Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2005

δώρο

It was many and many a year ago,
In a kingdom by the sea,
That a maiden there lived whom you may know
By the name of Annabel Lee;
And this maiden she lived with no other thought
Than to love and be loved by me.
Έρχεται τελικά η marissa. Στις 15 Δεκεμβρίου θα ειναι στο μικρό μουσικό θέατρο, για να παίξει τις σκοτεινές ελεγείες της, μελαγχολική, θρηνητική, για να τραγουδήσει poe και νερούδα, να παρουσιάσει τις στοιχειωμένες ιστορίες της τσιμπώντας την κιθάρα.
"Έχει πιο μεγάλο ενδιαφέρον να γράφεις απ' τη χώρα της μελαγχολίας", λέει. "Η θλίψη είναι μέρος της ζωής και το να γράφεις ιστορίες συμφοράς και πόνου είναι παράδοση της folk. Οι ιστορίες δεν είναι τεριμμένες, είναι απλά τραγικές! Νομίζω πως η έμπνευσή μου έρχεται απ' όλα αυτά τα πράγματα που έχω διαβάσει και δει όλα αυτά τα χρόνια. Συγκεκριμένες ταινίες όπως του Tim Burton και το Badlands του Terrence Malick είχαν μεγάλη επίδραση πάνω μου".
Η marissa nadler γράφει λυπητερά ερωτικά τραγούδια, απλά, με μια κλασσική ποιότητα, που μπορεί να μην έχουν την ιδιαιτερότητα των άλλων φολκ τραγουδοποιών [που είναι freak κι όχι free], είναι όμως τόσο όμορφα που αμέσως γίνεται αγαπημένη σου. Αν διάλεγα ένα γυναικείο δίσκο φέτος θα ήταν αυτός, το the saga of mayflower may είναι με διαφορά ο πιο όμορφος φολκ δίσκος της χρονιάς. Οι επιρροές της από joni mitchell και dylan δεν κρύβονται, η φωνή της θυμίζει τη hope sandoval, ζεστή, σε αγκαλιάζει σαν κουβέρτα τα κρύα βράδυα.
Ήταν το μεγαλύτερο δώρο για τον αποχαιρετισμό μιας εξαιρετικής μουσικής χρονιάς. Η ίδια η marissa πρότεινε να εμφανιστεί στην αθήνα....

ένα αργοπορημένο νέο

Ο Mark Kozelk σε παγκόσμια πρώτη παρουσίαση του νέου album “Tiny Cities” με τους Sun Kil Moon στην Αθήνα χθες και σήμερα! Η ηγετική μορφή των Red House Painters και των Sun Kill Moon παίζει απόψε για δεύτερη βραδιά στο Μικρό Μουσικό Θέατρο, το πήρε κανείς είδηση;

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2005

ant-ίδωρο

τρία δολάρια τα 25 μυρμήγκια, 20 δολάρια το δοχείο με το ζελέ, με 30 δολάρια αποκτάς τη δικιά σου μυρμηγκοφωλιά και την κάνεις φωτιστικό στο γραφείο. Δεν είναι αστείο, πριν από δυο χρόνια κάποιοι έξυπνοι στο Βερολίνο πουλούσαν αποικίες [ένα ευρώ το μυρμήγκι, στην καλύτερη περίπτωση, στη χειρότερη έφτανε και είκοσι!], στο τελευταίο TIME το tunnel vision φιγουράρει στη λίστα με τις πιο αξιοθαύμαστες εφευρέσεις της χρονιάς!

noiz

|' |'| '|


[manuel presti]

