Κυριακή, 28 Μαΐου 2006

walking forward

Δεν ήταν έκπληξη, γιατί φαινόταν απ' την πρώτη στιγμή, αλλά τώρα που έφτασε στα χέρια μου η δουλειά τους ολοκληρωμένη, σαν άλμπουμ, μου δίνει απίστευτη χαρά το γεγονός ότι αυτά τα τρία παιδιά απ' τη Θεσσαλονίκη έχουν φτιάξει "για πλάκα" έναν απ' τους καλύτερους δίσκους που άκουσα φέτος. Betty's Bath. Απίθανη απλή ποπ, φρέσκια, τρυφερή, υγιής, πιο λαϊκή από οτιδήποτε κυκλοφορεί καλυμμένο πίσω από την δήθεν ελληνικότητα των κατασκευασμάτων της Heaven, του Φοίβου, του Καρβέλα. Διάβαζα σήμερα το πολύ καλό κείμενο της Γιώτας Συκά στο "Κ" της Καθημερινής για την Άννα Βίσση και το "σύγχρονο Μότσαρτ"-Καρβέλα και χαίρομαι που σιγά-σιγά η ίδια η εποχή, τα πράγματα που αλλάζουν [γιατί ΑΛΛΑΖΟΥΝ] σε πετάει ένα πρωί στο περιθώριο, ο κόσμος βαρέθηκε τα ίδια πρόσωπα τριάντα χρόνια, τους ίδιους ήχους, τον ψεύτικο νταλκά και τα ερωτοτράγουδα των τριών φράσεων [τα νάυλον, τα τις κραυγές και τα ανοιχτά τραύματα]. Άρχισε να φαίνεται εκείνο το βράδυ που η εθνική τραγουδίστρια χαντακώθηκε δίπλα στον Πανούση, ήταν η πρώτη φορά που έλαβε το μήνυμα, όχι μόνο αυτή, ήταν ένα μήνυμα για την βιομηχανία του θεάματος όπως είναι σήμερα, ασχέτως αν όλοι θέλουν να κλείνουν τα μάτια. Το βλέπω και στους μαθητές μου, έχει αλλάξει εντελώς το ρεπερτόριο των εκδρομών, [12 χρόνια τους συνοδεύω και μπορώ να μιλάω από πρώτο χέρι για το τι ακούγεται στα λεωφορεία, από εκεί ενημερωνόμουν για το τι είναι δημοφιλές, τι επιτυχία, τι αρέσει πραγματικά]. Την τελευταία φορά δεν ακούστηκε ούτε μια φορά το Everything [ενώ ακούστηκε 11 φορές το τραγούδι της Φινλανδίας -το οποίο και υπερασπίστηκαν με τις ψήφους τους με νύχια και με δόντια!]. Την υπόλοιπη ώρα έπαιζαν Active Member [ήξεραν τους στίχους απ' έξω], το μοναδικό CD μάλιστα που δεν είχαν αγοράσει "από μαύρο", Green Day και ελληνικά hip hop που αγνοούσα. Ούτε Σάκη, ούτε Παπαρίζου, ούτε έναν "απόφοιτο" του Fame Story. Είναι παιδιά της επαρχίας, ενημερώνονται κυρίως από τηλεόραση, το ραδιόφωνο εκεί που μένουν είναι τρις χειρότερο γιατί παίζει μόνο "σαβούρα" και διαφημίσεις. Πριν τους αφήσω [for ever] τους έγραψα από 10 ελληνικά CD με τα οποία ξετρελάθηκαν.
Αυτή η γενιά θα τους βάλει όλους στη θέση που τους αξίζει. Αμήν.
betty's bath-bmf [το έφτιαξαν "για πλάκα" χθες το βράδυ! αν είναι δυνατόν! δεν υπάρχει μια εταιρία να ενδιαφερθεί να τους "αρπάξει"; μιλάμε για ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ!].

b/w the magazine



το πρώτο τεύχος εδώ.

into the storm


into the storm. έχει αργήσει να βγάλει νέο τεύχος, αλλά παραμένει ένα απ' τα καλύτερα. τα πέντε καταπληκτικά τεύχη του απλά τα κάνεις download...

shout


shout. ένα πολύ όμορφο webzine που μπορείς να κατεβάσεις σε pdf.

Σάββατο, 27 Μαΐου 2006

ion


I O N
μία συνέντευξη και τρία αποκλειστικά κομμάτια του Γιάννη Παπαϊωάννου στο tranzistor.gr

holder

Holder είναι ο τίτλος του νέου άλμπουμ του Γιώργη Σακελλαρίου, που βρίσκεται πίσω από το «σχήμα» Mecha/Orga, η σειρά των εξετάσεων που καταγράφει σε κασέτα τους βιορυθμούς, τη ροή του αίματος, τη λειτουργία της αναπνοής, τη δραστηριότητα των νεύρων κι άλλα τέτοια ανατριχιαστικά [δεν τα πάω καθόλου καλά με τα νοσοκομεία και τις εξετάσεις –κάθε είδους]. Ο Γιώργης λιποθύμησε κάποια φορά που ήταν στον οδοντίατρο και τον πήγαν στο νοσοκομείο για να κάνει τις συγκεκριμένες εξετάσεις. Βγαίνοντας με την κασέτα στο χέρι έκανε αυτό που θα έκανε κάθε ευυπόληπτος καλλιτέχνης, δηλαδή τους βιορυθμούς του μουσική. Δεν τα γράφω απ’ το κεφάλι μου, τα αναφέρει ο Jim Haynes στη στήλη του Outer Limits, ο δίσκος κυκλοφορεί απ’ την Absurd και σαν ιδέα ακούγεται ενδιαφέρουσα, ελπίζω να είναι το ίδιο ενδιαφέρων και σαν ήχος.

nuz

+A three-year study at the PET Center at Arhus Hospital in Copenhagen, Denmark, reported in March, affirmed that the designer drug Ecstasy can cause depression in pigs.
+KINGSTON, Ont. - A 19-year-old man faces a theft charge after a hand-held vagina was stolen from an adult video store. The teen was arrested about 10 minutes after the $80 sex toy disappeared from the store Monday evening. "We found him around the corner - and he had used it," said Kingston police Const. Neil Finn. The sex toy was apparently dumped after being used, and was not recovered by police. The man is to appear in court at a later date to face a charge of theft, police said. This is the second recent theft reported at the video store, said employee Heather Baker. An unidentified item worth $350 was stolen within the past year, she said. But Baker said thefts of this nature are few and far between.
+HONG KONG (AP) - A six-minute film showing a grumpy man scolding a fellow Hong Kong bus rider for interrupting his phone call has become one of the most popular videos online.
Bus Uncle, as the film is commonly known, has been viewed nearly 1.7 million times on the video website Youtube.com - the second-most-viewed video on the site in May as of Thursday - spawning spoofs and new slang drawn from the ranting subject's emotionally charged soliloquy. The grainy film was apparently recorded using a mobile phone. The film starts out when the protagonist, a middle-aged man, reacts strongly when a young man sitting behind him taps his shoulder to ask him to keep his voice down while talking on the phone. "I don't know you. You don't know me. Why do you do this?" the infuriated bus rider says, punctuating the sentence by jabbing his right hand downward in the air. When the young man, who rarely talks back during the harangue, expresses an unwillingness to continue the conversation, the middle-aged man explodes, "This is not resolved! This is not resolved! This is not resolved!" - which has now become a catch phrase in Hong Kong. He goes on to say, "I face pressure. You face pressure. Why did you provoke me?" In another twist, just when the dispute seems to have ended after the young man apologizes and the two shake hands, the young man takes issue with profanity used by the middle-aged man, who then launches into another round of profanities. The video has inspired numerous spoofs, including a karaoke version and a rap song using the middle-aged man's refrain, "I face pressure. You face pressure." Internet users have also added Chinese and English subtitles to the dialogue, which is in Chinese. It still isn't clear who shot the film and it isn't certain if the film was staged or not. The middle-aged man hasn't been identified, but a man claiming to be the victim of the verbal abuse has been interviewed on Hong Kong's Commercial Radio. "Why did I just sit there? I paid to be on the bus. You don't think I would get off the bus and waste my money, do you?" said the man, identified only as Alvin. Youtube.com is a website that allows users to post videos for sharing. The site ranks the videos by the number of times they have been watched. http://www.youtube.com

