Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2005

ένα συγκλονιστικό dj set


Take me out tonight…
Τι ήταν για μένα οι Στέρεο Νόβα; Το πρώτο (και μοναδικό) ελληνικό συγκρότημα που λάτρεψα, οι εκπρόσωποι μιας γενιάς που γαλουχήθηκε ακούγοντας κυρίως ξένη μουσική (ή μόνο ξένη) και κατάφεραν ό,τι δεν είχε καταφέρει κανείς μέχρι τότε: να με αναγκάσουν να γίνω -από την πρώτη φορά που τους άκουσα- φανατικός οπαδός τους. "Ήταν κυριολεκτικά ένα μικρό θαύμα που γεννήθηκε μέσα στα κλαμπ με την σκληρή τέκνο, το μελαγχολικό πρόσωπο μιας γενιάς που έκρυβε την ευαισθησία της στα παγωμένα beat και στο χαπάκωμα με τόνους χημικών, ένας από μας, τα παιδιά που διασκέδαζαν δίπλα μας, που κυκλοφορούσαν τη νύχτα, που ίδρωναν στον ίδιο χορό και έβλεπαν τον κόσμο με ίδια μάτια" [sorry, αλλά δεν θυμάμαι πια από πού το έχω αποστηθίσει...]. Ήταν οι έλληνες εκπρόσωποι των ιθαγενών clubbers, των δικών μας weekenders που δούλευαν ολόκληρη την εβδομάδα για να ζήσουν όσο πιο έντονα γινόταν το σαββατοκύριακο. Παιδιά από λαϊκές συνοικίες, αλλά όχι λαϊκοί με την έννοια που την αισθανόσουν μέχρι τότε, ίσως γιατί δεν είχε υπάρξει κανείς άλλος παρόμοιος. Η μουσική τους είχε λίγο απ’ το soundtrack ενός συνειδητοποιημένου clubber: λίγο massive attack, λίγο τέκνο, μπόλικη electronica, αυτό όμως που έκανε τους Στέρεο Νόβα να ξεχωρίζουν δεν ήταν η μουσική τους. Ήταν η εκπληκτική urban poetry, η εντελώς μοντέρνα ποίησή τους, που εξέφραζε όλα αυτά που ήθελαν όλοι να πουν αλλά δεν έβρισκαν τα λόγια. Συγκλονιστικοί στίχοι, σπουδαίοι μέσα στην απλότητά τους, η διαδρομή με το λεωφορείο μέχρι τη Νέα Ζωή, ο θρήνος για ένα φίλο που χάθηκε, η ζωή στα προάστια, ένα τραγούδι για το Σάββατο βράδυ. Ένας χείμαρρος λέξεων, ένας μελαγχολικός ψίθυρος, μια σιωπηλή κραυγή. Ήταν απίστευτο το πόσο εύκολα μπορούσες να τους απομνημονεύσεις, ίσως επειδή ολόκληρη η καθημερινότητά σου περνούσε μέσα απ’ αυτούς τους στίχους, ήσουν εσύ. Οι Στέρεο Νόβα ήταν ένα συγκρότημα που δεν ντρεπόσουν να ακούς, απεναντίας, κάθε φορά που άκουγα νέα τους δουλειά ή έβλεπα live τους, αισθανόμουν μια παράξενη περηφάνια, χαιρόμουν που ήταν πολύ καλύτεροι από πολλούς ξένους αντίστοιχους. Και για πρώτη φορά περίμενα με αγωνία και περιέργεια καινούργια δουλειά από ελληνικό συγκρότημα, περίμενα τη νέα performance τους, αναζητούσα συνεντεύξεις, πραγματικός fan!
O πρώτος δίσκος τους ήταν κάτι πραγματικά καινούργιο, που δεν είχε σχέση με τον μίζερο ροκ ήχο των υπόλοιπων συγκροτημάτων, δεν ήταν οι φτωχοί συγγενείς που έφτυναν ασυνάρτητους φθόγγους [που σήμαιναν κάτι μόνο για τους ίδιους], δεν φορούσαν μαύρα, δεν ήταν απ’ το ίδιο ανέκδοτο. Είχαν βρει επιτέλους έναν τρόπο να εκφραστούν και να εκφράσουν κι ένα μεγάλο μερίδιο του κοινού που δεν σεληνιαζόταν με Τρύπες και Ξύλινα Σπαθιά, που στην ελληνική μουσική έβλεπε ένα κενό, μια τρύπα. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο κατόρθωμά τους. Είχαν περισσότερη σχέση με τους στίχους του Morrissey [ακόμα και του Curt Cobain] απ’ ότι οποιοσδήποτε ροκάς, άκουγες το θλιμμένο hey hey του unfinished sympathy, το set adrift on a memory bliss, έγραφαν τραγούδι για την Ευδοκία.
Σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία…
«Έτσι ξεκίνησε η ιστορία των Στέρεο Νόβα. Με μια διάθεση να δουν καθαρά κάποια πράγματα με τα αθώα μάτια που μπορούν να έχουν οι νέοι. Αθωότητα, οργή, όνειρα, επιπολαιότητα, όλα αυτά που φτιάχνουν το σώμα και τη συνείδηση. Άνθρωποι που δεν τους ενδιέφερε ποτέ να σταθούν επαγγελματικά μέσα στα μουσικά δρώμενα. Ο πρώτος δίσκος τους ήταν ένα πείραμα κι αυτό διατηρήθηκε ως και το τελευταίο άλμπουμ τους, το Βιταμίνα Τεκ», [τα δήλωνε ο Κωνσταντίνος Βήτα λίγο μετά το τέλος τους…].
