Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2006

ντροπ ντέντ!


μα, είναι δυνατόν να έχεις τον στέρεο και το νόβα στο στούντιο μετά από δέκα χρόνια, μια ευκαιρία μοναδική, σε μια εκπομπή που περίμενε τόσος κόσμος [1300 ακροατές on line!] και να τη γαμάς επειδή είσαι ντιπ άσχετη; ήταν αντιμετώπιση αυτή; ακούω τα δυο μέρη της εκπομπής [στο blog του μιχάλη] και αγανακτώ για άλλη μια φορά με την κατάσταση του ελληνικού ραδιοφώνου, του αθηναϊκού ραδιοφώνου κυρίως, γιατί στην επαρχία η κατάσταση είναι ασύγκριτα καλύτερη...
με την ευκαιρία, ο on line σταθμός του vinyl microstore είναι εξαιρετικός.
[η φωτο του lechat]

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2006

χάβ ε νάις γουίκ...


Οι Fat Freddy's Drop [που ήταν όντως από τα χάιλάιτ του φετινού sonar, κι ας έπαιξαν με ντάλα ήλιο] είναι από τα πιο αγαπησιάρικα συγκροτήματα της Νέας Ζηλανδίας, "the legendary brotherhood of midnight marauders & purveyors of hi-tek soul", λέει το δελτίο τύπου που συνοδεύει το πρώτο άλμπουμ τους based on a true story, "deliver an album which is steeped in dub, reggae & dancefloor electronica. Fat Freddy's Drop's music is a constantly evolving, organic experience, which is rhythm heavy with luscious coatings of jazz, soul & funk, rooted in Aotearoa & delivered with an Island attitude, including new versions of live favourites 'This Room', 'Ernie' (also known as 'Willow Tree') & the brilliant 'Hope', alongside the recent 'Flashback' & six completely new tracks, all mystic supernovas of soul & phat goodness".
πιο καλοκαιρινό δεν γίνεται...

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2006

στράικ μπόιζ


Στον πολύ καλό νέο δίσκο των γερμανών Strike Boys υπάρχει αυτό το τραγούδι με τα φωνητικά του χαρισματικού φρόντμαν των IAmx, του Chris Corner, με τίτλο My Chemical Princess. Δεν έχει σχέση με ό,τι έχουν κάνει μέχρι τώρα, όλο το άλμπουμ είναι γεμάτο εκπλήξεις, οι Strike Boys κατάφεραν να ξεφύγουν από τον αμιγώς club ήχο που τους χαρακτήριζε, ενώ ο Tommy Yamaha τολμάει να τραγουδήσει για πρώτη φορά και τα πάει μια χαρά. Στο Being in a Boy Group παίζουν με indie-rock hooks και φτιάχνουν ακριβώς το δίσκο που θα έπρεπε να είχαν φτιάξει φέτος οι Primal Scream, με guest τραγουδιστές [τον Thomas Lang, τον τραγουδιστή των γερμανών indie χίπστερς The Robocop Kraus, τον Earl Zinger, την υπέροχη Cyrena Dunbar] και φυσικά δεν απαρνούνται τις "ρίζες" τους, υπάρχει άφθονος χορευτικός ήχος...Να ένα συγκρότημα που θα έπρεπε να σκεφτεί κάποιος να κλείσει για live το φετινό καλοκαίρι. [Μα τους Roxy Music!?].
[
η χημική πριγκίπισσα εδώ] [η pix by hugo de la rosa, απ' το b-guided]

reflecting skin

«Γιατί δεν παίζεις με τους φίλους σου;», ρωτάει ο Cameron Dove το μικρό του αδελφάκι [και πρωταγωνιστή σ’ αυτή την ταινία του Philip Ridley απ’ το 1990, το Reflecting Skin, που δεν έχει κυκλοφορήσει ποτέ σε μια αξιοπρεπή έκδοση σε DVD], για να πάρει την απάντηση: «είναι όλοι νεκροί»! Το Διάφανο Δέρμα είναι από τις ταινίες που δεν ξεχνάς ποτέ, και νομίζω ότι είναι απ’ τις λίγες που θυμάμαι να διηγηθώ με τόσες λεπτομέρειες, κι ας έχω πάνω από δέκα χρόνια να δω. Sometimes terrible things happen quite naturally έλεγε το tagline, κι η ταινία ξεκινούσε με τρία παιδιά να φουσκώνουν έναν τεράστιο βάτραχο και να τον σκάνε χτυπώντας τον από μακριά με σφεντόνα, την ώρα που απ’ το συγκεκριμένο σημείο περνούσε η μυστηριώδης Dolphin Blue [την οποία λούζουν τα αίματα και τα εντόσθια που εκτοξεύονται]. Ο μικρός Seth πιστεύει ότι η γυναίκα που ζει μόνη στο σπίτι του λόφου είναι μάγισσα, την κατασκοπεύει με τρόμο, μέχρι που γίνεται ερωμένη του αδελφού του. Η στιγμή που του αποκαλύπτει ότι είναι χήρα και μέσα σε ένα κουτί χωράνε οι αναμνήσεις απ’ το νεκρό σύζυγό της -ιδρώτας και δάκρυά του σε ένα μπουκαλάκι- είναι συγκλονιστική. Το ίδιο και η αυτοκτονία του πατέρα του, που τον κατηγορούν άδικα για παιδεραστία και αυτοπυρπολείται, αφού λούζεται πρώτα με βενζίνη. Η σκηνή με τον αστυνομικό που ανακρίνει το μικρό Seth, απολαυστική:
«σε άγγιξε ποτέ ο πατέρας σου σε κάποιο σημείο;»
«ναι, μέσα στην κουζίνα»
«κάπου αλλού;»
«κάπου αλλού, εκτός απ’ την κουζίνα;»
Ο Seth βρίσκει ένα μουμιοποιημένο έμβρυο μέσα στον αχυρώνα και θεωρεί ότι βρήκε έναν άγγελο. Το φυλάει κάτω από το κρεβάτι και του μιλάει τα βράδια. Σαν ταινία του Lynch. Ένοχα μυστικά στην αμερικάνικη επαρχία των 50s, παιδιά που χάνονται μυστηριωδώς, ένα παιδί που βιώνει με το δικό του τρόπο το οικογενειακό δράμα, όχι και τόσο άσχετο με την πραγματικότητα στην ελληνική επαρχία του 2006. 16 χρόνια μετά πρέπει κάποιος επιτέλους να τη βγάλει σε DVD, έψαξα σήμερα να βρω τη βιντεοκασέτα να την ξαναδώ και είναι χαλασμένη!

οι κόκκινοι και οι άσπροι


Δίπλα στις συγκλονιστικές ρώσικες αντιπολεμικές ταινίες της Criterion, το The Ballad Of a Soldier του Grigori Chukhrai [που είναι μία από τις πιο σπαρακτικές ιστορίες αγάπης με άδοξο τέλος, τόσο συγκινητικό που δεν αντέχεται] και στο πρόδρομο του A very Long Engagement, το μελόδραμα The Cranes Are Flying του Mikhail Kalatozov, έρχεται να προστεθεί το The Red and the White του Miklos Jancso, που επιτέλους είναι διαθέσιμο απ’ την αγγλική Second Run DVD. Μία συμπαραγωγή της Ρωσίας και της Ουγγαρίας του 1967, αυτή τη φορά για τον εμφύλιο πόλεμο που επακολούθησε της Ρώσικης Επανάστασης. Η ταινία διαδραματίζεται το 1919, μία από τις πιο αιματοβαμμένες περιόδους της Ρώσικης ιστορίας, και παρουσιάζει περιστατικά που συμβαίνουν στις όχθες του Βόλγα -τα οποία δεν συνδέονται απαραίτητα μεταξύ τους- με τόση ωμότητα, που μοιάζουν με ρεπορτάζ από δελτίο ειδήσεων. Η κάμερα ακολουθεί μια ομάδα στρατιωτών που κερδίζουν μια μάχη, εκτελούν απαθέστατα τους αιχμαλώτους, χάνουν την επόμενη μάχη, σκορπίζονται, προσπαθούν να κρυφτούν απ’ τον εχθρό, καταλήγουν στο κατάλυμα των νοσοκόμων που φροντίζουν τους τραυματίες. Καταφέρνει να αποτυπώσει αστραπιαία τον ερωτισμό ανάμεσα σε έναν «κόκκινο» και τη νοσοκόμα που τον φροντίζει -είναι η ίδια που γίνεται μάρτυρας της εκτέλεσης του αγαπημένου της μέσα στο ποτάμι και καλείται στη συνέχεια να προδώσει τους «κόκκινους» τραυματίες…Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, δεν υπάρχουν ήρωες, νικητές, χαμένοι, δεν μπορείς να διακρίνεις εύκολα ούτε καν τους πρωταγωνιστές σε αυτή τη συνεχή εναλλαγή πλάνων που κυριαρχεί ο ίδιος ο πόλεμος. Η οθόνη γεμίζει νεκρά σώματα, σκηνές ωμής βίας που [προς έκπληξη] δεν σοκάρουν πια κανέναν μετά από τόση εξοικείωση με το «αντικείμενο» -αυτό που μένει είναι μια ρεαλιστική απεικόνιση στιγμών που όλοι μας παρακολουθούμε αδιάφορα στα δελτία ειδήσεων [και μας αφορούν όλο και λιγότερο]. Κόκκινοι εναντίον Λευκών, θα μπορούσαν να είναι αμερικάνοι εναντίον ιρακινών, χριστιανοί εναντίον μουσουλμάνων κ.ο.κ. Αλλάζουν τα όπλα και οι εποχές, ο πόλεμος παραμένει ο ίδιος. Καθυστέρησε να κυκλοφορήσει, αλλά είναι μία από τις καλύτερες ταινίες της Second Run.