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2006

farewell

. . . . . . ~(**)~ . . . . . .
[theodore-a longing for the past]

karma groova


drog_a_tek εξκλούσιβ. karma groova. a new track.
viva athens!

vamvakaris


το νέο άλμπουμ του γιάννη κυριακίδη λέγεται wordless, αυτό το κομμάτι όμως που έχει τίτλο βαμβακάρης, είναι από το rebetica [live] της seventhings, www.seventhings.co.uk,
enjoy...

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2006

erase and reboot.


στο τεύχος ιουνίου το wire έχει μία σελίδα αφιερωμένη σε όλα αυτά που αξίζουν στην αθήνα [και τελευταία αυξάνονται και πληθύνονται], αυτά που τα ελληνικά έντυπα όταν τα συναντήσουν, γυρίζουν το κεφάλι. τι τους θαμπώνει; η λάμψη των σταρ; [των κριθάρ;] σάκης, θέμος, τατιάνα, ελένη, αντρέας, άννα, παρά πέντε, παρά τέσσερα, παρά τρία, παρά δύο, παρά ένα -my ass.
the erasers, free piece of tape, drog_a_tek, coti k, bios, synch, μικρό μουσικό, πρέπει πρώτα να τα ανακαλύψουν οι ξένοι, για να αρχίσουμε να ψαχνόμαστε... στην ελληνική τηλεόραση πέρα βρέχει. [βρέχει για τα καλά].

sleep maps


Η πρώτη προσωπική έκθεση του Ανδρέα, από χθες το βράδυ στο βιβλιοπωλείο της Βαβέλ [Ζωοδόχου Πηγής + Λόντου 1]. Τα πιο αναγνωρίσιμα χάρτινα ανθρωπάκια της πόλης στα αυθεντικά σχέδια, μία τεράστια [έγχρωμη!] τοιχογραφία σε δυο τοίχους, ωραίος κόσμος στα εγκαίνια, μια νέα γενιά όμορφη και ταλαντούχα.
Τα σκίτσα του Ανδρέα θα βρίσκονται στη Βαβέλ μέχρι τις 17 Ιουνίου. Θα ήταν σοφό να πάτε πρωινή ώρα, ή όσο υπάρχει φυσικός φωτισμός, γιατί το βράδυ το δωμάτιο μετατρέπεται σε σάουνα...

Τρίτη, 23 Μαΐου 2006

24 hour electronica festival


[από τις 12 το μεσημέρι του Σαββάτου, μέχρι το μεσημέρι της Κυριακής, στα ΤΕΙ Πειραιά. Δωρεάν].

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2006

nawt


part 1
01. monika-alone 2
02. palindrome-aquarelles
03. apparat-not a good place [apparat mix]
04. metallic falcons-airships
05. jana hunter-13k
06. tunng-man in the box
07. monika-are you coming with us?
08. tom brosseau-wandering

[----------''----------]
part 2
01. sebastien tellier-kissed by you
02. fax-soul song
03. biomass-jailhouse blues
04. dictaphone-the last song
05. aux 88-detroit non stop
06. oneida-history’s great navigators
07. boards of canada-left side drive

[----------''----------]

φαξ

Στο τρίτο άλμπουμ του ο Μεξικάνος Fax έχει απομακρυνθεί από το minimal techno και το microhouse που τον χαρακτήριζε στα δυο πρώτα άλμπουμ του. Στο Primario ακολουθεί τα βήματα του Murcof -με τον οποίο συνεργάζεται, ο ήχος σε κάποια κομμάτια είναι εντελώς Murcof, και μάλιστα στις καλύτερες στιγμές του- και παρουσιάζει ένα άλμπουμ που θυμίζει τους όψιμους Talk Talk, Bark Psychosis, τη συνεργασία του Burnt Friedman με τον Jaki Liebezeit, τον θρυλικό ντράμερ των Can. Αυτά αναφέρει το δελτίο τύπου, ο δίσκος κυκλοφορεί στην Ευρώπη στις 29 Μαΐου και είναι πραγματικά πολύ καλός. Σκοτεινοί dub ρθυμοί με ambient ατμόσφαιρες και χαλαρή διάθεση, ιδανικός για καλοκαίρι. Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει όμως δεν είναι ούτε ο Murcof, ούτε ο πολυακουσμένος πια ήχος του, το Primario είναι ένας ξεχωριστός δίσκος γιατί σε δυο τραγούδια ακούγεται η φωνή του Alex Ayuli. Όποιος ξέρει τι σημαίνει A.R. Kane θα καταλάβει γιατί συγκινήθηκα τόσο που επιστρέφει στη δισκογραφία. Προσπάθησε να κάνει καριέρα στην Αμερική στη διάρκεια των 90s, έβγαλε κάτι αποτυχημένα [σε πωλήσεις] άλμπουμ που τον έβαλαν στα αζήτητα και είχα χάσει τα ίχνη του, μέχρι που άκουσα το καταπληκτικό τραγούδι του με τον Fax απ' την περσινή συλλογή του, με τίτλο collaborations and remixes. Είχε τίτλο spellbound και δεν περιέχεται στο νέο άλμπουμ του, τα δύο που τραγουδάει στο Primario λέγονται soulsong και passage και θυμίζουν τις ένδοξες μέρες του.

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2006

everything [for sex]


Can hear my heart breaking hot sex for your pleasure set it off
as I open the door liquid treasures floatin in the loft
I can feel the tears I'm in the mood
on my face burn like fire I'm in the mood to lick you
as I look in your eyes let my tongue explore all up in you
and I know around your belly button all around your neck
down to your legs baby what's next
I' m still in love with …
Everything I hate I'm coming in on deck check your reflex
Everything you do me and you baby, doin the sex
Everything I fear all night, make it hot, so nice
Everything on you I can feel my life ending I like just the way you make me feel all right tonite
As a whisper goodbye time for the candle wax and Ice, on the fly carpet ride of life
And I know it's magic! on the dreamscape love bliss orgasmic! ecstasy you don't wanna miss gotta have it!
animal sex with a twist like a rabbit!
I' m still in love with...hot sex every chance we get!

i muck for luck

όλη μέρα ψάχνω κανα σκατό από σκυλί να πατήσω για να μπει απόψε η κύπρος στον τελικό, αλλά έχουν γλύψει τα πεζοδρόμια. [καλή χώνεψη].
για όσους δεν δουν απόψε €-βύζιον, αφιερωμένο εξαιρετικά.
η φτωχή η ανέτ θα βγει με ένα παρακατιανό τσόλι που δεν στοιχίζει ούτε όσο μισό αυτοκίνητο. μπορεί τα γιούρο να της τα τσιγκουνεύτηκαν οι κουμπάροι, αλλά διαθέτει το βύζιον.