Τι ήταν για μένα οι Στέρεο Νόβα; Ένα συγκρότημα που με μεγάλωσε, με επηρέασε, με διαμόρφωσε. Εμφανίστηκαν σε μια εποχή που σήμαινε το τέλος της αθωότητας, τα 80s ήταν παρελθόν, το χάουζ ανθούσε δειλά δειλά σε κάποια στέκια της Αθήνας, στο εξωτερικό μετρούσαν καλοκαίρια της αγάπης, ο απόηχος της έκρηξης του άσιντ χάουζ είχε δώσει τη θέση του στο τέκνο και στη νέα electronica, το χιπ χοπ ακουγόταν αραιά και που και στην Ελλάδα, είχε αρχίσει να εμφανίζεται συνειδητοποιημένο κοινό, άνθρωποι που όλη αυτή την έκρηξη την είχαν κάνει τρόπο ζωής.
Rave πάρτι, πάρτι στα Οινόφυτα, βραδιές στο Πεδίο του Άρεως, βραδιές στην Πλατεία Μαβίλη. Κάναμε χιλιάδες όνειρα, ερωτευτήκαμε, αναζητήσαμε τον εαυτό μας μέσα στη νύχτα, μια γενιά που κατηγορήθηκε ότι δεν είχε ιδανικά, μια γενιά που δεν είχε εκπρόσωπο, που σιχαινόταν τα γαυγίσματα, που είχε τόσα να πει αλλά δεν ήξερε πως.
Οι Στέρεο Νόβα αυτό ακριβώς έκαναν: έδωσαν φωνή στους ανθρώπους που τους έμοιαζαν [χωρίς τα νοσταλγικά αναμασήματα των νεοφρκιών], τραγούδησαν την αγάπη, τη μοναξιά με σύγχρονο τρόπο, οι δίσκοι τους ήταν η ελεγεία της ζωής στην πόλη, ήταν εντελώς 90s, ήταν «τα όνειρα που κάνεις όταν είσαι μόνος στο σκοτάδι»…
Έχω ταξιδέψει άπειρες φορές με τραγούδια τους στ’ αυτιά, ένας φίλος μου πρόσεξε ότι είναι η ιδανική μουσική για να συνοδεύει ταξίδι με τρένο [ειδικά το «Ντισκολάτα», κάθε στίχος και μια εικόνα απ’ το παράθυρο του τρένου, κάθε ήχος κι ένα στιγμιότυπο]. Κουβαλούσα μαζί μου λίγο από Ελλάδα όπου κι αν βρισκόμουν, απ’ τους πολύβουους δρόμους του Λονδίνου και του Παρισιού, μέχρι τις απέραντες πεδιάδες του Βελγίου και της Ολλανδίας, αυτή η φωνή που ράπαρε πάνω από ρυθμούς drum’ n’bass έκρυβε μέσα της πιο πολύ Ελλάδα από οποιουδήποτε άλλου.
Οι Στέρεο Νόβα δεν τραγούδησαν για αγόρια, δεν τραγούδησαν για κορίτσια, τραγούδησαν για ανθρώπους. Όσοι τους άκουγαν έβαζαν στη θέση τους τον εαυτό τους, απευθύνονταν όπου ήθελε ο καθένας, ένα ξεχωριστό χάρισμα που δεν το είχε άλλος κι ούτε επαναλήφθηκε. Εν τέλει ήταν η νέα λαϊκή μουσική της δεκαετίας του 90, τώρα πια μόνο σαν φαινόμενο μπορεί να τους αντιμετωπίσει κανείς, τόσο σημαντικοί όσο ο Χατζιδάκις, ο Λοΐζος, ο Τσιτσάνης.
Κάπως έτσι λήγει η ιστορία για τους δυο…
Οι Στέρεο Νόβα δεν ήταν μόνο μουσική, τα live τους ήταν κανονικά happenings, με visual projects και performing art, χορό, επικοινωνία, διασκέδαση. Απ’ όλα τα live τους στην Αθήνα πρέπει να έχασα μόνο την πρώτη τους συναυλία στο «Καφέ Παράσταση» της Βαλτετσίου, τους ακολούθησα σε κατάμεστες αίθουσες ή σε φεστιβάλ μέχρι το τέλος, αυτό που έκαναν απείχε πολύ απ’ ότι γινόταν σε συναυλίες μέχρι τότε. Τόλμησαν κι έκαναν πράγματα που μπορεί σε άλλη στιγμή και με άλλο συγκρότημα να σόκαραν, με τους Στέρεο Νόβα όμως όλα φαίνονταν δικαιολογημένα, κατανοητά, πετυχημένα. Αξέχαστες στιγμές, πολλές, τι να πρωτοθυμηθώ; Το συγκλονιστικό mobil στο Γκάζι με τον κόσμο να παραληρεί με την αλα bloody valentine εκτέλεση, τον δυναμίτη που λεγόταν μάθημα στο Rockwave με το Μιχάλη Δέλτα με γαλάζιο μαλλί και ζωσμένο με ζουρλομανδύα, την ακουστική εκτέλεση με κιθάρα του Εξώστη του Κωνσταντίνου Βήτα στο Ρόδον που είχε ανατριχιάσει την αίθουσα, την ανεπανάληπτη τελευταία βραδιά τους στην Σφεντόνα με την Πόπη Αστεριάδη και την Τάνια Τσανακλίδου; Ήταν πολύ καλό για να κρατήσει περισσότερο…
Οι Στέρεο Νόβα έδωσαν πολλά, οι πιο πολλοί που τους ακολούθησαν στο ταξίδι τους πήραν ακόμα περισσότερα.
Δεν ξέρω πως τα κατάφεραν, με ποιον τρόπο λειτούργησε αυτή η σπάνια χημεία, πάντως αυτά τα παιδιά έφτιαξαν το soundtrack της νιότης μου, με στοίχειωσαν όσο κανείς άλλος, ήταν ο, τι καλύτερο εμφανίστηκε στην Ελλάδα των 90s.
Κάθε γενιά έχει τους αντιπροσώπους που της αξίζει. Είμαι περήφανος που τη δική μου θα την αντιπροσωπεύουν οι Στέρεο Νόβα! For ever.
Να γιατί αυτό το συγκλονιστικό κείμενο για τον Στέρεο και το Νόβα έκανε τόσο κόσμο να κλάψει…