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2005

sound mirrors

Το κομμάτι που ανοίγει το νέο άλμπουμ των Coldcut έχει τίτλο everything is under control και είναι ένα δυναμικό υβρίδιο hip hop beats και μανιώδους ροκ με τον Jon Spencer να στραγγαλίζει την κιθάρα και να φτύνει το ρεφρέν, ενώ ο Mike Ladd τον σιγοντάρει, θυμίζοντας επικίνδυνα Beastie Boys. Massive. Οι Jonathan Moore και Matt Black επιστρέφουν δριμύτεροι, με τον καλύτερο δίσκο της καριέρας τους, με ένα μπουκέτο φίλων και κολλητών να τους βοηθάει να παρουσιάσουν τον πρώτο εντυπωσιακό δίσκο του 2006 [το Sound Mirrors θα κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο]. Στο True Skool ο Roots Manuva ραπάρει πάνω σε ένα dancehall raga anthem με τα φωνητικά του να ακούγονται πιο ρυθμικά από ποτέ, ενώ στο sound mirrors τους χαρίζει την πιο σκοτεινή, σχεδόν απειλητική στιγμή του δίσκου.
Είναι πολύ καλός δίσκος το Sound Mirror, με μεγάλη ποικιλία και διαφορετικά στυλ που το κάνουν ν’ ακούγεται σαν compilation. Ένα άλμπουμ προσιτό και με προδιαγραφές να χαλάσει κόσμο στα airplay. Ο John Matthias τραγουδάει στο man in the garage, ένα ροκ κομμάτι που θυμίζει red hot chilli peppers, ξεθάβουν τον παππού του Chicago house, τον Robert Owens, που ξυπνάει μνήμες άλλων εποχών με το υπέροχο housey walk a mile, o Saul Williams απαγγέλλει στίχους στο υπνωτικό mr Nichols, οι ρυθμοί του boogieman θυμίζουν mia, στο υπέροχο this island earth η Mpho Skeef απλώνει τα sexy φωνητικά της πάνω σε ένα electro house που το πιάνο απογειώνει. Εξαιρετικές ποπ στιγμές και μια σίγουρη επιτυχία. Οld school techno [!] στο just for the kick [ο χορός συνεχίζεται], ενώ στο aid dealer o Soweto Kinch συμμετέχει σε ένα dub κομψοτέχνημα φάνκι ψυχεδέλειας. Το καλύτερο τραγούδι του δίσκου είναι το uptempo whistle and a prayer με το σφύριγμα, που ακούγεται λες και ξεπήδησε από ταινία western, να συνοδεύει μια μελαγχολική μελωδία, το πιο απρόσμενο τραγούδι στο Sound Mirrors. To κομμάτι που κλείνει το δίσκο κάνει αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του: colours the soul. Αγνώριστοι κι εδώ, καμιά σχέση με τους Coldcut που αναμένονταν, ένα σχεδόν doo woop τραγούδι που είναι και το ιδανικό φινάλε. Μια θριαμβευτική επιστροφή, μην αναζητάτε το αριστούργημα, αυτός ο δίσκος είναι απλά η κορυφαία στιγμή ενός συγκροτήματος που είχα πετάξει στα αζήτητα.
Με ξάφνιασε…

winter morning elegy

----- Harry watches Draco sleep -------
So this is it, again. Another cold, early morning where we lie among thrashed, damp sheets as dawn slowly wakes outside the high windows. We have made love – or maybe that’s just a figure of speech. I don’t know what to call it. I would like it to be love but I think for him at least it is something else, something very far from anything I’ve ever imagined love to be.
We never talk. We never say anything except maybe "harder". No vows, no claims, no requests, no small soft words mumbled against skin. There’s just our ripped, ragged breathing and the occasional moan. And when we are both emptied and wet and freed from the hot, dark urge he sinks back against the pillows and smiles lazily up at me in a way that makes me shudder. He looks sated and smug; he smiles at some secret joke I’m sure is on me. And then he drifts into sleep while I lie uneasily, shivering as the sweat dries on my body, watching his pale, beautiful face where I can still see the faint trace of his smile, left behind like a shed skin, as his mind wanders off into echoing halls where I can’t follow.
Isn’t it ironic that he should look so angelic when he sleeps? Isn’t it ironic that I should want him so? He represents everything that, in the daylight world, I back away from. But night after night I lie here and look at his closed, soft lips and remember myself gently biting them, slowly devouring them, wanting to fit all of him into my mouth at once. I touch his beauty with reverence.
I’ve always marvelled that he can slip into sleep so easily with me. I never sleep when we are together. It would be like curling up to a dragon, expecting it to use its fire to warm you, not scorch you. But apparently he trusts me. Or, at least, he is not afraid of me, which is a fact that both comforts me and hurts me. I wish he was afraid of me. I feel that fear is the only means to really get to him.
To me he is the evening star, beckoning me with chill beauty through the darkness, but I am nothing more to him than a sometime, night-time toy, only slightly more titillating than a stuffed animal. Sometimes I think the one reason why he prefers me to the stuffed animal is that the toy will not bleed when he cuts it. The toy will never show fear or hurt or helpless love, and I do all of those things, gazing into his strange, silvery eyes as they cloud with desire. And this is also the reason why he prefers me to any other lover. He will never hurt them as deeply as he hurts me, because no one loves him or fears him like I do.
We are not intimate. By now we know every inch of each other’s bodies; we have studied and memorized them like topographic maps of an often explored country. We know the taste and smell and feel on tongue or fingertip or palm of every little skin crease and jutting bone and hot hollow. Some nights our embraces are curiously gentle, and perhaps it is the fact that there is gentleness on his part, too, not only on mine, that makes me continue to welcome his silent visits. But intimacy is not part of our world. If we had a language, that word would not be in it.
I have always been the kind of person who wants intimacy, craves it, yearns for it. I wonder if he even knows the concept of intimacy. If I placed it before him he would view it with faint disgust and throw it away, as if I were a cat who had just proudly brought him a dead mouse. And at this stage of our relationship, perhaps intimacy would really be a sad, ugly little thing like a dead mouse, lying there between us like an embarrassment. I can’t picture what intimacy between us would be like. I can’t imagine what kind of gestures he would make towards me, what words he would say or what confidences he would give. It occurs to me that I might actually be fighting intimacy as hard as he is. Because somehow, now, I would be afraid to hear him speak. The image of him I have created in my mind is so clear and stark; he is distant, independent, surprising. And, assuming he thinks of me at all when he is outside this room, what image does he have of me? What if we spoke, and I was to find that underneath that exquisitely perfect surface there was nothing but banality and need?
I feel him stir beside me, slowly inching his way up from a deep well of sleep, opening his eyes into mine. And in the brief moment before he knows where he is, before the shutter of consciousness comes down and makes his eyes opaque, I glimpse a world I had not guessed at. I see his fear. I see his cruelty and I see his love. I see his violence and I know his tenderness. It frightens me so much I feel myself go cold and numb, but the numbness is followed by a rush of heat that makes me blush all over. I know he sees all this and understands it, and I also know suddenly that now, at last, he is afraid of me.
He sits up and his straight silky hair falls forward to hide his face. He swings his legs over the side of the bed and yanks at his clothes that he has left in a heap on the floor. When he is dressed he starts walking towards the door, still swaying with sleep, but he doesn’t leave. He halts by the window and stares out at the whirling snow flakes. He stands there for a while, his pale hair shimmering in the gloom, and then he turns around and walks back to the bed. I say nothing and he does not look at me. He just stands there, towering over me, and I wonder for a moment if I should roll out of bed and run. But he does not move. We stay frozen in our positions for what feels like an eternity. Then he bends down, close to my face. His breath is hot on my skin and I close my eyes. The pounding of my blood makes a strange, hushed music. I feel his lips brush my forehead, my left eyelid and my mouth. Then his footsteps cross the floor and the door closes behind him with a soft whoosh.
I open my eyes to the grey dawn and I stay in the same position, shivering, until it is full daylight.
amazing! so many beautiful words for harry potter!
[περισσότερα εδώ].

