Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2005

a cup of love, please...

«Για τι μπορείς να κλάψεις»; ρωτάνε τα schooligan-άκια τον Ψαραντώνη στην απολαυστική συνέντευξή του/τους. «Για οτιδήποτε με λυπεί και με συγκινεί…», απαντάει αυτός. «Kάποτε ένας γέροντας –άφοβος άνθρωπος που ’χε πάει στον πόλεμο-λίγο πριν πεθάνει μου ’χε πει μια μαντινάδα:
«Με τους μικρούς ήμουν μικρός, με τσ’άντρες αντρειωμένος
με τους παραπονιάρηδες πιο παραπονεμένος».
Τη φύλαγε τη μαντινάδα να μας την πει στα τελευταία του. Κι έκλαψε και συγκίνησε και μένα. «Μην κλαις», του λέω, «θείε». «Άντρας που δεν κλάψει» μου λέει, «δεν μπαίνει στη φωτιά».
Αν δεν ήσουν μουσικός, τι θα ήθελες να ήσουν;
Θα 'θελα να να 'χα αίγες και πρόβατα και να καθόμουν στα όρη πάνω.
Παίζεις ποτέ μουσική στα ζώα;
Ναι αμέ! Στα πρόβατα, στα πουλιά, σ' όλα τα ζώα. Kαι άμα παίζεις όμορφα, σιγά, αρέσεις και δεν φεύγουνε. Έχω βρει ένα δέντρο στο Ιδαίο Άντρο που 'χει μια μεγάλη κουφάλα. Το βράδυ εκεί μαζεύονται πουλιά. Πολλά πουλιά! Μόλις μπω στην κουφάλα αυτά τρομάζουν και φεύγουν. Αρχινάω να παίζω τη λύρα και τα πουλιά έρχονται πάλι. Κάθονται στα κλαδιά, ακούνε, γυρίζουν πότε-πότε τα κεφαλάκια τους, αλλά δε σε βλέπουν. Και σε μια στιγμή αρχινούνε να κελαηδάνε κι αυτά. Και μπορεί να γαυγίσει ο σκύλος, να φωνάξουν τα πρόβατα, οι αίγες, να κάνουμε όλοι μαζί μουσική...
Στο θεό πιστεύεις;
Πιστεύω, αλλά εγώ στο είπα: εγώ θεό λέω τη φύση. Αυτή έχει τη δύναμη, αυτή δίνει παλμό στα πράγματα.Όλα έχουν τον παλμό τους. Η καρδιά, ο αέρας, το κύμα, το χορτάρι...Ακόμα και η πέτρα έχει τον παλμό της: την ακινησία, τη σιωπή. Και καμιά φορά βγαίνει ζωή πάνω στην πέτρα. Δεν βλέπεις στους γκρεμούς, στο βράχο πάνω που βγαίνουν δέντρα μικρά-μικρά; Κι ο έρωτας που βγαίνει; Στους γκρεμούς δεν βγαίνει;

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2005

the blood of the beasts

Σπάνια βλέπω τα extras στα dvd, σήμερα το πρωί όμως, ξαναβλέποντας κάποιες σκηνές απ’ το αριστούργημα του George Franju [eyes without a face] ανακάλυψα ότι στο dvd υπήρχε κι αυτό το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ που είχε φτιάξει ο σκηνοθέτης το 1949 για τα σφαγεία του Παρισιού, το Le Sang des Betes [the blood of beasts]. Επίσης ένα αριστούργημα. Με εκπληκτικά πλάνα του πρωινού ομιχλώδους Παρισιού [και θαυμάσια ασπρόμαυρη φωτογραφία] που μπαίνουν σφήνα ανάμεσα στις σκληρές, ανυπόφορες σκηνές των σφαγείων. Ζωντανά πλάσματα που μπροστά στα μάτια σου μετατρέπονται σε κομμάτια κρέατος, τόνοι αίματος [ευτυχώς που η ταινία δεν είναι έγχρωμη] και άνθρωποι που αφαιρούν ζωές απαθέστατα και τεμαχίζουν κουφάρια με ευκολία που σε αρρωσταίνει. Αποστροφή. Κάνεις ώρες να συνέλθεις. Η φίλη που μοιράστηκε την εμπειρία μαζί μου μιλάει για ποίηση της βίας και μεγαλοπρέπεια της λεπτομέρειας [ποια μεγαλοπρέπεια;].
Σταματάω εδώ γιατί είναι υποκριτικό να εκφράζεις αισθήματα συμπόνιας όταν το μεσημεριανό σου είναι μπιφτέκι ή μπριζόλες. Σήμερα είναι Κυριακή.