Σάββατο, 13 Μαΐου 2006

7 days

Δεν πρόλαβα να δω τον "Σεβαστιανό" του Jarman στο αφιέρωμα του Βρετανικού Συμβουλίου, την είδα σε DVD. Φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από το 1976 που έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Locarno, είναι πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Jarman, θυμίζει τις ταινίες του Παζολίνι, ο Brian Eno υπογράφει το soundtrack [κι αυτός ντεμπούτο στο σινεμά], δεν προβλήθηκε ποτέ στις αθηναϊκές αίθουσες. Κυκλοφορεί σε DVD της KINO σε πολύ καλό transfer.

"Στα βουνά, σε παράθυρα κάστρων, σε μέρη όπου ο αέρας έρρεε ανεμπόδιστος, εκεί θα έβρισκες τις αιολικές άρπες. Ο αέρας δονούσε τις χορδές τους και η τυχαία μουσική γέμιζε το τοπίο. Κοιτάζοντας προς τα πίσω από τη σημερινή μας θέση, οι αιολικές άρπες που χρησιμοποιούνταν από τον 6ο αιώνα π.Χ., μπορούν να θεωρηθούν ένας "πρόδρομος" των ηχητικών εγκαταστάσεων. Η Στατική Άρπα κρατά από την αιολική δύο χαρακτηριστικά: τη δόνηση των χορδών και την τυχαία επιλογή των ήχων. Το περίπλοκο λογισμικό που κατασκεύασε ο Coti ειδικά γι' αυτό το έργο επιλέγει τυχαία αποσπάσματα από το Finnegans Wake, του James Joyce και τα διαβάζει μη γραμμικά. Κατόπιν, διαβάζει ένα-ένα τα γράμματα, για τα οποία κάνει μια στατιστική: πόσες φορές συναντάμε το κάθε γράμμα μέσα στο κείμενο; Σε κάθε γράμμα αντιστοιχεί και ένας ήχος παραγόμενος από τη δόνηση μιας χορδής. Η σειρά των ήχων καθορίζεται από την αριθμητική σειρά που προκύπτει από τη στατιστική. Η ροή της πληροφορίας μετατρέπεται σε ηχητικό σήμα, και αυτό με τη σειρά του σε κάτι που σε εμάς ηχεί σαν μουσική. Αυτή η μετάλλαξη της πληροφορίας με φανερή ή κρυφή διαδικασία, αποτελεί και το κεντρικό θέμα έρευνας των Coti και Δημήτρη Χαρίτου στο συγκεκριμένο έργο". [Cheap Art, από 10 Μαΐου μέχρι 4 Ιουνίου, το κείμενο είναι της Χριστιάνας Γαλανοπούλου].

Στο σπίτι της Μ. με την απίθανη θέα στην Αθήνα, με τη Marissa Nadler και τη Jana Hunter, με Metallic Falcons, λίγο πριν την εμφάνισή τους στο Μικρό Μουσικό. Μία γκόθικ κουίν από μάνα μάγισσα και μία φιγούρα που έμοιαζε να ξεπήδησε από τις σελίδες του Ghost World -αυτή η μικρή "σπασίκλα" μια μέρα θα γίνει σπουδαία, συμμετέχει και στο δίσκο των Metallic Falcons, ο Devendra είναι ο προστάτης της, ο δίσκος της είναι εξαιρετικός, μπορεί να μην σου γεμίζει το μάτι, αλλά διαθέτει το "χάρισμα", κι αυτό αρκεί. Για τη Τζάνα μιλάω...

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2006

blow job


greek part
01. palindrome-aquarelles
02. monica-are you coming with us?
03. spectralife-this mess
04. betty’s bath-kappa
05. betty’s bath-zewa
06. occasional flickers-sunwards
07. simon bloom-wonderful world

[download the mix here]
part 2
01. om-at giza
02. magical power mako-tundra
03. metallic falcons-nighttime and morning
04. jollie holland-crazy dreams
05. the bachelors-diane
06. jana hunter-13 k
07. apparat-not a good place [apparat mix]
08. monica-alone 2

[download the mix here]

timeless beauty

Timeless Beauty. Το νέο CD του Μιχάλη Δέλτα στις προθήκες των δισκάδικων, αστραφτερό, σαν στρομπ λάιτ, σε μια συσκευασία που σε ζαλίζει. Αν το κρατήσεις κόντρα στο φως, αυτό το ανοιχτό καλειδοσκόπιο από χιλιάδες μικρά ουράνια τόξα σε κάνει να «κολλήσεις» επικίνδυνα, λαμπερό, τρισδιάστατο, ψυχεδελικό, περπατούσα διασχίζοντας την Πανεπιστημίου, τη Σταδίου, την Αθηνάς με τη θήκη στο χέρι χαζεύοντάς τη, με το CD στα ακουστικά, στη διαπασών, shooting star, forget me not, miss you, verzweifelt glucklich [με ένα γερμανικό ΑΧ που ακούγεται σαν αναστεναγμός], στους δρόμους μέχρι που τέλειωσε και μετά πάλι από την αρχή. Σούρουπο.
Δεν ξέρω ακόμα αν αυτός είναι ο καλύτερος δίσκος του Μιχάλη -θεωρώ το Ουράνιο Τόξο αξεπέραστο, απ’ τα κορυφαία άλμπουμ που έχουν δημιουργηθεί ποτέ με ελληνικό στίχο...Το Timeless Beauty είναι πολύχρωμο, σα να ζωγραφίζει με ακουαρέλες εικόνες απ' το παρόν του, εικόνες νυχτερινές, ένα βαθιά συναισθηματικό άλμπουμ, υπέροχο...