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2005

χαρτοπετσέτες

Για να γιορτάσουν το νέο πακέτο λογισμικού της CATIA [V5R14]-οπτικοποιεί τις ιδέες και τις μετατρέπει από σχέδια σε χαρτί σε σχέδια τριών διαστάσεων- οι Dassault Systemes έκαναν έναν διαγωνισμό, ο οποίος έληξε πρόσφατα. Κάλεσαν τους συμμετέχοντες να παρουσιάσουν τις ιδέες τους κυριολεκτικά στη μορφή πρόχειρου σχεδίου, τόσο πρόχειρο που θα έπρεπε να είχε σχεδιαστεί σε χαρτοπετσέτα! Οι συμμετοχές έφτασαν τις 750 και έλαβαν μέρος άτομα από 65 χώρες. Το θέμα πάνω στο οποίο έπρεπε να δουλέψουν ήταν το νερό, σχέδια δηλαδή για δοχεία και φιάλες, μέχρι περίπλοκες επινοήσεις για surf και αντλίες νερού, σωσίβια διάσωσης και περίεργα νέα υδρόβια σπορ. Μερικές χαρτοπετσέτες είναι απλά έργα τέχνης.
Το πρώτο βραβείο ήταν 2000 δολάρια, ενώ τα υπόλοιπα τρία πήραν από 500. Καλή τιμή για μια χαρτοπετσέτα. [Κι έξυπνη κίνηση της D.S., γιατί μπορεί να εκμεταλλευτεί τις ιδέες απ' τα σχέδια, οι περισσότερες απ' τις οποίες είναι υλοποιήσιμες. Με 3500 δολάρια απόκτησε ιδέες εκατομμυρίων δολαρίων. Εύγε!].