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2006

κ.β. και μ.δ. μαζί!

Είδηση απ' το avopolis [κείμενο Τάσου Βογιατζή, 23/6]:
Για πρώτη φορά μαζί μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια. Ο Κωνσταντίνος Βήτα και ο Μιχάλης Δέλτα μαζί στην εκπομπή της Κλεοπάτρας Φυντανίδου (00:00-02:00) την Πέμπτη 29 Ιουνίου, στον Best Radio 92.6.
Mε αφορμή τις εμφανίσεις τους στο Synch Festival 2006 τα δύο πρώην μέλη των ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ synch-ρονίζονται στη συχνότητα του Best Radio 92.6, στην εκπομπή της Κλεοπάτρας Φυντανίδου (00:00 – 02:00). Μια ραδιοφωνική εκπομπή – έκπληξη που θα συζητηθεί!
Kαι θα συζητηθεί αν επιβεβαιωθεί αυτό που κυκλοφορεί τόσες μέρες ως φήμη...
Λέτε;
Πριν αρχίσουμε να ενθουσιαζόμαστε για κάτι που δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα ούτε ως πιθανότητα/διάθεση, ας δούμε τι θα κάνουν οι δυο τους στο Synch:
· Ο Κ.Βήτα θα παρουσιάσει το πολυαναμενόμενο οπτικοακουστικό έργο “Transformations”, βασισμένο στις συνθέσεις του μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι, την Πέμπτη 6 Ιουλίου, στο αίθριο του Μουσείου Μπενάκη – Κτήριο Οδού Πειραιώς.
· Ο Mikael Delta θα παρουσιάσει ζωντανά το νέο του άλμπουμ “Timeless Beauty”, καθώς και παλιές ηλεκτρονικές συνθέσεις, την Παρασκευή 7 Ιουλίου, στο ‘Μηχανουργείο’ του Τεχνολογικού Πολιτιστικού Πάρκου Λαυρίου.

dream 17

Can you feel my love, can you feel it…[?]
Αυτό το τραγούδι της Annette [μαζί με το Voodoo Ray –κάθε φορά που παίζει είναι αδύνατο να μην το ακούσω ολόκληρο, 18 χρόνια μετά!] μου θυμίζει όσο τίποτα άλλο εκείνα τα χρόνια, δεν ήταν καλά χρόνια, ήταν η πιο άδεια περίοδος της ζωής μου, στα τσακίδια και να μην ξαναγυρίσουν, αλλά επειδή όλα τα εξωραΐζει ο χρόνος, κρατάς μόνο τα καλά. Η αλήθεια είναι ότι ψάχνω να βρω καλά και δεν βρίσκω, μόνο κάτι πάρτι, ασύδοτο clubbing που δεν μου άφησε τίποτα, εκτός από κάτι χιλιάδες καμένα εγκεφαλικά κύτταρα και πίκρα, χαμένα χρόνια, χαμένοι φίλοι, ένα νταπαντούπ που είχε γίνει τρόπος ζωής, στροφή 180 μοιρών, αποστασιοποίηση, μία έμμονη ιδέα ότι το clubbing είναι νεκρό. Το clubbing δεν είναι νεκρό, τίποτα δεν άλλαξε, ή μάλλον άλλαξαν πολλά: σ’ εσένα. Για χρόνια ολόκληρα είχα σοβαρό πρόβλημα, δεν μπορούσα να περάσω ούτε απ’ έξω από club, μερικές φορές που πήγα ήταν απελπιστικά. Δεν έφταιγαν ούτε τα club, ούτε η μουσική, φυσικά, εσύ φταις, ο ίδιος. Αυτή η έκρηξη δεν άφησε μόνο καλοκαίρια της αγάπης, ανεμελιά και χαρά, άφησε τραύματα, μερικά είναι ακόμα ανοιχτά, δεν φτάνει ο χρόνος για να μαζέψεις τα κομμάτια, δυστυχώς, μερικά έχουν χαθεί για πάντα. Έρχεται ο Guy Called Gerald στην Αθήνα για να παίξει live στο synch, δεν ξέρω γιατί είναι ο μόνος που περιμένω με λαχτάρα να δω, ίσως για να διαπιστώσω αν έχει μείνει τίποτα που μπορεί να λειτουργήσει από τότε, πριν γίνουν όλα Pete Tong και Paul Oakenfold. Ο Gerald Simpson απ’ το Μάντσεστερ ήταν ένας τεχνίτης που τοποθετούσε μοκέτες και έψηνε μπιφτέκια στα Mc Donald’s όταν έφτιαξε αυτόν τον ύμνο [το Voodoo Ray, το anarchy in the uk της τέκνο κατά το I-D], “the only track you can reproduce perfectly with a pub piano and four drunken friends on hand-claps and ooo-OOO-ooo’s” σύμφωνα με τα credits της συλλογής Flux Trax, υπήρξε και συνεργάτης των 808 State και το πρώτο άλμπουμ τους το έφτιαξαν μαζί, μετά τα έφαγαν τα μουστάκια τους. Ο Guy Called Gerald δεν γνώρισε ποτέ την επιτυχία τους, αλλά ήταν τυχερός, γιατί δεν γνώρισε και την παρακμή τους [άκουσα προχθές μια ενδιαφέρουσα άποψη, ότι η παρακμή είναι γοητευτική, αρκεί να μπορείς να την απολαύσεις, φαντάζομαι. Παρακμή είναι και τα πρεζάκια στους δρόμους, παρακμή είναι και η κατάσταση που ζούσαν μάνα και κόρη στο Grey Gardens, προσωπικά δεν βρίσκω καμία διαφορά]. Με το Black Secret Technology πήρε την εκδίκησή του [γιατί είναι ένα από τα τρία πιο σημαντικά drum & bass άλμπουμ, αν διάλεγα ένα απ’ το είδος θα ήταν αυτό], έφτιαξε ένα πολύ καλό άλμπουμ πέρσι [to all the things they need] και ελπίζω να είναι τόσο καλός live όσο διαδίδεται...
[annette-dream 17]

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2006

δέος

Με το που βγαίνεις απ’ το σταθμό του μετρό κι αντικρίζεις τη Sagrada Familia το δέος σου γίνεται κόμπος στο λαιμό. Και τα μάτια σου βουρκώνουν. Αν δεν ήμουν τόσο ντροπαλός θα άφηνα τα δάκρυα να κυλήσουν, δεν είναι απλά ένα συγκλονιστικό κτίριο που ξεπερνάει την ανθρώπινη φαντασία, είναι τόσο μεγαλοπρεπές που μπορείς να χαθείς για ώρες στις ατέλειωτες λεπτομέρειες, τα αγάλματα, τα ανάγλυφα, τα σκαλίσματα, την απίστευτη αρχιτεκτονική, δεν βρίσκεις λόγια να το περιγράψεις, κι ας στέκεται εκεί μισοτελειωμένο, χωρίς τον βασικό τρούλο με το σταυρό και με χιλιάδες ελλείψεις…Μπορεί να υπάρχουν κι άλλα εντυπωσιακά κτίρια του Gaudi στη Βαρκελώνη, όταν βλέπεις όμως από κοντά τη μεγαλοπρέπεια της Sagrada Familia ξεχνάς και κανόνες αισθητικής και μέτρα σύγκρισης, είναι το απόλυτο έργο μιας ιδιοφυΐας και μόνο σαν θαύμα μπορεί να το δει κανείς. Πέρασα ένα ολόκληρο πρωινό χαζεύοντας τις λεπτομέρειες και τους γιαπωνέζους τουρίστες που φωτογράφιζαν κάθε πιθανό σημείο, σε βαθμό εκνευριστικό, τα προσχέδια στην κρύπτη, τη θέα από ψηλά [που κάνει τα πόδια σου να κοπούν].
Στη συνέχεια, περπατώντας στην Avinguda de Gaudi, το πεζόδρομο που σε βγάζει στο γοτθικό νοσοκομείο Σάντα Κρέου ι Σαντ Πάου, είχα την αίσθηση ότι είχα μεταφερθεί σε επεισόδιο απ’ το Twilight Zone, όπου μόνο γέροι και γριές κυκλοφορούσαν στους δρόμους, όλα τα μαγαζάκια γεμάτα ηλικιωμένους, τρόμαξα.
Ωστόσο, ήταν λογικό, μετά από την τριήμερη κραιπάλη στο Sonar, τα αμέτρητα after και το 24ωρο clubbing, τη Δευτέρα το πρωί όλος ο νεαρόκοσμος είχε γυρίσει στην πόλη του. Ή κοιμόταν.
Λίγο πριν φτάσω στη στάση του μετρό είδα έναν τύπο ίδιο με τον Devendra, με μια κιθάρα στην πλάτη, ήθελα να τον φωτογραφίσω αλλά έτρεχε στη σκάλα σαν σίφουνας, προτίμησα τέσσερα περιστέρια που έκαναν μπάνιο στο σιντριβάνι…
Δοκίμασα για πρωινό λουκάνικα με αίμα ταύρου και μπακαλιάρο με φασόλια, όχι και τόσο ορθόδοξο για πρωινό, αλλά χίλιες φορές προτιμότερο απ’ τα γλυκά που αγόρασα στο αεροδρόμιο που είχαν γεύση σιροπιού για το βήχα. [Σιρόπι για το βήχα με σοκολάτα. Όταν τα δοκίμασα με έπιασε ζαλάδα. Τα έδωσα για δώρο στην κοπέλα που καθάριζε το δωμάτιο, ελπίζω να είναι σώα].