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2005

creepy

Fact: Προχθές το μεσημέρι πήγα σε κεντρικό βιβλιοπωλείο, ψάχνοντας για κάποιο βιβλίο που ήθελα να χαρίσω -σ’ ένα απ’ αυτά τα βιβλιοπωλεία που η πόρτα ανοίγει με φωτοκύτταρο. Μπαίνοντας όλα καλά, η πόρτα άνοιξε διάπλατα, αγόρασα το βιβλίο [το τελευταίο αντίτυπο, τυλιγμένο με ένα άθλιο πλαστικό], μου το τύλιξαν σε ένα ακόμα χειρότερο χαρτί εντελώς πρόχειρα, λες και ήταν κομμάτι κρέας και γνωρίζοντας ότι η πόρτα ήταν αυτόματη, πήρα φόρα και δοκίμασα να βγω. Το επόμενο που θυμάμαι είναι αγνώστους γύρω μου -να με ρωτάνε αν είμαι καλά- τη μύτη μου να τρέχει αίμα, κάποιον να με κρατάει απ’ το μπράτσο και σκοτάδια που σιγά σιγά γίνονταν αστεράκια. Το φωτοκύτταρο είχε ψοφήσει και η πόρτα δεν άνοιξε. Είχα σκάσει πάνω στο τζάμι με τη μύτη [γιατί αυτή εξέχει] με τόση δύναμη, που χρειάστηκε κανα μισάωρο να συνέλθω. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν λογαριάζεις ούτε πόνους, ούτε αίματα, πιο πολύ σε νοιάζει το ρεζιλίκι.
Έδωσα το δώρο στο φίλο μου, έβαλα πάγο στη μύτη, προσπάθησα να ξεχάσω το περιστατικό όσο ο πόνος κι η κοκκινίλα το επέτρεπαν, το πρήξιμο σήμερα είναι ακόμα μεγαλύτερο. Και ο πόνος.
Χθες το βράδυ συνειδητοποίησα ότι το βιβλίο που είχα αγοράσει ήταν «Το Άνοιγμα Της Μύτης» της Άντζελας Δημητρακάκη! Μέσα στη φασαρία το είχα ξεχάσει...
[Το ποιος ζει ποιος πεθαίνει my dear eilikrineia δεν ήταν καθόλου σχήμα λόγου, φαντάζεσαι να είχα αγοράσει κανένα βιβλίο με τη λέξη «θάνατος» στον τίτλο;]…

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2005

to eilikrineia [especially]