gap

Οι graffiti analysis project [GAP] είναι μια ομάδα που δημιούργησε ο Fi5e [προφέρεται φάιβ], ένας σπουδαστής στο Parsons School of Design, o οποίος χρησιμοποιεί ψευδώνυμο για να διατηρήσει την ανωνυμία του. Το graffiti παραμένει μια παράνομη μορφή τέχνης, οι hackers του είδους όλο και πληθαίνουν, το ψευδώνυμο είναι επιβεβλημένο γιατί δεν κάνει απλά cool το όνομα του καλλιτέχνη, τον προστατεύει κι απ' την τσιμπίδα του νόμου. O Fi5e πριν από περίπου ένα χρόνο μάζεψε άλλους τέσσερις tag artists που ήταν ήδη γνωστοί στη Νέα Υόρκη [Hell, Jesus Saves, Avon και Katsu] και σαν GAP παρουσίασαν την πρώτη ομαδική δουλειά τους στην Design and Technology 2005 Thesis Exhibition. O Fi5e τους έβαλε να "ζωγραφίζουν" πάνω σε ένα κομμάτι γυαλί, ενώ πίσω απ' το γυαλί μια κάμερα [σαν αυτές που χρησιμοποιούν στα συστήματα ασφαλείας] κατέγραφε τις κινήσεις τους. Στη συνέχεια, ένας φορητός υπολογιστής ανέλυε τις κινήσεις του φωτός, τις τοποθετούσε σε τρισδιάστατο άξονα και τις μετέτρεπε στο σχέδιο που προβαλόταν με προτζέκτορα σε δημόσια κτίρια παντού στην πόλη.
"Δεν ανακοινώνουμε πού και πότε θα γίνουν οι προβολές", λέει ο Fi5e, "η βασική ιδέα είναι να έρχονται οι άνθρωποι αντιμέτωποι με αυτές, ακριβώς όπως και μ' ένα κανονικό graffiti".
Τα σχέδια της ομάδας δεν αφήνουν σημάδια, δεν διαρκούν πολύ, χάνονται μετά από λίγες στιγμές [μέχρι λίγες ώρες], είναι λαμπερά, κινούμενα, τεραστίων διαστάσεων και πολύ εντυπωσιακά. "Το graffiti είναι μια γλώσσα της κίνησης, στα σχέδια υπάρχουν σημάδια που υποδηλώνουν την τροχιά του μαρκαδόρου ή του σπρέι, αλλά η κίνηση πάντα εννοείται. Το συγκεκριμένο project οπτικοποιεί αυτή την κίνηση", λέει ο καλλιτέχνης.
Οι ρίζες των GAP [οι οποίοι αποτελούν μέρος ενός νέου κύματος από εξαιρετικούς graffiti artists της Νέας Υόρκης] βρίσκονται στην ταινία που χρησιμοπoίησαν σαν αφετηρία, το Bomb The System----[ όπου μια ομάδα εφήβων καλύπτει ολόκληρη την πόλη με σχέδια από σπρέι].
Μέχρι τώρα έχουν γίνει δέκα προβολές σε κτίρια στο Manhattan και το Brooklyn, αλλά σύντομα σκοπεύουν να επεκτείνουν το project και σε άλλες περιοχές της Νέας Υόρκης.
[Το blog του Fi5e βρίσκεται εδώ.]

[''''''''']


[http://alberich.blogtog.com/]

choose a signature


play here...[καλημέρα]

little fluffy clouds brought rain...

Δεν ξέρω αν περίμενε κανείς να κάνουν μια τέτοια εμφάνιση, όσοι τους είχαν ξεγράψει ας καταπιούν τη γλώσσα τους. Κατάφεραν να κάνουν όλους τους [καμμένους] παρευρισκόμενους να χοροπηδάνε σαν παλαβοί, no ambient anymore, μόνο deep techno και κοφτά breaks, ήταν σαν επέτειος πρώην ρέηβερ τσουρουφλισμένων απ' τα χημικά -για απόψε είχαν όλοι φορέσει τον καλύτερο εαυτό τους. Κυρίως το συγκρότημα, που είχαν έρθει φανερά με σκοπό να κάνουν τους πάντες να χορέψουν. Το κατάφεραν. Μας ταρακούνησαν, ταρακουνήθηκαν κι αυτοί, θύμισαν παλιές καλές μέρες, με μπέρδεψαν. Ήταν old school αυτό που έπαιξαν απόψε, ή...back to the future?

βροχή


[τη στιγμή που τα χρώματα χορεύουν, με συνοδεία loden-vallen hope, λίγο μετά το live των orb]

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2005

the orb

Απόψε οι Orb ζωντανοί στην Αθήνα. Όχι για dj set, αλλά για να παρουσιάσουν τα δυο νέα άλμπουμ τους Okie Dokie και Orb Sessions Vol.1. Το σπουδαιότερο συγκρότημα της ambient house περνάει πια στα ψιλά των εφημερίδων, κάποτε τους σύγκριναν με τους Pink Floyd, γίνονταν εξώφυλλα και ήταν σημείο αναφοράς. Μιλάμε για στιγμές ηλεκτρονικής ιστορίας, ένα συγκρότημα που αν μη τι άλλο του άξιζε καλύτερο promotion. Eίναι κρίμα να περάσει η αποψινή τους εμφάνιση απαρατήρητη. Πριν από μερικά χρόνια θα ήταν το γεγονός του μήνα, ελπίζω απόψε να τους αποδοθούν οι δέουσες τιμές ------for god's sake, για τον Alex Paterson πρόκειται...
[απόψε στις 22.30, στο bios]