@sonic

Πλατεία Κλαυθμώνος, Τετάρτη 21/06
Οι Modrec βγήκαν δυστυχώς με ντάλα ήλιο -είναι η τρίτη φορά που τους χάνω [αυτή τη φορά όμως βγήκα στο μπαλκόνι και τους άκουσα, έστω από μακριά!]- όπως και τους Night on Earth. Δεν ξέρω πώς γίνεται, κάθε φορά κάτι συμβαίνει και δεν μπορώ να είμαι στο live τους, ας όψεται ο africa bambaataa, μεγάλη η χάρη του. Οι Modrec και οι Night On Earth έστω κι απ' το μπαλκόνι ήταν οι καλύτεροι, ή μάλλον, πιο κοντά στα δικά μου γούστα, κι αν ο ήχος ήταν καλύτερος, αυτό το μουσικό γεγονός θα μπορούσε να ήταν πραγματικά γιορτή. Anyway, η σκηνή του sonic είχε ωραίο κοινό, ονόματα με μεγάλο ενδιαφέρον, τη monica με δύο βιόλες, φλάουτο κι ακορντεόν [αλλά απαράδεκτο ήχο, που την ανάγκασε να αποχωρήσει], μακάρι γίνονταν περισσότερα ανάλογα event στο κέντρο της πόλης και του χρόνου να είναι όλα ακόμα καλύτερα...[ca commence bien-monica]

η φωτο είναι απ' το blog του σπύρου.

die-ary iii

Σάββατο, 17/6. Agoria rules.
Οι Modified Toy Orchestra, οι Seeland και ο Nabukazu Takemura ήταν αυτοί που με ενδιέφεραν κυρίως, στον τελευταίο μάλιστα εντόπισα τους περισσότερους έλληνες από κάθε άλλη performance –ήμουν πολύ κουρασμένος για να αντέξω να τους δω όλους. Έφυγα την ώρα που έπαιζαν οι Mouse On Mars, ενώ τους Earth Wind And Fire τους θυμήθηκα την ώρα που ανέβαινα τα σκαλιά του ξενοδοχείου! Ταξί ούτε για αστείο, ούτε ο Ντε Νίρο, άφαντος, περπατήσαμε έξι χιλιόμετρα μέχρι το εστιατόριο που ήταν το ραντεβού, και φτάσαμε ακριβώς στην ώρα για να μας πουν ότι το service είχε μόλις τελειώσει! Καταλήξαμε σε μία ταβέρνα που μύριζε τουριστίλα, κάτι σαν τα παραλιακά εστιατόρια των νησιών που σε τραβάνε απ’ το μανίκι να καθίσεις στο μαγαζί, ακριβό, αλλά με συμπαθητικό φαγητό. Ο Πριέτο για άλλη μια φορά έβριζε και χτυπιόταν με την κακοτυχία μας, ο Πριέτο είναι ισπανός αλλά έχει όλα τα ελαττώματα του έλληνα, αν δεν μας είχε σώσει τόσες φορές που δεν μπορούσαμε να βρούμε ταξί και δεν ήταν τόσο φιλόξενος, μπορεί και να ξεσπούσαμε πάνω του για όλη την κούραση και την ταλαιπωρία της ημέρας. [Την ημέρας, διότι η νύχτα ήταν άλλο πράγμα, για έναν ανεξήγητο λόγο, με το που πατούσαμε το πόδι μας στο by night μας έφευγε και η κούραση και η ταλαιπωρία και ο πόνος απ’ τα πόδια…].
Οι Richie Hawtin και Ricardo Villalobos έπαιζαν back to back στις 4.30, το αναμενόμενο minimal techno και το αδιαχώρητο ταυτόχρονα, δεν χώραγες ούτε να κινηθείς, όχι να χορέψεις, ο Agoria στις 5 μάζεψε τον περισσότερο κόσμο και ήταν η πιο μεγάλη έκπληξη απ’ όλους τους DJ που είδα, είχαν δίκιο οι Ισραηλινοί που επέμεναν. Τόσα χιλιόμετρα μαζεμένα σε μια μέρα, τόση ορθοστασία και τόσο χορό δεν θυμάμαι από πότε είχα να «υποστώ»… Περιμένοντας μέσα στον ήλιο το πρωί για ταξί απορούσαμε με τις αντοχές μας, Duracell, την ώρα που μας περιέφερε το ταξί στην άδεια πόλη ο ήλιος έλαμπε πάνω στα πλακάκια απ’ το σπίτι-ψάρι του Γκαουντί, χαζεύαμε τις φωτογραφίες που βγάλαμε το ξημέρωμα κι απολαμβάναμε στιγμές ανεπανάληπτες. Μου θύμισε τις παλιές καλές στιγμές που αγαπούσαμε όλον τον κόσμο… 2bcontinued

κακά-ο-λέ!


ε χιτ χίαρ.

die-ary ii


Δεν μπορώ να πω ότι θυμάμαι και πολλά πράγματα από το Sonar, ξέρω μόνο ότι περάσαμε καταπληκτικά στη Βαρκελώνη, και να’ ναι καλά οι φίλοι μας γι’ αυτό. Ψάχνω για highlights και δεν βρίσκω, μου άρεσαν τα περισσότερα. Με τέτοιο ήχο [ειδικά στο by night] ακόμα και οι μέτριοι [π.χ. Tiga] σε ταρακουνούσαν, ακόμα και η [αντιπάθειά μου] Miss Kittin μου φάνηκε αγνώριστη. Στην παραλία την Κυριακή το απόγευμα έπαιξε ακόμα καλύτερα, εκεί που ο Mike Mayers τρέλανε όλα τα «καμένα» πιτσιρίκια [και όχι μόνο πιτσιρίκια, είναι απίστευτο πόσοι καμένοι είχαν μαζευτεί σε μία παραλία, με την καλή την έννοια καμένοι, αλλά και την κακή να χρησιμοποιήσεις, πάλι μέσα είσαι]. Οι Chic με τον Nile Rodgers έκαναν ένα ολόκληρο Sonar Club να χτυπιέται, θυμίζοντας μέρες του Studio 54, αν και το «θύμιζαν» δεν είναι η σωστή λέξη, γιατί κανείς απ’ όσους μιμούνταν την Chloe Chevigny στο The Last Days Of Disco και παραληρούσαν με το Good Times δεν είχε καν γεννηθεί τις ένδοξες εποχές που ήταν hit. [Κανείς; Σχεδόν, υπήρχε και μια παρέα που παραλίγο θα το είχε προλάβει. Η δικιά μας]. Οι Nightmares On Wax σα να μην υπήρξαν, δεν θυμάμαι τίποτα [τους είδα όμως!], αντιθέτως, ο Laurent Garnier με την jazz ορχήστρα του ήταν εξαιρετικός. Τον DJ Krush τον πρόλαβα για λίγο πριν τελειώσει, όσο για τον DJ Shadow ήταν η πιο μεγάλη [προσωπική] απογοήτευση του Sonar, όχι γιατί δεν ήταν καλός, αλλά το νέο του project με τους δυο MCs παραήταν κουραστικό, ξαναγύρισε στις μέρες των Soleside, γάματα. Κρίμα την αναμονή. Οι γιαπωνέζοι είχαν κάνει κατάληψη στο Sonar Park και είχαν εκστασιαστεί, εγώ βαρέθηκα. Ο Herbert ήταν όπως τον περίμενα, μπορεί κι ακόμα καλύτερος, η Dani Siciliano έχει εξελιχθεί σε σπουδαία τραγουδίστρια και είναι κρίμα που έπαιζαν την ίδια ώρα με τον Shadow γιατί δεν ήξερες πού να πρωτοτρέξεις. Αυτό είναι και το βασικό πρόβλημα με τα μεγάλα φεστιβάλ: που παίζουν ταυτόχρονα ονόματα που σε ενδιαφέρουν. Κατά τ’ άλλα η διοργάνωση ήταν υποδειγματική. Αμέσως μετά, στον Sasha έγινε το αδιαχώρητο, Βγήκε στις 5 το πρωί και έπαιξε μέχρι την ανατολή. Good Times.
Αυτοί που θυμάμαι απ’ τους by day είναι οι Circlesquare, καναδοί ρόκερς με ήχο που θυμίζει τους Liars σε πιο αργές στροφές κι οι γιαπωνέζοι του Sonar Complex.
Απ’ την τελευταία μέρα οι Hot Chip άφησαν άριστες εντυπώσεις, εμείς είχαμε πάει να φάμε θαλασσινά και τους χάσαμε, αλλά no regrets. Δεν είχαμε άλλη ευκαιρία να δοκιμάσουμε γυρίνους τηγανητούς και γόνο από καλαμαράκια και χταπόδια [αν αυτά δεν είναι νάνοι και μεγαλώνουν, τότε μιλάμε για έγκλημα, γενοκτονία. Νόστιμα πάντως].
Όποιος δεν ξέρει τους Hot Chip πρέπει επειγόντως να τους μάθει, όπως και το καταπληκτικό άλμπουμ του Cayetano, δισκάρα, το άκουγα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου κοιτάζοντας τα πιτσιρίκια των αφρολατίνων να παίζουν σφήνα στα αυτοκίνητα μέσα στο δρόμο και έφτιαχνα στο μυαλό μου βιντεοκλίπ, οι μαμάδες κουτσομπόλευαν καθισμένες στα κολωνάκια. [Cayetano, Focused, απ’ τη Θεσσαλονίκη, ο πιο καλοκαιρινός ήχος που μπορεί να υπάρξει, υπερπαραγωγή της Sala Sonora, απ’ τις πιο όμορφες εκπλήξεις της χρονιάς –μα τι γίνεται φέτος;] 2bcontinued