[no offence, coolchill out yo!]-------μέχρι το 2006 ποιος ζει, ποιος πεθαίνει;

tribute

«Each November, as the nation’s thoughts turn to unrepeatable Christmas discounts, and the office-party death squads ready themselves for another season of drinking and driving, I commit myself to three or four weeks of serious tedium by inviting listeners to my Radio One programmers to write listing their favourite tracks of the year. About 5000 of the scoundrels oblige, thereby condemning me to nights in an ill-lit corner of the scullery entering their votes in a ledger. At the end of this proto-Dickensian routine, we have what we call, I fear, the Festive 50». Έτσι, με έναν τόνο [δήθεν] ειρωνικής αποδοκιμασίας, περίγραφε ο John Peel την περιβόητη ανασκόπηση της χρονιάς με τα αγαπημένα κομμάτια των ακροατών του, που απ’ το 1976 ανελλιπώς μετέδιδε αυτές τις μέρες. Μέχρι πρόπερσι. Υπήρξε και το 2004 μετάδοση, οι ακροατές του ψήφισαν πάλι το αγαπημένο τους [το theme from Sparta #2 των Fall, του συγκροτήματος που λάτρευε] μόνο που ο ίδιος δεν ήταν πια παρών να το μεταδώσει.
Στο τελευταίο Uncut δίνει ένα cd–tribute με 15 κομμάτια που αγάπησε κι αυτός κι οι ακροατές του, και στο τέλος, λίγο πριν κλείσει, ακούγεται η φωνή του. Με συγκίνησε. Με συγκλόνισε…
Δεν έχω κλάψει για άλλον άγνωστο.
Αν ο Πετρίδης υπήρξε το δημοτικό και το γυμνάσιό μου, ο Peel ήταν το μουσικό μου πανεπιστήμιο. Κι είναι απ’ τους λίγους ανθρώπους που με έχουν επηρεάσει τόσο πολύ. Δεν έχω αγαπήσει έτσι δάσκαλό μου, δεν ευτύχησα να έχω καλούς δασκάλους στα σχολεία, τους περισσότερους τους έχω σβήσει κι απ’ μνήμη μου πια, ίσως και γι αυτό να μην έχω νοσταλγήσει ούτε για μια στιγμή το τα χρόνια που πέρασα σαν μαθητής και φοιτητής.
Ο John Peel διαμόρφωσε τα μουσικά μου γούστα όσο κανείς άλλος. Τον είχα συνδυάσει με την Αγγλία τόσο πολύ, που απ’ τη ημέρα που χάθηκε τίποτα δεν ήταν πια ίδιο, την τελευταία φορά που πήγα δεν είχα καμιά διάθεση ν’ ακούσω ραδιόφωνο. Το show του ήταν κι η μοναδική εκπομπή που άκουγα on-line…
Η επίδρασή του στα σύγχρονα μουσικά είδη υπήρξε ανυπολόγιστη. Το ίδιο και το κενό που άφησε πίσω του. Απ’ αυτόν έμαθα τους My Bloody Valentine, τους Sugarcubes, το Voodoo Ray, συμπάθησα το hip hop, τα μικρά και περιθωριακά που οι πολλοί περιφρονούσαν, μουσικές περίεργες, πρωτοποριακές, συναρπαστικές. Μια εντυπωσιακή ποικιλία μουσικών ειδών και ήχων, που σου άλλαζε τον τρόπο που άκουγες τη μουσική, σιγά-σιγά σου άνοιγε και τα μάτια.
Στο Radio One η φωνή του ακουγόταν απ’ την πρώτη μέρα που εξέπεμψε, μέχρι τις 25 Οκτωβρίου 2004 που χάθηκε, η διαρκέστερη και πιο ενδιαφέρουσα εκπομπή του αγγλικού ραδιοφώνου.
Από 2 μέχρι 9 Ιανουαρίου στο bios café θα ακούγονται μόνο Peel sessions, οι θρυλικές ηχογραφήσεις αποκλειστικά για την εκπομπή του, πρόλαβε να μεταδώσει περισσότερες από 3500 διαφορετικές, μια ανεκτίμητη καταγραφή της σύγχρονης μουσικής ιστορίας…
Πρόλαβε να ηχογραφήσει μόνο ένα cd με επιλογές του, δυο χρόνια πριν πεθάνει, το FABRICLIVE 07 το οποίο κλείνει με το πιο αγαπημένο του τραγούδι ever, το teenage kicks των Undertones, ένα τραγούδι που είναι αδύνατο να ακούω πια χωρίς συναισθηματική φόρτιση…
Είναι η πρώτη χρονιά που δεν υπάρχει λίστα με τα festive fifties στο BBC και η φετινή ανασκόπηση είναι ορφανή.
Μου έχει λείψει…

milou

.


All night, I walk the city, watching the people go by.
I try to sing a little ditty, but all that comes out is a sigh.
The street looks very frightening, the rain begins and then comes lightning.
It seems love's gone to pot, I'd rather have the blues than what I've got...
[rather have the blues, nat king cole]

kiss me deadly


The night is mighty chilly, and conversation seems pretty silly
I feel so mean and wrought, I'd rather have the blues than what I've got.
The room is dark and gloomy, you don't know what you're doing to me
The way it has got me caught, I'd rather have the blues than what I've got.

