Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2006

μάικ σκίνερ


Τhe hardest way to make an easy living. Η επιστροφή του mike skinner με ένα δίσκο που σαν ήχος δεν λέει και πολλά, αν τον ακούσεις επιπόλαια μπορεί να χαθεί μέσα στον κυκεώνα μα τις νέες κυκλοφορίες, υπάρχουν δεκάδες πιο εντυπωσιακοί, δεν διαθέτει τη φρεσκάδα του Original Pirate Material, συνεχίζει απλά από εκεί που σταμάτησε στο A Grand Don't Come For Free. Τον βαρέθηκα στην πρώτη ακρόαση. Ακούγοντας πιο προσεκτικά όμως, και προσέχοντας τους στίχους σήμερα συνειδητοποιώ ότι αυτός ο αγγλάρας με την τραχιά προφορά, που μετατράπηκε ξαφνικά από έναν indie hipster MC σε ένα φαινόμενο της ποπ κουλτούρας και τον "έφαγε" η δόξα, στο νέο δίσκο του καταθέτει την ψυχή του. Συγκλονιστικές παρλάτες, συγκινητικές, μέχρι δακρύων. Οι ιστορίες περιπλάνησης στις υποβαθμισμένες συνοικίες των Μίντλαντς έχουν δώσει τη θέση τους σε μια αυτοκριτική για τον "ξεπεσμό" του, τις περιπέτειες με τα ναρκωτικά, τα πρόθυρα της αυτοκτονίας που τον έφτασε η τεράστια επιτυχία. Σε ένα απ' τα πιο οδυνηρά τραγούδια απώλειας που έχω ακούσει, το never went to church, πάνω σε ένα ρεφρέν που θυμίζει σαχλό παιδικό τραγουδάκι με συνοδεία πιάνου, αναφέρεται στο νεκρό πατέρα του τόσο σπαρακτικά που μου θύμισε αυτό το τρομερό post του πιτσιρίκου, "i miss you dad, i have nothing to remind me of you", "sometimes i can hardly remember how your face looked"...
"The Elvis to Arctic Monkeys Beatles" τον ονομάζει τον NME [!], σαχλαμάρες, αυτό που είναι εντυπωσιακό είναι το βλέμμα του, πιο καθαρό από ποτέ. Και πιο λυπημένο...

souvenir


"Yuri is a dog
A dog with a program
A dog with a plan
Disguised in the white hair that covers his body, he sits outside the record store that is owned by a biped.
The bipeds name is nectar.
This two legged animal is the owner, or at least yuria lets him under this delusion. He does this for a very simple reason: he wants his free time. Time to lay on the cement outside the store and look and sleep.
But when he sleeps he schemes
He schemes dog schemes.
This is what he sees:
Bipeds with sound producing objects playing at levels that make his ear pound.
Bipeds that put up white rectangles on which images that move are projected.
Bipeds drinking liquids that are enclosed in brown and green glass tubes.
Bipeds making noise with their face holes and flapping their five fingered flesh extensions.
This is what bipeds do when they are in a state of frenzy that is delivered from the listening of sounds through their front head holes.
When the plan is realized yuri sleeps again.
He schemes for the next meeting of the standing ones.

yuria in greek argo means: disordered attack

vinyl microstore in yuri argo means: a record store with many hard to find records but most importantly a nice cement bed where yuri can rest.

mr. comfort"

.


[jamie cook, crow rookery, scotland 2001]

comes with a smile

din

brothers and sisters

"Ι'm in love with your brother, does he play?" ρωτάει την Karin Dreijer των Knife ο Rickard Egfors, σε ένα τραγούδι στο νέο άλμπουμ τους -o Rickard είναι ένα τραβεστί που φλερτάρει ασύστολα τον Olof σε όλη τη διάρκεια του τραγουδιού. Silent Shout: "Ο τίτλος περιγράφει ακριβώς αυτό που θέλαμε να πετύχουμε", λένε στο Wire, η φωνή της Karin είναι πιο Bjork από ποτέ, ο ήχος τους είναι πιο σκοτεινός, αυτός είναι ο καλύτερος δίσκος τους, είναι ο δεύτερος από αδέλφια που βγαίνει αυτόν τον καιρό και αξίζει τον κόπο [ο άλλος είναι το νέο εξαιρετικό άλμπουμ των Fiery Furnaces].
the knife-silent shout
fiery furnaces-the bitter tea

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2006

.

