Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2006

.


[still ill]

c u

fuck norton! κόλλησα ιό. i'll be back soon. [+]

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2006

γυμνός

Ατάκες δηλητηριώδεις, ένα σενάριο που "κεντάει", ρωτάει η Σόφι τον Τζόνι "πώς έφτασες εδώ;" [εννοώντας απ' το Μάντσεστερ στο Λονδίνο] για να πάρει την εκπληκτική απάντηση: “Well, basically, there was this little dot, right? And the dot went bang, and the bang expanded. Energy formed into matter, matter cooled, matter lived, the amoeba to fish, the fish to fowl, the fowl to froggy, the froggy to mammal, the mammal to monkey, the monkey to man. Amo, amas, amat, quid pro quo, memento mori, ad infinitum, sprinkle on a little bit of grated cheese and leave under the grill till doomsday.” Η καλύτερη ταινία του Leigh, περιμένω πως και πως και το Life Is Sweet, επιτέλους σε μια έκδοση αντάξια της ταινίας...

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2006

.

snowbound

[μινουέτο-coti]

sunbomber

όταν κυκλοφόρησαν το self destruction πριν από μερικούς μήνες το διαφήμιζαν σαν τον "house" δίσκο τους, ένα άλμπουμ που περισσότερο είχε σχέση με το χάος, παρά με το house, γεμάτο υπόκωφους ήχους, με τα beats να εκλείπουν παντελώς, τόσο επίπεδο και μινιμαλιστικό, που δεν μπορούσες ούτε να το χαρακτηρίσεις, ούτε να το προτείνεις σε κάποιον με σώας τας φρένας. οι excepter όμως, τους με σώας τας φρένας ούτε να τους χέσουν. "ακούγονται σαν βρέφη που μουρμουρίζουν ασυναρτησίες ρυθμικά, ενώ ο ροκ σταρ μπαμπάς τους κόβει βόλτες με τη μηχανή του γκαζόν", διαβάζω για το άλμπουμ τους. δεν περιγράφει ακριβώς τον ήχο τους, αλλά είναι στο πνεύμα των excepter. [very newyorikan. αυτούς, αξίζει να τους φέρει κάποιος για live]. στο νέο ep τους sunbomber ακούγονται σα να έβαλαν electro κομμάτια στη μηχανή του κιμά και να φτιάχνουν ηχητικά κολάζ για σχιζοφρενείς, με ρυθμό όμως, δεν μοιάζουν με τίποτα απ' όσα έχουν ηχογραφήσει μέχρι τώρα. τα φωνητικά του john fell ryan είναι πιο κακόφωνα από ποτέ, μουρμουριστά και χαμηλόφωνα, οι συνθετητές κοντεύουν να διαλυθούν, συναρπαστικό noisemaking που κάνει όσους παρελαύνουν απ' τα εξώφυλλα του nme να ακούγονται σαν σκατούλες. [well, most of them]...

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2006

τακ

Επιβεβαιωμένο και σίγουρο πια, οι Liars στο Gagarin, την Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου. Για να παρουσιάσουν το νέο καταπληκτικό άλμπουμ τους Drum's Not Dead, να ξανατινάξουν την ανδρεναλίνη στα ύψη, να σαρώσουν. Μόνο όσοι τους έχουν ξαναδεί καταλαβαίνουν γιατί αυτό το live θα το έχανα μόνο νεκρός! Μαζί τους ένα ιδανικό support, ο 2L8 [Κώστας Βοζίκης], νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να γίνει καλύτερος συνδυασμός! Αυτό το Παρασκευ-ιάτικο βράδυ θα είναι αξέχαστο σε όσους καταφέρουν να τους δουν, το υπογράφω, δεν ζει συχνά τέτοιες στιγμές η Αθήνα. Την επόμενη μέρα θα εμφανιστούν στο Μύλο, στο Ξυλουργείο, για να μην μείνει κανείς παραπονεμένος. Tα προεόρτια του φετινού synch, glory glory halelluia.
Στις 18, το Σάββατο, στο Underworld οι Oneida, να' ναι καλά όποιος φροντίζει να δούμε και κανα όνομα της προκοπής...