stan brakhage prisiminimui

Χαράς ευαγγέλια για τους οπαδούς των Sonic Youth. [οπαδούς, αυτή είναι η σωστή λέξη]. Το έκτο άλμπουμ της σειράς sonic youth recording series κυκλοφορεί στις 6 Δεκεμβρίου και είναι μέρος απ' το προπέρσινο φιλανθρωπικό κονσέρτο τους στο Anthology Film Archives, που έπαιξαν live συνοδεύοντας τις εικόνες του Brakhage. [12 Απριλίου 2003, με τη συμμετοχή του Tim Burnes στα κρουστά+ντραμς]. Όλα τα έσοδα απ' τις πωλήσεις θα πάνε στα Αρχεία [anthology film archives], ενώ αναμένεται με ανυπομονησία η μουσική τους. Όσοι ξέρουν τον Brakhage μπορούν να καταλάβουν γιατί. Είμαι πολύ περίεργος να ακούσω [και να δω] πως θα δέσουν με τον συγκλονιστικό καταιγισμό εικόνων, που τους ταιριάζει μόνο η σιωπή.
[konsertas stan brakhage prisiminimui, cargo records]

meara's choice

*John Cage, Sonatas and Preludes for prepared piano, performed by Joshua Pierce, and A Book of Music for two prepared pianos, performed by Joshua Pierce and Maro Ajemian. (It’s a double lp from GetBack records) I understand what it is like to think that John Cage is too academic for recreational listening, but I also know that this record is one of the hottest things I have ever heard.
* Hungarian Folk Music: collected by Zoltan Kodaly! Kodaly went around with Bela Bartok in the early 20th century making these incredible wax cylinder field recordings. This one is really hard to find here, I went to the library every day for a week to listen to it! I don’t regret a single day.
* Most anything by VanderGraf Generator, but also especially Peter Hammill’s solo albums (such as In Camera or Over)!!! Vander Graf is a 70’s glam progressive rock band from England, but they are kind of thought of in strange way as the first punk band as well. Johnny Rotten from the Sex Pistols used to talk about them a lot.
* Let the Power Fall. Robert Fripp from King Crimson made some incredible albums with Brian Eno in the70’s, playing guitar solos through one of Eno’s tape delay systems. He made a couple of solo albums like this, my favourite being Let the Power fall. I first heard it during a period when I was really having a hard time liking guitar solos, and it completely turned me around. I lent it to a friend last year who I’ve been out of touch with, and I literally ache to have it back.
* Chris Corsano is the best drummer I have ever seen in my life. He plays a lot with the incredible free saxophone player Paul Flaherty, and toured with Six Organs of Admittance last year. He is completely modest about everything, but I cried the first three times that I saw him play. He played a piece of scotch tape with a pan-lid once, and it was one of the best things I’ve heard in my life. You have to believe me, or go and see him. He’s living in England right now.
* Someone else who completely changed my life is Maryanne Amacher. She is an electronic musician and sound installation artist who worked with John Cage and Merce Cunnigham in the seventies. She now makes what she calls Third Ear music, composed of particular combinations and ratios of notes that literally cause your inner ear to vibrate and emit sound. Because of the individual acoustic properties of the shape of each person’s head and body, it sounds slightly different to everybody, and changes depending on where you are standing in the room.
[ ολόκληρη η συνέντευξη των feathers στο tranzistor...]

crossing the bridge

Το Sanctuary δεν είναι το μόνο project του Hacke, με το φορητό του στούντιο κατάφερε να κάνει κάτι παρόμοιο με το Buena Vista Social Club. Όχι για ξεχασμένους μουσικούς στην Αβάνα, αλλά για μουσικούς της Τουρκίας, σε ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του Fatih Akin με τίτλο Crossing The Bridge. Ακολουθώντας το παράδειγμα του Ry Cooder [και ο Akin του Wim Wenders] παρουσιάζουν τη μουσική σκηνή της Τουρκίας –σύγχρονη και παλιότερη- από dub συγκροτήματα και hip hop artists, μέχρι κούρδους μουσικούς και ρουμάνικες κομπανίες, ενώ το ρόλο της Fortuano «παίζει» εδώ μια 86χρονη σιβυλλική παρουσία, η Muzeyyen Senar, τόσο αρχαία όσο και η μεταοθωμανική Τουρκία.
Σε μια γοητευτική σκηνή η κάμερα κάνει ζουμ σε μια βάρκα στο Βόσπορο, τη λαμπερή, πολύχρωμη θάλασσα που χωρίζει την Πόλη στα δύο, την Ευρώπη απ’ τη Ασία, κι επικεντρώνεται στο πρόσωπο του Baba Zula που παίζει κάτω από έναν εκτυφλωτικό ήλιο. Ο Hacke συνοδεύει στο μπάσο. Ωραία σκηνή.
Ο σκηνοθέτης σε κάποια στιγμή της ταινίας παραθέτει μια ρήση του Κομφούκιου: «για να κατανοήσεις μια κουλτούρα, πρέπει να ακούσεις τη μουσική που τη δημιουργεί» [ή κάπως έτσι…].
Μεγάλωσα σε μια γειτονιά του Βερολίνου [το Neukolln], λέει ο Hacke, ανάμεσα σε Τούρκους. Πάντα με ενδιέφερε η Τούρκικη μουσική. Όταν μου έγινε η προσφορά απ’ τον Fatih να γίνω ο αφηγητής του ντοκιμαντέρ δεν μπορούσα παρά να δεχτώ…
Η ταινία θα βγει τον Ιανουάριο στις αίθουσες της Αγγλίας, ελπίζω και στην Ελλάδα...