.(O<
./ )
/
" "

ησυχία


Οι drog_A_tek παρουσιάζουν ζωντανά στο σινέ τριανόν την κυριακή 16/04 ένα ηχητικό/οπτικό αφήγημα για την ησυχία. Μία αναπαράσταση με τη χρήση βίντεο και φωτογραφίας του μικρόκοσμου των λεπτομερειών που συνθέτουν σε φανταστικούς χρόνους την εικονοποιία του ασήμαντου. Μια ομάδα 10 ανθρώπων, ανέλαβε να συλλέξει το υλικό εκείνο που θα αντιπαρατάξει τα διαφορετικά στάδια της ησυχίας, που ο καθένας τους έχει ανακαλύψει, στον τόπο πίσω από το άχρωμο σοκ της κατάπληξης. Ανεπίκαιρες εικόνες από μελλοντικά ταξίδια στο αρχιπέλαγος της επινόησης. Η ένταση ενός παιχνιδιού με την οπτική ύλη που δεν αντιγράφεται: είναι μοναδικό κάθε φορά και στον καθένα χωρίς την προβλέψιμη κατάληξη. Οι drog_A_tek με πλάτη στο κιν/κό πανί, πιστοί σε ό,τι δεν έχει προβλεφτεί, αυτοσχεδιάζουν μέσα στο μυστικό ακουστικό περιβάλλον της ησυχίας. Παιχνιδομηχανές, αντικείμενα που ηχούν, μουσικά όργανα, άνθρωποι, συχνότητες, κατασκευές της στιγμής αντικαθιστούν τη φιλμική διαδοχή της εικόνας με ένα ηχητικό παραμύθι, που παραχωρεί το δικαίωμα του θεατή στην πλοκή.
"Στις 16 Απριλίου στο Τριανόν θα παρουσιάσουμε το νέο μας project «Ησυχία». Ο χώρος ενός σινεμά ή θεάτρου μας γοητεύει. Διάφοροι φίλοι μας ετοιμάζουν βίντεο με θέμα την ησυχία, τα οποία θα μονταριστούν σε μίας ώρας υλικό που θα προβάλλεται ταυτόχρονα με τη μουσική μας, χωρίς να έχει κάποια σύνδεση. Δεν θα παίξουμε για την εικόνα. Θα είναι ένας αυτοσχεδιασμός ήχου και εικόνας, μία αλληλεπίδραση. Επιμένουμε στο μικρό των πραγμάτων. Η ησυχία μας άρεσε σαν λέξη, φανταστήκαμε διάφορα πράγματα, εικονικά μπορεί να είναι ασήμαντα, μπορεί να είναι μυστικά ή κρυμμένα ακόμα και πίσω από το θόρυβο της εικόνας. Μέσα σε μια αίθουσα σινεμά επειδή γίνονται συγκεκριμένα πράγματα, χάνεις τη δυνατότητα να βλέπεις χωρίς να ακούς, σε βάζει μέσα στην πλοκή, προϋποθέτει να είσαι ήσυχος για να παρακολουθήσεις. Παρόλα αυτά, εμείς θα παροτρύνουμε το κοινό να συμμετέχει, είτε με τις ομιλίες τους, είτε με διάφορα πράγματα τα οποία θα φέρουν…".

4m


[vee speers, avril]