κιλ βανέσα


[αυτό ακριβώς μου' ρχεται να κάνω στην αφίσα της βανέσα μέι που έχει γεμίσει κάθε στάση της αθήνας. γιατί δεν της κλείνουν ένα κέντρο να εμφανίζεται μόνιμα, να πάρει και support την κοκκίνου να χεστούν στο ευρώ; κάθε φορά που τη βλέπω να στραβώνει το κεφάλι με τα μάτια κλειστά σαν αόματη σκέφτομαι ότι ευχαρίστως την χαράκωνα και της πέρναγα το βιολί κολάρο [λέμε τώρα...]. ένα παγωμένο και ασεξουαλικό πλάσμα που το έχουν ειδωλοποιήσει αδικαιολόγητα και το κουβαλάνε κάθε τρεις και λίγο για αρπαχτή ---πολύ ακριβή αρπαχτή. πού είσαι ρε ταξιτζήηηηηηηη;].

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2006

σ[νό]ουινγκ

unfamiliar frown

i knew this brother that was almost a genius / true brilliance would meet him at the zenith / but on the downside my man would get depressed / negative thoughts destroyed what he did best...
υπάρχει ένα τραγούδι στο beauty and the beat του edan, το smile, που ραπάρει αυτούς ακριβώς τους στίχους πάνω σε μια ψυχεδελική λούπα που κάνει το beat σχεδόν οδυνηρό. λίγο πριν το τέλος, το beat εξαφανίζεται και ξεπροβάλλει το φινάλε απ' το clown των hollies, έψαχνα μέρες να δω τι στο καλό είναι αυτό το sample που στέλνει το τραγούδι στη στρατόσφαιρα [το αποκαλύπτει το τελευταίο wire, του αφιερώνει το εξώφυλλο και 6 σελίδες!]...
το περιστατικό που διηγείται είναι αληθινό, εικόνες ενός απογοητευμένου νέου που τον λούζει κρύος ιδρώτας και καταρρέει στο πίσω μέρος της σκηνής.
He gives the show of his life though he's breaking down
Although you'd never know it
But there's something different about his smile
An unfamiliar frown
Yes there's something different about him now
He's painted his smile on upside down

cobult blu


[clockbell-the focus group]

severin


[ακούω το severin, ένα υπέροχο καινούργιο τραγούδι του theodore, σαν songs of the green pheasants: the last day of your time / how much till i close my eyes / for the morning till you come / miss the rain / miss the rain my love / with words of love / every time / to change in vain / will i miss / will i miss / this very day / flaming eyes / cast me away / silently - quietly alliviate / the pain - your game / and I'll be standing somewhere / silently /
οι ειδήσεις σπέρνουν κύματα πανικού, θα ρίξει χιόνι, οι δρόμοι θα παγώσουν, to idio ki i katerina karavatou, tha pagosei kai tha spasei san pagokolona, η θερμοκρασία θα πέσει 12 βαθμούς, to autokinito tis tatianas tha to xtypisei ena kommeno kalodio tis dei kai tha apanthrakothei san ton elijah wood stin pagothyela, i labiri tha glystrisei se pagomena skata kai tha ginei to kefali tis san tis pin cushion queen apo stalaktites pagou, αποφεύγετε τις άσκοπες μετακινήσεις, ειδικά όσοι πάνε στη λάρισα...
ένας ταξιτζής που άκουγε culture club [μέσα σε δέκα λεπτά άκουσα το church of the poisoned mind και το time] με συμβούλεψε να χωθώ κάτω απ' το πάπλωμα και να βγω την τετάρτη, συζητήσαμε για tv stars και τρόπους που θα θέλαμε να τους δούμε να πεθαίνει ο καθένας, κατά προτίμηση live, στο δελτίο των οχτώμιση, εμένα που με βλέπεις θα αποκεφαλίσω τη μενεγάκη, μου είπε, και μετά θα χορέψω το karma chameleon...]