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2005

sanctuary

O Alexander Hacke μετράει 25 χρόνια καριέρας σαν κιθαρίστας και, πιο πρόσφατα, σαν μπασίστας στους Einstűrzende Neubauten. To προσωπικό του άλμπουμ που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό είναι αποτέλεσμα πολύχρονης μελέτης, με τεχνικές διαφορετικές απ’ αυτές που συνήθιζε με τους Neubauten.
To Sanctuary δημιουργήθηκε σε φορητό στούντιο, καθ’ οδόν, με συμμετοχές φίλων σε διάφορα μέρη του κόσμου και είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά.
«Ο τίτλος Sanctuary [άσυλο, καταφύγιο] έχει ποικίλες έννοιες για μένα, λέει ο ίδιος, όταν πρωτοξεκίνησα δεν ήξερα που θα οδηγούσε, ούτε καν πού πήγαινα ο ίδιος, βρήκα ένα σπίτι για τη δημιουργικότητά μου. Επίσης, το υλικό δεν είναι από ένα συγκεκριμένο μέρος, αλλά το ίδιο ένα διαφορετικό μέρος. Όλες αυτές οι διαφορετικές επιδράσεις δημιουργούν ένα νέο μέρος, ουσιαστικό». [ελπίζω να ξέρει τι λέει...].
Η συμμετοχή των μουσικών στο άλμπουμ είναι εντυπωσιακή, κατ’ αρχήν στο 13λεπτο ομώνυμο κομμάτι συνεργάζονται οι μουσικοί που εμφανίζονταν στο Purgatory, το πειραματικό club που λειτουργούσε ο ίδιος στο Βερολίνο με τον συνεργάτη του και καλλιτέχνη Danielle De Piciotto [Danielle? Ελπίζω να μην κάνω λάθος το φύλο]. Οι υπόλοιπες συμμετοχές περιλαμβάνουν τον David Yow απ’ τους Jesus Lizard [στο Crow Point της Ινδιάνα], τον Jim Thirlwell-ή Foetus- στη Νέα Υόρκη, Sugarpie Jones στο Λος Άντζελες, την ιταλίδα ντίβα Gianna Nannini στην Ευρώπη. Το Sanctuary ξεκίνησε στη Νέα Υόρκη σαν ένα session με κρουστά με τους Michael Evans, Lurry Mullins και Larry Seven, o καναδός βιρτουόζος του τάμπλα Gordon W πρόσθεσε επιπλέον ρυθμό και ο Nils Wohlrabe των Leather Nun έβαλε τις feedback κιθάρες. Στη συνέχεια η Nannini πρόσθεσε τα φωνητικά, ενώ το αποτέλεσμα ολοκληρώθηκε με το τελικό άγγιγμα του Thirlwell.
To Sanctuary είναι ένας ροκ δίσκος που φλερτάρει ακόμα και με το heavy metal σε κάποια σημεία του, σκληρός, ρυθμικός, πειραματικός, συναρπαστικός. Εντυπωσιακός δίσκος. Ειδικά τα τελευταία λεπτά του, που κλείνει με ήχο από aborigines της Αυστραλίας με το didgeridoo να κυριαρχεί και να θυμίζει το ομώνυμο κομμάτι του aphex twin. Για να μην πω τις περιπλανήσεις του Walkabout….

