of it. But I’ve seen both of them dancing to, and that made it 99.9 percent finished».

το μισώ αυτό το τραγούδι


efi rules!
η έφη εκτελεί το can't take my eyes off of you. ή μάλλον του φέρεται πιο καλά απ' όσο του αξίζει.

drog_a_tek

δύο live στιγμές τους. στο περσινό φεστιβάλ της βαβέλ. εδώ κι εδώ.

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2006

o mr. lif στο an

anathεna

H Anathena αποτελεί μια ομαδική έκθεση η οποία θα παρουσιάσει έργα καλλιτεχνών που ζουν και εργάζονται στην Αθήνα χωρίς όμως να είναι ευρέως γνωστοί στον επικρατέστερο τοπικό κύκλο της σύγχρονης τέχνης, εφόσον για χρόνια τώρα χρησιμοποιούν "οικιακούς" (με την έννοια Do it yourself) μηχανισμούς για την παραγωγή και την προώθηση των έργων τους. Πρόκειται για ένα παράλληλο σύμπαν δημιουργίας, το οποίο δεν αναφέρεται υπό καμία έννοια σε καλλιτεχνικό κίνημα ούτε σε μια αυτοπροσδιοριζόμενη σκηνή, αλλά περισσότερο σε τοπικά υπόγεια ρεύματα μικρών ομάδων και ατόμων, τα οποία δεν δουλεύουν απαραίτητα όλα μαζί, και τα οποία στην πλειοψηφία τους δεν ονομάζουν συγκεκριμένα αυτό που κάνουν τέχνη.
Οι περισσότεροι συμμετέχοντες καλλιτέχνες δρουν και συντηρούνται έξω από τον κατεστημένο κόσμο της σύγχρονης τέχνης, μέσα σε ένα δια-τοπικό δίκτυο που βασίζεται σε φιλίες, προσωπικές επαφές και κοινές επιρροές, ενώ την ίδια ώρα δε βασίζονται στην πλειοψηφία τους στην επικρατούσα υποδομή της σύγχρονης τέχνης για την προώθηση της δουλειάς τους. Πολλοί ασχολούνται επαγγελματικά ως γραφίστες, σκηνοθέτες ή ειδικοί των media και του διαδικτύου, μουσικοί ή DJS αντλώντας και συνδυάζοντας διαφορετικά στοιχεία από την ευρύτερη σύγχρονη κουλτούρα στην καλλιτεχνική δουλειά τους. Αυτός ο εθελοντικός αποκλεισμός από την καθιερωμένη σκηνή της τέχνης αποτελεί με κάποιον τρόπο ένα «ανάθεμα». Χωρίς όμως την πολεμική και τον θυμό που σχετίζονται συνήθως με τον όρο, αυτό το ανάθεμα είναι ευγενές, και προτείνει περισσότερο μια τοποθέτηση ρομαντικής αδιαφορίας παρά δογματικής καταδίκης.Ανάμεσα στους 27 καλλιτέχνες που συμμετέχουν συμπεριλαμβάνονται και:
Ο Πάνος Κουτρουμπούσης , συγγραφέας, εικαστικός, μέλος της διεθνούς beat generation και κυρίως ένας από τους σημαντικούς χαρακτήρες της (underground) σκηνής του 60 και 70. Πολλοί νεότεροι καλλιτέχνες έχουν επηρεαστεί από τους πρωτοποριακούς του τρόπους.
Μια χαλαρά συντεθειμένη παρέα καλλιτεχνών που ασχολούνται κυρίως με τον ήχο, το φιλμ, την εικονογράφηση ή τα γραφικά και η δουλειά τους εμφανίζεται συχνά σε fanzines, ανεξάρτητα φεστιβάλ φιλμ, συναυλίες, κόμικς η στον δρόμο, συμπεριλαμβανομένου του Παντελή Παντελόπουλου, ενός αυτοδίδακτου εικαστικού, γραφίστα και σκηνογράφου που αποτελεί εμβληματική φιγούρα στο εντόπιο underground τοπίο.
Στην Anathena παρουσιάζεται επίσης μια ξεχωριστή συνεργασία. Μια ομαδική τοιχογραφία νεότερων καλλιτεχνών που χρησιμοποιούν σαν μέσο κυρίως το σχέδιο και σαν «φόντο» κοινωνικής συμμετοχής τον δρόμο. Ταυτόχρονα θα λειτουργεί και ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα στο Ίντερνετ, σχεδιασμένο από τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες σε συνεργασία με το vinyl microstore, ένα δισκάδικο που έχει υιοθετήσει τον ρόλο του κέντρου συναντήσεων, συζητήσεων και δημιουργίας της ευρύτερης κοινότητας. Πολλοί από τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες έχουν παρουσιάσει έργο τους εκεί, κυρίως στο πλαίσιο ενός μικρού φεστιβάλ με τον τίτλο YURIA προς τιμή του σκύλου του ιδιοκτήτη YURY.
Μέχρι τώρα στην Ελλάδα η εικαστική έκφραση αυτού του τύπου απορροφήθηκε κυρίως από την κουλτούρα των κόμικς και της ανεξάρτητης μουσικής. Η Anathena στοχεύει να παρουσιάσει για πρώτη φορά στην Αθήνα ένα μεγάλο μέρος από το ατομικό και το ομαδικό έργο όλων αυτών των καλλιτεχνών, μέσω μιας επιλογής έργων, η οποία βέβαια θα είναι πάντα ελλιπής. Έτσι υιοθετεί τον χαρακτήρα μιας στιγμιαίας φωτογραφίας, που καταγράφει τη «δημιουργική εξέλιξη (work in progress) μιας διαφορετικής τοπικής καλλιτεχνικής σκηνής», η οποία υπήρχε πολύ πριν και θα συνεχίσει να υπάρχει εκτός του περιορισμένου χρόνου και χώρου της εκδήλωσης, και της οποίας τα μέλη δεν μοιράζονται απαραίτητα προκαθορισμένες φιλοσοφικές και αισθητικές ευαισθησίες, αλλά σίγουρα πολύ συναφείς επιρροές.
H έκθεση θα συνοδεύεται από μια έγχρωμη έκδοση σχεδιασμένη από τον Χρήστο Λιάλιο και την ιστοσελίδα
http://www.anathena.com/, σχεδιασμένη από τον Άγγελο Πλέσσα.
Το λογότυπο και το έντυπο υλικό προώθησης έχει σχεδιαστεί από τους Black & Decker .
Ο αρχιτέκτονας Ανδρέας Αγγελιδάκης συνεργάστηκε συμβουλευτικά για την εγκατάσταση της έκθεσης.
Η έκθεση πλαισιώνεται με κάποια ειδικά projects όπως:
Ένα ηλεκτρονικό fanzine σε επιμέλεια και σχεδιασμό του Άγγελου Πλέσσα. Μπορεί να παραγγελθεί στην διεύθυνση
www.cafepress.com/anathenabook
Ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα με τίτλο Δέστε και Ακούστε όπου θα παρουσιάζονται μουσικές εκπομπές, λογοτεχνικές αναγνώσεις και ‘ειδήσεις’ από συμμετέχοντες καλλιτέχνες. Το πρόγραμμα σχεδιάστηκε και ενεργοποιείται σε συνεργασία με το Vinyl microstore και θα φιλοξενείται στην συχνότητα του, www.vinylmicrostore.gr
Πάρτι έναρξης με την συμμετοχή DJS, όπως οι :, DJ Bwana, Davidopoulos, Νεκτάριος Παππάς, Δημήτρης Πολιτάκης και άλλοι…
Διάρκεια: 20 Οκτωβρίου 2006 – 20 Ιανουαρίου 2007
Εγκαίνια: Πέμπτη 19 Οκτωβρίου 2006, στις 20: 30
Ωράριο Λειτουργίας: Παρασκευή 16:00 – 20:00, Σάββατο 11:00 – 16:00 και κατόπιν ραντεβού.
Η έκθεση είναι μια συνεργασία του ΔΕΣΤΕ με τις Deitch Projects και Wrong Gallery, σε επιμέλεια Μαρίνας Φωκίδη & Μαρίνας Γιώτη για την έναρξη του εκθεσιακού προγράμματος Yellow Room, στο πλαίσιο της ανοιχτής πρόσκλησης του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ για υποβολή προτάσεων που ανακοινώθηκε τον Μάιο του 2006.