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2006

ο σιτεμένος και ο μούχλας [θρύλοι κι οι δυο]

αυτός ο γερο-παραλυμένος που αν τον τρυπούσες θα σε πιτσίλιζε αίμα γαλάζιο απ' τα βιάγκρα και τους τόνους χημικών που έχουν κυλίσει στις φλέβες του, που εμφανίστηκε σε μια πιο σκεβρωμένη έκδοση του πατέρα μου [συνομήλικοι, αλλά στεκόμαστε καλύτερα, παρά το τριπλό by-pass, πώς να το κάνουμε;], σαν γερμανός τουρίστας [μόνο το πέδιλο με την άσπρη κάλτσα του έλειπε] και που για πρώτη εντύπωση δεν σου γέμιζε το μάτι, ήταν ο john cale. αυτοπροσώπως. έμοιαζε σαν σκηνή από ταινία που τον υποδυόταν ο dustin hoffman, πώς γίνεται να μοιάζουν τόσο, όσο γερνάνε γίνονται όλο και πιο ίδιοι, χθες το βράδυ η μ. πρόσεξε ότι έχει αρχίσει να θυμίζει επικίνδυνα και τον lou reed, κάτι φαίνεται τους κάνουν στη φάτσα οι κοινές εμπειρίες, τα ακόρντα και τα ναρκωτικά. κυρίως τα τελευταία. προσπαθούσα για όση ώρα έπαιζε να καταλάβω ποιον μου θύμιζε και τώρα που βλέπω τις φωτογραφίες το συνειδητοποιώ! [αν ο έφηβος εραστής του πρωτάρη έχει καταντήσει έτσι, υπό διάλυση, φαντάσου πώς θα είναι η κυρία ρόμπινσον: ΧΩΜΑ!]. το μάτι του γυάλιζε, είχε το βλέμμα και το μαλλί τρελού, λίγο έλειψε να μου ορμήσει όταν τον έβγαλα φωτογραφία με φλας, ο έρμος ο σεκιουριτάς δεν πρόλαβε να με ειδοποιήσει! με κάρφωσε με ένα απειλητικό βλέμμα για κανα δεκάλεπτο και μετά με συγχώρεσε, άρχισε να παίζει το there she goes again---lucky me! ήταν πολύ καλός, η ορχήστρα ακόμα καλύτερη, ο drummer απλά σπουδαίος. το ξεκίνημα με venus in furs ανατριχιαστικό, σου υπενθύμιζε ότι έχεις μπροστά σου ένα θρύλο, ή έστω, ότι έχει απομείνει από αυτόν. ο bob mould βαριόταν, βαρεθήκαμε κι εμείς, καλύτερα να μην είχε παίξει καθόλου, γιατί κάποτε έκοβα φλέβες για τους husker du. τώρα ήταν τόσο αδιάφορος που σε πλήγωνε. καλύτερα κακός παρά αδιάφορος, τη μουσική τη σκοτώνει μόνο η πλήξη...

ark-angel


[back where they belong, soon in the streets of london...]

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2006

.

sheer and rosy

in good mood today. the weather is helping, one of those shiny days, sheer and rosy. αυτά δεν υποτίθεται ότι πρέπει να γράφει κανείς σε ένα ημερολόγιο; the news is of "sivirian" cold, wilson picket's death and the prime minister advertising olive oil. fae ladi ki ela vradi. the tv screen shows images of yellow people in a blue background, it reminds me of g's posters [πού είναι αλήθεια αυτή με τα μουνάκια;]. ages without seeing friends, everyone writes these days -everyone i know spends much of the time in silence. μόνοι μπροστά σε μια οθόνη, αμίλητοι, κοντεύουν να αχρηστευτούν οι φωνητικές μας χορδές. ανταλλάσσεις μηνήματα, μιλάς στο messenger, χαχανίζεις σαν παλαβός, ακόμα και τώρα που ο ήλιος λάμπει. χέστο το έρημο κι έλα να πιούμε κανένα ποτό. violently happy, cause i love you...
cheer up.