love me

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2005

love me not

great sitcom, my arse

Μα τι έχει πάθει η ελληνική τηλεόραση; Γιατί έχει καταντήσει τόσο απωθητική και κακόμοιρη; Γιατί να υπάρχει μόνο ένας Καπουτζίδης που να είναι υποφερτός; Δικαιολογημένα ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της σεζόν, είναι μια σειρά που τουλάχιστον κάτι "τρέχει" στους διαλόγους της, συμπαθητική, χίλιες φορές προτιμότερη απ’ το ανεκδιήγητο Καφέ της Χαράς, αλλά hang on my dears. Κι αυτό έχει χαρακτήρες τραβηγμένους απ’ τα αυτιά, μεγάλη δόση υπερβολής, τσιρίδες, ένα ρυθμό που σε αγχώνει, δυο γριές που είναι εντελώς εξωπραγματικές [πλάκα είχε η γριά που παίζει drums, αλλά enough, σιγά να μην κάνει και skateboard], μια απ τα ίδια, σε πιο πρωτότυπο περιτύλιγμα. Πού είναι η πρωτοπορία; Βλέπω τα DVD απ’ την καταπληκτική σειρά του BBC The Royle Family, [εξαντλημένα από καιρό, ένα μεγάλο δώρο χριστουγεννιάτικο, αυτό το blog το 2005 μου πρόσφερε απίθανα πράγματα!], και δεν έχω καμιά διάθεση να ξανανοίξω την ελληνική τηλεόραση. 19 όλα κι όλα τριαντάλεπτα επεισόδια σε τρεις σεζόν, συν ένα 40λεπτο χριστουγεννιάτικο, με τα μέλη μιας οικογένειας να περνούν το χρόνο τους καθισμένοι στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση [η οποία δεν σβήνει ποτέ], με την κάμερα σταθερή, να τους ακολουθεί σπάνια έξω απ’ το καθιστικό [και ΠΟΤΕ έξω απ’ το σπίτι], με μηδενική δράση και διαλόγους τόσο αληθινούς που καταντούν πληκτικοί, ενίοτε υστερικά αστείοι, τις πιο αυθεντικές middle class στιγμές της αγγλικής τηλεόρασης. Η σειρά διαδραματίζεται κάπου στο Great Manchester στο μικροαστικό σπίτι των Royle [ένα πανέξυπνο επώνυμο, σχεδόν το ίδιο πικρόχολα σατιρικό και punk με το god save the queen], όπου δεν συμβαίνει ΤΙΠΟΤΑ απολύτως. Απλά τα μέλη της οικογένειας κάθονται [και κάθονται, και κάθονται…] ατέλειωτες ώρες μπροστά στην τηλεόραση μιλώντας απαθώς και τόσο απορροφημένοι απ’ τα σαχλά σόου που παρακολουθούν, ώστε δεν στρέφουν καν το κεφάλι τους όταν απευθύνουν το λόγο ο ένας στον άλλο. Ο Jim είναι ο πάτερ φαμίλιας, ένας χοντρός, τεμπελαράς, σιχαμερός τύπος, που ξύνει φόρα παρτίδα τη μύτη [και τ’ αρχίδια του!---I’m not fiddling with meself! I paid a quid for these underpants and I’ve got 50 pence worth stuck up me arse, εκστομίζει σε μια σκηνή που «στρώνει» τα γεννητικά του!], μόνιμα βυθισμένος στην πολυθρόνα, πάντα στην ίδια θέση. Η Barbara είναι η μαμά της οικογένειας, κάτι σαν την σκλάβα του σπιτιού, δουλεύει σε φούρνο, καπνίζει σαν φουγάρο και είναι φορτωμένη με όλες τις αγγαρείες, φλύαρη και κουτσομπόλα, περισσότερο «ελληνίδα μάνα» από οποιαδήποτε έχει παρελάσει τα τελευταία χρόνια από ελληνικό σίριαλ. [Μα στραβωμάρα έχουν να φτιάξουν κι εδώ έναν αληθινό χαρακτήρα; Γαμώ τα σενάριά μας γαμώ]. Η γιαγιά [που την αποκαλούν χαϊδευτικά Nana, γιαγιάκα, κάτι τέτοιο] είναι επίσης ένας απίστευτος χαρακτήρας, απολαυστικός. Περνάει ατέλειωτες ώρες στην τουαλέτα γιατί δεν μπορεί να «βγει», συζητάει με την οικογένεια για το πρόβλημά της [την δυσκοιλιότητα] λες και είναι το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου [που ΕΙΝΑΙ], χέζεται την ώρα που ξεκαρδίζεται στα γέλια, ακούει τον γαμπρό της να την «στολίζει» με κοσμητικά, αλλά κωφεύει σε ότι δεν τη συμφέρει. Μου θύμισε τη γιαγιά μου! Την οικογένεια συμπληρώνουν ο έφηβος γιος τους [Antony] και μια κόρη, η [Denise]. Στον πρώτο κύκλο η Denise παντρεύεται τον Dave [ο οποίος έχει ένα φορτηγό για να κάνει μεταφορές επίπλων, ενώ τη νύχτα το μετατρέπει σε κινητή disco!], στον δεύτερο γεννάει τον Little Dave και στον τρίτο γίνονται τα βαφτίσια…Όλοι μαζί συναντιούνται στο καθιστικό, σαπίζουν στην τηλεθέαση, λύνουν τις διαφορές τους, λένε τα πιο ανιαρά πράγματα με έναν τρόπο τόσο προκλητικά αστείο, που τύφλα να’ χουν οι ίντριγκες στο Κολοκοτρονίτσι και οι σαχλαμάρες της δικιάς μας TV. Έψαχνα τα DVD απ’ το καλοκαίρι μανιωδώς, κάποιος [άγνωστος] φιλάνθρωπος πριν από λίγες μέρες μου έκανε το καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο. THANX, THANX, θα βρω τρόπο να στο ξεπληρώσω...
Το Μάρτιο θα κυκλοφορήσει ξανά το BBC ένα special edition box με όλα τα επεισόδια, το προτείνω ανεπιφύλακτα…