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2006

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2006

αμέιζινγκ μπατ τρου

Τρεις μέρες χωρίς κινητό, 62 αναπάντητες κλήσεις, τρία χαμένα ραντεβού, μία παρεξήγηση [άντε να εξηγείς...], τρεις μέρες με μια αίσθηση ενοχής λες και έκανες κάτι κακό επειδή δεν μπορούν να σε εντοπίσουν, πανικός και αγωνία επειδή εκεί μέσα είναι αποθηκευμένο το πιο μεγάλο μέρος της δουλειάς σου, αν το έχασες χάθηκες, [για μένα τα γράφω, ούτε ένα νούμερο δεν θυμάμαι απ' εξω...]. Άνοιξε η γη και το κατάπιε, ή για την ακρίβεια το κατάπιε η ντουλάπα, ήταν πάνω στο πάπλωμα, το οποίο διπλώθηκε και μπήκε κάτω από κάτι κουβέρτες, σε ένα δωμάτιο που δεν μπαίνει κανείς, science fiction. Ούτε σε αμερικάνικη κομεντί δεν συμβαίνει, ευτυχώς που με πήραν στις δύο το πρωί και χτυπούσε ασταμάτητα.
Μία απ' τις κλήσεις ήταν από ένα φίλο μου, είχα δυο χρόνια να ακούσω νέα του, παντρεύεται, με καλεί στο γάμο του τέλος Μαΐου, απ' αυτές τις περιπτώσεις που δεν μπορείς να μην μοιραστείς, περισσότερο science fiction απ' το κινητό στην κουβέρτα. Είχε πάει σε κυνήγι με κάποιους γνωστούς και εκτός από κυνήγι έκαναν και dogfight, είδες τι σου κάνουν οι αμερικάνικες ταινίες, πού να το ξέρεις το dogfight, "τιν΄τούτο"; νόμισα ότι κυριολεκτούσε, πιο λογικό είναι να πάλευαν σκυλιά, για κυνήγι μου είπε ότι πήγε, πού να μου πάει το μυαλό. Το dogfight είναι το ίδιο απάνθρωπο με το να βάζεις δυο σκυλιά να δαγκώνονται, το έκαναν οι αμερικάνοι πεζοναύτες στη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, τη θυμάσαι αυτή την ταινία με τον River Phoenix που τα έριχνε στην πιο άσχημη [η πιο άσχημη ήταν η Lily Taylor στην ταινία, τη θυμήθηκα], έβαζαν στοίχημα ποιος θα καταφέρει να βγάλει την πιο άσχημη γκόμενα, μετά δεν ξέρω τι την έκαναν, ο φίλος μου πάντως τη δικιά του άσχημη την παντρεύεται. Και δεν είναι καθόλου άσχημη η κοπέλα, θα έβαζα τη φωτογραφία, αλλά μόνο αν ήθελα να τους χωρίσω, ή να τη βάλω να του σπάσει το κεφάλι. Επειδή δεν επιτρέπεται να γράψω άλλες λεπτομέρειες, προς το παρόν, ΤΕΡΑΣ, Η ΩΡΑ Η ΚΑΛΗ!! [Ευτυχώς που δεν είμαι ο κουμπάρος, γιατί θα σου έβγαζα ένα λόγο που δεν θα ήξερες πού να κρυφτείς----είσαι τυχερός που σε κανέναν ελληνικό γάμο δεν βγάζουν λόγους, αλλά beware, δεν βλέπεις μόνο εσύ αμερικάνικες ταινίες...]

fucking in rhythm and sorrow


A divorced lady arrives home from a bar,
Guess guess what she see, see there ?
There is a naked person in my flat,
He's got a weird expression on his face,
Oh my God and Jesus as well,
What are you doing here,
Are you hurting your chest,
Offending yourself, forcing yourself into
Pain like there is no tomorrow?
You should use the pain and sorrow
To fill you up with power,
Life's both sweet and sour.
He looks at me hopeless with tears in his eyes,
Goes out of the window and up on the roof.
Naked man, naked man, calm down,
I'll give you some strawberry cake,
Don't act like there is no tomorrow,
You should use the pain and sorrow
To fill you up with power,
Life's both sweet and sour.
Life's both sweet and sour,
Sweet and sour, sweet and sour,
Life's both sweet and sour.
Don't act, don't act, don't act
Like there is no tomorrow,
So you should use the pain and sorrow
To fill you up with power,
Life's both sweet and sour.
Come on,
Don't act like there is no tomorrow,
You should use the pain and sorrow
To fill you up with power,
Life's both sweet and sour.
Life's both sweet and sour.
Life's both sweet and sour.
Life's both sweet and sour

[back on wednesday...c u]

blogo-συνάντηση


αύριο το βράδυ [σάββατο, 25], λεπτομέρειες εδώ, stay tuned...

fruto 5


free music here

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2006

αφιερωμένο


(the sounds of) kaleidoscope-from where you were to how you got there, για τον Ν. που διάβασε χθες το βράδυ "ένας εξαιρετικός δίσκος από τη Γωγώ Μαστροκώστα"[!], κρίμα που έχω χάσει το κινητό και δεν μπορώ να δω το μήνυμα! [still laughing]...