screaming like squashing their heads

Θυμήθηκα ότι είχα στον καταψύκτη μια μερίδα μαγειρίτσα απ' το Πάσχα [νομίζω το φετινό] και ανασκάλευα ώρες για να τη βρώ. Έφτασα σχεδόν στον πάτο, αλλά μαγειρίτσα πουθενά. Έφαγα clusters με σοκολάτα και νοστάλγησα τις εποχές που ζούσα με κορνφλέικς. Λες να φταίει η λαχτάρα για μαγειρίτσα; Είναι η πρώτη φορά που νοσταλγώ τις συγκεκριμένες μέρες -περίεργο, πολύ περίεργο, γιατί δεν ήταν κι οι καλύτερες- άρχισαν να μου λείπουν πρόσωπα που έχω πάνω από δέκα χρόνια να δω και νόμιζα ότι τα είχα ξεπεράσει. Σε ποια ηλικία μπορεί να χαρακτηριστεί κάποιος σαν μεσήλικας; Αν υπόθέσουμε ότι ο μέσος όρος είναι γύρω στα 70, τότε είμαι μεσήλικας, κι αυτή είναι middle age [middle-life?] crisis, σήμερα έλαβα τέσσερα ανώνυμα mail και τα απάντησα κανονικά. Το ένα με έβριζε για κάτι που δεν κατάλαβα. Ως μεσήλικας οφείλεις να έχεις υπομονή και να είσαι συγκαταβατικός με τους ανθρώπους, απάντησα κι εγώ με υπομονή κι ελπίζω -τουλάχιστον- να μου ξαναγράψουν επώνυμα.
Αν ο μέσος όρος ηλικίας είναι τα 90, μπορώ να χαρακτηρίζομαι ακόμα νεαρός, ενώ αν ζούσαμε στο Μεσαίωνα, τώρα θα ήμουν ετοιμοθάνατος!
[cats are having sex outside. screaming...]

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2006

nothing much


Ξύπνησα με μια αίσθηση ενθουσιασμού, μέσα στα άγρια χαράματα. Δεν θυμάμαι γιατί. Τσέκαρα τα mail [κάποια με ρωτάει γιατί δεν γράφω πια τίποτα προσωπικό στο blog...], είδα ειδήσεις, άκουσα το cd του Tiga. Όλα μαζί. Ξαναείδα το My Life As a Dog. Ανακάλυψα ότι το Βήμα της προηγούμενης Κυριακής είχε δώσει το Flesh, δεν είχα ανοίξει ούτε το πλαστικό, έβγαλα τα dvd και πέταξα τις στοίβες με τις εφημερίδες στα σκουπίδια. Έχω δουλειά απ' τις 2 ως τις 10, μετά θα γυρίσω και θα ξεραθώ. Ελπίζω να εννοείς αυτά προσωπικά, nothing much, όπως διαπιστώνεις...
Come on girl
Let's sneak out of this party
It's getting boring
There's more to life than this
It's still early morning
We could go down to the harbour
And jump between the boats
And see the sun come up
We could nick a boat
And sneak off to this island
I could bring my little ghettoblaster
There's more to life than this
But then we'd have to rush back
To the town's best baker
To get the first bread of the morning
There's more to life than this
[pix by monika]

3 films by louis malle




[το μάρτιο, criterion]

useless

A billy goat reportedly attacked Zimbabwe's strong-arm President Robert Mugabe during a gas-station stop en route to the mountain resort of Nyanga in December, injuring Mugabe's scrotum and large bowel.
Fremont, Calif., police officer Paul Rush, who was escorting a teenager home from a traffic stop in January, reported to a hospital emergency room afterward because five chihuahuas had attacked him at the front door of the teen's home, biting his ankles.

---


[the shirelles]

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2006

kill kill kill


[sex (i'm a)-lovage]

be exposed



[στα περίπτερα, dvd-magazine. witty]

στην Αθήνα υπάρχει σίγουρα, φαντάζομαι και στις μεγάλες πόλεις, http://www.myspace.com/beexposed

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2006

sold out tonight


[when the sun goes down-arctic monkeys]

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2006

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2006

κόρε ύδρο

εδώ κατοικεί η αμαρτία

Όταν προδώσαμε το ίδιο κρεβάτι για πρώτη φορά,
Το σώμα σου ήταν ζεστό και τα μαλλιά σου βρεγμένα
Ο κόσμος όλος ήταν για μένα ένα δωμάτιο
Και η λίστα μου χάος ατελείωτο μετά από σένα

Ήταν οι τύψεις σου πάνω στο φως
Και οι δικές μου στο πάτωμα
Και οι κουρτίνες όριζαν τον έρωτα
Όπως δεν είχε οριστεί

«Εδώ κατοικεί η αμαρτία», μου είπες αργότερα
«Εδώ κατοικεί και ο παράδεισος», σου είπα εγώ

[Απ' το συγκλονιστικό δίσκο τους του 2003, Άν Όλα Τέλειωναν Εδώ. Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί η νέα τους δουλειά. Σε πολυεθνική πια. Απ' την Κέρκυρα, απλά εξαιρετικοί].