[♥]

Ο μόνος λόγος που αξίζει ν' ανοίξει κανείς την τηλεόραση.
just one day, ο κύκλος ζωής της mayfly, ένα αριστουργηματικό διαφημιστικό, μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα.
[Ένα δώρο για καλημέρα....]

be merry, my friend



a slut cinderella

Harm Of Will
If there is a troubador washing
It is he
If there is a man about town
It is he
If there is one to be sought
It is he
If there are nine she is
They are bought for me
This way is as is she
And he placed her
Unclothed
Long long longlegged
On top of the family tree
And if he has chosen the point
While she is under him
Then leave her coily placed crouched sucking him
For it is I with
Her on knee
I leave her
Without pith or feel
And leave her be
Leave it be
For he controls what there'll be
He makes his face known to none
For if he is seen
Then all will
And all will know
Know me
Αυτά έγραψε ο harmony korine για τον will oldham στο harm of will που τραγούδησε η bjork στο vespertine, το θυμήθηκα νωρίτερα που άκουγα το soundtrack του slitch, κι έβαλα να το ξαναδώ. Είναι μια σύντομη ταινία της Diane Bellino για μια δεκαεξάχρονη που στο ξύπνιο της ονειρεύεται πούτσους [απεικονισμένοι με ένα αστραπιαίο, χιουμοριστικό animation] και από μέσα της κραυγάζει I want them all κάθε φορά που σκέφτεται αρσενικό. Συνέχεια δηλαδή. Η ταινία [που είναι μόλις 23 λεπτά] παρουσιάζει μια μέρα απ’ τη ζωή της στο Rhode Island, όπου τίποτα το σημαντικό δεν συμβαίνει, δεν υπάρχει πλοκή, είναι απλά η λαχτάρα μιας πιτσιρίκας-dina cataldi- για το αντίθετο φύλο, το εφήμερο σεξ πάνω στο γρασίδι, ένας πόθος χωρίς ανταπόκριση [για έναν σέρφερ –will οldham- που την αγνοεί προκλητικά], μια νυχτερινή βουτιά, στιγμιότυπα απ’ την καθημερινότητα μιας έφηβης που τολμάει να κάνει όσα οι συνομήλικοί της απλά ονειρεύονται. Βαρετή, αν είσαι παρατηρητής. Για την ίδια είναι μια συναρπαστική ζωή που τη χαίρεται μασώντας τσίχλα ανέμελα, κάνοντας βόλτες με το ποδήλατο, χαζεύοντας το ταβάνι και τους σέρφερ στην παραλία, αγνοώντας με χαμόγελο τα σχόλια απ’ τις δυο μεγαλύτερες αδελφές της, τους χαρακτηρισμούς της γιαγιάς.
Slut, bitch, adorable.
«You can’t just do whatever you want, whenever you want» λέει με παράπονο η μια μεγαλύτερη αδελφή στην άλλη όταν αναφέρονται στο ελεύθερο πνεύμα της μικρής [που στα μάτια τους είναι απλά slut], άντε να πείσουν μια δεκαεξάχρονη όμως με τη λάμψη στα μάτια ότι δεν ισχύει…
Υπέροχο soundtrack απ’ τους Continental Op οι οποίοι είναι οι Will Oldham και David Pato, 8 κομμάτια στην πίσω στρώση του dvd.

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2005

atheist lovesongs to god

I slept where Cobain slept
Dreamt where Cobain dreamt
One year, I married Cobain
One year, I buried his slain
It’s cold and the windows are dark
There’s blood on the miracle spark…
I found holes in shadows
Roses in lions’ manes
Good people drowning in droves
And I know what Cobain knows
Είδα το Last Days, άκουσα το τραγούδι του Whip που έχει τίτλο a ballad for Cobain, διάβασα και το σπαρακτικό σχόλιο στο blog ενός φίλου [που με τρόμαξε] και τώρα μου’ρχεται να βρω κάτι αιχμηρό να μαχαιρωθώ.
Πάω να φάω κανα snickers να συνέλθω [έχει βγει και cruncher –beyond crunchy- αλλά είμαστε τόσο πίσω ως χώρα, που όλα τα απολαμβάνουμε τελευταίοι]…
Καλός ο Whip, πολύ θλίψη όμως ρε παιδάκι μου, έχει κι ένα τραγούδι που λέγεται father στο οποίο ονειρεύεται το θάνατο του πατέρα της γκόμενάς του και κάνουν ευχές για το μέλλον της [ως ορφανής], τραγουδάει κάτι ακαταλαβίστικα [when god moves on water, you better do a perfect dive], ο ήχος του θυμίζει Will Oldham και πρώιμο Dylan, αν δεν είχε αυτή την country χροιά και αυτόν τον απόηχο western που όταν τα ακούω θέλω να το βάλω στα πόδια, ίσως και να ήταν εξαιρετικός δίσκος. Τώρα απλά είναι ένα καλό άλμπουμ εναλλακτικής Americana [ένα ακόμα] που πιο πολύ απ’ όλα σε εντυπωσιάζει ο τίτλος του: atheist lovesongs to god.
Με ωραίο εξώφυλλο.

robbie ciccone

Here I stand victorious
the only man who made you come…
έτσι ξεκινάει το νέο δίσκο του, victorious, ο μόνος αληθινός ποπ σταρ που διαθέτει η Αγγλία σήμερα. Κάποτε ήθελα να τον πλακώσω στις σφαλιάρες, κοίταξε να δεις που όσο μεγαλώνει γίνεται μια αρσενική Madonna. Και μ’ αρέσει. Το intensive care είναι o καλύτερος δίσκος του, τον ακούω και χαίρομαι που τον αντέχω, το tripping είναι και συμπαθητικό τραγούδι. My heart is broken, there’s nothing to break…

[Πρόλαβε νωρίς και τις ξέσκισε τις σάρκες του, τώρα αναρρώνει ωραία…].