επιστροφές



3121. Pure Prince. Είχε 15 χρόνια [ή μήπως απ' το Sign "O"The Times;] να βγάλει τέτοιο δίσκο. Δεν είναι κανένα αριστούργημα, είναι όμως ο καλύτερος δίσκος του που θυμάμαι απ' την εποχή που ήταν ο ΠΙΟ αγαπημένος μου καλλιτέχνης. Πριν μπουν τα '90s δηλαδή. Όλα όσα τον χαρακτηρίζουν είναι εδώ μέσα, ούτε μία έκπληξη, αλλά και τι έκπληξη να κάνει πια, έκπληξη είναι που ο δίσκος είναι καλός, λίγο τό 'χεις; τους πιο πολλούς συνομηλίκους του τους έχει φάει το μαύρο σκοτάδι. 12 τραγούδια από συμπαθητικά μέχρι πολύ καλά, το 3121 είναι το πρώτο άλμπουμ του που θέλω να ξανακούσω μετά από ΠΟΛΛΑ χρόνια. Τα χρόνια περνάνε, η μουσική αλλάζει, όχι τόσο -πάντως- ώστε να τον ξεπεράσουν, μπορεί να ακούγεται μπαγιάτικος, αν όμως ήταν το νέο άλμπουμ του Beck όλοι θα μιλούσαν για ένα funk masterpiece, ένας πιτσιρικάς φίλος πρόσεξε ότι το black sweat "κολλάει δίπλα στον Jamie Lidell τέλεια", οι Hot Chip έφτιαξαν ολόκληρο άλμπουμ για πάρτη του. Ακούω το the dance και τον θαυμάζω. Μπορεί ακόμα να φτιάχνει sloppy μπαλάντες και να τσιρίζει όπως στο purple rain και να μην ακούγεται γραφικός ή καρικατούρα του εαυτού του, respect, μόνο respect. Και welcome back.
Κατεβάζω το νέο άλμπουμ του Tom Verlaine με συγκίνηση, ακόμα και χάλια να είναι μου φτάνει που θα ακούσω νέα δουλειά του, τον θυμάμαι σε κάποιο live του λίγο μετά το Town Called Walker «Expecting exciting and new lights to be shining on anyone who can find someone else there to blame, folks there in Walker are falling in love with their shame», μικρός και ανίδεος, δεν τον ήξερα, τον είχα δει λίγο πριν ή λίγο μετά τον Bruce Willis, αυτόν τον ήξερα γιατί ήταν ο πρωταγωνιστής του Moonlighting, τραγουδούσε Under The Boardwalk, έτσι εξηγείται γιατί τους συνδυάζω κάθε φορά στο μυαλό μου, [ο Bruce Willis συνδυάζεται με όλα, κατάρα!]. Δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει το ότι σου αρέσουν όλες οι παλιές καραβάνες που επιστρέφουν, μάλλον ότι μεγαλώνεις [για να το πω ανώδυνα], το επόμενο βήμα είναι να κόβεις φλέβες για τους Rolling Stones και να ακούς Joan Baez. Και το αμέσως επόμενο, να σου φοράνε πάνες για την ακράτεια και να σε δένουν να μην σε χάσουν…
[Απόψε κατάλαβα γιατί όλοι οι σιτεμένοι δημοσιογράφοι στην Αμερική έθαψαν το νέο δίσκο του Morrissey---ενώ οι πιτσιρικάδες στην Αγγλία γράφουν ύμνους…]

love and other planets

O Adem είναι το ένα τρίτο των Fridge [είχα την εντύπωση ότι είχαν διαλυθεί, αλλά ετοιμάζουν τον πέμπτο δίσκο τους, να και μια ευχάριστη είδηση], τα άλλα δύο τρίτα είναι ο Sam Jeffers κι ο Kieran Hebden-Four Tet, ο οποίος βοήθησε το φίλο του στο τελικό μιξ του άλμπουμ του, γιατί ο Adem είναι κουφός απ' το ένα αυτί, τα ακούσει όλα μονοφωνικά!---[ο πιο μεγάλος μου φόβος, αυτός είναι, να μην κουφαθώ, άτιμα γονίδια, στο σόι του πατέρα μου οι πιο πολλοί είναι κουφάλογα, ευτυχώς που η επιστήμη προοδεύει!]. Το δεύτερο προσωπικό άλμπουμ του έχει τίτλο Love and Other Planets και συνεχίζει από εκεί που σταματούσε το Homesongs, απ' αυτά τα άλμπουμ που γίνονται αγαπημένα σου χωρίς να έχει τίποτα το ιδιαίτερο, μόνο όμορφα ποπ τραγουδάκια αγγλικής φολκ, η οποία είναι πιο "καθαρή" απ' την αμερικάνικη, χωρίς τόση κλάψα. Μου θύμισε Syd Matters, ακόμα και Elliot Smith, όσο τον ακούς τόσο τον συμπαθείς, κυκλοφορεί σε 28 μέρες από σήμερα...

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2006

ποπ λάιφ


[my wet calvine, την παρασκευή στις 9.30 στο μικρό μουσικό θέατρο. με 6 ευρώ]

bon voyage


ένας εξαιρετικός δίσκος από τον γιώργο μαστροκώστα, στη σειρά με τα 52 άλμπουμ της unlabel, ένα κάθε εβδομάδα -σε μόλις 100 αντίτυπα το καθένα. post rock και shoegaze με φωνητικά της μαρίας βίτσα. absent without leave-bon voyage. στο play απ' το πρωί που τον έλαβα...