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2005

otherwise magnificent


κάτι μου θυμίζει αυτό το τρίο. κάποιος πρέπει να τραβήξει το αυτί στην Bianca...

the kiss

THOMAS MOORE [1779-1852]
Give me, my love, that billing kiss
I taught you one delicious night,
When, turning epicures in bliss,
We tried inventions of delight.
Come, gently steal my lips along,
And let your lips in murmurs move, -
Ah, no! - again - that kiss was wrong -
How can you be so dull, my love?
'Cease, cease!' the blushing girl replies -
And in her milky arms she caught me -
'How can you thus your pupil chide;
You know' twas in the dark you taught me!'

[στην εικόνα τα μικροσκοπικά πλάσματα που ζουν στα χείλια και ανταλλάσσονται με τα φιλιά. χώρια τα μικρόβια...].

jane birkin

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2005

[ανασκόπηση 2]


[15 άλμπουμ που θα έπρεπε να είχαν γίνει περισσότερο γνωστά]
andrew liles-mother gooses melody or the sonnets for the cradle
paris zax-unpath'd waters
lichens-the psychic nature of being
tunng-mother's daughter and other songs
lau nau-kuutarha
eric malmberg-den gatfulla manniskan

om-variations on a theme
deaf center-pale ravine
six organs of admittance-school of the flower
tracy and the plastics-culture for pigeons
josephine foster-hazel eyes, i will lead you
dj koze-don't feed the cat
paavoharju-yha hamaraa
the evens-the evens
feathers-feathers

r u

?

exciting!


Το single της χρονιάς. Τα singles της χρονιάς, για να ακριβολογώ. Από ένα συγκρότημα που εμφανίστηκε απ’ το πουθενά, σε μια μικρή ανεξάρτητη εταιρία και δεν ξέρει κανείς ποιοι το αποτελούν. Οι Warp, Leaf και Planet Mu είναι μερικές απ’ τις εταιρίες που τους παρακαλάνε να υπογράψουν, πολύ απλά γιατί οι Various Production είναι αυτό ακριβώς που ονειρεύεται κάθε δισκογραφική. Ένα συναρπαστικό νέο συγκρότημα που παίζει σύγχρονη, μοντέρνα ποπ και δεν μοιάζει με τίποτα άλλο τριγύρω, χωρίς όμως εξωφρενικούς νεωτερισμούς ή ακραίους πειραματισμούς. Καθόλου mainstream, αλλά και τόσο κοντά σε οτιδήποτε αποτελεί τη σημερινή popular μουσική, που αυτομάτως μπορούν να ακουστούν οικείοι στα αυτιά του οποιουδήποτε. Η μουσική που παίζουν είναι κυριολεκτικά απερίγραπτη. Από φουτουριστικές R&B-φολκ [!] μπαλάντες με τη χαρακτηριστική φωνή της άγνωστης τραγουδίστριας και εξωγήινες ποπ σερενάτες, μέχρι easy listening τραγούδια με αντρικά φωνητικά [με αέρα fifties] και τσιγγάνικες μελωδίες με μαντολίνο πάνω σε double bass. Δεν μπορείς να τους κατατάξεις πουθενά, είναι εντελώς πρωτότυποι και τα έξι single τους απ’ τα πιο πολύτιμα της χρονιάς. Τέσσερα 7ιντσα και δύο 12ιντσα σε 100 μόνο αντίτυπα [και μόνο σε βινίλιο], που με το ξεκίνημα της νέας χρονιάς θα κυκλοφορήσουν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κανονικά. Η ζήτηση είναι τρομερή και το επερχόμενο άλμπουμ τους αναμένεται με λαχτάρα. Οι Various Production είναι το δώρο μου για σήμερα, αναζητήστε τους, τα τέσσερα single μπορεί να τα βρει κανείς στο soulseek, τα δύο δεν υπάρχουν πουθενά προς το παρόν. [Αν θέλεις να τους ακούσεις και δεν μπορείς, just let me know]. Αν έπρεπε να διαλέξω το συγκρότημα που θα χαρακτήριζε για μένα το 2005 θα ήταν αυτοί και ΜΟΝΟ. Real big thing. Είχα σκοπό να βάλω εδώ μια λίστα με τα αγαπημένα singles της χρονιάς, αλλά τα υπόλοιπα αύριο. Δοκιμάστε να τους ακούσετε και…enjoy!
hater/byker [7’’], sir/in this [7’’], I’m really hot/where I belong [12’’], queen bee/cogmac [7’’], foller/home [7’’], what about them/too lost in [12’’]
[το cogmac θα το βρεις σαν cognac στο slsk]

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2005

hey let loose your love

[ανασκόπηση 1]:
10 αξέχαστες live εμφανίσεις [σε ελληνικό έδαφος]
the liars
kraftwerk
jens lekman
cocorosie
jamie lidell
the organ
wolf eyes
marissa nadler
julee cruise
mogwai

lifedrops


merry christmas to everyone, friends and nmes, ευτυχείτε!
[no more last christmas, please!]

