Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2006

άντε μπάι

Ένας μπλόγκερ έχασε τη δουλειά του επειδή τον «κατέδωσε» γνωστός εκδότης, ή μήπως ένας μπλόγκερ έχασε τη δουλειά του επειδή έχασε πρώτα το μέτρο κι έγραφε ό,τι του κατέβαινε στο κεφάλι αδιαφορώντας για τις συνέπειες;
Και γιατί ο συγκεκριμένος μπλόγκερ να μην είναι άξιος της μοίρας του, αλλά να αξίζει υπεράσπισης, όταν χρησιμοποιεί το blog ως μέσο για να ικανοποιήσει τις αρρωστημένες εμμονές του [ΠΟΙΟΣ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ ΠΟΙΟΝ; 70 ποστ για τον Τσαγκαρουσιάνο μέσα σε 10 μήνες και αισχρή χυδαιολογία ήταν διασκεδαστική και θέαμα αρένας τόσο καιρό, και οι υπερασπιστές της ελευθερίας -του κώλου- δεν θίχτηκαν ποτέ για να μιλήσουν για τα σχόλια που πρόσβαλαν την προσωπικότητα, την τιμή, την οικογένειά του, αλλά τώρα ξαφνικά αρχίζουν να μιλούν για συνταγματικά δικαιώματα και αδικία; Γιατί; Επειδή ο θιγόμενος είναι εκδότης που έχει τη δύναμη του εντύπου του για να αμυνθεί, ενώ ο άλλος είναι ένας αθώος δημοσιογράφος που τον απόλυσαν για τις αθλιότητες που έγραφε]; Αν το θέμα είχε φτάσει στην ΕΣΗΕΑ και είχε πάθει το ίδιο, θα άλλαζαν οι χαρακτηρισμοί; Πάλι για «ρουφιανιά» δεν θα μιλούσαν οι ίδιοι καλοθελητές που βγάζουν τα απωθημένα τους πάνω στο πληκτρολόγιο;
Αναρωτιέται κανείς όταν ανοίγει το βόθρο του και αμολάει σκατά αβέρτα τι επιπτώσεις έχουν αυτά που γράφει, αν έχει το δικαίωμα να σπιλώνει υπολήψεις και να πληγώνει τον κάθε ένα που δεν τον ξέρει και δεν θα ήθελε ποτέ να ασχοληθεί μαζί του;
Τι σόι δημοκρατία είναι αυτή που δίνει το δικαίωμα επιλεκτικά στον κάθε παρανοϊκό να βρίζει ανενόχλητος -γιατί αυτοχρίστηκε ρυθμιστής της εξουσίας- όποιον τον ενοχλεί ή δεν του αρέσει;
Γιατί; Ποιος είναι ο manifesto, και ο κάθε manifesto, που νομιμοποιείται να κρίνει και να σχολιάζει με δηλητηριώδη τρόπο τους πάντες, χλευάζοντας, βρίζοντας, κριτικάροντας, χυδαιολογώντας, ποιος του το δίνει αυτό το δικαίωμα;10 μήνες παρακολουθώ όλα αυτά που γράφονται για τη Lifo από κάθε κατεύθυνση και συνειδητοποιώ ότι η καριόλα η ελληνική μπλογκόσφαιρα είναι γεμάτη ανθρώπους με απωθημένα, ζήλια, μιζέρια και wanna be δημοσιογράφους που θα πέθαιναν να δουν το όνομά τους τυπωμένο σε μια σελίδα. Που δεν χρωστούν καλό σε κανέναν και ανοίγουν το στόμα τους μόνο για να βρίσουν. Μόνο βρίζοντας αυξάνεται η επισκεψιμότητα και γίνονται κατεβατό τα comments στα μπλογκ τους. Ακόμα κι αν είναι μόνο τα δικά σου και του κολλητού σου που σιγοντάρετε ο ένας τον άλλον στη μαλακία που σας δέρνει.
Δεν θέλω να ανήκω πια σ’ αυτούς.
Άντε bye. Ευχαριστώ όλους αυτούς που ήταν ευγενικοί και αξιοπρεπείς αυτόν τον ένα χρόνο που κράτησε. Πολύ ήταν. Τουλάχιστον το blog εμένα μου βρήκε δουλειά. Δεν ήταν ο λόγος που με απέλυσαν.

Μόλις έθαψα έναν καλό φίλο, η γαμημένη η μπλογκόσφαιρα μας μάρανε…