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2006

inconnu

She knew the seven liberal arts
and she knew enchantment and how to read the stars
and good and evil–all this she knew.

οι liars στην ελλάδα για live στις 10 & 11 φεβρουαρίου. wowwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwww!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

dangerous games

Aπόψε οι "κακές συναναστροφές" μου έδειξαν ένα site που μπορείς να κατεβάσεις τραγούδια με τίτλους: i'm your cunt, big is my dick και thake my sperm, από συγκροτήματα με απίθανα ονόματα σαν τους no sex boy, hung by the dick και lung farts. Στον Alter ο Χαρδαβέλας αναζητούσε το DNA του Χριστού, ξάδερφου του Elvis. Παρακολούθησα την εκπομπή με ενδιαφέρον, με χαμηλωμένη την ένταση, ακούγοντας το just a fart [ απ' τους end of trail].

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2006

gricer

gricer: an individual with special knowledge / a train-spotter [slang]. Ο δίσκος του Gricer είναι ένα εξαιρετικό ντεμπούτο. Παιχνίδια του βρετανού κιθαρίστα David Maleed [που είναι κι ο βασικός εμπνευστής του εγχειρήματος] με την jazz και, επιτέλους, ένας post rock δίσκος που τα κομμάτια δεν απλώνονται σε δεκάλεπτα trip [απ’ αυτά που προλαβαίνεις να φτιάξεις καφέ, να τον πιεις, να πεταχτείς και για mars και ακόμα να μην έχουν τελειώσει]. Θυμίζει το «Electric Guitar Phase» του Steve Reich, μινιμαλιστικά κομμάτια, μονότονα, με επαναλαμβανόμενα riff, στα οποία ανακατεύει τρομπέτα, τσέλο, space μελωδίες και funk σε ένα συνονθύλευμα σύγχρονου avant rock. Το έχουν κάνει κι οι Tortoise, το έχουν κάνει κι οι Heat πολύ νωρίτερα, απόψε με το χιόνι να πέφτει ασταμάτητα, όμως, δεν θα μπορούσε να υπάρξει ιδανικότερο soundtrack...

electrograph 2006


To 5ο διεθνές φεστιβάλ ηχητικών μέσων φέτος στο υπόγειο πάρκινγκ Polis, στην πλατεία Αιγύπτου [συμβολή Αλεξάνδρας και Πατησίων], στις 28 και 29 του μήνα. [ρίαλ άντεργκράουντ].
Από το 2001, το Electrograph είναι μια πλατφόρμα παρουσίασης του πειραματικού ήχου σε όλες του τις μορφές: συναυλίες, ηχητικές εγκαταστάσεις, πειραματικές ταινίες, workshops σε ολοένα διαφορετικούς και ηχητικά ανοίκειους χώρους της Αθήνας, ξεκινώντας το 2001 από τα τούνελ του Μετρό στο Σύνταγμα και περνώντας από χώρους όπως το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, τον πολυχώρο Bios στο άνοιγμα του, και το νέο Μουσείο Μπενάκη (με μια μικρή εξαγωγή στην Ιαπωνία το 2004). Φέτος ένα υπόγειο πάρκινγκ θα φιλοξενήσει το πρόγραμμα που περιλαμβάνει τον Γερμανό Achim Wollscheid με την υποστήριξή του Goethe Institut Athen) που θα παρουσιάσει μια interactive εγκατάσταση με ήχο και φως και μια σειρά συναυλιών από τους: Emil Beaulieau από τη Βοστώνη (με την υποστήριξη του Absurd), τον Jerome Noetinger από τη Γαλλία, τον Justice Yeldham από το μακρυνό Sydney, μια σειρά Βάσκων καλλιτεχνών (σε συνεργασία με [un]common sounds): Edorta Izarzugaza, Mattin, Inigo Telletxea. Επίσης μια εκτενής αναφορά στην τοπική σκηνή με καλλιτέχνες όπως Old Fashioned Donkeys, Drog-A-Tek και Texturizer. Επίσης συναυλίες απο την πολυεθνική Harmonium Sisso Orchestra, το Καναδο/Γαλλικό ντουέτο Komsomolsk και τον Βέλγο Geert Feytons.