ο θείος μου

Δεν ξέρω αν το Mon Oncle είναι η καλύτερη ταινία του Jacques Tati, ίσως ο παγερός, αποστειρωμένος κόσμος που δημιουργεί στην φουτουριστική πολιτεία του Playtime να ήταν η απόλυτη δημιουργία του, ίσως οι διακοπές του κυρίου Ιλό με το slapstick χιούμορ και τα ξεκαρδιστικά gags να ήταν πιο διασκεδαστικό, το Mon Oncle όμως παραμένει η πιο αγαπημένη μου απ’ τις ταινίες του.
Ο κύριος Ιλό είναι ένας απίθανος τύπος. Αστείος με έναν τελείως ιδιαίτερο τρόπο, αδέξιος, αθώος κι αξιολάτρευτος, γκαφαδόρος, σπέρνει την καταστροφή χωρίς να το πάρει καν είδηση, είναι εκείνος ο απερίγραπτος τύπος που ενώ καταρρέει ο κόσμος γύρω του αυτός ξεσκονίζει το παπούτσι του. Ή κοιτάζει το φεγγάρι. Όλοι ξέρουν ότι είναι αστείος εκτός απ’ τον ίδιο. Αθεράπευτα ρομαντικός [ούτε αυτό το γνωρίζει], ευγενικός, μια φιγούρα που σου προκαλεί γέλιο και συμπάθεια, ψηλός, αδύνατος, με καπαρντίνα και καπέλο, μοιάζει σα να ξεπήδησε από κόμιξ.
Στο Mon Oncle ο χαρακτήρας του αποκαλύπτεται σε όλη τη μεγαλοπρέπειά του, μάλλον γι αυτό είναι και ο ρόλος που θα διάλεγα για να τον συστήσω σε κάποιον που δεν τον γνωρίζει.
Εδώ ο κύριος Ιλό είναι βασικά ο θείος του Gerard, του πιτσιρικά γιου της οικογένειας Arpel, ο οποίος μεγαλώνει μέσα σε ένα υπερμοντέρνο περιβάλλον όπου έχουν κηρύξει πόλεμο στη σκόνη και τη ζωή τους καταδυναστεύουν τα μαραφέτια της τεχνολογίας. Τα οποία σημειωτέον τα έχουν περισσότερο για επίδειξη, τα πιο πολλά είναι άχρηστα γιατί δεν ξέρουν πώς να τα χρησιμοποιήσουν. Αυτή η σκηνή στο ξεκίνημα με τη μαμά Arpel ντυμένη με μια ρόμπα που θυμίζει χαρτοσακούλα [σαν μεταλλαγμένη Πάστα Φλώρα] να ξεσκονίζει σαν παλαβή το κουστούμι του συζύγου της, το χαρτοφύλακά του, το καπέλο, το χερούλι της πόρτας, την εξώπορτα, το χερούλι του αυτοκινήτου, ακόμα και το καπό την ώρα που απομακρύνεται στον πεντακάθαρο δρόμο, είναι η καλύτερη εισαγωγή για τον άχαρο, καταπιεστικό, αντισηπτικό κόσμο των Arpels, όπου τα πάντα είναι φαινομενικά τέλεια. Και σε παστέλ αποχρώσεις. Το δε σιντριβάνι της αυλής που το λειτουργούν μόνο όταν πάει κάποιος επισκέπτης, είναι η αποθέωση της υποκρισίας και της συντήρησης, κόντρα στο «προοδευτικό» και τεχνολογικά προηγμένο περιβάλλον που έχουν δημιουργήσει στο σπιτικό τους. Το οποίο σπιτικό μοιάζει σαν αυτά τα σπίτια των σκανδιναβών αρχιτεκτόνων που τα θαυμάζεις στα περιοδικά, αλλά μοιάζουν εφιαλτικά για να τα κατοικήσεις. Άδεια, με κάτι έπιπλα πανάκριβα, άβολα και στην ουσία άχρηστα. Μόνο για φωτογράφηση.
Ο μικρός Gerard καταπιέζεται, σε κάθε ευκαιρία βρίσκει καταφύγιο στην παρέα του θείου του κυρίου Ιλό, ακριβώς το αντίθετο απ’ τους γονείς του: ανέμελος, ελαστικός, ανθρώπινος, του παρέχει την ελευθερία και τη ζεστασιά που στερείται στο σπίτι του. Τον αφήνει να τρώει γλυκά και να κάνει σκανταλιές με τους φίλους του μετά το σχολείο, να παίζει με χώματα και στο γρασίδι. Ο Gerard προτιμάει ξεκάθαρα τον θείο απ’ τον πατέρα του κι ο πατέρας πικραίνεται.
Ο κύριος Ιλό ζει στο μικρό δωμάτιο στην ταράτσα μιας παλιάς πολυκατοικίας, που μοιάζει με κουκλόσπιτο. Στα προάστια, σε μια γειτονιά που σφύζει από ζωή, κυκλοφορεί με ποδήλατο και είναι άνεργος. Σε μια άλλη [υπέροχη] σκηνή στην αρχή, ανοίγοντας το παράθυρο στο δωμάτιό του, αντανακλά ο ήλιος πάνω στο κλουβί με ένα καναρίνι το οποίο τρελαίνεται στο τραγούδι. Αυτός, σαν μικρό παιδί που παίζει, αρχίζει να κουνάει το παράθυρο, μετακινώντας την ακτίνα του ήλιου απ’ το πουλί αναγκάζοντάς το να σταματάει και να ξεκινάει το κελάηδημα, μέχρι που βαριέται…
Αυτός είναι ο κύριος Ιλό, ο τύπος που τα κάνει άνω κάτω στο εργοστάσιο σωλήνων που τον πάει ο κουνιάδος του να δουλέψει, που τον τρομάζει το σπίτι της αδελφής του και διστάζει να περάσει την εξώπορτα, που ασυναίσθητα κλονίζει τη γιορτή που τον καλούν, ελεύθερος και καλοδιάθετος, σαν τους κοπρίτες που περιφέρονται ελεύθεροι και ανέμελοι στο ξεκίνημα της ταινίας, υπό τους ήχους του καταπληκτικού ειδυλλιακού jazz θέματος που συνοδεύει όλες σχεδόν τις εμφανίσεις του στη διάρκεια της ταινίας.
Οι διάλογοι είναι ελάχιστοι, αλλά ο Tati ήταν ιδιοφυής, χρησιμοποιεί τους ήχους του περιβάλλοντος με τον ίδιο τρόπο που τους χρησιμοποίησε κι ο Charlie Chaplin στα Φώτα της Πόλης και τους Μοντέρνους Καιρούς και κάνει την απουσία τους αρετή της ταινίας [των ταινιών του].
Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα για τον κύριο Ιλό, τόσο διαχρονικός και μοντέρνος, ακριβώς γιατί ήταν τόσο αληθινός και καθημερινός [όχι όμως και συνηθισμένος], απ’ τις πιο χαρακτηριστικές και αξέχαστες φιγούρες του σινεμά. Μακάρι να μην νύσταζα τόσο [η συνέχεια προσεχώς]…
[Ok now? just call me ιλό, no more χουλότ, please...]