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2006

getting dressed


[το βραβευμένο στις κάνες διαφημιστικό της lynx]

l'arbre


masterpiece. περισσότερα [και το κλιπ του trier, εδώ].
[άσχετο, αλλά για τους οπαδούς του lynch στο lynchnet.com υπάρχουν όλα τα διαφημιστικά του, ενώ το spooky φιλμάκι του για τα τσιγάρα parisienne υπάρχει εδώ].

a little less hurt


a little less hurt, a little less gravity. το διαφημιστικό της nike με τη φωνή του johnny cash να συνοδεύει τις ήττες και τις ατυχίες των αθλητών, ένα λεπτό γεμάτο συγκινητικές εικόνες, δημιουργημένο απ' τους oliver frank + paulo martins στο άμστερνταμ. το τραγουδάκι που ακούγεται είναι το hurt του johnny cash, απ' το american iv, the man comes around του 2002, τον τελευταίο δίσκο του πριν το θάνατό του...
η πρώτη εκτέλεση ήταν των nine inch nails, όντως, κι εδώ είναι το post του βροχοποιού με μια ενδιαφέρουσα άποψη για το κομμάτι [το οποίο έκανε ακόμα πιο πλούσιο τον reznor, το ίδιο και τους κληρονόμους του cash...]

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2006

autumn dot com [new mix for rodon]


Part 1
01. deaf center-white lake
02. alpha-sometime later
03. lee hazlewood-my autumn’s done come
04. the common people-soon there’ll be thunder
05. good luck mr. gorsky & vocal idiot-lost fountains
06. fink-biscuits for breakfast
07. mary margaret o’ hara-dear darling

Part 2
01. adem-one in a million
02. gary farr-green
03. the smoke-self analysis
04. bert jansch-wishing well
05. bert jansch-katie cruel
06. yusef lateef-diverse
07. getachew mekurya-ambassel
08. root 70-bosco’s disposable driver
09. jimbo johnson & the violators-look out
10. bonobo feat. bajka-between the lines

πώς γίνεσαι ένας χαρούμενος άνθρωπος; Who I Am and What I Want, το φιλμάκι των david shrigley & chris shepherd εδώ -πιο πάνω- είναι ένα μικρό απόσπασμα απ' τα 7 λεπτά + 23 δευτερόλεπτα που διαρκεί, το είδα πρωί πρωί μαζί με αυτό το εκπληκτικό βίντεο του Γεώργιου Χερουβείμ με τίτλο θέρος. ένα απ' τα βίντεο που παρουσιάζονται στο one dot zero. αξίζει...[steliott, θενξ]

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2006

meat is murder [?]