die-ary

Παρασκευή, 9/6. Επιχείρηση Massive Attack.
Παρασκευή απόγευμα κατά τις πέντε, συμμαζεύεις το άγχος σου κι ετοιμάζεσαι να ξεκινήσεις για το στάδιο Καραϊσκάκη, όπου θα συναντήσεις τους Massive Attack. Όχι μόνο θα τους συναντήσεις, αλλά θα μιλήσεις μαζί τους, [ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ! πού να το φανταζόσουν πριν από μερικούς μήνες ότι θα μπορούσες να κυκλοφορείς backstage, δίπλα στον Robert del Naja και τον Daddy G και να τους κάνεις ερωτήσεις, ούτε στο πιο τρελό σου όνειρο!…]. Τέσσερις συνεντεύξεις σε μία ώρα, κι η εντολή ρητή, κανόνισε, ο χρόνος που σου αντιστοιχεί δεν είναι παραπάνω από 15 λεπτά. Κι απαγορεύονται οι φωτογραφίες στο χώρο της συνέντευξης [αντίο Charly]. Τα πόδια σου κομμένα, ετοιμάζεις ερωτήσεις, σημειώσεις, παίρνεις βαθιές ανάσες και ξεκινάς. Από την αγωνία σου έχεις ξεχάσεις ότι απόψε είναι η πρεμιέρα του Μουντιάλ, αλλά ένα τηλεφώνημα στο υπενθυμίζει. Η εταιρία σας πληροφορεί ότι η ώρα της συνέντευξης αναβάλλεται, διότι το group δεν δύναται επουδενί να χάσει τον πρώτο αγώνα [Γερμανία-Κόστα Ρίκα, 4-2]. Και δεν τον χάνει. Δεν τον χάνεις ούτε κι εσύ, αλλά μαύρος αγώνας, το μυαλό το έχεις στη συνέντευξη, η οποία μεταφέρθηκε λίγο πριν τις εννιά το βράδυ. Τρις χειρότερα, λίγο πριν βγουν στην σκηνή, σκέφτεσαι ότι ο χρόνος συρρικνώθηκε ακόμα περισσότερο και κάνεις υπολογισμούς. Τι προλαβαίνεις να ρωτήσεις σε δέκα λεπτά; [ΣΧΕΔΟΝ ΤΙΠΟΤΑ]!
Εννιά το βράδυ. Πίσω απ’ τη σκηνή, στο χώρο με το γρασίδι, περιμένεις τη σειρά σου με μια αφύσικη ψυχραιμία, τόση, που απορείς με τον εαυτό σου. Το πρέπον θα ήταν να τρέμεις σαν ψάρι, να έχεις έστω λίγη αγωνία, τίποτα, σαν να σε έχουν ψεκάσει με αναισθητικό. Μα είναι δυνατόν να κυκλοφορείς ατάραχος δίπλα στους Massive Attack; Μια φωνή σε επαναφέρει στην πραγματικότητα, «απαγορεύεται να πατάτε το γρασίδι!», αμέσως μετά ακούς τον manager να σε φωνάζει, πλησίασε γιατί έφτασε η ώρα σου. [Ποια ώρα; Tα δέκα λεπτά που σου αντιστοιχούν]. Όταν συνέρχεσαι, όλα έχουν τελειώσει.
Οι σημειώσεις που είχες τόσο επιμελώς προετοιμάσει και το χαρτί με τις ερωτήσεις άχρηστα, γύρω σου σκοτάδι και ο Daddy G που σου έτυχε για να μιλήσει προτιμάει να γίνει η συνέντευξη περπατητή, θέλει να κάνετε βόλτα στο γρασίδι! Πανύψηλος, αδύνατος, φιλικός και πρόθυμος να μιλήσει για οτιδήποτε. Ακούω το manager να λέει ten minutes και με πιάνει πανικός, πατάω το rec στο μαγνητόφωνο και προσπαθώ να θυμηθώ τι ήθελα να τον ρωτήσω. Κενό. Με κοιτάει και γελάει. Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι ο Horace Andy…
Τετάρτη,
14/6. Στον Yann Tiersen, στο Λυκαβηττό.
Απ’ αυτές τις συναυλίες που μπορείς να χαρακτηρίσεις «και γαμώ». Ήταν μια ροκ βραδιά, ανέλπιστη και χαρούμενη. Αυτή τη στιγμή μπορεί να θυμάμαι μόνο το τραγούδι του κιθαρίστα, αλλά σημασία έχει ότι δεν έπληξα ούτε λεπτό. Επίσης, έχω να δηλώσω ότι ο Tiersen δεν ήταν αγαπημένος μου, μόνο το τελευταίο του άλμπουμ μου άρεσε, αλλά τώρα είναι.