άσπρη μέρα


[-!!!-]


[απ' το βιβλίο μιας στιγμής]

current obsession


[martina topley bird-i only have eyes for you].

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2006

last night...


[mescalinaeden]




[eventless plot @ μικρό μουσικό θέατρο]

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2006

...


[pix by aki_po]

einai toso periergo pragma i agapi

Τακτοποιώ τα πράγματά μου, που σημαίνει πετάω άχρηστα. Ακούω ασταμάτητα Dimi Phase και Belbury Poly, ένας φίλος μου με ρώτησε αν έχω αγαπήσει πραγματικά, μου θύμισε αυτή τη σκηνή απ’ το prozac nation που η Κριστίνα Ρίτσι ρωτάει τη φίλη της αν έχει ποτέ καταλάβει τι σημαίνει αγάπη. Η φίλη βάζει τα κλάματα και πετάει την καταπληκτική ατάκα: «δεν κλαίω για μένα, για σένα κλαίω που τα έχεις τελείως χαμένα».
[i u, though...]

jeux interdits


Wishful thinking: Θέλω ως το πρωί να έχει μισό μέτρο χιόνι [για πρώτη δόση] και για πέντε μέρες να μην μπορεί να κινηθεί ούτε τανκ. Γίνεται;
[τανκ; πώς στο καλό μου'ρθε κι έγραψα τανκ; φτου φτου φτου...]

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2006

eerie


Η προσωπική δουλειά του Jim Jupp σαν Belbury Poly είναι πιο "συμβατική", με λιγότερα samples και περισσότερα μουσικά όργανα: vintage αναλογικά συνθεσάιζερ, φλογέρες, μελόντικες, σαντούρια, ακόμα και κομμάτια ρυθμικά, σε πιο νορμάλ φόρμες -το Insect Prospectus θα μπορούσε ακόμα και να είναι μέρος ενός dance set. Είναι η μόνη κυκλοφορία της Ghost Box που έχει ήχο προσιτό και μπορεί να παίξει και στο ραδιόφωνο. Η κορυφαία στιγμή του δίσκου είναι αναμφισβήτητα το εκπληκτικό Caermaen, ένα κομμάτι που ακούγεται σαν στοιχειωμένο, με φωνητικά από ένα τραγούδι του 1908 [!] ηχογραφημένο σε κύλινδρο, του folk τραγουδιστή του Lincolnshire, του Joseph Taylor. Αφού σαμπλάρισε ολόκληρο το τραγούδι, ο Jupp άλλαξε τις στροφές και τον τόνο της φωνής, αναδομώντας εντελώς τη μελωδία, κάνοντας το νεκρό τραγουδιστή να ερμηνεύσει ένα κομμάτι ολοκαίνουργιο. Στην πραγματικότητα ακούγεται ακόμα πιο απόκοσμο απ' ότι στην περιγραφή...Το άλμπουμ έχει τίτλο The Willows. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου προκαλεί ανατριχίλα. [Καμία σχέση με τις Pussy Willows του Waters...].