σκληρές εικόνες, 21 χρόνια πριν, απ' το πιο αγαπημένο μου άλμπουμ των smiths,το meat is murder. στο απόσπασμα της συνέντευξης ο morrissey σχολιάζει το άλμπουμ μετά από 20 χρόνια και μιλάει για τη χορτοφαγία του...
το βίντεο είναι συγκλονιστικό, [αλλά το κρέας νόστιμο].
What turned you vegetarian?
Well, it was a long time ago, actually just over 30 years - simply the love of animals. If you love animals, obviously it doesn't make sense to hurt them. There was a very famous television documentary on British Television. It was about the usual abattoir/slaughter situation, and it horrified me. Because obviously it was very, very rare to see any abattoir footage. They still rarely show things like that on British Television for some reason. So that was the turning point for me. And I always looked at animals and thought they were very much like children and they looked to us always to help them and save them and protect them. Then I could see all these animals being led and assuming they were being led to safety and being organized by human beings - and then, of course, being butchered - very simple.
The Smiths' Meat Is Murder album inspired legions of people, and even nowadays, young people are hearing it for the first time and it's making them think. What made you decide to do something so focused and pointed?
Well, it seemed to me to be a very simple statement, but often, as you know, very simple statements can become incredibly effective. There were a few people who said, "Meat Is Murder - do you really want to call the album that?" It's a bit studenty and a bit typically radical, but it did not have that affect at all, and for it to sell so well and to have such visibility was fantastic - especially at a terribly frothy and fluffy time in pop music, when nobody was saying anything at all. There was no sort of harsh romanticism to pop language; it was very, very dull and soppy, so Meat Is Murder really stood out.
What are your favorite stories of people who changed as a result?
There are so many, but really the ones that strike a chord with me the most are the people who live in very simple situations and the typical family situation. I mean, young people, it seems - certainly in the '80s - had to battle with their parents because their parents were sure [that] by becoming vegetarian, you were missing out on a multitude of proteins and so forth. But often people realize if you are vegetarian, you can look incredibly healthy, and if you eat animals, you can look as if you are dying. So it was nice to see that old argument quashed that you must eat animals to be a healthy person.
How do you think that the world has changed since '85, when Meat Is Murder came out, and how has the way that people respond to vegetarianism and animal rights in general changed?
Well, I look at the world in several ways, and sometimes I examine it and I think it's really not changed. When I see or hear of absolutely grotesque things happening to animals, things that are protected by the government and the police and so forth, I just find this really unacceptable. But then I look and I see a multitude of ways it has changed, and it's really moving to me when you see in small ways how the world has changed - in massive supermarket chains, in small supermarket chains where you see the vegetarian corner ... it's better in England but getting stronger in America.
How do you incorporate animal rights into your everyday life?
I think everything helps. You don't have to be outside burning down buildings - you can do small things all the time. And I really believe that every small gesture can be seen and can be just as effective as any other gesture - as long as you keep it foremost in your mind and it's therefore in everything that you do that you are protecting animals, who need us to protect them. I think it's just so possible to be influential - also, when you're a touring unit, and you tour as much as I do, and you tour as a vegetarian unit, and you make it known. You hear so many stories now of groups who tour as vegetarian units, and it's absolutely fantastic. It's great to be saying "no, no, no" to all these old stale industries. And you arrive at hotels like this, and you book 20 rooms, and all these rooms are vegetarian rooms, and you're making it known all the time that [in] this large touring party, ... nobody is interested in your stale, old silly menus. So it is effective. It really is effective.

deus


σούγκαρκιουμπς
κι ένα δώρο για τους ομοιοπαθείς: 15 sites που μπορείς να κατεβάσεις δωρεάν [δεκάδες] remixes σε κομμάτια της Bjork:
http://www.animara.com/feisar/remixes.php

http://www.animara.com/pauldye/
http://www.sunday-in-the-park.com/bjork/
http://gordoned.tripod.com/remix/
http://www.freewebtown.com/sexyplanet147/remixes.html
http://www.geocities.com/cuddley_cloud/BjorkFanMixes
http://ljova.com/ljova-armyofme.mp3
http://cyrcle.altervista.org/remixes/bjork.htm
http://www.deepsound.net/bjork_vespertine/bjork_remix.html
http://nardo.bazement.ch
http://ihku.org/~hali/mysik/handcolour_vs_bjork-a_little_something/
http://www.nijinskymix.com/Bjork
http://www.iloyd.com/remixes.htm
http://www.animara.com/mattmixed
http://%20www.ermusic.nl/bjork

to the music


ένα απ' τα βίντεο που είδαμε στο υπόγειο χθες, colder-to the music, όλα δικά του: μουσική, στίχοι, βιντεοαρτ...