Πέμπτη, 11 Μαΐου 2006

γεράκια από μέταλο

Thank goodness for the migration of the metal monarchs, following the rainbows from West to East! Thank goodness for the Metallic Falcons, finally opening the ancient vaults of their adobe cathedral for all to see! These two soothsayers of nocturnal activities, bound together by fate and blood and a lifetime of musical collaboration, produce a sound most simply described as soft metal. Bourne out of their experiences tramping around the Great American Desert, the Falcons debut album Desert Doughnuts, released by Voodoo-EROS, picks up where everyone else left off. The record is a complete song cycle of fluttering heartbeats, pumping old leather harmonies, and lighter fluid flowing so hard it threatens to bust the albums veins. Desert Doughnuts contains samples from Nicos last trip to Disneyland, pagan songs welcoming the solstice, small hearts waiting for morning, and a tender electric fire fanned to a smolder by the fevered longing of teenagers. Listened to from start to finish, Desert Doughnuts is an emotional journey of Dungeons & Dragonsesque proportions. The saintly melodies are always close to your heart while the secluded drums buzz like a growing and waning desert hum; ringing loud in your ears from the absence of any other sound. Since being transspecied from desert falcons, these transbrothers are now known as Sierra Casady (CocoRosie) and Matteah Baim (Voodoo-EROS). They are joined in this recording by friends Greg Rogrove (Tarantula A.D.), Antony (Antony & The Johnsons), Jana Hunter, and Devendra Banhart. The Metallic Falcons will perform at this May's All Tomorrow's Parties Festival alongside Banhart, Hunter, Vashti Bunyan, and Ramblin' Jack Elliott. An early recording of their tune "Berry Metal" is featured on Voodoo-EROS' archival compilation "The Enlightened Family" (2005). Constructed with guitar riffs incisive enough to bring the curtain down on this world and fade up into a new one, filled with hand-rolled peyote cigarettes and sticky sage resin, old carburetors, clay-caked boots with second hand heels, and crystal colored irises-- also second hand. The Metallic Falcons are angels with second hand wings. One set dark and one set light. Finally, the sounds of a windy canyon echo as you give yourself to the wild deep abyss-- track laid over track laid over track colored by millions of years of sediment leaving their muted lines on the canyon walls. The Falcons are modern clandestines. The Falcons are beer guzzling, pock-faced, desert sirens. The Falcons are on a crusade/ on a quest for you/ going full speed to nowhere in particular. The moment has arrived: "dawning in the desert cathedral."
Η πρώτη έκπληξη είναι που δεν έχει καμία σχέση με οτιδήποτε έχουν κάνει οι cocorosie [μα ΚΑΜΙΑ], η δεύτερη που δεν είναι φολκ, δεν έχει beats, είναι ένα άλμπουμ με σκοτεινά ερωτικά τραγούδια, με ήχο που θα μπορούσε να είναι 4AD, με όλους αυτούς που συμμετέχουν αγνώριστους, ούτε μία τσιρίδα, τραγούδια σπαραχτικά, που σε ανατριχιάζουν, ίσως ο καλύτερος δίσκος που έχει φτιάξει οποιοσδήποτε απ' την ομάδα. Το desert thoughts είναι με διαφορά ο καλύτερος δίσκος που έχω ακούσει μέσα στο 2006 και χρωστάω ευγνωμοσύνη στην Jana που μας επέτρεψε να το κάνουμε copy και στη Μ. που μου το έγραψε. Μεγαλειώδης δίσκος. Έχουν στο myspace δείγματά του, αλλά αυτό εδώ είναι ένα από τα κομμάτια που τραγουδάει ο Antony, μακάρι να μπορούσα να μοιραστώ κι άλλο...

expert-medicine


το single που δίνουν οι expert medicine για download στο site τους είναι ένα εξαίσιο τραγούδι, κινηματογραφικό και jazzy -τόσο υψηλού επιπέδου, που αναρωτιέσαι τι στο καλό συμβαίνει αυτή την άνοιξη και ξεφυτρώνουν έτσι μαζικά πράγματα, που πριν από μερικά χρόνια ήταν άπιαστο όνειρο...αυτές τις μέρες κυκλοφορεί [κι αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον] το άλμπουμ τους στην dna lab_el με τίτλο swimming lessons.
expert medicine-swimming lessons

baby star

Η μουσική της [νεαρής] Μόνικας είναι εντυπωσιακά σύγχρονη, έχει κάτι δροσερό και όμορφο που δεν συναντάς συχνά στην κακόμοιρη ελληνική μουσική σκηνή, όταν άκουσα για πρώτη φορά το demo CD της δεν πίστευα στ' αυτιά μου. Υπέροχες, αιθέριες μελωδίες, πολύχρωμες, όπως και η εξαιρετική φωνή της, με μια χροιά που βρίσκεται έναν τόνο πριν τη Nico [προσπαθούσα να βρω τι μου θυμίζει χθες το βράδυ, στην εκπληκτική εμφάνισή της στο Μικρό Μουσικό, να τι μου θυμίζει...], τόσο συναισθηματικές, τόσο όμορφες που είναι αδύνατο να σε αφήσουν ασυγκίνητο... Είναι ξεχωριστή περίπτωση η Μόνικα. Μοναδική περίπτωση. Όταν έμαθα πόσων χρονών είναι και ότι ΟΛΑ τα κάνει μόνη της, συνθέτει, γράφει στίχους, παίζει τα όργανα και τραγουδάει το σοκ ήταν ακόμα μεγαλύτερο, [γράφω μεγάλη κουβέντα, το ξέρω, αλλά το πιστεύω] μπορεί είναι η πιο μεγάλη τραγουδοποιός που έχει εμφανιστεί στην Ελλάδα από την εποχή της Λένας Πλάτωνος! Το demo είναι home-made εντελώς, αλλά η αξία της φαίνεται, φάνηκε ακόμα περισσότερο στο ακουστικό χθεσινοβραδινό set της, έπαιξε τα κομμάτια γυμνά σχεδόν, συνοδεύοντάς τα πότε με τη κιθάρα, πότε με πιάνο, με μια τρυφερότητα αποστομωτική. Ένα μικρό κοριτσάκι, παιδί, με μεγάλο ταλέντο. Που γράφει τραγούδια με τίτλους -και στίχους- αταίριαστους για την ηλικία της: misery loves company, i'm not young in my youth, για όμορφα διαστημόπλοια, που σε μερικούς μήνες θα μιλάνε όλοι γι' αυτή. Τα πραγματικά αστέρια έτσι εμφανίζονται, σαν κομήτες απ' το πουθενά, ουρανοκατέβατα, δεν χρειάζεται να τα κατασκευάσει κανείς, ούτε να τα φωτίσει... monica-are you coming with us?

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2006

bloom

simon. bloom. real shadows. τι γίνεται ρε παιδιά, μήπως ονειρεύομαι; συμβαίνουν όλα αυτά στην Αθήνα; απανωτές εκπλήξεις σήμερα, πολύ ευχάριστες εκπλήξεις, ήταν η ώρα φαίνεται για αυτή τη μουσική Αναγέννηση. και όχι, δεν είναι απλά ιδέα μου, συμβαίνει...
bloom, όνομα και πράμα...δεν είναι απλά ένας εξαιρετικός δίσκος, είναι ένα απ' τα καλύτερα άλμπουμ που έχω ακούσει φέτος... [more soon]
www.simonbloom.com

summer with monica

monica. hristodoulou. a shining star. tonight [10-5] @ small music theatre

Κυριακή, 7 Μαΐου 2006

άμον-κόντακτ

"If you wanted to get deep about Los Angeles duo Ammoncontact, well, hell, you could. You could place them in the underground music tradition of the city that goes back to the sixties and the likes of the Watts Prophets and Horace Tapscott’s Arkestra. You could nod to the LA Underground scene of the late eighties and early nineties that bloomed around the Good Life and Project Blowed sessions, inspired by the Freestyle Fellowship and spawning, amongst others, the Pharcyde and Jurassic 5. You can also place them as part of a flourishing current scene involving Build An Ark, Dwight Trible, Sa-Ra, Daedelus and Madlib. But if you get into these things too deep, then you’re in danger of losing sight of the fact that Ammoncontact just make superb, minimal, atmospheric, predominantly instrumental, predominantly hip hop-based music. And, when all’s said and done, that’s what counts – that the neck snaps, that the bass warms your sternum, that it stands as music, not an exercise in influences. Close friends since high school, Carlos Niρo and Fabian Ammon have put out some of the funkiest sample based/live instrumentation beat hybrids of the last couple of years. They’ve released music through a whole boutique of cool labels including Eastern Developments, Soul Jazz and Plug Research. They have appeared on compilations alongisde the likes of DJ Shadow, Cut Chemist and King Britt". To καινούργιο [δεύτερο] άλμπουμ τους στη Ninja Tunes είναι εξαιρετικό, ίσως η πιο ενδιαφέρουσα κυκλοφορία της Ninja Tunes τελευταία, μου θύμισε Nightmares On Wax, Arrested Development, παλιό καλό hip hop -είναι κι αυτό το κομμάτι-ύμνος στα παιδιά της Γης, Earth Children, που "δανείζεται" τη μελωδία του summertime, ένα τραγούδι υπέροχο, όλη μέρα στο repeat...