Πέμπτη, 15/6. Kill Καλομοίρα.
Η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί. Η δε κακή, ακόμα νωρίτερα. Με το που είδαμε την Καλομοίρα στο αεροδρόμιο να κακαρίζει στο τηλέφωνο το ξέραμε ότι αυτό ήταν. Όλα θα πήγαιναν στραβά. Τέσσερις το πρωί. Κάναμε check in για Μιλάνο και ενώ περιμέναμε να επιβιβαστούμε, μας ανακοίνωσαν ότι η πτήση ακυρώθηκε λόγω κακοκαιρίας. Ακυρώθηκε! Τρέξαμε να βρούμε το δίκιο μας [είσαι στα καλά σου κοπέλα μου, εμείς πάμε στο Sonar, αν δεν μας βρεις εισιτήριο θα σε πυροβολήσω]. Κατά τις δέκα και μισή μας έβαλαν σε ένα αεροπλάνο της Ολυμπιακής και μας πήγαν στη Ρώμη. Η πτήση-ανταπόκριση έφευγε κανονικά λίγα λεπτά πριν φτάσουμε, αλλά φαίνεται ότι οι φωνές και οι φοβέρες είχαν αποτέλεσμα, γιατί το αεροπλάνο μας περίμενε με αναμμένες τις μηχανές! Δεν είχε θέσεις για όλους, αλλά εμάς μας χώρεσε, και μάλιστα μας έδωσαν business class γιατί οι άλλες θέσεις ήταν γεμάτες. Είχαμε έτσι την ευκαιρία να ταξιδέψουμε δίπλα στον Ίβιτς [που ταξίδευε ξυπόλητος] και στον Νικολαΐδη [που έπαιζε όλη την ώρα παιχνίδια στο laptop, για την ακρίβεια έριχνε για δυο ώρες πασιέντζες, very creative]. Όλα ωραία και καλά, φτάσαμε στη Βαρκελώνη έξι ώρες νωρίτερα απ’ ότι υπολογίζαμε, αλλά τα πράγματά μας τα έστειλαν στο Μιλάνο! Fuck Αλιτάλια, κάτι με ενοχλούσε πάντα σε αυτό το όνομα που είναι φως φανάρι ότι έχει για πρώτο συνθετικό το αλήτ’ [όνομα και πράμα], αλλά δεν φανταζόμουν ότι η πρώτη φορά θα ήταν κι η φαρμακερή. Πήγαμε στο ξενοδοχείο χωρίς βαλίτσες, μόνο με τα i-Pod και κάτι βότκες που αγοράσαμε στα duty-free [που σιγά την φτήνεια και σιγά το free]…Ούτε φορτιστές, ούτε ρούχα, ούτε καν εσώρουχα ν’ αλλάξουμε, οι μικροί εξερευνητές θα φόραγαν το βρακί ανάποδα, αλλά επειδή ούτε εξερευνητές είμαστε, ούτε μικροί, πήγαμε στα μαγαζιά και γεμίσαμε άλλη μια βαλίτσα με όσα μας έλειπαν. Δηλαδή τα πάντα. Ποιος κακός μας μούντζωσε, προσπαθούσαμε να τον εντοπίσουμε να βάλουμε την βραζιλιάνα να του κάνει βουντού, αλλά η βραζιλιάνα δεν ήξερε γρι αγγλικά, άσε που μπορεί να μην είναι και βραζιλιάνα. Είναι σίγουρα –πάντως- γκόμενα του Πριέτο [τον οποίο δεν λένε Πριέτο, τον λένε Χουάν Κάρλος, πολύ μπερδεμένη ιστορία]. Και είναι εξωτική και άλλα πολλά, τα οποία δεν μπορώ να γράψω γιατί ο Πριέτο είναι πια φίλος μου. Εκτός από φίλος μου είναι και ο μόνος άντρας που ξέρω που κάνει μπάνιο δυο ώρες πριν βγει, ακόμα κι αν είναι τρεις το πρωί. Τέλος πάντων, ας μην επεκταθώ γιατί συγχίζομαι, σημασία έχει ότι όταν επιτέλους ετοιμάστηκε να βγούμε είχαν κλείσει όλα τα club, και στο άφτερ δεν μας έβαλαν γιατί δεν ήταν άφτερ, όταν πήγαμε έκλεινε κι αυτό. Ο Πριέτο είναι ο πιο συμπαθητικός αναξιόπιστος που έχω γνωρίσει, ούτε μια φορά δεν πέτυχε η συνταγή, είναι όμως γενναιόδωρος και ξέρει τα καλύτερα μέρη για φαγητό. Δύο φορές μας πήγε να μας ταΐσει και θα μου μείνουν αξέχαστες.
Παρασκευή, 16/6. Barcelona ole!
Στη Βαρκελώνη όλοι φιλιούνται μεταξύ τους. Κάθε φορά που συναντιούνται. Επίσης, με το που σε συστήνουν σε κάποιον πρέπει να τον ασπαστείς, αν δίνεις μόνο το χέρι και τραβιέσαι πίσω σε κοιτάνε περίεργα, [ααα, ακόμα κι αν δεν σε κοιτάξουν περίεργα σε κάνουν να αισθανθείς σα μαλάκας]. Η Βαρκελώνη, από χθες ζει στο ρυθμό του Sonar, που σημαίνει ότι έχει τόσο πολύ κόσμο που δεν μπορείς να βρεις ταξί ούτε με τάμα, βρωμάει παντού βουλωμένη αποχέτευση και καλαμάρια τηγανητά, αλλά αυτά μάλλον είναι μόνιμα και δεν έχουν σχέση με το Sonar. Το χασίς τους πάντως βρωμάει σκατίλα, το CCCP μεσημεριάτικα βρώμαγε σαν βόθρος, το mdma πάει κι έρχεται [αυτό όμως είναι άοσμο], όσο για το line up χθες και σήμερα μπορεί να είναι ενδιαφέρον, αλλά πρέπει να βουτάς συνέχεια το δάχτυλο στο σακουλάκι για να το αντέξεις, 1 το μεσημέρι-10 το βράδυ το by day και 10-8 το πρωί το by night. Αυτό δεν ξέρω αν έπρεπε να το γράψω, αλλά αν μου βρεις άνθρωπο που να μην είναι τίγκα στο ναρκωτικό, σε κερνάω ποτό στον Tiga [ο οποίος δεν μου άρεσε, by the way, παρόλο που είναι συμπαθητική φιγούρα, ενώ το διαστημόπλοιο του Sasha μας απογείωσε το ξημέρωμα].
To εστιατόριο που πήγαμε χθες το βράδυ το λένε Santa Maria και έχει στο υπόγειο δυο ενυδρεία με δηλητηριώδη βατραχάκια, πολύχρωμα και μικροσκοπικά, πολύ πιο εντυπωσιακά από τον μίνι αλιγάτορα που έμοιαζε σαν πλαστικός. Τα γλυκά ήταν όλα τα λεφτά, σε ποτήρια για σφινάκια, ο θρίαμβος της χημείας, Dracula, δηλαδή μους κοκακόλα με κρέμα βανίλιας και φραμπουάζ με καραμελίτσες που σκάνε στο στόμα [απίθανο, Α-ΠΙ-ΘΑ-ΝΟ] και μους καφέ με σάλτσα φράουλας και αέρινα μπισκότα πραλίνας, απ’ αυτά που μπορείς να φας μέχρι να σκάσεις.
Τη βραζιλιάνα τη λένε Ρόσι και δεν είναι βραζιλιάνα τελικά, είναι πορτογαλέζα με αφροαμερικάνικες ριζες. Και δεν έχει ιδέα από βουντού.
Ο προσωπικός μας ταξιτζής μιλάει αγγλικά, έχει βγάλει κάρτες με τον Ντε Νίρο-ταξιτζή με μαλλί μοϊκανού και είναι φίλος του Πριέτο. Ο Πριέτο τους έχει όλους φίλους στη Βαρκελώνη. Ντόπιους και ξένους.
Η Αλητ'άλια θα μας πληρώσει τα μισά έξοδα για τα ρούχα που αγοράσαμε, έτσι τουλάχιστον μας υποσχέθηκαν, η Ε. που έπρεπε να ήταν εδώ από χθες το βράδυ διανυκτέρευσε στη Ρώμη σε ένα ξενοδοχείο της καταστροφής και φτάνει σήμερα το απόγευμα, οι Tunng πολύ καλοί, όχι μόνο οι Tunng, ό,τι κι αν έχω δει μου αρέσει, πρόλαβα και τους Knife, το μόνο καλό απ’ όσα μας συνέβησαν χθες: φτάσαμε στη Βαρκελώνη πολύ νωρίς και είχαμε χρόνο για το Sonar από νωρίς.
Η Βαρκελώνη χρειάζεται επειγόντως δημόσια ουρητήρια, όλοι κατουράνε όπου τους πιάσει, δηλαδή παντού. Έξω από το Razzmatazz δεν ήξερες πού να πατήσεις απ' το κατούρημα, οι Άγγλοι ήταν πιο πολλοί απ' τους ντόπιους, γι' αυτό. [2bcontinued]

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2006

sonar 2006


chic+nile rodgers, jimmy edgar, alva noto+ryuichi sakamoto, dj krush, nightmares on wax, herbert+dani siciliano, laurent garnier+bugge wesseltoff, digable planets, goldfrapp, hot chip, isolee, dj shadow presents the hyphy movement, ένα σωρό dj...300 events σε τρεις μέρες 15,16,17 Ιουνίου.
ραντεβού στη βαρκελώνη...

aifol





beautiful site, amazing pix.

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2006

b there

απόψε στο underworld
the liarbirds, modrec, serpentine, silverspoon valley, tripwire

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2006

territorial pissings

[απ' τη σημερινή "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία"]
[pix REUTERS/Γ. Καραχάλης]

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2006

bee happy




[thanx]
[created by nikitas for MySpace]

**|**


Είναι το τέλος μιας πολύ όμορφης βραδιάς, έχεις απολαύσει τους massive attack, έχεις γελάσει, διασκεδάσει, σου έχει δημιουργηθεί μια υπέροχη διάθεση με τόνους ποπ κορν, πατατάκια και μπίρες, έχεις χαλαρώσει στους καναπέδες, ετοιμάζεσαι να φύγεις και χεραιτάς τους φίλους σου όταν δυο παλιόπαιδα εμφανίζονται απ' το πουθενά, πλησιάζουν στον καναπέ κι αρπάζουν θρασύτατα την τσάντα της φίλης σου! Την γραπώνουν και τρέχουν στην πειραιώς, ανάμεσα απ' τα αυτοκίνητα, οι παντόφλες τους [!] σκορπίζονται στη λεωφόρο και συνεχίζουν να τρέχουν ξυπόλητα. Μέχρι να πάρεις είδηση τι έχει συμβεί έχουν γίνει καπνός, τρέχουμε πίσω τους, ένα μάταιο κυνηγητό στα στενά, χωρίς ανάσα, άφαντοι, ανοίγει η γη και τους καταπίνει. Ξαφνικά βρίσκεσαι χωρίς τίποτα. Χωρίς κλειδιά για το σπίτι, το αυτοκίνητο, χωρίς λεφτά, κάρτες, κινητό [το οποίο έχεις μόλις αγοράσει], χωρίς ταυτότητα, διαβατήριο, δίπλωμα. Χωρίς την τσάντα σου μπορείς αυτόματα να γίνει κανείς, είναι πολύ περίεργο που όλα αυτά που σου κάνουν τη ζωή εύκολη μπορούν να χωρέσουν σε μια μικρή τσάντα. Αδιανόητο. Ακόμα πιο αδιανόητη, η ταλαιπωρία που μπορεί να σε υποβάλλει η ανοησία δύο άμυαλων κακοποιών.