με χίλια


μερικές φορές νομίζεις ότι [ξανα]ζείς κάποια σκηνή από ταινία. χθες το βράδυ ήταν σαν επεισόδιο απ' το sex and the city...
συμπαθητικά τα ελληνικά βίντεο στο one dot zero, πιο συμπαθητικά ακόμα κάποια στο υπόγειο του bios, οι dabrye όπως ακριβώς τους περίμενα, αν και δεν κατάφερα να δω ολόκληρο το live τους...
άκουγα στο αυτοκίνητο αυτό το κομμάτι επιστρέφοντας στο σπίτι τα ξημερώματα και έπαιζε για 45 λεπτά στο repeat. ακόμα δεν μπορώ να ξεφύγω...
[χρόνια πολλά φίλε]...

οικογένεια γουόλτον


φίνσμπουρι παρκ, αρχές 90s. κυριακή πρωί, οι συγκάτοικοί μου έχουν βγει για δουλειές, ετοιμάζομαι να κάνω μπάνιο [το ντους της καταστροφής, με κομμένο λάστιχο], ανοίγω τις βρύσες, κρύο, ζεστό και βγαίνω να πάρω πετσέτα. στην τηλεόραση άρχιζε ένα επεισόδιο απ' την οικογένεια γουόλτον -ο τζον μπόι μετακόμιζε στην πόλη, η οικογένεια σε αθλία κατάσταση, τους φεύγει ο μεγάλος γιος, κάθομαι στον καναπέ να πλαντάξω μαζί τους και βλέπω ολόκληρο το επεισόδιο. κάποια στιγμή κι ενώ κοιμάμαι στον καναπέ με την πετσέτα στο χέρι με ξυπνάνε φωνές. και χτυπήματα στην εξώπορτα. κοιτάζω την πετσέτα και θυμάμαι ότι ετοιμαζόμουν να κάνω μπάνιο, τρέχω πανικόβλητος να δω τη μεγάλη πλημμύρα. η μπανιέρα γεμάτη, η βρύση να τρέχει και το νερό να κυλάει, να πέφτει στο ξύλινο πάτωμα και να χάνεται! νερά πουθενά! τσακίζομαι να την αδειάσω, αντιλαμβάνομαι πού καταλήγουν τα νερά, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ το μέγεθος της καταστροφής. ακούω τη φωνή του ιδιοκτήτη και τρέχω και κλειδώνομαι στο δωμάτιό μου, τον είχαν καλέσει να τσεκάρει το διαμέρισμα. μπαίνουν, ελέγχουν στην κουζίνα, στο μπάνιο, όλα OK, nobody's here, δεν ξεκίναγε από δω το κακό, κάπου αλλού υπήρχε διαρροή. το νερό είχε περάσει στο από κάτω διαμέρισμα, είχε βγει απ' το πάτωμα της κουζίνας τους στο ισόγειο όπου υπήρχε μια βιοτεχνία γυναικείων ρούχων και το είχε κάνει καλοκαιρινό. τόπια με υφάσματα έπλεαν, οι μηχανές ήταν μέχρι την γάμπα μέσα στα νερά, ο επιστάτης έβριζε. το χειρότερο απ' όλα: το επόμενο πρωί ήρθε συνεργείο να αλλάξει τα υδραυλικά στο από κάτω διαμέρισμα, γιατί κάπου έχαναν. δεν τόλμησα να μιλήσω. και τι να πώ; ούτε καν στους συγκάτοικους δεν το είπα ποτέ. όποτε βλέπω τον τζον μπόι θέλω να του σπάσω το κεφάλι...
[βρήκα κι αγόρασα στη φτήνια σήμερα τους τρεις κύκλους, 72 επεισόδια, δεν κατάφερα ν΄αντισταθώ...]

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2006

o γιόχαν κι ο σεμπάστιαν

ανθολόγιο.
ο
γιόχαν
κι ο
σεμπάστιαν
+
turn it up!

take a deep breath [by me]

εξακολουθεί να είναι μία απ' τις πιο αγαπημένες μου ταινίες. τα δυο κομμάτια που ακούγονται στο βίντεο [με πολύ καλής ποιότητας ήχο] είναι στα προσωπικά μου all time favourites. κι αυτό το mash up μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα.
peace. ημίν.

πάριζα

The beats say yeah ή the bitch says yeah? Ένα απόσπασμα απ' το κομμάτι που υπάρχει στο περιβόητο CD που μοίρασε ο Banksy [ολόκληρο θα υπάρχει στο site του LifO, μετά τις 21 του μήνα].
πρόσεχε πώς κλείνει το κομμάτι, είναι όλα τα λεφτά! [άγγελε, thnx].