έιμι

Amy Winehouse, 22 years old daughter of the city and pupil of the wide musical universe of "stuff that has soul is just such a walking, emoting miracle.
Born and raised in North London, she spent her teenage years balancing school and boyfriends with hours locked in her bedroom, ears glued to classic song chord changes. Her voice however was clearly living a secret life, staying out, getting high, breaking down, going to prison and violating parole by leaving the country with a gun toting maniac gangster. At least it sounds that way. She has the vocal prodigy bit covered. If words have already worn themselves out trying to describe the horny, sleazy, salty spiritual, worldly wise, late night, tired of bullshit, downtown, flirty velvet resonance that makes for a great soul-jazz singer theyre going to fall apart entirely over Amy. That vocal ability would be something in itself, but Camden Girl Sings The Blues is only half the headline here. Amy is not the kind of girl to accept the gift of vocal skills, sit back and replicate what others have done before her. Without making it into a grand plan, and proceeding as if it was the most natural thing in the world (because it is) she has taken her love of jazz and soul and added an infusion of seriously fresh perspective. She might sound like a 40s jazz singer, but she's using forefront beats and lyrics. A one woman guerrilla force reclaiming gritty urban music from R'n'B and hip hop annexation, she's letting her voice go where its meant to go. Her style is not for the candlelit basement. Its out there living in the real world of Gucci bags, Diesel underwear, high heels, breast implants, weed after school, cheating airhead honeys, runaway crushes, and the multiple complexities of male-female relations in the 2000s. Forget about torch themes from yesteryear.
"I wasn't there, so I can't write that," says Amy. "I'm young, man, and I'm a city girl. I can only write about what I've gone through. I couldn't write something that I haven't been through, because its not fair and just the experience of having gone through it, thats the whole song. To me there's no point in doing a song unless its a challenge in every area. I don't tend to do anything unless its a challenge. That's why I started writing songs, really - to challenge myself." Έχουν περάσει δυόμισι χρόνια απ' το ντεμπούτο άλμπουμ της Frank [απ' όπου και το τραγούδι], τραγούδησε το will you still love me tomorrow της Carole King στο soundtrack του Bridget Jones Diary 2, το νέο άλμπουμ της είναι έτοιμο, θα κυκλοφορήσει πριν το φθινόπωρο. Αμήν.
amy winehouse-stronger than me

δώρο


κάποιος άλλος

Σάββατο, 6 Μαΐου 2006

το αίνιγμα του kaspar hauser

Το μυστήριο του Κaspar Hauser είναι ένα απ’ τα πιο γοητευτικά θέματα για τους γερμανούς καλλιτέχνες και συγγραφείς τους δύο τελευταίους αιώνες, μία φιγούρα που ενσωματώνει τον Γερμανικό Ρομαντισμό όσο καμία άλλη. Μέχρι σήμερα, αρκετές θεωρίες έχουν παρουσιαστεί σχετικά με την καταγωγή αυτού του «άγριου παιδιού», του απόλυτου outsider και «κοινωνικού απόβλητου», ένα μυστήριο που εξακολουθεί να παραμένει άλυτο -κανείς δεν ξέρει από πού εμφανίστηκε, πού βρισκόταν κλεισμένο για 17 χρόνια, αν ήταν όντως από βασιλική γενιά. Ο Werner Herzog στην ταινία του δεν δίνει απάντηση σε κανένα από αυτά τα ερωτήματα, ακολουθεί τον ήρωά του απ’ τη στιγμή που εμφανίστηκε στην πλατεία της Νυρεμβέργης μέχρι το τέλος, περισσότερο ένα κτήνος, παρά άνθρωπος. Δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος, να μιλήσει, να δεχτεί τροφή –μόνο ψωμί και νερό. Γυρισμένο το 1974 με πρωταγωνιστή τον 41χρονο τότε Bruno S., έναν εργάτη και μουσικό του δρόμου που είχε περάσει 23 χρόνια απ’ τη ζωή του στην αιχμαλωσία, το Αίνιγμα του Κaspar Hauser σημαδεύεται από την ερμηνεία του, παρόλο που παρουσιάζει τον ήρωα πολύ μεγαλύτερο απ’ ότι ήταν στην πραγματικότητα. Ο Bruno S. είχε γεννηθεί από μία πόρνη η οποία τον έσπαγε στο ξύλο στη βρεφική του ηλικία και όταν ήταν τριών τον έβαλαν σε ίδρυμα για καθυστερημένα παιδιά. Στα 9 του έκανε την πρώτη απόπειρα να το σκάσει και κατέληξε σε αναμορφωτήριο, αλλάζοντας για 23 ολόκληρα χρόνια ιδρύματα, μαζεύοντας αμέτρητες καταδίκες για μικροπαραβάσεις -«ο πιο κακοποιημένος άνθρωπος που έχω γνωρίσει» χαρακτηρίστηκε απ’ τον Herzog. Έχοντας ανεξίτηλα τα σημάδια της παιδικής του ηλικίας για ολόκληρη τη ζωή του [ποτέ δεν κοιμόταν σε κρεβάτι, ξάπλωνε με μια κουβέρτα στο πάτωμα μπροστά στην πόρτα για να μπορεί ανά πάσα στιγμή να το σκάσει] κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων που κράτησαν έξι εβδομάδες, δεν έβγαλε ποτέ τα ρούχα του! Έχοντας στο μυαλό το «ένα αγρίμι στην πόλη» του Τριφό μπήκα τυχαία σε κεντρικό μαγαζί με DVD κι έπεσα πάνω στο box 2 με τις πέντε ταινίες του Herzog. Δεν ξέρω αν ο υπάλληλος έκανε λάθος, αλλά μου το χρέωσε μόνο 35 ευρώ, πιο φτηνά από ότι το έχει το sendit.com.

i remember everything...


To [Love] Forever της Maral Salmassi είναι απ' αυτά τα τραγούδια που αισθάνεσαι την ανάγκη να μοιραστείς, ένας γλυκόπικρος ύμνος στον έρωτα, ένα εθιστικό τραγούδι μελαγχολικής electronica που απ' την πρώτη φορά που το ακούς σε ρουφάει στον ανατολίτικο electro ρυθμό του, στη βασανιστική μελωδία του βιολιού -τα φωνητικά θυμίζουν Antony. Είναι το πρώτο 12ιντσο στην Art Of Perception, την εταιρία που ίδρυσε η ίδια η Περσιδο-γερμανίδα παραγωγός και DJ, ένα σπουδαίο τραγούδι [στην πίσω πλευρά έχει το επίσης πολύ καλό does it really matter?]. H σειρά με τα singles που σκοπεύει να κυκλοφορήσει έχουν τίτλο Love...