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2005

for h.


νόμισες ότι δεν θα το βρώ; σε πρώτη παγκόσμια δημοσίευση, το μουνί της καλικαντζάρας. [πτυσσόμενο].

drum's not dead

Το νέο άλμπουμ των Liars που κυκλοφορεί κανονικά στις 21 Μαρτίου---ή 6 Φεβρουαρίου, μικρή σημασία έχει πια--- [εδώ και δυο εβδομάδες έχει διαρρεύσει στο internet], είναι το πρώτο σπουδαίο άλμπουμ του 2006 [ΘΑ είναι, για την ακρίβεια]. Έχει τίτλο DRUM'S NOT DEAD και το δημιούργησαν κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στο Βερολίνο. Είναι ένα άλμπουμ συγκλονιστικό, χωρίς ταμπέλες και post-rock/punk-funk/new wave κλισέ. Θυμίζει τις τολμηρές ηχητικές αναζητήσεις των Radiohead και είναι γεμάτο συμφωνικά κρεσέντα, την ηρεμία μετά τη θύελλα, δεν θυμίζουν καθόλου τις προηγούμενες δουλειές τους. Δεν μου άρεσαν οι Liars. Δεν άντεχα καθόλου να τους ακούσω. Μέχρι την απίστευτη [α-πί-στευ-τη] εμφάνισή τους στο synch τους θεωρούσα υπερεκτιμημένους. Δεν ξέρω αν είχα πέσει τόσο έξω ή αν εξελίχθηκαν στη συνέχεια, τώρα πάντως είναι ένα σπουδαίο συγκρότημα. Στο δίσκο θα υπάρχει και ένα dvd με 36 σύντομα ταινιάκια, τρία για κάθε κομμάτι. Από κινηματογραφημένα ημερολόγια των τριών μελών, μέχρι σουρεαλιστικά φιλμ που οπτικοποιούν τα τραγούδια και sci-fi epics. Ανυπομονώ να το αγοράσω...
[Το ακούω ασταμάτητα χθες και σήμερα, θα είναι για πάντα το soundtrack των δικών μου Χριστουγέννων του 2005...].

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2005

χάρντκορ [μιούζικ]

Το νέο single των Liars έχει τίτλο It fit when i was a kid και στα μαγαζιά κυκλοφορεί με το εξώφυλλο καλυμμένο, με ένα κείμενο πάνω στα επίμαχα σημεία. Πράσινα γράμματα σε μαύρο φόντο. Αυτή είναι η origial φωτο του Julian Gross, χωρίς περικοπές. Μοντάζ [φαντάζομαι...].
Μου την έστειλε ο Marlon Brando για να τον συγχωρέσω.
[Συχωρεμένος...].
Το 7ιντσο picture-disc [με το artwork πριν τη λογοκρισία] που μπορείς να αγοράσεις στο site τους, βρίσκεται μέσα σε κάλυμα που τρώγεται. Σε 500 αντίτυπα μόνο. Όποιος πρόλαβε τους Liars έφαγε δηλαδή...

swap

Σήμερα το πρωί είχα ένα μήνυμα απ’ τον Marlon Brando. Με παρακαλούσε θερμά να τον αφήσω να κατεβάσει το νέο άλμπουμ των Liars. Μα ήταν δυνατόν να αρνηθώ χάρη στον Marlon Brando!; [Ο Marlon Brando είναι ένας αμερικάνος 22 χρονών απ’ τη Αθήνα της Τζόρτζια, τόσο Marlon Brando όσο κι εγώ M. Hulot].
Για να με ευχαριστήσει μου έστειλε αυτή τη φωτογραφία. Τι είναι; τον ρώτησα ο αφελής. Κάποιο μαλάκιο της θάλασσας; [το mollusk δεν το ήξερε, αυτός ο Marlon Brando εκτός από fake είναι και αγράμματος].
No, It’s goblin’s dick, exclusively! [κόκαλο ο αφελής!]----αντάλλαξα το αριστούργημα των Liars με έναν πούτσο από καλικάντζαρο!

santa claus is dead !


Γονέας ήτανε οχτώ μικρών παιδιών
Δούλευε σε πολυτελές γραφείο κηδειών
Νεκρούς ετοίμαζε στο εργαστήριο νύχτα-μέρα
Να ταριχεύσει ονειρευότανε τη Λίτσα την Πατέρα
Για αστρολόγους είχε λόξα και μεράκι
Δεν θα πετύχω αναρωτιότανε Λεφάκη-Παγιατάκη;

Κι ενώ με κόπο στούμπωνε βαμβάκι στο ρουθούνι
ενός μεσήλικα νεκρού, χτύπησε το κουδούνι
Περίμενε να ήταν κάποιοι φίλοι
Όμως αντίκρισε φαρδύ-πλατύ τον Αη-Βασίλη
Τον είχαν φέρει δυο μουσάτοι νάνοι με φορείο
Τον πάτησε, του είπαν, το λεωφορείο.