[- - -]


[post by pinkkong]------------αστέρι

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2005

the man who ate the man


To ντουέτο των Magnetophone εμφανίστηκε στο τέλος της δεκαετίας του 90 με μια σειρά από singles σε εταιρίες όπως τις earthworm και static caravan, πριν καταλήξουν στην 4AD. O Matt Saunders κι ο John Hanson απ' το Birmingham έγιναν το δεύτερο ηλεκτρονικό γκρουπ μετά τους gus gus που υπόγραψε στη θρυλική εταιρία και το μεγαλύτερο απόκτημά της τα τελευταία χρόνια. Το πρώτο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε το 2000 με τίτλο i guess sometimes i need to be reminded of how much you love me, ακολούθησε ένα ep και μετά σιωπή. Μέχρι πριν από λίγο καιρό. Κι ήταν έκπληξη η επιστροφή τους, όχι μόνο επειδή επέστρεψαν δυναμικοί και σε μεγάλες φόρμες. Περισσότερο εκπλήσσει η στροφή τους σε πιο κιθαριστικό ήχο, αφήνοντας πίσω τους τις αμιγώς ηλεκτρονικές μέρες τους. Το the man who ate the man είναι ένας εξαιρετικός δίσκος. Κι είναι ο καλύτερος δίσκος που έχει κυκλοφορήσει η 4ΑD την τελευταία δεκαετία. Τουλάχιστον. Στο ίδιο κλίμα με το Filigree & Shadow των These Mortal Coil ή το Home is in Your Head των His Name Is Alive, το άλμπουμ των Magnetophone περιέχει μερικές εντυπωσιακές συνεργασίες όπως τις Kim και Kelley Deal των Breeders, μέλη των Fence Collective και των φολκ P.G.Six, που του χαρίζουν αυτή την ηχητική ποικιλία που δεν είχε κανένα άλλο άλμπουμ της εταιρίας πρόσφατα. Απ' το funky kel's vintage thought μέχρι τις fuzzy κιθάρες του the only witching you'll be doing [που θυμίζουν πρώιμους jesus and mary chain], το μελαγχολικό αιθέριο [α λα primal scream και spacemen 3] a sad haha και το folky let's start something smooth το ντουέτο μεγαλουργεί, δίνοντας απλόχερα μοναδικές στιγμές μοντέρνου ροκ, μακριά απ' το mainstream. Ίσως το πιο αξιόλογο ντουέτο που διαθέτει η Αγγλία σήμερα. Μετά τους Broadcast. Κι η πιο ευχάριστη έκπληξη λίγο πριν τελειώσει η χρονιά. Πέρσι ήταν το dead cities των Μ83. [Ναι, είναι τόσο καλοί].

['] ['] [']



Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2005

8-\____/

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

another omen


[that's why i adopted a hedgehog]

omen

Πηγαίνοντας στη θυρίδα να πάρω την αλληλογραφία την παρασκευή το πρωί είδα έκπληκτος το διπλανό φάκελλο. κι αφού ο μητροπολίτης τώρα πια από σεβασμιώτατος έγινε μακαριώτατος, αν δεν κάνω λάθος, ή μήπως μακαριστός; [σίγουρα μακαρίτης...] εκλαμβάνω το γράμμα του σαν σημάδι.
a sign from heaven or a sign from hell. ελπίζω να ήταν καλός άνθρωπος.
[όταν ήμουν μικρός και έβλεπα παπά έπρεπε να πιάνω τ' αρχίδια. όλοι το έκαναν. γιατί άραγε;].

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2005

[-] [-] [-]



[.] [.] [.]



η αστέρω του blade runner

Όποιος δεν είχε ξαναδεί live της Julee Cruise θα πρέπει να βρέθηκε μπροστά σε μία μεγάλη έκπληξη την Πέμπτη το βράδυ στο bios. Σαν ρέπλικα απ' τον κόσμο του blade runner [συντετριμμένη από αγάπη], με τα [αεικίνητα, εκφραστικά] μάτια της δακρυσμένα, μηχανικές [ρομποτικές] κινήσεις, κινήσεις νευρόσπαστου, μια μαριονέτα που θύμιζε μια μετάλλαξη της Αλέκας Κανελλίδου με όλιγο...Τουίτι! Μσς διάβασε παραμύθια, έκλαψε, κυλίστηκε στο πάτωμα, μας χεραίτησε δια χειραψίας και μας φίλησε [απ' ολους διάλεξε την Γκέλυ!]. Κανονική θεατρίνα. Με τόσο μελετημένες τις κινήσεις της [στην παραμικρή λεπτομέρεια] και τόσο αυθεντική, που μας ανάγκαζε να κοιταζόμαστε μεταξύ μας και να ανταλλάσσουμε νεύματα επιδοκιμασίας. Νομίζω ότι την προτιμάω έτσι, καρικατούρα του παλιού της εαυτού, σπαρακτική και σαρκαστική. Αυτή η εύθραυστη φιγούρα που παρουσιαζόταν σαν την συναισθηματικά ξεσκισμένη τραγουδίστρια που τραγουδούσε το falling, σήμερα έχει μεταλλαχθεί σε μια εξαιρετική performer και η σκληρότητα των τραγουδιών των pluramon της ταιριάζει πολύ. Μια πετυχημένη συνύπαρξη, δεν θα μπορούσε να γίνει καλύτερη επιλογή. Έπαιξαν τα κομμάτια απ' την [εξαιρετική] συνεργασία τους και στο τέλος τη συνόδεψαν σε δύο συγκλονιστικά τραγούδια του angelo bandalamenti...Άργησαν πολύ να βγουν, αλλά άξιζαν την καθυστέρηση.