one dot zero 2006


14-17 Σεπτεμβίου στο bios
Εγκαινιάζοντας την δράση του το 1996 στο Λονδίνο, το onedotzero υπήρξε ένα από τα πρώτα φεστιβάλ ψηφιακού κινηματογράφου στον κόσμο. Από την πρώτη στιγμή απευθύνθηκε σε δημιουργούς προερχόμενους από διαφορετικούς χώρους, όπως η γραφιστική, η εικονογράφηση, η μόδα και η πληροφορική, θέλοντας να «αγκαλιάσει» όλες τις μορφές και εκφάνσεις της κινούμενης εικόνας: από τις πιο εμπορικές έως τις πλέον πειραματικές και καινοτόμες.
Το μεγαλύτερο φεστιβάλ του είδους του στον κόσμο πλέον, το onedotzero γιορτάζει φέτος τα 10 χρόνια του και μετράει περισσότερες από 300 ώρες πρωτότυπου υλικού, ενώ οι ταινίες του ετήσιου φεστιβάλ ταξιδεύουν κάθε χρόνο σε περισσότερες από 60 χώρες.
Διοργάνωση με παγκόσμια απήχηση, το onedotzero, ανοίγει ολοένα νέα μονοπάτια, στρέφοντας τα βλέμματα σε δουλειές καινοτόμων καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο, γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ «καθαρής» και «εμπορικής» τέχνης, μεταξύ καλλιτεχνών και κοινού.
Το Bios, στo πλαίσιο της δράσης του γύρω από τα νέα μέσα, θα φιλοξενήσει το onedotzero για δεύτερη φορά στην Ελλάδα, από τις 14 έως τις 17 Σεπτεμβρίου, με παράλληλες προβολές σε τέσσερις αίθουσες, που θα πλαισιώσουν μια σειρά από performances και συναυλίες. Η διοργάνωση πραγματοποιείται για μια ακόμη φορά σε συνεργασία με το British Council και με την υποστήριξη της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς.
Η καινοτομία της φετινής διοργάνωσης, έγκειται στην διαγωνιστική πρόκληση με τίτλο onedotzero film challenge, που προκήρυξαν το Bios και το British Council και η οποία αφορά σε μικρού μήκους δημιουργίες από Έλληνες κινηματογραφιστές και δημιουργούς απεικονιστικού (visual) performance. Ο διαγωνισμός αυτός φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα forum για την εγχώρια παραγωγή κινούμενης εικόνας. Οι δέκα συμμετοχές που ξεχώρισαν, από τις δεκάδες που υποβλήθηκαν, απαρτίζουν το πρόγραμμα μιας ειδικής ενότητας προβολών, που θα κυκλοφορήσει σε dvd με την υποστήριξη της FNAC. Τα έσοδα από την πώληση του dvd θα διατεθούν στους Έλληνες δημιουργούς.
Το φετινό πρόγραμμα προβολών αποτελείται από 10 ενότητες, 9 εκ των οποίων θα παρουσιαστούν στο Bios και 1 στη FNAC.
extended play
Βραβευμένα ψηφιακά animations και ταινίες που προεκτείνουν τα όρια της παραδοσιακής αφήγησης και του στυλ, απαρτίζουν τον κορμό της εκλεκτικής αυτής ενότητας. Φέτος το extended play παρουσιάζει έργα δημιουργών - καταξιωμένων αλλά και πρωτοεμφανιζόμενων - από όλο τον κόσμο: από την Ιαπωνία έως τη Νότια Αφρική, και από την Ολλανδία, την Αυστραλία και τη Γαλλία ως τη Μεγάλη Βρετανία. Ένα συναρπαστικό πρόγραμμα το οποίο κινείται ανάμεσα στη δυστοπική φαντασία, τον τραχύ αστικό ρεαλισμό και την εμμονική συμπεριφορά.
Διάρκεια: 80’
15 Σεπτεμβρίου, ώρα: 21.00, Cinematheque,
16 Σεπτεμβρίου, ώρα: 19.00, Basement
perspectives
Το πρόγραμμα perspectives παρουσιάζει τα καλύτερα νέα ψηφιακά δείγματα ντοκιμαντέρ, αμφισβητώντας την φαινομενικά αντικειμενική φύση του κινηματογραφικού αυτού είδους και προτείνοντας νέα μοντέλα στην προσέγγιση των ταινιών τεκμηρίωσης. Παρουσιάζει νέες φωνές και τάσεις, αξιοποιώντας το animation, τα κινούμενα γραφικά, τη ζωντανή δράση, προκλητικές τεχνοτροπίες σε παραδοσιακές τεχνικές, και αναμειγνύοντας, τέλος, τον πραγματικό κόσμο με εκείνον της μυθοπλασίας.
Διάρκεια: 65’
14 Σεπτεμβρίου, ώρα: 19.00, Cinematheque
17 Σεπτεμβρίου, ώρα: 19.00, Basement
wavelength
Η μεταβατική κατάσταση της βιομηχανίας του μουσικού video έχει συζητηθεί πολύ τα τελευταία χρόνια, εστιάζοντας κυρίως στην αντιπαράθεση της καλλιτεχνικής του αξίας με την εμπορική του χρήση. Ωστόσο αυτή η ένταση φαίνεται πως υποβοηθά και συμβάλει σε άκρως δημιουργικά αποτελέσματα, όπως φανέρωνε το onedotzero ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’90. Αφοσιωμένο στην προβολή καινοτόμων και προοδευτικών μουσικών video to Wavelength συνιστά μια συλλογή ξεχωριστών οραμάτων τόσο από καθιερωμένους δημιουργούς μουσικών video όσο και από ανερχόμενους νέους σκηνοθέτες, οι οποίοι αναμένεται να οδηγήσουν την κινούμενη εικόνα στο αύριο.