7th


part 1
01. nasty boy feat. frank sinatra-for every man there’s a woman
02. maral salmassi-love forever
03. stanton warriors feat. eska-still here

04. worm is green-the pop catastrophe
05. bird show-beautiful spring
06. coloma-rainfall and sirens
07. strike boys feat. earl zinger-loss of the badman
08. loka-beginningless
09. om-at giza
10. odetta-pictures of plenty
part 2
01. james blackshaw-celeste pt.2 [open c minor tunning]
02. apparrat-not a good place
03. showbiz & ag-next level [nyte time mix]
04. colder-to the music [engel mix]
05. matinee orchestra-I’ll never be afraid again
06. loka-beginningless
07. black ox orchestar-nish+azoy

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2006

ρεντ χοτ τσίλι λέτερ


Tues, May 2
when i woke up this morning i was confronted with the news that our record has been leaked to the internet. it does not come out til may 9 but now it has leaked, and not that i know a lot about this kind of thing, but i guess now it is possible to download it for free if you want. well, that's not very nice. if you download it now off one of these file sharing sites you will be getting a pale imitation of the record, it will be of the poor sound quality of the technique they used to get it on there. and that will break my heart, it will break john frusciante's heart, it will break anthony kiedis's heart and it will break the heart of chad smith. yes, we worked for a year and a half to make the epic record of our lives and it is sad to me for the business reasons of course. i think we are selling something really cool and we put all we had into it, 28 songs, 2 hours of the best that we can offer and i think it is a fair deal for everyone and for people to just steal a poor sound quality version of it for free because some asshole stole it and put it on the internet is sad to me but, equitable business reasons aside the thing that really bums me out is we worked so hard, and so thoughtfully, all of us, for so long to make this record sound as warm and full from top to bottoms was possible. we spent day and night for a year making sure every little sound was just right, that they were all put together in the most beautiful way we could, we did not leave a stone unturned in doing that work, i can not put in words how much this record, stadium arcadium, means to us how sacred the sound of it is to us and how many sleepless nights and hardworking days we all had thinking about how to make it be the best sounding thing we could. and now, for someone to take it and put it out there with this poor sound quality it is a painful pill for us to swallow. let me tell you this bums all of us out and i know that, as sensitive as john frusciante is about sound, the idea of anyone getting and hearing this thing that way will devastate him for people to not hear the work the way we meant it to be will really hurt him deep inside and all of us will hurt. yes, it is stealing from us, and that is lame everyone has to live with their own conscience on that one let it be your guide but to take a version that has been defiled sound wise a version in which some idiot has taken our year and a half of soul baring work and pissed all over it that will break our hearts.
sincerely,
flea

επίλογος


επίλογος, 3.51 "μη σε νοιάζει μωρό μου, τ' ακούς; μή σε νοιάζει, όλα θα πάνε μια χαρά, θα δεις, όλα θα πάνε μια χαρά, μη σε νοιάζει, θα σε πάρω στο χωριό μου... μμ...; θέλεις; να δεις που λένε βάσανο στο χωριό... δε λέω... ήλιος, αέρηδες, σκάνε τα χέρια και τα μούτρα... όμως... θα σε πάω στο χωριό μου, και πού αλλού θέλεις να πάμε; πέ μου, στην ξενιτειά; δεν θα σ' αρέσει εσένα στο χωριό μου, ήλιος, αέρηδες... και μετά θα με κοροϊδεύουν κιόλας... όχι... για σένα που..."
[η Ευδοκία στην ΕΤ1, σε μια φθαρμένη κόπια, καθόλου δεν με ενόχλησε, αλλά μακάρι τώρα που έμεινε ορφανή να φιλοτιμηθεί κάποιος να την κυκλοφορήσει σε μια έκδοση αντάξια του θρύλου της].

ruth o'connor fisher

Ruth Fisher was born in Pasadena in 1946 and died at Good Samaritan Hospital of Glendale on Wednesday. She graduated from Pasadena High School in 1963 and stayed home to raise three children before opening the Four Paws Pet Retreat in Topanga Canyon twenty years ago. She is survived by her loving companion George Sibley, her sister Sarah O'Connor, her son David Fisher of Los Angeles and her daughter Claire Fisher of New York City. Ruth will also be missed by her four cherished grandchildren - Maya Fisher, Willa Chenowith, and Anthony and Durrell Charles-Fisher. Viewing will be held on Saturday, March 15th at 2 p.m. at Fisher & Sons Funeral Home at 2302 W. 25th Street in Los Angeles. Private burial to follow.
Ίσως ο πιο συγκλονιστικός ρόλος σε αμερικάνικο σίριαλ ever: η Frances Conroy στο τελευταίο επεισόδιο του Six Feet Under [το οποίο έγραψε και σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Allan Ball] είναι τόσο σπαρακτική που με πλάνταξε, ειδικά το φινάλε [κυριολεκτικά το τέλος όλων των ηρώων, ένα ταξίδι στο μέλλον που τρέχει παράλληλα με το αυτοκίνητο της Clair] είναι απ' αυτά που σε αφήνουν άφωνο. Δεν διάλεξε τυχαία τον τίτλο για το τραγούδι που συνοδεύει τις τελευταίες -αξέχαστες- εικόνες ο σκηνοθέτης. Sia : Breathe Me...

Πέμπτη, 4 Μαΐου 2006

sadflower


Sadhazinia. Από το sad=λυπημένος, (j)ah=δημιουργία στα τζαμαϊκάνικα και zinia=η ζίνια, το λουλούδι. Υπάρχει ένας μύθος στην Καραϊβική που λέει ότι η ζίνια, είναι ένα λυπημένο λουλoύδι μα όταν ακούσει μουσική, ανθίζει και η ζωή αλλάζει για πάντα. Πoλύ την εκτιμώ τη Sadhazinia. Σταθερά γίνεται όλο και καλύτερη, όλο και πιο σημαντική, όμορφη, καλλιεργημένη, ευαίσθητη, καλό παιδί, αν δεν ήταν τόσο έξω απ' το αηδιαστικό σύστημα της ελληνικής showbiz θα ήταν νούμερο ένα αστέρι. Γιατί είναι από τις λίγες που το αξίζουν. Η μόνη [Η ΜΟΝΗ] τραγουδίστρια στην Ελλάδα που κάνει τραγούδια την καθημερινότητά της, με στίχους-μικρά ρεπορτάζ, που καταγράφει μια κατάσταση που καμία άλλη δεν καταδέχεται να ασχοληθεί, που δεν επαναλαμβάνει ένα σαχλό ρεφρέν, που δεν βγάζει άναρθρες κραυγές [κάτι ηλίθια hey ή τα ανόητα μονολεκτικά σλόγκαν που θεωρούνται ελληνική ποπ, τις σαχλαμάρες τις Δρούτσα[ς] και της Γερμανού που είναι για σφαλιάρες -μόνο που τις σκέφτομαι συγχίζομαι]. Στο νέο άλμπουμ της που έχει τίτλο "Πετρανάσα" [μια παραγωγή ζηλευτή] τραγουδάει πάνω σε μία μελωδία που έχει χατζιδακική αύρα "τι χαρά που παίρνω όταν ακούω ένα τραγούδι δικό σου, όταν ζω μέσα στο όνειρό σου κι οταν με κοιτάς, τι χαρά που παίρνω κι όταν γελάς, όταν γελάς σ' ακούω μα η χαρά μου γίνεται λύπη κι αργοχάνεται σαν μια του ήλιου αχτίδα που παίζει στο νερό, και ξάφνου από μπροστά μου σβήνεται το λιόγερμα στον ουρανό κουκίδα".
Ούτε μονίμως horny, ούτε ξέκωλα, ούτε τσιφτετέλια σε πρωινάδικα, τραγουδάει για την επίσκεψη στο Παρίσι, τη νύχτα που τρελάθηκαν οι "γλάστρες" [της TV] σε μια παραστατική παρλάτα που περιέχει όλη την κατάντια της ελληνικής τηλεόρασης, για ένα [συγκινητικό] πρωινό στη Βαγδάτη, τραγούδια που δεν θα παίξουν ποτέ στην ελληνική TV, στο ραδιόφωνο, κι ας είναι ασύγκριτα καλύτερα από όλα τα ποπ χιτάκια τελευταίας εσοδείας. [Από όλα μαζί!].