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2006

some of the rest

"Υπάρχει κάτι που με τραβάει προς την Κίνα, την Ιαπωνία. Στην Ταϊβάν, στην Ταϊπέη, είδα κάτι με το οποίο εκστασιάστηκα: Ο χώρος που έγινε η συναυλία ήταν το National Concert Hall κι έπαιζε και η Συμφωνική τους ορχήστρα, ήταν ένας σοφιστικέ χώρος, δεν ήταν κανένα μπαράκι ή κάπου που θα μπορούσαν να πηγαίνουν νεαρά άτομα. Μετά το τέλος της συναυλίας είδα μια τεράστια ουρά εκατοντάδων μέτρων, κάτι απίστευτο, νεαρά παιδιά σε απόλυτη τάξη, πάρα πολύ όμορφα, καλοντυμένα, να περιμένουν καρτερικά με τα CD μου στο χέρι, φθαρμένα, μερικά έφερναν τα CD με υπογραφή απ’ τον Θόδωρο πριν από τέσσερα χρόνια για να τους βάλω υπογραφή! Όλα με φωτογραφική μηχανή και με μια καταπληκτική φράση το καθένα για να μου πουν, δεν ήξερα πού την έβρισκαν τέτοια ποίηση…Στο Hall είχε 4500 ανθρώπους, κι ο μέσος όρος ηλικίας δεν ήταν πάνω από 22. Άκουσα παιδί 24 χρονών να μου λέει ότι του έχω αλλάξει τη ζωή, ήταν πολύ συγκινητικό, οι συνεργάτες μου που κάθονταν δίπλα μου είχαν πάθει την πλάκα τους. Είδα πράγματα εκεί που δεν υπάρχουν πια εδώ, δηλαδή είδα μία αθωότητα στα πρόσωπά τους που εδώ νομίζω πρέπει να υπήρχε πριν από καμιά πενηνταριά χρόνια, αυτό που υπήρχε στα χωριά, μία συστολή, να ντρέπονται και να κοκκινίζουν. Τέτοια νέα παιδιά είδα στη Θεσσαλονίκη, είδα στη Γλασκόβη, στη Σικελία, και μου έκανε εντύπωση, αναρωτιέμαι πώς αυτά τα νέα παιδιά είναι τόσο εξοικειωμένα με τη μουσική μου; Φαίνεται ότι νέα γενιά έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τη μελαγχολία, μάλλον οι πενηντάρηδες δεν θέλουν πια να μελαγχολούν.
Η μουσική μου έχει άρωμα ελληνικό, αλλά είναι διεθνής. Δεν θα την χαρακτήριζες ελληνική. Είναι πολύ εύστοχο αυτό που είχαν γράψει στο American Record Guide ότι η μουσική μου έχει μια παγκοσμιότητα αλλά με στοιχεία ελληνικής τραγωδίας, μου κάνει εντύπωση που κάθισαν και μου ανέλυσαν το έργο μου, κάτι που δεν έχω κάνει ποτέ εγώ. Αυτοί βρήκαν ελληνικά στοιχεία. Σίγουρα κουβαλάω την πατρίδα μου μέσα μου, αλλά επειδή και οι σπουδές μου είναι τεράστιες στο χώρο της κλασικής μουσικής, κι επειδή άνοιξαν και λίγο τα μάτια μου όταν πήγα στη Γαλλία για σπουδές κι άκουσα και πολύ jazz, κι άκουσα και πολύ σύγχρονη μουσική και βέβαια έχοντας μελετήσει και τις παραδοσιακές μουσικές όλου του κόσμου, αυτά που γράφω είναι περισσότερο παγκόσμια, παρά ελληνικά.
Έχω ανακαλύψει όλες τις αρετές του υπολογιστή, αυτό που έκανα παλιά, που τα αντέγραφα με το χέρι, δηλαδή τις παρτιτούρες, που ήταν πάρα πολύ δύσκολη δουλειά για μένα, έχω πια ένα βοηθό που τις περνάει όλες στον υπολογιστή και βγάζουμε εύκολα τις παρτιτούρες, κάνουμε διορθώσεις κι όλα αυτά.
Με τη μανία μου να μην έχω ατζέντη έχω φτάσει στο σημείο να μην έχω εκδώσει τα έργα μου. Ίσως να είμαι ο μόνος εν Ελλάδι συνθέτης, που παρόλο που έχω προτάσεις από τους μεγαλύτερους εκδότες που έχουν σημαντικούς συνθέτες, να μην έχω πει το ακόμη το ναι, γιατί δεν έχει γίνει η δουλειά που πρέπει για να καταγραφεί το έργο μου. Μόνο τα 2/10 είναι περασμένα στον υπολογιστή αυτή τη στιγμή. Το κακό με μένα είναι ότι δεν είμαι ποτέ ευχαριστημένη με το έργο μου και θέλω να είμαι εκεί όταν δουλεύεται με το μαέστρο. Κι όταν είμαι εκεί κάθε φορά κάτι αλλάζω ή προσθέτω, διορθώνω, και θα ήθελα θεωρητικά να έχω το χρόνο –που ποτέ δεν τον έχω γιατί όλο και κάτι καινούργιο ετοιμάζω- να αφοσιωθώ για να κάνω τις διορθώσεις και να βάλω τα σωστά σημαδάκια.
Η μουσική μου τελικά δεν είναι εύκολη. Μοιάζει, αλλά δεν είναι, αυτό το λένε όλοι οι μαέστροι που έχουν δουλέψει μαζί μου. Και ο Μυράτ και ο Ντ. Ρ. Ντέιβιντ, γιατί έχω ελευθερία στο ρυθμό, έχω ρυθμικές δυσκολίες.
Είμαι πολύ τυχερή που έχω αυτή την καταπληκτική συνεργασία με την ECM, αυτό κρατάει τώρα 16 χρόνια. Κι είμαι ακόμα πιο τυχερή γιατί η συνεργασία προήλθε από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη κι η δικιά μου δουλειά τον έκανε να με προσέξει. Από τη μουσική που είχα κάνει στο Ταξίδι στα Κύθηρα. Μετά ήρθε και η συνεργασία με τον Garbarek που ζήτησε την άδεια από την εταιρία [το «σπίτι» του όπως την ονομάζει] να έρθει να παίξει στο Μελισσοκόμο και ήρε κι έδεσε. Γιατί λέω ότι είμαι πάρα πολύ τυχερή; Γιατί υπάρχει μία αξιοκρατία, μια αξιοπρέπεια, μια πνευματικότητα σε αυτό το χώρο και καθόλου τα τετριμμένα, τα εμπορικά. Ο άνθρωπος αυτός δεν έχει κάνει ποτέ του ένα δίσκο «εμπορικό», δηλαδή με πρόθεση να γίνει εμπορικός, κι ας έχει κάνει και μεγάλες επιτυχίες. Κι οι δικοί μου πήγαν αρκετά καλά, δεν θα ξεχάσω όταν πήγα στην Ταϊπέη που μου διοργάνωσαν μια βραδιά με τους φαν μου απ’ την ECM σε ένα υπέροχο καφενείο που το έλεγαν Κάφκα, εκεί ήρθαν καμιά διακοσαριά νέοι άνθρωποι, καλλιεργημένοι, κι εκεί έμαθα ότι το Αιωνιότητα και μια Μέρα είχε πουλήσει 40000 κομμάτια! Απορούσα πού μας ανακάλυψαν.
Το μεγαλύτερο ποσό που μπορεί να πάρει ένας συνθέτης για όλα τα τραγούδια του, είναι το πολύ ένα ευρώ για όλο το δίσκο. Αν ο καλλιτέχνης φτάσει στο σημείο να πουλάει ακόμα και 50 λεπτά το κομμάτι του στο internet κι έχει δέκα κομμάτια να πουλήσει, είναι σίγουρα πιο κερδισμένος. Είμαι σίγουρη ότι στο μέλλον οι ίδιοι οι καλλιτέχνες θα δίνουν τη δουλειά τους απευθείας, σε όσους έχουν πρόσβαση. Θα αλλάξει όλο αυτό που συμβαίνει, πάει η δισκογραφία, τελειώνει.
Δεν είναι απαραίτητο κάποιος που έχει σπουδάσει να είναι και μεγάλος καλλιτέχνης. Αυτοί που γράφουν είναι αρκετές φορές βαρετοί, μερικά παιδιά που δεν γνωρίζουν μουσική και παίζουν με ηλεκτρονικά όργανα φτιάχνουν πιο ενδιαφέροντα πράγματα. Έχω αρκετές φορές παντρέψει ηλεκτρονικά όργανα με τη μουσική μου.
Τα πρότυπα του Θόδωρου ήταν σκηνοθέτες σαν τον Αντονιόνι, που ξέρεις πόσο λιτός ήταν στις μουσικές του επιλογές, στον Ρεπόρτερ για παράδειγμα, είδες πόση λίγη μουσική είχε. Ουκ εν τω πολλώ το ευ, συμφωνώ μαζί του, ο Θόδωρος μισούσε –κι εγώ τη μισώ- την περιγραφική μουσική, τη φλύαρη που υπάρχει συνήθως σε ταινίες εμπορικές και κατά κόρον στον αμερικανικό κινηματογράφο. Από την άλλη ο ίδιος στις πρώτες του ταινίες αναζητούσε τους εξωτερικούς χώρους, την ιστορία και στη συνέχεια είπε τέρμα οι ψευδαισθήσεις και γυρνάμε προς τον άνθρωπο. Είναι πολύ κολακευτικό αυτό που είπε στη συνέντευξη τύπου πρόσφατα, ότι μισούσε δηλαδή τη μουσική στο σινεμά, μέχρι που άρχισε η συνεργασία μας, διότι όταν αναζήτησε τη μουσική μου την αναζήτησε σαν κάτι διαφορετικό.
Πώς με ανακάλυψε ο Θόδωρος; Από μία άλλη ταινία που είχε γράψει τη μουσική, ήταν πρόεδρος της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, μου έδωσε το βραβείο μουσικής για την ταινία Ρόζα του Χ. Χριστοφή, αυτό που άκουσε το έψαχνε. Και έχουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνεργασία που δεν έχει καμία σχέση με τις τυποποιημένες, αλληλοεπηρεαζόμαστε, αλληλοεμπνεόμαστε, γράφω ελεύθερα τα κομμάτια μου, κι αν θελήσει να τα βάλει, καλώς. Δεν είναι ο σκηνοθέτης αυτός που θα έβαζε μουσική κινηματογραφική. Δεν το κάνει αυτό, δεν βάζει από κάτω μουσική συνοδεία, γι αυτό και όταν θα βάλει κάποιο θέμα, αραιά και που, θα το σεβαστεί, θα το βάλει ολόκληρο, τριάμισι λεπτά στο Βλέμμα του Οδυσσέα, το αξιοποιεί με τρόπο καταπληκτικό. Κι αυτό το θεωρώ μεγάλο προσόν. Κι εγώ έχοντας σαν έμπνευση τις ταινίες του προχωράω, μου δίνουν τη δυνατότητα να φύγω μακριά και πέρα από την ταινία. Με όχημα το ερέθισμα που παίρνω από τις ταινίες του. Ο Θόδωρος είναι για μένα ένα εθνικό κεφάλαιο. Στην Ελλάδα έχουμε την τάση να κρίνουμε και να μεμψιμοιρούμε, αλλά το ίδιο συμβαίνει και σε ολόκληρο τον κόσμο, αυτό που λένε ουδείς προφήτης στον τόπο του είναι πάρα πολύ σωστό. Μου έλεγε η γυναίκα του Garbarek ότι μόλις άρχισε να γίνεται παντού διάσημος, στην πατρίδα του άρχισαν να τον αποσιωπούν.
Νομίζω ότι σαν άτομο έχω μία δικού μου τύπου θρησκευτικότητα μέσα μου, με την έννοια του μυστηρίου, του ανεξήγητου, το οποίο ασκεί μια γοητεία πάνω μου. Αυτό το πράγμα θα μπορούσε να είναι σε οποιαδήποτε θρησκεία όμως, όχι με την έννοια του δόγματος. Καθόλου. Ο πατέρας μου ο οποίος υπήρξε ένας εκπληκτικός άνθρωπος, ένα καταπληκτικό παράδειγμα ζωής, έλεγε την εξής φοβερή φράση που μου έχει μείνει: «τα εξερχόμενα και ουχί τα εισερχόμενα». Χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να καταλάβω τι ήθελε να πει. Δεν πολύ-πήγαινε στην εκκλησία, πίστευε ότι πρέπει να κάνεις καλές πράξεις, να μην υπερηφανεύεσαι για αυτά που έχεις μέσα στο κεφάλι σου. Δεν τον ενδιέφεραν τα σχήματα και οι τύποι. Σαν άτομο πέρασα μια εποχή που λάτρευα να πηγαίνω στην εκκλησία, γιατί ανακάλυψα τη μαγεία κι αυτής της μουσικής, τη μαγεία αυτού του λόγου, έφτασα στο σημείο να ξέρω πολλά τροπάρια απ’ έξω και μου’ χουν μείνει ακόμα αρκετά. Με έχει επηρεάσει και πολύ η βυζαντινή μουσική, είμαι σίγουρη γι αυτό, υπάρχει ένα στοιχείο μέσα μας του ανεξήγητου, δεν θέλω να χρησιμοποιήσω τη λέξη μεταφυσικό, γιατί είναι πολύ φθαρμένη. Πολυχρησιμοποιημένη με έναν εντελώς χαζό τρόπο. Εν πάση περιπτώσει δεν εξηγούνται όλα. Κυρίως δεν εξηγούνται αυτά που συμβαίνουν στην ψυχή του ανθρώπου, που είναι ένα σύμπαν απίστευτο. Όσο ανεξερεύνητο είναι το σύμπαν -το ψάχνουμε, το ψάχνουμε, κι είμαστε ακόμα στην αρχή- τόσο ανεξερεύνητος είναι κι ο άνθρωπος στο βάθος του. Θα έλεγα ότι είμαι ένα άτομο με θρησκευτικότητα, αλλά καθόλου θρησκευόμενο. Μου αρέσουν αυτά που εκφράζονται μέσα από τη θρησκεία, έχω όμως μια μεγάλη άπλα ψυχική και το ίδιο όμορφα θα ένοιωθα και σε μια καθολική εκκλησία, ακόμα κι αν πήγαινα σε ένα τέμενος, φαντάζομαι. Όλα εκφράζουν μια αλήθεια, παντού οι άνθρωποι ψάχνουν κάτι να βρουν".
[Ελένη Καραΐνδρου]