Διάρκεια: 85’
14 Σεπτεμβρίου, ώρα: 21.00, Basement
15 Σεπτεμβρίου, ώρα:19.00, Cinematheque
wow+flutter
Ζωτική δύναμη και αιχμή του δόρατος για το onedotzero, το wow + flutter αποτελεί «ομπρέλα» για τη νέα δημιουργική έκφραση που εξερευνάται από τα κινούμενα γραφικά, το animation, και τις ψηφιακές μικρού μήκους πειραματικές δουλειές. Η ενότητα καταγράφει τις εξελίξεις στην επιτραπέζια γραφιστική κινηματογραφία, μέσα από ένα μεγάλο εύρος γνωστικών αντικειμένων όπως η αρχιτεκτονική, η μόδα, η εικονογράφηση, ο σχεδιασμός γραφικών και η μουσική. Το wow & flutter αναδεικνύει το ταλέντο και τη δημιουργικότητα στη βιομηχανία του κινηματογράφου παρουσιάζοντας νέες προσεγγίσεις στην αφήγηση μέσω των γραφικών καθώς και τις μελλοντικές τάσεις στην κινούμενη εικόνα.
Διάρκεια: 70’
14 Σεπτεμβρίου, ώρα: 19.00, Basement
15 Σεπτεμβρίου, ώρα: 21.00, Main
terrain
H εμπειρία του αστικού περιβάλλοντος αποτελεί σταθερή θεματική του onedozero τα τελευταία χρόνια, μέσω της διερεύνησης θεμάτων όπως η αστικοποίηση, η ιδέα της σύγχρονης πόλης και η επίδραση των μεταναστευτικών ρευμάτων, το κεφάλαιο και η αστυφιλία. Διευρύνοντας την θεματολογία του παλιότερου προγράμματος “Graphic Cities”, η ενότητα Terrain περιλαμβάνει παρεμφατικές ερμηνείες κάθε τύπου περιβάλλοντος από σουρεαλιστικούς αστικούς κόσμους μέχρι φανταστικά τεχνολογικά τοπία.
Διάρκεια: 70’
15 Σεπτεμβρίου, ώρα: 19:00, Basement
16 Σεπτεμβρίου, ώρα: 21.00, Cinematheque
face value
Καθώς γύρω μας η εμμονή με τη διασημότητα δείχνει να μεγαλώνει, το onedotzero εστιάζει σε ένα βαθύτερο ζήτημα: το σύμπαν των χαρακτήρων. Δίνοντας συνέχεια στις αναζητήσεις του γύρω από τον σχεδιασμό χαρακτήρων, το πρόγραμμα Face Value καταδεικνύει το εύρος, την εκζήτηση και την καινοτομία του συγκεκριμένου πεδίου προκαλώντας την απόλαυση και κινητοποιώντας την έμπνευση.
Διάρκεια: 75’
15 Σεπτεμβρίου, ώρα: 21.00, Basement
16 Σεπτεμβρίου, ώρα: 19.00, Cinematheque
j-star
Νέα επισκόπηση από μουσικά video, κινούμενα γραφικά και ταινίες μικρού μήκους μερικών από τους πιο ταλαντούχους Ιάπωνες δημιουργούς κινούμενης εικόνας. Η κινούμενη εικόνα της Ιαπωνίας εξακολουθεί να αποτελεί ένα πλούσιο σε εκφάνσεις, γόνιμο έδαφος για νέα ταλέντα, αναγκάζοντας έτσι τους πιο καταξιωμένους δημιουργούς σε ολοένα και μεγαλύτερη ευρηματικότητα. Η δουλειά τους γίνεται ολοένα και πιο προσφιλής τόσο στο κοινό όσο και στη βιομηχανία εκτός Ιαπωνίας. «Φρέσκοι», ταλαντούχοι δημιουργοί «τεντώνουν» τους δημιουργικούς τους μύες μέσα από προσωπικά projects, υιοθετώντας καινοτόμες οπτικές τεχνοτροπίες και περιπετειώδεις τρόπους αφήγησης.
Διάρκεια: 70’
15 Σεπτεμβρίου, ώρα: 19.00, Main
17 Σεπτεμβρίου, ώρα: 21.00, Cinematheque
new british talent
Σε συνεργασία με το Film Network, τη διαδραστική πλατφόρμα του BBC που αφορά σε νέους Βρετανούς κινηματογραφιστές, το πρόγραμμα New British Talent περιέχει μία επιλογή αξιόλογων μουσικών, πειραματικών και animation φιλμ. Το BBC Film Network αποσκοπεί στη δημοσιοποίηση των πιο συναρπαστικών νέων ταλέντων της Βρετανίας, μέσω της προβολής των ταινιών μικρού μήκους αλλά και των ανθρώπων που τις δημιούργησαν. (
www.bbc.co.uk/filmnetwork)
Διάρκεια: 70’
16 Σεπτεμβρίου, ώρα: 21.00, Basement
17 Σεπτεμβρίου, ώρα: 19.00, Cinematheque
spectrum I & spectrum IΙ
Οι ενότητες προβολών Spectrum I και Spectrum II σκαλίζουν το αρχείο του onedotzero, κάνοντας ένα ταξίδι πίσω σε δέκα χρόνια πρωτοποριακής ψηφιακής δημιουργίας. Μια απόπειρα να χαρτογραφηθεί η πρόοδος του μέσου, μέσω της παρουσίασης παραγωγών, δημιουργών και στιγμών που αποτελούν ορόσημα στην εξέλιξή του ψηφιακού κινηματογράφου. Από τον τεχνολογικό φετιχισμό, σε αισθητικά πειράματα κι από κει σε αυθεντικές προσπάθειες δημιουργίας νέων μορφών οπτικής και κινηματογραφικής έκφρασης.