κτήνη

Χθες το βράδυ, 9 μμ, Ομόνοια. Ένα νέο παιδί πεσμένο στη μέση του δρόμου, στην είσοδο του μετρό, κόσμος περνούσε και κοιτούσε αδιάφορα, μερικοί με έκφραση αηδίας, έπρεπε να περάσουν από πάνω του για να σταθούν στο πεζοδρόμιο, στην πιάτσα των ταξί οι ταξιτζήδες ουρά, ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ δεν τον πλησίαζε, δεν τον ακουμπούσε, το παιδί είχε δαγκώσει τη γλώσσα του, το πρόσωπό του γεμάτο σημάδια, overdose, τα μάτια μισάνοιχτα, δεν πρεπει να ήταν πάνω από 25. Κτήνη. Έχουμε γίνει κτήνη. Άκουγα κάποτε ότι σε ξένες μεγαλουπόλεις οι άνθρωποι δεν νοιάζονται για το διπλανό τους, ήμουν μικρός, κάποιος θείος μου ταξίδευε στη Νέα Υόρκη κι έλεγε ιστορίες, πεθαίνεις στο δρόμο σαν σκυλί, οι περαστικοί αλλάζουν πεζοδρόμιο, σε πατούν και μετά σκουπίζουν τα πόδια τους, η Αθήνα ήταν ανθρώπινη πόλη, επέλεξε να μετακομίσει και να ζήσει εδώ. Η Αθήνα είναι απάνθρωπη πόλη, χθες το βράδυ ένα παιδί πέθανε μέσα στο δρόμο, αβοήθητο, όταν έφτασε το ασθενοφόρο ήταν ήδη αργά, δεν σπατάλησε κανείς ούτε τρία λεπτά, τόσα χρειάζονται για ένα τηλεφώνημα. Σ' αυτή την άθλια πόλη δεν υπάρχει χώρος για αρρώστους, για ναρκωμανείς, για περιθώριο. Δίπλα ακριβώς στο παιδί ήταν η πόρτα του περιπτερά, το έβλεπε να σπαρταράει για σαράντα λεπτά [!], ΤΟΝ ΕΒΛΕΠΕ, τι σήμερα τι αύριο, ησύχασε, αυτή είναι η μοίρα του junkie, τέρας, τέρατα. Όλοι μας.
[η εικόνα απ' το blog theerasers]

black:white


είχα μέρες να μπω σε μπλογκ που μου αρέσουν. short of time. μερικά τα βλέπω -με χαρά- να απογειώνονται, όμορφα, με ωραία γλώσσα, αυτό είναι από τα αγαπημένα μου...

[ . ]



three days





Κυριακή, 19 Μαρτίου 2006

the chaps


μου ήρθε με sms sto κινητό:
"monsieur, προειδοποίησις: οι chap έσπειραν! (μουσικά+θεατρικά)". γάμησαν κι έδειραν.
παίζουν κι απόψε. με 12 ευρώ. στο μικρό μουσικό.

νέο-νουάρ


"Να τι μπορεί να κάνει ένας άντρας όταν του ραγίσεις την καρδιά", γράφει το δελτίο τύπου, ο συμπαθητικός καλλιτέχνης απ' το Τορόντο επιστρέφει με ένα δίσκο-ημερολόγιο με όλες τις συναισθηματικές διακυμάνσεις που έπονται ενός χωρισμού. Και φτιάχνει ένα υπέροχο άλμπουμ, με τραγούδια γραμμένα από έναν εργένη σε απόγνωση, γεμάτο μοναχικές στιγμές, ενοχές, σφοδρές επιθυμίες, θλίψη και πόνο, που καταλήγουν στο λαμπερό φινάλε του νέου έρωτα. Χαμηλών τόνων, με ήχους απ' όλη την γκάμα της σημερινής electronica, είναι απ' αυτούς τους δίσκους που γίνονται "δικοί σου" απ' την πρώτη φορά. Meme, η επιστροφή του Milosh, στην Plague Pesearch. [Δισκάρα!]