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2005

κλάσματα

Μετά το υπέροχο soundtrack για το «somersault» οι Αυστραλοί Decoder Ring ξανακάνουν μια αναπάντεχη εμφάνιση με το Fractions, ένα απ’ τα πιο όμορφα mainstream άλμπουμ που άκουσα τελευταία, απ’ αυτά που έχουν το χάρισμα να αρέσουν σε όλους. Κι ας μην είναι τίποτα το ξεχωριστό. Eνίοτε, μέχρι και βαρετό [ελαφρά]. Αιθέρια, γλυκερή ποπ, με την Lenka σε ρόλο full time τραγουδίστριας, να θυμίζει ωραίες στιγμές shoegaze συγκροτημάτων των αρχών της προηγούμενης δεκαετίας. Κυρίως Lush, γι αυτό τους συμπάθησα, παρ' όλο που αυτός ο ήχος δεν είναι ακριβώς του γούστου μου. Όχι πια. [Mainstream; το παίρνω πίσω, πόσο mainstream μπορεί να είναι ο ήχος της 4AD;], ας πούμε ότι πρόκειται για τον πιο εύκολο και ευχάριστο ήχο που μπορεί να ακούσει κανείς στο είδος, με ρυθμικές στιγμές που θυμίζουν New Order και σκοτεινά electro synths να χαρίζουν έναν τόνο μελαγχολίας. Indie κιθάρες και φωνητικές αρμονίες στολίζουν τα κομμάτια, το ambient υπόβαθρο διατηρείται απ’ την αρχή μέχρι το τέλος, ψάχνεις μάταια να βρεις τι είναι αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει. Τίποτα δηλαδή. Όλα χιλιοακουσμένα και ξεπερασμένα από καιρό. Τόσο συμπαθητικά όμως, που χαλαρώνεις κι αφήνεσαι ν' απολαύσεις καλή ποπ. Μέχρι να τελειώσει είσαι σίγουρος ότι αυτός ο δίσκος θα αγαπηθεί από πολύ κόσμο τους επόμενους μήνες. Δεν το βρίσκεις εύκολα στο slsk, μόλις κυκλοφόρησε, βάλτε φωτιά στις μηχανές αναζήτησης. Αναζητήστε και το soundtrack του somersault [αυτό το έχουν πολλοί]…

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2005

-----[+]


μπες εδώ.
κι εδώ.