free cinema


Πριν ακόμα το British New Wave αρχίσει να υφίσταται σαν όρος [λίγο πριν το τέλος της δεκαετίας του 50], στα βρετανικά σινεμά είχαν κάνει την εμφάνισή τους τα μικρού μήκους ντοκιμαντέρ από σημαντικούς σκηνοθέτες σαν τους Tony Richardson, Karel Reisz, τον Lindsay Anderson του If..., όλα αυτά που οι κριτικοί της εποχής θεωρούσαν αμελητέα και χωρίς ενδιαφέρον, αλλά το κοινό σχημάτιζε ουρές έξω απ' τις αίθουσες που προβάλλονταν για να τα δει. Τα 11 αυτά φιλμάκια, που σήμερα αποτελούν το free cinema, έναν όρο που δεν σε υποψιάζει ότι πρόκειται για ντοκιμαντέρ, είναι γυρισμένα σε φιλμ 16 mm, με μια κάμερα Bolex και μηδαμινό προϋπολογισμό, υπήρξαν οι προπάτορες των ταινών με κοινωνικο-ρεαλιστικά θέματα, ταινιών σαν το Taste of Honey ή το The Loneliness Of The Long Distance Runner, του βρετανικού Νέου Κύματος. Τι ακριβώς ήταν το free cinema; "Free Cinema, whether as a specific historical movement, or as a genre, or as an inspiration, has been defined, written about ot attacked in terms so various that it isn't surprising there is now a great deal of confusion as to what exactly the term implies", γράφει ο Lindsay Anderson στο 20σέλιδο βιβλιαράκι που συνοδεύει την εξαιρετική έκδοση με τρία DVD της b.f.i., ο δημιουργός της πρώτης ταινίας του ειδους το 1953, του O Dreamland, μιας προκλητικής για την εποχή απεικόνισης του κόσμου ενός λούνα παρκ, σε 12 μόλις λεπτά. "British documentaries, rarely give the impression of having been made by human beings: they seem rather the well-turned product of a highly efficient, standardised industrial process. No rough edges. Please one-please all. This at least cannot (i hope) be said about O Dreamland", σχολιάζει ο Anderson. Στο δεύτερο DVD περιέχεται και το We are the Lambeth Boys, το 49λεπτο φιλμ του Karel Reisz, γυρισμένο σε διάστημα έξι εβδομάδων το καλοκαίρι του 1958, η καταγραφή της καθημερινής δραστηριότητας μιας παρέας εφήβων του νότιου Λονδίνου, οι οποίοι δεν είχαν κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κανένα χαρακτηριστικό που θα μπορούσε να είναι ελκυστικό [ούτε teddy boys, ούτε περιθώριο], "a film essay, rather than a documentary, because it sets out to show, not the whole truth, but some aspects of the truth, wholly". Στο τρίτο DVD υπάρχουν 5 ταινιάκια beyond free cinema, από το 1957-1963, κι ένα ντοκιμαντέρ του 2006, όπου οι δημιουργοί μιλούν για τα έργα τους και το Free Cinema, με τίτλο small is beautiful. Το b.f.i. έχει αρχίσει να προσέχει πολύ τις κυκλοφορίες του, είναι το δεύτερο "πακέτο" μετά το Gallivant που βρίσκω άψογο.

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2006

occasional flickers again


Το Γιώργο τον είδα για πρώτη φορά να παίζει support στον Jens Lekman. Μόνος, με συνοδεία μιας κιθάρας και μιας μπομπίνας, αμήχανος, αλλά τόσο συμπαθητικός, που δεν υπήρξε ούτε ένας που να μην είχε συμφωνήσει ότι ήταν το ιδανικό support , καλύτερο δεν γινόταν. Σπάνια τα support είναι τόσο ταιριαστά, επίσης σπάνια τα κουβαλάς μαζί σου και μετά το τέλος της συναυλίας, εκείνη τη βραδιά είχα περάσει καταπληκτικά, ήταν από τα πιο όμορφα live που έχω ζήσει στην Αθήνα. Κι αυτό οφειλόταν και στον Occasional Flicker που είχε δημιουργήσει χαμόγελα στα πρόσωπα όλων με την πιο καλοδιάθετη μουσική που έχω ακούσει από Έλληνα, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ψάχνω να βρω κι άλλον έναν, έστω, που να δημιουργεί τα τελευταία χρόνια μουσική που να σου φτιάχνει τη διάθεση και δεν μπορώ, την έχουμε στα γονίδιά μας τη μελαγχολία, τις κραυγές και την αγριάδα, όπως έχουμε στα γονίδιά μας και το τσιφτετέλι, να όμως που ένας «κούκος» μπορεί πραγματικά να φέρει την άνοιξη. Η μουσική που φτιάχνει ο Γιώργος διαφέρει, είναι όμορφη, λαμπερή ποπ που θυμίζει Belle and Sebastian και όλους αυτούς τους φολκ τραγουδοποιούς της τελευταίας εσοδείας, χωρίς όμως τη μιζέρια τους. Χθες το βράδυ που έβαλα το άλμπουμ του να παίξει φώτισε το δωμάτιο -μα πού ήταν αυτός ο τύπος κρυμμένος τόσο καιρό;! Μαζί με τους Vokal Idiot [που τους λένε και Betys Bath] είναι οι μεγαλύτερες ελπίδες της ελληνικής ποπ, απορώ πώς δεν τους έχουν ανακαλύψει οι μεγάλες εταιρίες που κυκλοφορούν όλες αυτές τις μετριότητες. Από τέτοιους «μικρούς» θα έρθει η αναγέννηση…
Ο Occasional Flickers θα εμφανιστεί στο Μουσικό Θέατρο στις 27 Μαΐου, μαζί με συγκρότημα αυτή τη φορά, χωρίς μπομπίνα, η παρακάτω ιστορία απ’ τη Dimitra Daisy υπάρχει στο site του www.sprinkledpepper.net/flickers
When I first met George I liked him because he was wearing a very nice stripy t-shirt. When we met again nine months later I liked him because he dreamed of the right things: a dog, a bicycle and a house in my neighborhood. We went for beer on a dark night first, then for coffee on a sunny morning, and I told him he was the only remaining hope of greek indiepop. He blushed, and he told me stories.
Those stories started with him not paying attention to his afternoon classes in highschool and daydreaming of making music instead. Apparently, though, it was hard to find bandmates in the (very) late nineties in Athens, where the home-grown indiepop scene had died a quiet death a few years before – at least, it was hard if your daydreams were of the sort that mixed Nick Drake and Belle and Sebastian with Jack Kerouac and Albert Camus. An unsuccessful attempt to form a band in 2001 left George disappointed, until he re-invented the indiepop wheel: he decided to play every instrument himself and record it in his bedroom... That was the beggining of the project that was to be the Occasional Flickers.
Two-thousand-and-two was a crazy year. George wrote some songs, attended a Belle & Sebastian concert, made a lot of new friends on that night, recorded a demo and –with a little help from Panagiotis on drums– he played a few of gigs around Athens. The result of all the madness was a 7" single released on Help Ever Hurt Never records in early 2003 (recorded in a real studio, with a real trumpet and the contribution of female vocals by Sophianna); and the recording of a new demo, appropriately titled 'The Occasional Flickers need advice!"
Which brings us up to the aforementioned dark night and beer, when I took the title literally and told George that if he gave up the band –as he had been thinking of doing– I wouldn't talk to him again. I was worried he would hate me but it seems to have worked: after spending a boring year in the (compulsory in
Greece) military service the Occasional Flickers have made an impressive comeback. This January (2005) they proved they can transform from an one-man-and-a-bedroom act to a full-blown live band (with a bit of help from George's friends Ermis, Sergios and Panagiotis) and ever since George has been using the fragments of his free time to piece together an album that documents those first Occasional Flickers years in songs. It promises to be great.
And thus, my friends, greek indiepop has –temporarily– been saved. If there's a lesson to be learned, it is that you should speak your mind – and buy 7"s off boys with nice stripy t-shirts.