η αρπαγή της κούτας

o voltnoi [audio] και ο νεκτάριος [words] παρουσιάζουν ένα "ηχολεκτικό αφήγημα" αύριο το βράδυ (9 ιουνίου), στις 9:00 στο Σχολείον (χαμηλά στην Πειραιώς, δίπλα από την ΙΟΝ).
Το κείμενο που θα δια-βι-βαστεί είναι " η αρπαγή της κούτας " του Ηλία Λάγιου. [mask:dimitris merantzas, light design:emmanouel koutsourelis, sound engineer:stefanos konstantinidis]
εισιτήρια από το φεστιβάλ αθηνών (210 3272000)

dribble and drink

http://www.dribblendrink.blogspot.com/
[the ultimate WORLD CUP 2006 internet guide]

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2006

ο χώρος μου


Είναι η δεύτερη φορά που κάνω registration στο myspace, την πρώτη διεύθυνση δεν τη θυμάμαι [!] τσάμπα ο κόπος που είχα κάνει να κάνω τη σελίδα πιο απλή, να αλλάξω γραμματοσειρές και να τη στολίσω. Μικρό το κακό, έτσι κι αλλιώς είχα 8 μήνες να μπω στη σελίδα, δεν είχα καν αποδεχτεί όσους ήθελαν να γίνουν "φίλοι" μου [όλοι άγνωστοι].
Σήμερα ανακάλυψα ότι όλοι, γνωστοί και φίλοι έχουν φτιάξει δικιά τους σελίδα, το myspace έχει γίνει το νέο blogspot, έχει πλάκα, ακούς καλή μουσική, πολύ καλή μουσική -άπαντες μοιράζονται το υλικό τους, από σταρ και μεγάλα ονόματα που δεν έχουν ανάγκη τέτοιου είδους "promotion", μέχρι πιτσιρίκια που γράφουν διαμαντάκια στο δωμάτιό τους- η δυνατότητα να επικοινωνείς άμεσα με τον καλλιτέχνη το κάνει ακόμα πιο γοητευτικό. Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω τι δουλειά έχω εγώ εκεί μέσα, τι ωφελεί να ανταλλάσσεις μηνύματα με ανθρώπους που δεν γνωρίζεις [τα οποία περιορίζονται συνήθως σε ένα wow! what a nice track], τι ωφελεί να συντηρείς σελίδα αν δεν έχεις τίποτα να προωθήσεις, αν δεν ψάχνεις για γκόμενα ή γκόμενο, τι [επικοινωνιακό] κενό μπορείς να μπαλώσεις. Πάντως, σήμερα βρήκα μαζεμένους ένα σωρό φίλους και ξανάκανα registration...
[η εικόνα είναι του νικήτα]

paradise lost

280 λεπτά πιο επίκαιρα από ποτέ: paradise lost και revelation paradise lost 2, τα συγκλονιστικά ντοκιμαντέρ-υποδείγματα για όλους αυτούς που μοιράζουν [εύκολα] ετυμηγορίες στα τηλεπαράθυρα τις τελευταίες μέρες. Δεν έχουν σχέση με την υπόθεση του μικρού Άλεξ, αλλά θα' πρεπε να τα δουν οι δημοσιογράφοι της κρυφής κάμερας και των ατέλειωτων πάνελ, μήπως πάρουν κανένα μάθημα.
[το διπλό dvd κυκλοφόρησε στην ευρώπη πέρσι το καλοκαίρι απ' την warp]

χανιά


Καρνάγιο, Ταμάμ, Μύλος του Κερατά, "ζουμερό" κέηκ σοκολάτας στην Κουκουβάγια, "τζαμάικα" στο Μοντέρνο, μπουγάτσα στον Ιορδάνη, κριτσίνια και παξιμάδια με αμύγδαλα και σταφίδες του Θεοχάρη Μπονάτσου στο Παλιό Λιμάνι, τσουρέκι με μαρμελάδα βερίκοκο στο φούρνο του Κοτσιφάκη, Κουμ Καπί.

self portrait by zita


[από σήμερα και για έντεκα παραστάσεις]