to theodore






θα ξανάρθει, το μόνο σίγουρο μετά από τέτοια αποθέωση χθες, [η θεσσαλονίκη τι κάνει;]

adorable

Ήταν υπέροχος. Υπέροχος. Η βραδιά είχε αρχίσει με πολύ καλούς οιωνούς: τα τριζόνια της βεΐκου [!] και δυο αστεράκια που έλαμπαν, δεν θα μπορούσε παρά να έχει αυτή την ευτυχή κατάληξη. Ο Jens Lekman είναι πολύ καλύτερος στο live απ' ότι στα cd, fact! Χθες το βράδυ με τη βοήθεια ενός i-pod, ενός γιουκαλίλι και μιας κιθάρας έστελνε τσιμπήματα στην καρδιά και ριπές ηλεκτρισμού στην σπονδυλική στήλη, όμορφος, απλός, ένας από μας, διασκεδαστής άριστος. Τα είπε όλα τα τραγούδια του, δέχτηκε παραγγελίες, αστειεύτηκε [το καταραμένο χιούμορ του τον κάνει ακόμα πιο αξιολάτρευτο], μας λίγωσε με αυτή την υπέροχη σκανδιναβική φωνή, που χωρίς μικρόφωνο ακούγεται ακόμα πιο όμορφη, μας μάγεψε. Όσοι τυχεροί παραβρέθηκαν χθες το βράδυ, σήμερα του έχουν χαρίσει μια θέση στην καρδιά τους. Μου άρεσε ο Lekman, αλλά δεν περίμενα ποτέ ότι θα με ενθουσίαζε τόσο. Ούτε κι αυτός θα μπορούσε να διανοηθεί ότι στην Αθήνα έχει τόσο φανατικό κοινό, το καλύτερο κοινό που έχω δει σε συναυλία τελευταία, που γνώριζε τους στίχους απ' τα κομμάτια του και τους τραγουδούσε [σε όλη τη διάρκεια!], που τον αποθέωνε, που δεν έβγαλε άχνα [για να σχολιάσει με τους διπλανούς του] που παρακολουθούσε ευλαβικά και έκανε ακόμα και happening με τα νιαουρίσματα των γατιών στο f-word. [Φυσικά και το είπε το f-word, απ' τις πιο δυνατές στιγμές της βραδιάς, συγκλονιστική εκτέλεση, ωραία στιγμή, αυτός γονατιστός μπροστά στο κορίτσι που του το ζήτησε]. Ανεπανάληπτες ποπ στιγμές, φύγαμε ευτυχισμένοι.
Χθες το βράδυ αισθάνθηκα την ανάγκη να πάρω αυτόγραφο, είχα πολλά χρόνια να το κάνω...
Υ.Γ. Αξίζουν συγχαρητήρια στον αξιολάτρευτο, υπέροχα αμήχανο τυπάκο των Occasional Flickers που βγήκε ολομόναχος, με μια κιθάρα και μια μπομπίνα [που αντικαθιστούσε το υπόλοιπο συγκρότημα] και παρουσίασε το ιδανικό support για μια τόσο αγαπησιάρικη βραδιά. Cool. Very cool.

phosphorescent

[x] [x] [x]

θα σε κάνω Νταντά*





*bill stickers will be prosecuted. και παράνομο και πάνω σε εκκλησία και σε κίτρινο, το χρώμα της ορθοδοξίας, θέλεις να σε μπαγλαρώσουν; [κανόνισε ν' αρχίσεις το κάπνισμα, γιατί θα πήξεις στο mars delight στη φυλακή].

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2005

don't ever say you're not afraid to die

There's the moon asking to stay
Long enough for the clouds to fly me away
Well it's my time coming, i'm not afraid, AFRAID to die
My fading voice sings of love,
But she cries to the clicking of time
Of time
Wait in the fire...
And she weeps on my arm
Walking to the bright lights in sorrow
Oh drink a bit of wine we both might go tomorrow
Oh my love
And the rain is falling and i believe
My time has come
It reminds me of the pain
I might leave
Leave behind
Wait in the fire...
And I feel them drown my name
So easy to know and forget with this kiss
I'm not afraid to go but it goes so slow