14 Σεπτεμβρίου, ώρα: 19.00, FNAC
15 Σεπτεμβρίου, ώρα 19.00, FNAC
onedotzero film challenge
Οι δέκα ταινίες που ξεχώρισαν μέσω του διαγωνισμού onedotzero film challenge που προκήρυξαν το bios και το British Council για Έλληνες κινηματογραφιστές. Με την υποστήριξη της FNAC.
14 Σεπτεμβρίου, ώρα: 21.00, Cinematheque,
17 Σεπτεμβρίου, ώρα: 21.00, Basement
16 Σεπτεμβρίου, ώρα: 14.00, FNAC, The Mall, Μαρούσι.
Καθώς η ανταπόκριση στη διαγωνιστική πρόκληση του onedotzero film challenge ξεπέρασε τις προσδοκίες των διοργανωτών, με τον αριθμό των συμμετοχών να αγγίζει τριψήφιο αριθμό, το Bios πρόκειται να προβάλει ΟΛΕΣ τις ταινίες μικρού μήκους οι οποίες έθεσαν υποψηφιότητα συμμετοχής, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στο αθηναϊκό κοινό να έρθει σε επαφή με ένα μεγάλο και άρα αντιπροσωπευτικό δείγμα της εγχώριας οπτικοακουστικής παραγωγής. Έτσι, αμέσως μετά τη λήξη της ευρύτερης διοργάνωσης του onedotzero στο Bios και για τις τρεις επόμενες ημέρες, η αίθουσα Cinematheque 1 πρόκειται να φιλοξενήσει έναν μαραθώνιο φιλμικής ροής ο οποίος θα αποτελείται από όλες τις συμμετοχές του onedotzero film challenge, η συνολική διάρκεια των οποίων ξεπερνά τις τέσσερις ώρες.
18 Σεπτεμβρίου, ώρα: 19.00, Cinematheque
19 Σεπτεμβρίου, ώρα: 19.00, Cinematheque
20 Σεπτεμβρίου, ώρα: 19.00, Cinematheque
Είσοδος: ελεύθερη
Εκτός από τις 9 διαφορετικές ενότητες προβολών, που απαρτίζουν το πρόγραμμα του φετινού onedotzero, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει μια σειρά από πολύ ενδιαφέρουσες παράλληλες δράσεις.
ΠΕΜΠΤΗ 14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
Dabrye
(live)
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
Rob Hall
(dj set)
Anna Doyle (διάλεξη)
Διευθύντρια και project manager του διεθνούς φεστιβάλ onedotzero η Anna Doyle έχει αναμειχθεί με την ομώνυμη διοργάνωση επί σειρά ετών βιώνοντας έτσι σφαιρικά την εξέλιξη του θεσμού ως του σημαντικότερου του είδους του στον κόσμο. Την Παρασκευή 15 Σεπτεμβρίου, η Anna Doyle θα παρουσιάσει μια διάλεξη με τη μορφή ανοιχτής συζήτησης με τους παρευρισκόμενους όπου θα μιλήσει μεταξύ άλλων για τον τρόπο λειτουργίας του φεστιβάλ καθώς και για τις τάσεις και τις προβλέψεις της για τη σύγχρονη οπτικοακουστική παραγωγή και τον ψηφιακό κινηματογράφο.
Είσοδος Ελεύθερη, Ώρα Έναρξης: 20.00
ΣΑΒΒΑΤΟ 16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
Golan Levin (οπτικοακουστική performance/διάλεξη)
Ο Golan Levin μαθήτευσε στο πλευρό του John Maeda στο Εργαστήριο Νέων Μέσων του MIT στις αρχές της δεκαετίας του ‘80. Σήμερα, αναγνωρισμένος σε ολόκληρο τον κόσμο ως καλλιτέχνης, συνθέτης, performer και μηχανικός ο Levin ασχολείται με την ανάπτυξη συστημάτων και δράσεων τα οποία εξερευνούν νέες και ευέλικτες μορφές δια-δραστικής έκφρασης.
Το έργο του εστιάζει στο σχεδιασμό συστημάτων για τη δημιουργία, τον χειρισμό και την ταυτόχρονη εκτέλεση ήχου και εικόνας, στο πλαίσιο μιας γενικότερης διερεύνησης της γλώσσας της διαδραστικότητας και των μη λεκτικών πρωτοκόλλων επικοινωνίας στα συστήματα της κυβερνητικής επιστήμης. Μέσα από performances, ψηφιακές κατασκευές και εικονικά περιβάλλοντα, ο Levin εφαρμόζει καινοτόμες ιδέες στις ψηφιακές τεχνολογίες, οι οποίες υπογραμμίζουν τη σχέση μας με τις μηχανές, φανερώνουν τρόπους αλληλεπίδρασης και εξερευνούν τους τρόπους με τους οποίους αφηρημένη επικοινωνία και διαδραστικότητα διασταυρώνονται.
Το 2000 o Levin τιμήθηκε από το φεστιβάλ Prix Ars Electronica, το σημαντικότερο φεστιβάλ Νέων Μέσων στον κόσμο, για το σύνολο της δουλειάς του.