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2006

σίλβερ τρίμπιουτ

«Όταν ξαναγυρίζεις πίσω σημαίνει ότι βρίσκεσαι σε αδιέξοδο», λέει η Νάνα Μούσχουρη στη Φωτεινή Μπάρκα στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, «οι μόδες επανέρχονται όταν οι σχεδιαστές βρίσκονται σε αδιέξοδο, μέχρι να βρεθεί μια ιδιοφυΐα να φέρει κάτι απόλυτα καινούργιο. Το ίδιο συμβαίνει και με τη μουσική». Πώς να διαφωνήσεις, παρόλα τα αξιόλογα πράγματα που κυκλοφορούν, όταν ο καλύτερος δίσκος που έχει βγει φέτος είναι αυτό το tribute στον Gainsbourg, με διασκευές σε κομμάτια που κάποτε είχαν χτυπήσει αλύπητα; Ήταν «ελαφριά» ποπ, ακόμα είναι, τι σημαίνει όμως «ελαφριά»; Είναι καλή μουσική, όλους κάποια στιγμή ο χρόνος τους τοποθετεί στη θέση που τους αξίζει. Όσο κι αν εξωραΐζει πράγματα μέτρια, έρχεται κάποια στιγμή που υπάρχει δικαίωση. Έστω κι αργά. [Γιατί δικαιοσύνη δεν υπάρχει]. Είμαι πολύ περίεργος να δω αν θα υπάρξει ποτέ tribute και στον Καρβέλα, αν θα διασκευάσει κάποιος το everything, τι θα μείνει αν στύψεις όλα τα άλμπουμ που έχει φτιάξει με τη Βίσση, βγαίνει ένα υποφερτό ep; Μερικά απ’ τα πιο σημαντικά ονόματα της σύγχρονης ποπ διασκευάζουν Gainsbourg, οι Portishead επιστρέφουν μετά από πολύ καιρό, ο Tricky διασκευάζει το au revoir Emmanuelle, οι Franz Ferdinand κάνουν ντουέτο με την Jane Birkin, ο Gonzales με τη Feist και την Dani [Siciliano?], o Jarvis Corker με τον Kid Loco, η Marianne Faithful ακούγεται σαν τη Grace Jones στο moody reggae των Sly + Robbie, η Cat Power επιτέλους βγάζει τον sexy εαυτό της στο je t’ aime…[πόσο πιο ενδιαφέρουσα απ’ την πλήξη της σοβαρής τραγουδιάρας!] ένας δίσκος πραγματικά πολύ καλός, με τραγούδια τόσο «2006», που είναι εκνευριστικό. [Απ’ τα καλύτερα tribute που έχω ακούσει…].

\*|*|*/

θερντ


Part 1
01.δημοτικό-nikkos patrelakis
02.semen song-matmos+ κακιά φουρτούνα-χρόνης αηδονίδης
03.don’t ever leave me-bob & earl
04.lollita-a.r.kane
05.la duches anne [safety scissors remix]-grizzly bear
06.after all this time-blaq poet
07.apt.c2-mike ladd+the message [acapella]-grandmaster flash & the furious five
08.tract-matmos+song to the siren-this mortal coil
Part 2
01.balo sokak-yiorgos kaloudis
02.night on the ocean-310
03.life is a pigsty-morrissey
04.rapture riders-ghp
05.i’d rather go blind-etta james
06.xs underwear-my wet calvin
07.the vietnamese telephone ministry-the fiery furnaces

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2006

worm walk

My little worm
My perfect little pet Is a tiny worm named Bob, He likes apples and bananas, And even corn on a cob. His head is oh so cute, Two tiny little eyes, A small tiny smile, And a voice that says good bye. His shoes are very small, So tiny they're hard to make, His shoes he can wear forever, Even to the lake! He plays hide and seek, And jumps up and down, He can even run in circles, and take the bus to town. He sleeps in my slippers, Right next to my bed, But on those scary nights, He'll sleep right by my head. This worm has a power, To anywhere he can fly, He can even feel emotions, He even knows how to cry. My worm loves the city, And that's where he goes, Spreading his wings like a bird; Wings no longer then my nose. I love my little worm, And he will never go away, For always and forever, Will he be here to stay!