ευχαριστώ για τα δώρα.

sticky

Χθες το βράδυ ανακάλυψα τίνος είναι το διάσημο πουλί στο εξώφυλλο του sticky fingers [τα πιο διάσημα σκέλια της ροκ, χωρίς αμφιβολία], σε εκείνο το περιβόητο εξώφυλλο με το φερμουάρ που είχε σχεδιάσει ο Andy Warhol [μαζί με το στόμα και τη γλώσσα, νομίζω ότι εκεί εμφανίστηκε για πρώτη φορά, στο οπισθόφυλλο]. Δεν ήταν του Keith Richards ή του Mick Jagger όπως θα περίμενε κανείς, ήταν της μούσας του Warhol εκείνη την εποχή –και πρωταγωνιστή σε αρκετές απ’ τις ταινίες που έκανε παραγωγή, του Joe Dallesandro. Δεν είναι και καμιά φοβερή έκπληξη δηλαδή, ο Joe Dallesandro ήταν πολύ ταλαντούχος στο να επιδεικνύει το πουλί του, το πέταγε φόρα παρτίδα με την πρώτη ευκαιρία, κι όχι μόνο μπροστά στην κάμερα του Paul Morrissey και του Warhol. Το έκανε από μικρός για διάφορους φωτογράφους, επίσημα νομίζω ότι είναι και το πρώτο πουλί που εμφανίστηκε να περιφέρεται σε αμερικάνικη ταινία [αν και ο Vilgot Sjoman μάλλον τον πρόλαβε, το I Am Curious πρέπει να βγήκε στις αμερικάνικες αίθουσες πριν το Flesh], anyway, ο Dallesandro τώρα πια δηλώνει ότι δεν μπορεί να ξεγυμνωθεί, παρά σε απόλυτο σκοτάδι, λογικό για κάποιον που υπήρξε το απόλυτο αρσενικό sex symbol στα seventies και "τρεφόταν" αποκλειστικά απ' αυτό. Πώς να την αντέξει τη σημερινή εικόνα του; Είναι πια 57 χρονών. O Little Joe [στον οποίο αναφέρεται ο Lou Reed στο Walk on the Wild Side], ο μοναδικός που θα μπορούσε να ανταποδώσει μια μπουνιά στον Norman Mailer, απ’ τις πιο cult φιγούρες του σινεμά, έχει ένα μυθιστορηματικό βιογραφικό που υπάρχει στο site του. Υπάρχουν και πολλές φωτογραφίες. [Δικές του και του πουλιού του…].
[Ούτε το Black Moon, ούτε το Je t’ aime moi non plus κυκλοφορούν ακόμα σε αξιοπρεπή έκδοση, με αγγλικούς υπότιτλους [σε dvd]. Η τριλογία Flesh-Heat-Trash κυκλοφόρησε τον Ιούνιο σε αρκετά καλή αγγλική έκδοση, τα Blood for Dracula και Flesh For Frankenstein υπάρχουν σε Criterion…].

in a trance

Δεν ξέρω τι είναι πιο ακραίο, να φτιάχνεις ήχους συνθλίβοντας τη φάτσα σου σε ένα σπασμένο τζάμι, ή να κεντάς στο χέρι σου τη λέξη ART; Το project της Ευαγγελίας Βασδέκη το είχα βρει το ίδιο εξωφρενικό πριν μερικούς μήνες, μαζοχιστικό, έραβε στα πόδια της κουδουνάκια και κεντούσε λέξεις στον καρπό της, χωρίς αναισθητικές ενέσεις, σπρέι ή παυσίπονα... Το trance του καλλιτέχνη ήταν το μοναδικό αναισθητικό, όπως και στον performer που σφάζεται χωρίς να το πάρει είδηση, όταν τελειώνει το show αρχίζουν τα πονέματα.
Νομίζω ότι είναι και τα μόνα art projects που με έχουν εντυπωσιάσει τελευταία, δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα άλλο τόσο έντονα από όσα έχω δει.