sketches and spells


Στο ξεκίνημα του Georgy Girl, τη θαυμάσια ταινία του 1966 [και καλύτερη της Lynn Redgrave με διαφορά] υπάρχει ένα ηλεκτρονικό κομμάτι του Tom Dissevelt που συνοδεύει το παιχνίδι των παιδιών, τις στιγμές που υποκρίνονται ότι πετάνε στο διάστημα. Ένα κομμάτι παράξενο, τελείως έξω απ’ τον ήχο της εποχής του, που δημιουργεί υπέροχα συναισθήματα, που σε προκαλεί ν’ ανακαλέσεις μνήμες της παιδικής σου ηλικίας, όλα αυτά που έχεις βαθιά χωμένα μέσα στο υποσυνείδητο και δεν είχες ποτέ αφορμή να φέρεις στην επιφάνεια. Ή δεν θα ήθελες να φέρεις. Το σχολίασαν οι Broadcast πριν μερικούς μήνες, όταν μιλούσαν για το άλμπουμ του Focus Group, το δίσκο που έψαχνα απ’ το Σεπτέμβριο και μόλις χθες κατάφερα να βρω. Let Loose Your Love, ένα κομψοτέχνημα, δείγμα του νέου Ευρωπαϊκού Μοντερνισμού, δημιουργημένο αποκλειστικά και μόνο με στιγμές του παρελθόντος. Δημιουργεί ακριβώς τα ίδια συναισθήματα.
Ο Julian House που κρύβεται πίσω απ’ το όνομα Focus Group συλλέγει μανιωδώς -εδώ και χρόνια- ήχους παρωχημένους και παλιομοδίτικους, δίσκους 78 στροφών, αποσπάσματα από μελοδράματα του αγγλικού ραδιοφώνου, δίσκους με παιδικά τραγούδια και jazz βινίλια καταργημένα από καιρό, τα περισσότερα απ’ τα οποία κάποιος θα χαρακτήριζε κακόγουστα και ανώφελα νοσταλγικά. Μπορεί και άχρηστα. Τίποτα όμως δεν πάει χαμένο. Κατάφερε να μαζέψει ένα μεγάλο μέρος απ’ το αρχειακό υλικό των library records με απίθανα instrumentals και ήχους, που σε συνδυασμό με τα samples που κλέβει απ’ όλα τα παραπάνω, δημιουργούν ηχητικά κολάζ-αποσπάσματα από κομμάτια υψηλής αισθητικής. Και πραγματικά μοντέρνα. Τόσο μοντέρνα, όσο και η γραφιστική δουλειά του και τα εξώφυλλα που δημιουργεί τα τελευταία χρόνια για τους Broadcast, τους Stereolab και περιστασιακά για τους Primal Scream. Ο ξεθωριασμένος κόσμος των Diana Dors, Donald Cammell Joe Meek και της Delia Derbyshire δίπλα σε samples που δεν θα μπορούν πια ν’ αναγνωρίσουν ούτε οι ίδιοι οι δημιουργοί τους, εσκεμμένα κακοφτιαγμένες λούπες και ακουστικά όργανα, ένας θρίαμβος του περιστασιακού και του τυχαίου, του πάθους του House για μια εξωφρενική memorabilia. Υπάρχουν στιγμές που όλο αυτό το ορχηστρικό πάτσγουορκ ακούγεται σαν soundtrack από ταινία τρόμου, ένα μίγμα ανατριχιαστικό, που θυμίζει ιστορίες του H. P. Lovecraft, δύσκολο και σκοτεινό, τόσο γοητευτικό όμως, που είναι αδύνατο να σε αφήσει ασυγκίνητο το πάθος με το οποίο είναι φτιαγμένο. Αγόρασα και τα 6 CD που έχει κυκλοφορήσει η εταιρία, δεν είναι για τον καθένα, αλλά αυτά τα 4 άλμπουμ και τα δύο ep είναι απ’ τα πιο σημαντικά δείγματα του αγγλικού νεομοντερνισμού, συμπεριλαμβανομένων και των εξαιρετικών artwork [που θυμίζουν τις πολωνέζικες κινηματογραφικές αφίσες του παρελθόντος ή τα εξώφυλλα των βιβλίων της Penguin, αξεπέραστα].
Ο Julian House μαζί με τον Jim Jupp έφτιαξαν το 2004 την Ghost Box, τη δισκογραφική εταιρία που ο τίτλος της παραπέμπει στο «στοιχειωμένο κουτί» της τηλεόρασης----το ghost box είναι μια μεταφορά για το καταραμένο χαζοκούτι----μια απ’ τις πιο ενδιαφέρουσες εταιρίες της Αγγλίας αυτή τη στιγμή. Πραγματικά πρωτοποριακή.

modern love


[by monika]