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2006

sixth transmission


part 1
01. keijo-palla, with the cattle
02. tom brosseau-the broken ukulele
03. lavender diamond-in heaven there’s no heat
04. tunng-woodcat
05. betty’s bath-bod ex
06. occasional flickers-a word of a friend
07. six organs of admittance-bless your blood
08. hope-the submarines
part 2
01. black ox orkestar-ikh ken tsvey zayn
02. papa m-over jordan
03. styrofoam-the long wait
04. paavoharju-mitä sinä et ole
05. parov stelar-dark jazz
06. sixtoo-breaks theme from the next ost
07. ammoncontact-rapepe
08. amy whitehouse-stronger than me [harmonic 33 remix]
09. rjd2-high lights
10. dj drama + pharrell-the message
11. christopher komeda feat. mia farrow-lullaby, part 1

[pix by jristos boukalas. δεν ξέρω ποιος μου έστειλε το link, αλλά τον/την ευχαριστώ]

ένα αγρίμι στην πόλη

Kάνοντας ζάπινγκ το σάββατο το βράδυ, μόνος στο σπίτι με νεύρα που είχα χάσει τους Clientele, έπεσα πάνω στο "Ένα αγρίμι στην πόλη" του Τruffaut, στο MGM. Βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία για ένα αγόρι-αγρίμι που βρέθηκε το 1797 στα δάση της Γαλλίας, παρουσιάζει τα περιστατικά μέσα απ' τα ημερολόγια του Dr. Jean Itard, το γιατρό που ανέλαβε να εκπαιδεύσει το αγόρι και στην ταινία παίζει ο ίδιος ο Truffaut. Την ταινία την αφιερώνει στον ηθοποιό που ενσάρκωσε τον ήρωά του Antoine Doinel στη σειρά με τα 5 φιλμ των 60s και 70s, του Jean-Pierre Leaud, τον πρωταγωνιστή των 400 Χτυπημάτων. Είχε μανία ο Τριφό με τους νεαρούς πρωταγωνιστές, το Χαρτζιλίκι ήταν η τρίτη ταινία του με πρωταγωνιστές παιδιά, είναι κι η μόνη ταινία του από όσες έχω δει που δεν θυμάμαι τίποτα απολύτως -μόνο την πτώση ενός νηπίου απ' τον τρίτο όροφο που προσγειώνεται με τα πόδια και τρέχει χαμογελαστό! Ο Jean-Pierre Cargol που παίζει τον 9χρονο Βίκτορ στο L'enfant sauvage είναι τόσο πειστικός στο ρόλο του μικρού αγριμιού που ήμουν σίγουρος ότι θα είχε κάνει μια λαμπρή καριέρα ηθοποιού. Ψάχνοντας να βρω στοιχεία γι αυτόν το μόνο που πέτυχα είναι άλλη μια ταινία 5 χρόνια αργότερα, το Caravan to Vaccares του 1974. Δεν ξέρω τι απόγινε, σήμερα πάντως θα πρέπει να είναι 49 χρονών. Το Ένα αγρίμι στην πόλη γυρίστηκε το 1969 και βγήκε στις αίθουσες ένα χρόνο αργότερα. Η έκδοση που υπάρχει σε DVD είναι πολύ φτωχή, ελπίζω κάποια στιγμή να την κυκλοφορήσει κι η Criterion.

καλό μήνα!


"Tom Brosseau, a North Dakota native, sings songs of lost love and poetic observation that shimmer like aural tintypes. His songwriting comes from such diverse influences as Nick Drake, Cole Porter, and Woody Guthrie. The ingredient in this mix that will flat out give you chills is Brosseau's voice, which sounds eerily like a high-lonesome reincarnation of Jeff Buckley.
Brosseau stands out from the populous independent song-slinger pack. With his high, limber and sometimes vibrato-colored voice, he seems to float between masculine and feminine vocal qualities. Brosseau's playing elicits a hushed reverence from admiring listeners blessed with the intimacy and emotional immediacy of his live performances. He is a cherished treasure in Los Angeles, and a fixture at the revered club Largo. He makes instant connections with audiences everywhere he plays, and has managed to sell out of his two self-released records.
Tom's effort, What I mean to say is Goodbye, is a record that touches on, in Brosseau's words, "abandoned buildings, new love, the praireland, being haunted, roaming around, and being thrilled and killed." It is the work of a master storyteller, who draws from such diverse influences as Marty Robbins, Led Zeppelin, Bob Dylan, Nick Drake, and Billie Holiday. The record has that quality of an intimate conversation at the next table that you just can't pull your ear away from. Brosseau's voice is center stage, supported by his delicate guitar playing and a cast of players that drop in and out of the recording providing subtle responses to Brosseau’s lyrics. He can be hauntingly moody and atmospheric, and avoids easy garden-variety verse-chorus-bridge song structures in his writing. Brosseau is on to something new by way of something old — deep, heartbreaking, and entirely worth hearing".
Το νέο άλμπουμ του έχει τίτλο Empty Houses Are Lonely, στο myspace η ηλεκτρονική διεύθυνσή του είναι http://www.myspace.com/tombrosseau.