the art of glass

bleeding noise
O Justice Yeldham [and the Dynamic Ribbon Device -αυτό είναι ολόκληρο το όνομά του στα live show του] είναι ένας μοναδικός καλλιτέχνης. Ακραίος, εκκεντρικός, παλαβός, όπως κι αν τον χαρακτηρίσει κανείς σημασία έχει ότι αυτό που δημιουργεί στις παραστάσεις του δεν το κάνει άλλος, τουλάχιστον μέχρι να δώσουν στα κατορθώματά του μεγαλύτερη δημοσιότητα και να αρχίσουν κι άλλοι παλαβοί να τον μιμούνται. Απόψε είδα ένα βίντεο από παράστασή του, αυτή ακριβώς την παράσταση που περιγράφει παρακάτω ο Michael Smith, και θεωρώ ότι είναι απ’ τα πιο ακραία και πρωτότυπα θεάματα που έχω δει. Όχι γιατί είναι κάτι σοκαριστικό ή κάτι πρωτοφανές, πολλοί καλλιτέχνες έχουν πειραματιστεί με πιο αιματηρές performances και η κακοποίηση του σώματος έχει εκφραστεί με πολύ πιο τρομακτικούς τρόπους, ο Justice Yeldham όμως φτιάχνει μουσική [πιο σωστά: δημιουργεί θορύβους] κακοποιώντας το πρόσωπό του, το κεφάλι του, το στόμα του, παίζοντας με ένα κομμάτι γυαλί. Ένα κομμάτι γυαλί που σημειωτέον είναι άγαρμπα σπασμένο και μπορεί να σε σφάξει. Το δαγκώνει, το σπάει [χτυπώντας το στο κεφάλι του, δαγκώνοντάς το!], πετσοκόβεται, αιμορραγεί, κι όλα αυτά μπροστά στα μάτια ενός κοινού που τον παρακολουθεί έκθαμβο να δημιουργεί κυριολεκτικά μέσα απ’ τα αίματα και τον πόνο ήχους που παραπέμπουν σε ασυνάρτητη hardcore μπάντα [στην καλύτερη περίπτωση] ή noisemongers που παίζουν με συχνότητες και ακούγονται σαν επιδρομείς εξωγήινοι -ή ήχοι απ’ την κόλαση- [στην χειρότερη]. Όταν λέω ΤΡΟΜΕΡΟ το εννοώ. Κυριολεκτικά. Αυτός ο Αυστραλός απ' το Σίδνεϋ κατάφερε να με καταπλήξει. Enjoy….
"It was louder than anything that had preceded it, and it had an organic quality that demanded my attention - so I took a look. The Australian stood in the middle of a semi-circle of onlookers, the DJ and a hospital gurney behind him. He wore a belt of effects peddles about his waste which were wired to a contact microphone affixed to a three foot long triangular piece of plate glass that was balanced on one shoulder and pressed wickedly against his face with both hands. It was like some perverse facial ham press. He blew into the glass like a trumpet player trapped in a two dimensional universe, sliding the glass back and forth across his face to change the pitch, vibrating and adjusting pressure to alter the tambour. The sound was a combination of the vibrations created by his manipulations and the feedback from the amplification, and he truly played it like an instrument. In totality, it was kind of like a cross between a dental vacuum and a jet engine - two of my favorite sounds. The first cuts I noticed were on his shoulder where hewas supporting most of the weight of the glass. His tee shirt had been sliced in two or three places, and a little bit of blood was starting to show. It was evident that this was going to be more than anyone had expected, and to drive that point home, he stuck the narrow end of the triangle as far into his mouth as he could fit it - and bit down. Breathing through barred, clenched teeth, a whole new sound appeared and then the glass gave way, shattering in his mouth. Quickly spitting out what he could, the larger, unbroken section of glass was again up against his face - smaller now, higher in pitch and somehow more urgent. His mouth was bleeding, and the distorted image of his face took on a new aspect of horror as the blood formed an organic liquid gasket between man and instrument. The intensity of the noise had not let up one bit, and with a few quick twists of the knobs on his belt any sense of waning was replaced by a new level of sound and violence. He bit the glass again, removing another big chunk, and then returned to the "first position," now with a piece of glass less than half it's original size. Again, the sound advanced to a new intensity, and at this point his entire face was red with blood that was mixing with his saliva and mucus to drip in tendrils from his hands, chin, and of course the glass. By this point, he was completely unable to stand still. The focus and control of is initial stance was replaced by a twisting, stomping, arching tangle of odd dance moves clearly inspired by the drive to continue the performance to it's conclusion. The final moments of the performance are hard to describe - suffice it to say that there was no piece of glass remaining that was larger that two inches in size. I was definitely left with an awareness that I had seen something that was totally for real - and I know that I've been a better person for it in the three days since."

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2005

urbs

Ο Paul Nawrata που υπογράφει το «Toujours Le Méme Film» σαν Urbs δεν είναι γάλλος. Ηχογραφεί στην G-Stone και ο δίσκος του είναι μάλλον μια παραφωνία ανάμεσα στις υπόλοιπες 22 κυκλοφορίες της εταιρίας, downtempo, γλυκερός, lounge[y], με αέρα Παρισινό. Κι ας ηχογραφήθηκε στη Βιέννη. Το άλμπουμ του έχει αυτόν τον ήχο που ονομάζεται «κινηματογραφικός» [κι ας πούμε ότι μπορείς να τον προσδιορίσεις], απ’ την αρχή μέχρι το τέλος, είναι ομοιόμορφο, χωρίς εξάρσεις, ορχηστρικό. Ο Urbs παίζει με το hip hop, το funk των seventies, χρησιμοποιεί φυσικά όργανα, ειδικά το φλάουτο που του δίνει έναν τόνο ρομαντικό, έχει μια χαρά δραματικές στιγμές και τη σωστή δόση μυστηριώδους ατμόσφαιρας -που κάνουν το toujours le meme τουλάχιστον ενδιαφέρον.
Συμπαθητικός δίσκος, θυμίζει λίγο air, snooze, blue states, τους πρώιμους bent [τώρα είναι για σφαλιάρες], όλα αυτά τα ατμοσφαιρικά που κάποια στιγμή είχαν καταντήσει όπως τώρα το neo-folk.
Περιέχει και το requiem for a love affair, ένα υπέροχο κομμάτι που ακούγεται σα να ξέμεινε απ' το virgin suicides [so air...]. Μόνο αυτός ο τίτλος και το εξώφυλλο αρκούν για να τους αναζητήσει κανείς.
Ωραίος δίσκος. Κατεβάστε τον.

yatabazah


τι ωραίο site! .....................[+]

ο μαύρος κήπος ανθίζει...