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2006

the rose has teeth

Δεν ξέρω άλλο σύγχρονο ντουέτο που να έχει κάνει τόσο εκκεντρικά και ανυπόφορα άλμπουμ, παρόλο που σαν ιδέες είναι καταπληκτικές στη σύλληψή τους. Το μόνο που ήταν κάπως συμβατικό και θα μπορούσε να αφορά μεγαλύτερο μέρος του κοινού ήταν το προηγούμενό τους, The Civil War, ένα ψευτο-ρετρό σύμφυρμα από μεσαιωνικούς χορούς και εκφυλισμένο κάντρι, που κρύβονταν πίσω από glitchy electronica -ένα άλμπουμ γεμάτο εσκεμμένους αναχρονισμούς, που σάρκαζαν τη φτωχή αμερικάνικη ιστορία. Αυτόν είχαν παρουσιάσει και στο bios, τον πιο βαρετό της καριέρας τους, κι ας ήταν ο μόνος που άντεχες ν' ακούσεις συνεχόμενα πάνω από δέκα λεπτά. Μόνο ένας δίσκος των Matmos μου άρεσε πραγματικά -τον θεωρώ την κορυφαία στιγμή τους- αλλά δεν κυκλοφόρησε ποτέ κανονικά και δεν πιάνεται. Εκείνο το αριστούργημα με μουσική για gay πορνοταινίες [έχουν γράψει τέσσερα σχετικά soundtrack, αποσπάσματα μαζί με σκηνές απ' τις ταινίες μίξαραν για το CD] το οποίο δεν ήταν δυνατό να το ακούσεις με δυνατή ένταση, γιατί ήταν γεμάτο αναστεναγμούς και βογκητά και άλλα χειρότερα [αν θέλεις να φρικάρεις τους γείτονες και να σου βγει το όνομα αυτό είναι το ιδανικό άλμπουμ]. Όλες οι άλλες δουλειές τους-πλην της εξαιρετικής παραγωγής τους στο Vespertine- είναι γεμάτες από εξωφρενικούς ήχους από ψαλίδια και χειρουργικά εργαλεία στη διαδικασία της ρινοπλαστικής, έναν αρουραίο που στριγγλίζει στη φάκα [το περσινό ανεκδιήγητο ep τους], τη σάρκα του Drew Daniel να τσιτσιρίζει την ώρα που την καίνε με τσιγάρο, κρουστά απ' την ραχοκοκκαλιά μιας γίδας, τέτοια πρωτοποριακά που αν στα περιγράφουν τα ακούς με ενδιαφέρον, όταν βάζεις να τα ακούσεις όμως αγριεύεις. Πρόσφατα παρουσίασαν στο MFA μαζί με τους So Percussion κομμάτια απ' το νέο άλμπουμ τους, το οποίο έχει τίτλο the rose has teeth in the mouth of a beast, τα κρουστά ήταν φτιαγμένα από κομμάτια αλουμινένιων λαμαρινών, κάτι σαν τα κρουστά του Ξενάκη στις Πλειάδες, λέει ο M.C.Schmidt, το άλμπουμ πάντως είναι απ' τις κορυφαίες δουλειές αυτής της χρονιάς, πραγματικά εξαιρετικό. Κοίτα να δεις που έφτιαξαν ένα σπουδαίο άλμπουμ.
The Rose Has Teeth In The Mouth Of A Beast προφέρει η Bjork σε δυο [ή τρεις] μετρημένες στιγμές στο ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, ένα τραγούδι αφιερωμένο στον Ludwig Wittgenstein, που το χαρακτηρίζουν σαν conceptual musique concrete. Και τα 10 κομμάτια που αποτελούν το άλμπουμ είναι «ηχητικά πορτρέτα» ιστορικών προσωπικοτήτων, απ’ το πάνθεον των ανθρώπων που θαυμάζουν. Δεν είναι μόνο ο πιο μελωδικός, ο πιο ρυθμικός, ο πιο προσιτός δίσκος τους, αλλά και ο πιο ολοκληρωμένος, ασύγκριτα καλύτερος από οτιδήποτε έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα, ένας δίσκος που επιτέλους μπορεί να λειτουργήσει και έξω από μουσεία. Κι ας είναι γεμάτος από όλα αυτά τα συστατικά που έκαναν πρωτοποριακές [αλλά τρομακτικές στην ακρόαση] τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Το Tract που αφιερώνουν στην Valerie Solanas ξεκινάει με μια φωνή να απαγγέλλει destroy the male sex πίσω από μεταλλικούς ήχους που ακούγονται σαν ψαλιδίσματα, ένα electro booty bass και samples από κλανιές [!], ενώ το Steam and Sequins για τον Larry Levan είναι ένα δυναμικό disco κομμάτι [το χαρακτηρίζουν μεταλλαγμένη ντίσκο και θυμίζει τους Nuyorican Soul]. Για να στολίσουν τα νέα κομμάτια χρησιμοποιούν ήχους [θορύβους] δημιουργημένους από αντικείμενα που αγάπησε το κάθε πρόσωπο στο οποίο τα αφιερώνουν, και χτίζουν μελωδίες πάνω τους. Στο Snails and Lasers [αφιερωμένο στην Patricia Highsmith] δημιουργούν ήχους το αγαπημένο της κατοικίδιο, τα σαλιγκάρια! Γέμισαν έναν γυάλινο κύλινδρο με σαλιγκάρια τοποθετώντας τον ανάμεσα σε ένα φωτοευαίσθητο Theremin και μια ακτίνα λέιζερ. Κάθε κίνηση τους διέκοπτε τη ροή της ακτίνας, προκαλώντας και διαφορετικό τόνο στο Theremin. Μετά επιτάχυναν τον ήχο του Theremin και προέκυψε το πρώτο snail solo στην ιστορία της ανθρωπότητας. [Ουδέν σχόλιον…]. Στο απίστευτο Semen Song [για τον James Bidwood] χρησιμοποιούν τον ήχο που δημιουργεί το σπέρμα [!] για να φτιάξουν ένα σπαρακτικό κομμάτι με τη φωνή του Antony [and the Johnsons, αυτού του Antony], ενώ στο Banquet, για τον Λουδοβίκο το Δεύτερο της Βαυαρίας, αναπαριστούν το σαματά που έγινε μέσα στην αίθουσα με τους καθρέφτες όταν θέλησε να προσφέρει δείπνο στο αγαπημένο του άλογο. Χρειάζεται να πω κι άλλα; Οι Kronos Quartet προσθέτουν πένθιμα έγχορδα στο συγκλονιστικό surf του Solo Buttons αφιερωμένο στον Joe Meek, ενώ στο ανατριχιαστικό Germs Burn ο Daniel αφήνει κραυγές πόνου απ’ τα καψίματα που προκαλεί ένα αναμμένο τσιγάρο στη σάρκα του [εδώ ακούγεται και το τερατωδώς δυναμωμένο sample απ’ το τσιτσίρισμα της καμένης σάρκας]. Η αραβική ragtime ψυχεδέλεια του Rag για τον Ουίλιαμ Μπάροουζ [με το sample γραφομηχανής] είναι τελικά η πιο νορμάλ στιγμή σε ένα άλμπουμ που αν δεν ξέρεις τι ακούς μπορεί και να το θεωρήσεις απλά πολύ καλές στιγμές της σύγχρονης electronica. Πολύ άρρωστο, αλλά γοητευτικό όσο δεν παίρνει άλλο.
Κυκλοφορεί στις 9 Μαΐου, όλα τα σπουδαία Μάιο βγαίνουν, τι γίνεται
;