Έργα του Levin έχουν εκτεθεί στις Η.Π.Α. (New Museum of Contemporary Art, The Kitchen, the Neuberger Museum, The Whitney Biennial – New York), στην Βρετανία (Institute of Contemporary Art – London) στην Αυστρία (Ars Electronica - Linz), στην Ταϊβάν (The Museum of Contemporary Art - Taipei), στην Ιαπωνία (The InterCommunication Center - Tokyo), την Γερμανία (Zentrum für Kunst und Medientechnologie – Karlsruhe), και τη Νορβηγία (National Museum of Art, Architecture and Design – Oslo).
Το Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου ο Levin θα παρουσιάσει τα έργα του Scribble, Scrapple και Manual Input Session, όπως επίσης και μια ανοιχτή διάλεξη γύρω από το έργο του.
SCRIBBLE (performance 2000): Ήχος και φως αλληλεπιδρούν δυναμικά ακολουθώντας αυστηρά καθορισμένα μοτίβα ή αφήνοντας χώρο σε αυτοσχεδιασμούς. Η παρουσίαση του Scribble λαμβάνει χώρα στο υπολογιστικό περιβάλλον Ausiovisual Enviromental Suite (AVES), δημιούργημα του Levin που κάνει χρήση πέντε διαδραστικών συστημάτων επιτρέποντας άπειρες εναλλαγές εικόνας και ήχου. Χάρη στην καινοτομία του AVES, ο Levin έχει αποσπάσει σειρά βραβείων και διακρίσεων ανάμεσα στα οποία: Award of DistinctionPrix Ars Electronica 2000, Honorary Mention (Software Art), Berlin Transmediale, 2001, Bronze Medal, ID Magazine Interaction Design Awards, 2000, Winner, Communication Arts Interactive Design Annual 6, 2000, Best of Interactive Category, BitByBitDigital juried exhibition, 2000.
Scrapple (installation – performance 2005): Αντικείμενα τοποθετημένα επάνω σε ένα τραπέζι μήκους 3 μέτρων παίζουν τον ρόλο «παρτιτούρας» σε μια ζωντανή παράσταση. Το Scrapple «σκανάρει» την επιφάνεια του τραπεζιού μεταφράζοντας κάθε αντικείμενο σε διαφορετικό ήχο, σε πραγματικό χρόνο.
The Manual Input Sessions (audiovisual performance 2004): Η performance κάνει χρήση ειδικά κατασκευασμένου software, αναλογικών projector και ψηφιακών computer video projector. Κατά τη διάρκεια της performance ένα υπολογιστικό σύστημα αναλύει τις σκιές των χεριών των performers (που στη δεδομένη περίπτωση είναι το ίδιο το κοινό) πίσω από ημί – διαφανείς επιφάνειες, μεταγράφοντάς τις έπειτα σε σύνθετα γραφικά και ήχους, δημιουργώντας ένα παράξενο θέατρο σκιών της ψηφιακής εποχής.
Μια ώρα πριν από την έναρξη των ζωντανών οπτικοακουστικών του παραστάσεων, ο Golan Levin πρόκειται να πραγματοποιήσει μια διάλεξη διάρκειας περίπου μίας ώρας κατά την οποία θα παρουσιάσει στο κοινό μια σύνοψη του καλλιτεχνικού του έργου, θα ερμηνεύσει λεκτικά τα performances που θα εκτελέσει ακολούθως, αλλά και θα συνομιλήσει με το ακροατήριο πάνω στα ερωτήματα που θα προκύψουν.
Ώρα Έναρξης της διάλεξης: 21:00
Ώρα Έναρξης των performances: 22:00
Είσοδος Ελεύθερη
ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
Semiconductor (οπτικοακουστικό performance)
Οι Semiconductor ειδικεύονται σε Sound Films τα οποία αποκαλύπτουν την ροή στον φυσικό κόσμο: πόλεις σε κίνηση, εναλλασσόμενα τοπία, χαοτικά συστήματα. Από το 1999 οι Βρετανοί καλλιτέχνες Ruth Jarman και Joseph Gerhardt εξερευνούν αδιάλειπτα τις τεχνικές του ψηφιακού animation με σκοπό να δημιουργήσουν πειραματικά films και ζωντανό animation. Κεντρικό ρόλο στις δουλειές τους διαδραματίζει ο ήχος, ο οποίος γίνεται ισότιμος της εικόνας καθώς την δημιουργεί, την ελέγχει και την αποκρυπτογραφεί, εξερευνώντας την αντήχηση μέσα από την φυσική τάξη των πραγμάτων. Σμιλευμένη με λεπτομέρεια η ψηφιακή δουλειά των Semiconductor συνδυάζεται με αναλογικές τεχνικές, οι οποίες εισάγουν ως παράμετρο την τυχαιότητα και τα λάθη των υπολογιστικών συστημάτων, δύο ακόμα σημαντικές πηγές έμπνευσης για το καλλιτεχνικό δίδυμο από τη Μεγάλη Βρετανία. Ντοκιμαντέρ μυθοπλασίας τα οποία αφηγούνται σκηνές από το μέλλον, οι δουλειές των Semiconductor προβάλλονται σε γκαλερί και σε διεθνή φεστιβάλ ως οπτικοακουστικές εγκαταστάσεις.
Είσοδος Ελεύθερη, Ώρα Έναρξης: 22.30
Bios: Πειραιώς 84
Τηλέφωνο: 2103425335