ο μαύρος κήπος ετοιμάζεται ν' ανθίσει. αυτό το φθινόπωρο είναι σαν πρώιμη άνοιξη.
[ή καθυστερημένη].
άνοιξη πάντως...
χθες είδα μια ανθισμένη κουτσουπιά, σήμερα πρόσεξα ότι κι αυτός ο κήπος έχει μπουμπούκια.
αυτή την πέμπτη στη μία το πρωί, στους 94Fm, το πρώτο ετοιμάζεται ν' ανοίξει.
good luck, kid...

uncensored


το εξώφυλλο του soundtrack [χωρίς το μαύρο κύκλο]. απ' το brown bunny.
[OK, sevek?]...

έ-έ-έρχεται!

Εκεί που είχα αρχίσει να πιστεύω ότι ήταν απλά διαδόσεις, να απόψε το e-mail που το επικυρώνει! ο jens lekman στο μικρό μουσικό θέατρο στις 19 νοεμβρίου, χαράς ευαγγέλια [κάποιοι θα πρέπει να ξανακάνουν κοπάνα, δυστυχώς...]. περισσότερα εδώ. Και εδώ.
Την είχα ανάγκη αυτή την είδηση απόψε, μόνο δυσάρεστα μάθαινα τις τελευταίες μέρες.

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2005

mon coeur est casse

Ο Spleen [κατά κόσμον Pascal] είναι κολλητός των Cocorosie. Είναι αυτός που προσθέτει το ραπ σε ένα κομμάτι στο noah’s ark και beatbox ήχους -με το στόμα του- σχεδόν σε όλα τα κομμάτια. Επίσης είναι αυτός που δημιουργεί την ατμόσφαιρα «χαρά του παιδιού» στα live τους, ένα συμπαθητικός νεαρός γάλλος που έχει φτιάξει ένα απ’ τα πιο αξιόλογα hip hop άλμπουμ της χρονιάς.
Το hip hop του Spleen δεν είναι συμβατικό, οι ενορχηστρώσεις είναι περίεργες, σχεδόν free και αφηρημένες [στην αρχή σου φαίνεται ότι παίζει ότι να’ ναι και όταν τελειώσει ο δίσκος δεν θυμάσαι σχεδόν τίποτα!]. Όσο περισσότερο τον ακούς όμως, τόσο πιο πολύ τον εκτιμάς.
Είναι περισσότερο funky και bluesy παρά ένας ακόμα ράπερ που προσπαθεί να μιμηθεί τον mc solaar, σε κάποιες στιγμές είναι φολκ [τι πρωτότυπο!], ενώ σε ένα τραγούδι [στο beautiful smell] οι cocorosie βγάζουν την υποχρέωση, ένα απελπισμένο κομμάτι για εγκατάλειψη και βία [με ακατάληπτους στίχους: without the human violence… i can’t afford the comfort], απ’ τα πιο όμορφα που έχουν πει. Θα μπορούσε να υπήρχε και στο άλμπουμ τους.
Στο mrs jane ακούγεται σαν outkast, το hip hop musiq είναι απ’ τα πιο δυναμικά electro hop κομμάτια που ακούστηκαν τελευταία, δυναμίτης. Στα 22 κομμάτια του άλμπουμ εναλλάσσονται είδη, ήχοι και φωνές. [Μέχρι Cody Chesnutt μου θύμισε].
Δεν αντέχω το πολύ hip hop πια, το βαριέμαι, ο Spleen όμως μου αρέσει, μου αρέσει που δεν ονομάζει τον εαυτό του mc αλλά mister, που παίζει με ηλεκτρονικούς ήχους και κάνει βουτιές στη μελαγχολία [να τη πάλι η μελαγχολία, οι κακές παρέες θα φταίνε, ή μήπως αυτός είναι ο λόγος που κόλλησαν όλοι μαζί;]. Μου αρέσει το όνομά του, spleen, μελαγχολία με την αρχαϊκή έννοια, [όχι μοχθηρία, ούτε σπλήνα]. Μου αρέσει κι ο προβλέψιμος και συνηθισμένος τίτλος του άλμπουμ του: she was a girl.
[isn’t she now?]