saturated carbohydrate

Αύριο το βράδυ στο gagarin οι Κόρε. Ύδρο. θα παρουσιάσουν για πρώτη φορά live "φτηνή ποπ για την ελίτ", η είσοδος είναι 10 ευρώ, ελπίζω η "ελίτ" να τους τιμήσει, γιατί την πουλάνε πραγματικά φτηνά την ποπ τους. Είναι το καλύτερο ελληνόφωνο γκρουπ που έχει εμφανιστεί απ' την εποχη των Ονειροπαγίδα, μπορεί το άλμπουμ τους να χρειάζεται μερικές ακροάσεις για να το εκτιμήσεις, δεν είναι καθόλου εύκολος ήχος παρόλο που είναι πολύ οικείος [την πρώτη φορά που τους ακούς ίσως σου φανούν μέχρι και αφελείς οι στίχοι, οικτρό λάθος!] πρόκειται όμως για το πρώτο άλμπουμ που αρχίζεις να το μαθαίνεις απ' εξω μετά τη δεύτερη ακρόαση. Είχα χρόνια να αποστηθίσω ελληνικούς στίχους, κι ακόμα πιο πολλά να τους τραγουδάω, δεν ξέρω αν σημαίνει κάτι αυτό, αλλά κάποια στιγμή αργά το βράδυ τους τραγουδάγαμε τρεις ταυτόχρονα στο γραφείο...Θα εμφανιστούν πριν τη Sunny Μπαλτζή, κατά τις 9.30.
Το σαββατοκύριακο οι Chap στο Μικρό Μουσικό Θέατρο, με 12 ευρώ, λογικά θα πρέπει να γίνει το αδιαχώρητο, τα live τους είναι το δυνατό τους σημείο, οι δε Abbie Gale θα παίξουν με 6 ευρώ, πιο λίγα από ένα εισιτήριο του σινεμά, υπάρχουν και άνθρωποι που σέβονται το κοινό τους...

σάνι ντέις

welcome the sunny days and the panic of spring runs all through me welcome the brighter days and the cup of tea spilled over me
i adore you but you'll never know how much you mean to me
χρειάστηκε ένας χρόνος για να καταλάβω πόσο είχα αδικήσει το δίσκο των abbie gale, το family life σήμερα λάμπει. μερικά πράγματα χρειάζονται χρόνο για να ωριμάσουν. [άλλα πάλι, από άγουρα σαπίζουν κατευθείαν...].

[ . ]




[raining pleasure @ the airport, low frequency in stereo @ underworld]