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2006

θέα στον κάμπο


στη σπηλιά


πλατεία 1866 [ή μήπως 1867;], κέντρο χανίων. στην πιάτσα των ταξί. δυο [σέξι] αφροαμερικάνες περιμένουν στην ουρά. για ταξί. είναι η σειρά τους. ο ταξιτζής σταματάει επιδεικτικά πίσω τους, φορτώνει ένα ζευγάρι ηλικιωμένων τουριστών [λευκών] και φεύγει. αυτές δεν αντιδρούν. κι ο επόμενος κάνει το ίδιο. σταματάει πίσω τους, παίρνει μια ντόπια κοπέλα και ετοιμάζεται να φύγει. τότε η μία μαύρη μπαίνει μπροστά στο ταξί και τον ρωτάει γιατί [στα ελληνικά].
έτσι γουστάρω, της απαντάει! τότε αυτή πλησιάζει στο παράθυρό και τον φτύνει στα μούτρα!
ποιος είδε το θεό και δεν τον φοβήθηκε...ο ταξιτζής [δίμετρος], πετάγεται απ' το ταξί κι ετοιμάζεται να τη χτυπήσει, αυτές του ορμάνε σαν γάτες κι οι δυο μαζί και τον χτυπούν σφαλιάρες και κλωτσιές ουρλιάζοντας ρατσιστή, μπάσταρδε και άλλα τέτοια αμερικάνικα, ο κόσμος παρακολουθεί σαστισμένος και δεν τολμάει να πλησιάσει, ο ταξιτζής τρώει το ξύλο της αρκούδας. τον κάνουν [δυο χαμένες μαύρες, που μόλις και μετά βίας ξεπερνούν το 1.60] του αλατιού, αναγκάζεται να τρέξει στο ταξί και όπου φύγει φύγει, δεν πρόλαβε ούτε μία να τους ρίξει, κι ας τον προκαλούσαν hit me! hit me! την ώρα που του άστραφταν τις ανάποδες. μόλις εξαφανίστηκε ο ταξιτζής φύγαμε κι εμείς.
βαφτίσια στη σπηλιά κοντά στο κολυμπάρι. υπέροχη θέα στον κάμπο. μια σπηλιά τεράστια, με αγριοπερίστερα και κολυμπήθρα σκαλισμένη στο βράχο, με τον παπά να εξηγεί στον αδελφό μου τι υποχρεώσεις έχει τώρα που γίνεται κουμπάρος και τι σημαίνει "σύντεκνος". [φρικάροντάς τον εντελώς].
τα βαφτίσια στην κρήτη μπορεί να διαρκούν περισσότερο, να τα κάνουν σε σπηλιές και στο τέλος να σε δένουν με το μωρό με κορδέλες, αλλά το φαγητό που επακολουθεί και το γλέντι δεν σε αποζημιώνουν απλώς. σου μένουν αξέχαστα.

χάισπιντ


χάισπιντ 5. για χανιά. σε κατάσταση ναυτίας. [όχι εγώ, οι άλλοι]. κούνημα, ζαλάδες, εμετοί, η μοκέτα γεμάτη με κουτάκια κοκακόλας και μπουκάλια νερού που έχουν εκσφενδονιστεί απ' τα ράφια. μια κυρία που μοιάζει με τη μάνα μου έχει γραπωθεί απ' τον "τοίχο" και βγάζει τα άντερά της σε χάρτινη σακούλα, άσπρη σαν χαρτί [απ' τη ζαλάδα, απ' την ντροπή;], στην τηλεόραση παίζει το παραπέντε. τα χάιλάιτς της θεοπούλας. αν την είχα μπροστά μου την έκοβα φέτες. ευχαρίστως. overdose. overdose. OVERDOSE. μασουλάω ένα σάντουιτς με φέτα και ντομάτα, με μπόλικο σουσάμι. μπορεί να είμαι ο μόνος που δεν χαμπαριάζει απ' το ταρακούνημα. στην τουαλέτα δεν πιάνεις σειρά ούτε με το θεό μπάρμπα. occupied, κόκκινο, χτυπάω πόρτες μήπως φιλοτιμηθεί κανείς και βγει. ανοίγει μία δειλά δειλά και ξεπροβάλλει κάτι που μοιάζει με ζωντανό λείψανο, ξάδερφος του ψαλιδοχέρη. άσε με ρε φίλε, μου λέει, θέλω να πεθάνω. τον αφήνω να πεθάνει με την ησυχία του και πηγαίνω να κατουρήσω στην πρώτη θέση. τα τρις χειρότερα! καταραμένο χάισπιντ.
όσοι δεν θέλουν να πεθάνουν βλέπουν ειδήσεις στην τηλεόραση. ο πάνος σόμπολος απαγγέλλει το ποίημα του μικρού άλεξ, ο κόσμος παρακολουθεί με το στόμα ανοιχτό, σχολιάζουν τα παιδιά τέρατα, το παιδί θύμα, τις αποκαλύψεις του μέγκα [που δεν λένε τίποτα νεώτερο, απλά παρατείνουν το δράμα]. κρίμα, κρίμα, όλοι είναι συγκλονισμένοι. ή έτσι δείχνουν τουλάχιστον. μόλις πιάνουμε σούδα τα ξεχνάνε όλα και τρέχουν στις σκάλες ο ένας πάνω στον άλλο. βουρ για τα ξηροτήγανα.

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2006

eraser


Tο καταπληκτικό artwork στο νέο άλμπουμ του thom yorke ανήκει για άλλη μια φορά στον stanley donwood, [o οποίος είναι ο μόνιμος συνεργάτης των radiohead απ' το my iron lung ep και μετά], 14 χαρακτηριστικά σημεία-αξιοθέατα του Λονδίνου που έχει καταστράψει η φωτιά και η πλημμύρα. "This work was started in November 2005, whilst a record that was eventually called The Eraser was being worked on in Covent Garden, London. I didn't know that this would become the artwork that would accompany this record, although I hoped that it would, for several reasons too vague and tenuous to go into here. Which is one of the reasons why the record is called The Eraser and the artwork is called London Views. Another intention was to exhibit the completed project at Lazarides in Greek Street, just over the Charing Cross Road in Soho. This show opened on 19th May 2006, after an opening night which passed eventfully enough.London Views is a picture of London, an apocalyptic panorama that stretches from the Thames estuary upstream to beyond the familiar structures of the gherkin, the NatWest tower, Big Ben and Battersea Power Station.This medievalised vision of apocalypse in England's capital city was carved on 14 pieces of linoleum with one small cutting tool. The original blocks make up a picture about twelve feet long, which has been painstakingly hand-burnished on to beautiful Japanese Kozo paper, as it has so far proved impossible to print this using a press. Thus the edition is extremely small; only 8 have been made. Each of the 14 sections were first proofed on a huge cast-iron printing press, an Albion made in 1860, scanned, and printed on to large aluminium/polymer composite panels, which in turn were caged with diamond-pattern wire, reminiscent of the Evening Standard headline-boards that infect the capital with their own dire predictions. Each of these panels are 75 cm wide x 140 cm high". Το άλμπουμ που κυκλοφορεί στις 10 Ιουλίου απ' την XL Records περιέχει 9 τραγούδια και είναι εξαιρετικό. Ηλεκτρονικό, με τον Yorke να συνεχίζει από κει που σταμάτησε με στο Kid A. Mπορείς να το κατεβάσεις ολόκληρο απ' το blog του άγγελου [angelos k, δες στα links δεξιά] και τσέκαρε και εδώ, αξίζει.

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2006

έξπερτ_μέντισιν


ξανά και ξανά και ξανά. τον ακούω τρεις μέρες συνεχόμενα και έχω κολλήσει. τον προτείνω ανεπιφύλακτα.

μαύρα καράβια

Γότθοι, βησιγότθοι, οστρογότθοι, όλοι στο θέατρο δημήτρης χορν για τους current 93. Χθες το βράδυ το underworld είχε μετακομίσει στα καθίσματα του θεάτρου, τόση μαυρίλα απλωμένη στην αίθουσα, τόσο σκούρο αιλάινερ, ξυρισμένο μονόπατα κεφάλι και μακρύ μαλλί [στην ίδια κόμμωση], είχα να δω από μια βραδιά με τους fields of nephilim. Χθες το βράδυ μου έφερε νύστα, όχι οι γότθοι, μια χαρά είναι, η μαυρίλα. Επίσης, διαπίστωσα ότι μόνο μία δεν πενθούσε απ' όσες γυναίκες υπήρχαν γύρω μου, κι αυτή έτυχε να είναι φίλη μου. Δεν θέλω να σχολιάσω τους current 93, καλύτερα να μην γράψω τίποτα. Άλλωστε, δεν είχα πάει εκεί γι αυτούς. Είχα πάει για τον ben chasny, τον οποίο θεωρώ σπουδαίο και ήταν όπως τον περίμενα. Εξαιρετικός. Παρόλο που έπαιξε λίγο. Κατά τη γνώμη μου, έπρεπε να παίξουν οι current 93 support στον chasny, αλλά who gives a fuck? Σημασία έχει ότι όσοι βρέθηκαν χθες εκεί θα έφυγαν ενθουσιασμένοι. Ελπίζω. Εγώ έφυγα πριν τελειώσουν.
Η maja elliott συμπαθητική.
Η αποψινή βραδιά είναι sold out.