Στην στάση έξω απ’το Ταχυδρομείο
Στεκόταν σ’ επικίνδυνο σημείο
Έκανε πράξεις με ευρώ στο κινητό
Όταν κατέληξε με το κρανίο ανοιχτό.
Γέμισαν με μυαλά τα τζάμια του Ταχυδρομείου
Προτού τον βάλουν στο ψυγείο του νεκροτομείου.

Έμεινε μια εβδομάδα στου ψυγείου το συρτάρι
Ενώ κανείς δεν ήρθε να τον πάρει
Στο μεταξύ τον έψαχναν οι νάνοι κι η Πανδώρα
Που βρήκαν άθικτο το σάκο με τα δώρα
Τηλεφωνήσαν σ’όλα τα νοσοκομεία
Αφού προηγουμένως πήραν την αστυνομία

Κάποιος τους είπε για το γέρο στο Ταχυδρομείο
Και τρέξαν μ’αγωνία στο νεκροτομείο
Πήγαν οι δυο μουσάτοι νάνοι που ήταν φίλοι
Και αναγνώρισαν με σπαραγμό τον Αη-Βασίλη
Δεν είπαν τίποτα στη σύζυγο Πανδώρα
Που άδειαζε αμέριμνη το σάκο με τα δώρα

Μετέφεραν τον Αη-Βασίλη στο γραφείο κηδειών
Δεν θα μοιράσει σκέφτηκαν κανείς τα δώρα των παιδιών
Θα γίνει σίγουρα χαμός αν μαθευτεί
Γι’αυτό κρυφά θα πρέπει να θαφτεί
Ζήτησαν να είναι η κηδεία διακριτική
Αν και θα έπρεπε να γίνει με δαπάνη κρατική

Ο Αη-Βασίλης ήταν μια περίπτωση ξεχωριστή
Τέτοια ευκαιρία δεν του είχε ξαναπαρουσιαστεί
Εκπλήρωνε το όνειρο ολόκληρης ζωής
θα προτιμούσε ωστόσο αστρολόγο κάποιας εκπομπής
Τον έβαψε ροζέ στο φως του ήλιου
Κι ευχόταν νά’βαφε την Άση Μπίλιου

Τον έθαψαν με μυστικότητα αυτός κι οι δύο νάνοι
Δεν είπαν σε κανέναν ποιος είχε πεθάνει
Ούτε και στην Πανδώρα είπαν την αλήθεια την πικρή
Το έσκασε, διέδωσαν, με μια μικρή
Κι αυτή για να εκδικηθεί την απιστία
Άφησε τους ταράνδους να πεθάνουν απ’την ασιτία!

Κανένας δεν σκοτίστηκε, ούτε λιγάκι,
Είχαν ν’ασχοληθούν με τα μωρά της Μενεγάκη
Στους μόνους που έλειψε ήταν οι δυο του φίλοι
Κανείς δεν πίστευε στον Αη-Βασίλη…

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2005

i love you [tomorrow]

1. αυτό το blog το ξεκίνησα για πλάκα. για πλάκα μια χαρά ήταν. [είχε πλάκα...]. ένα βράδυ ξαφνικά αποφάσισα να το κλείσω. γιατί νόμισα ότι αρκετά κράτησε η πλάκα, ήταν ώρα να σοβαρευτώ.
2. έτσι έφτιαξα άλλο blog. αποτυχία σκέτη. ήταν απ' την αρχή [και είναι ακόμα] ξένο, δεν μπόρεσα να το συμπαθήσω. ήταν σαν να έγραφα στο blog κάποιου άλλου.
3. απόψε διαπιστώνω ότι μου λείπουν οι nothing days...
Καλά Χριστούγεννα, λοιπόν. Καλά Χριστούγεννα φίδι, Καλά Χριστούγεννα σ' αυτόν που με αποκάλεσε "η Αστέρω των bloggers" [ακόμα γελάω, αν δεν μου είχε κλέψει τον τίτλο θα τύπωνα και κάρτες], Καλά Χριστούγεννα σε όλους αυτούς που με έβρισαν και χαρακτήρισαν απαίσιο τον τρόπο που γράφω [είναι απαίσιος, thanx a lot, χρειαζόμουν κάποιον να μου το υπενθυμίσει], Καλά Χριστούγεννα σε όσους θεώρησαν ότι ξεπουλήθηκα [!], μια ασυναίσθητη κίνηση ήταν η αφορμή για να καταλάβω τι σόι πράμα είναι αυτή η ελληνική blog-o-σφαιρα, τόσο καιρό δεν είχα πάρει είδηση, μα είμαι εντελώς ζώον κάποιες φορές...
wishes
[στη φωτο η Αστέρω του Renoir λούζεται, λίγο πριν πάρει τα βουνά]