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2005

earlier today...




puke a pitch black rainbow to the sun


O Mat Sweet είναι αυτός που κρύβεται πίσω απ' το ψευδώνυμο Boduf Songs, ένας νεαρός απ' το Southampton που φαίνεται ότι λατρεύει τους Simon and Garfunkel και τους Kings of Convenience, γράφει τραγούδια με τίτλους σαν το puke a pitch black rainbow to the sun και vapour steals the glow και πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε [κανονικά] απ' την kranky records το περσινό cd-r του με τις πρώτες ηχογραφήσεις του. Με την ακουστική κιθάρα να κυριαρχεί και τη φωνή του να ακούγεται βαθιά μελαγχολική, έφτιαξε ένα μικρό πανέμορφο διαμαντάκι, όπως τα πιο πολλά μικρά και ακουστικά τελευταία [μα τόση μελαγχολία πώς δικαιολογείται από τόσο νεαρά άτομα, τι σόι μαυρίλα τους πλακώνει; πολύ φοβάμαι ότι είναι κολλητικό]. Προσωπικοί στίχοι, σαν να τραγουδάει αποσπάσματα απ' το ημερολόγιό του, ελάχιστα στολίδια [μερικά κύμβαλα, λίγες νότες από ένα παιδικό πιάνο, παραμορφώσεις των χορδών από ένα δοξάρι βιολιού, το κελάηδημα ενός πουλιού, διακριτικοί ήχοι περιβάλλοντος που προσθέτει με τον υπολογιστή], ένας πολύ αγαπησιάρικος δίσκος, σύντομος και τρυφερός. Σήμερα έχει κολλήσει στο repeat.
Χειμώνας έρχεται, είναι ότι πρέπει...
[boduf songs-boduf songs]

[ " ]- - - -|


sometimes love is stronger than pain.

[ " ]- - - -

ο g. ήταν ένα παιδί που του άρεσε να φτύνει απ’ τις γέφυρες και να κατουράει τα τρένα.
όταν ήταν αμήχανος μαδούσε τα φρύδια του.
πίστευε στους εξωγήινους.
προχτές το βράδυ έγινε ένας απ’ αυτούς.

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2005

some pavić + the stripes on chloe


Όταν η Αττίλα δεν πότιζε τα λουλούδια με μουσική, το κυνηγόσκυλο έβρισκε την ευκαιρία να μασουλίσει το πόδι του πιάνου.
Γεννήθηκα ως αρσενικό, αλλά θα πεθάνω από καρκίνο του μαστού-σκέφθηκα και ένοιωσα ν' απλώνεται γύρω μου η νύχτα σαν πόνος.
Πέντε χρόνια ο Μινοτάϋ φορούσε γενειάδα στον ύπνο του, αλλά στον ξύπνο του δεν την είχε. Έμενε έξω όπως και τα όνειρά του μένανε μέσα του. Δεν του άρεσε να τα θυμάται.
Ένα παραμύθι έχει πάντα το θεό του. Και το χειρότερο, ο θεός αυτού του παραμυθιού είμαι εγώ.
[τέσσερα κλεμμένα ξεκινήματα απ' το γυάλινο σαλιγκάρι].
[sevek, αυτή είναι η Chloe Sevigny στο gummo, ήθελα να βάλω την άλλη την περιβόητη απ' το brown bunny, αλλά δεν βρίσκω καμία χωρίς μαύρο κύκλο... :(]

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2005

the hoxton trendies

is it raining on my steps?
will my toes get wet?
raindrops on the lips of the children
streams of water
on their spines and their whispers
drawing the sky-line with a pencil
hoping that the rain will come back
now the land and the heaven is one

[in the horizon]

respect

Τα φάνκι-μποσανόβα-ερωτικά έπη του Mahmoud Ahmed [για αγάπη και περηφάνια λέει ένα δελτίο τύπου, μακάρι να μπορούσα να καταλάβω τι λέει στους στίχους του!] με τη συνοδεία των εξαιρετικών Ibex Band, αν τα ανακαλύψεις την έβαψες. Σου αλλάζουν τα γούστα, τον τρόπο που ακούς οτιδήποτε έχει σχέση με Αφρική, σου γίνονται τόσο απαραίτητα που δεν μπορείς ν’ ακούσεις τίποτα άλλο, το ξέρω ότι παθιάζομαι εύκολα με μερικούς καλλιτέχνες, ο Mahmoud Ahmed όμως αξίζει να παθιαστείς μαζί του. Παραδοσιακές αιθιοπικές μελωδίες βαθιά μελαγχολικές και στίχοι για βασανιστικούς έρωτες, για πόνο και μετάνοια σε μια γλώσσα πλούσια σε πολλαπλά μηνύματα και μεταφορές, ποιητική, με φράσεις που θυμίζουν τους ψαλμούς του Δαβίδ. «Η αγάπη είναι ψυχή, δεν είναι μόνο σαρκική», τραγουδάει στο gubelye, πάνω από ένα πλαντάζων ηλεκτρικό μπάσο, τρομπέτες που συνοδεύουν τύμπανα, χτυπήματα χεριών και combo όργανο. [Αυτό το αρμόνιο σε τρελαίνει].
O Mahmoud Ahmed ηχογραφεί εδώ και πολλά χρόνια, άργησε όμως να γίνει γνωστός έξω απ’ τη χώρα του, ευτυχώς που η [σπουδαία] σειρά ethiopiques κυκλοφόρησε δυο άλμπουμ του, το νούμερο 7 πριν καναδυό χρόνια [το οποίο περιελάμβανε ολόκληρο το ιστορικό Ere Mela Mela του 1974] και το νούμερο 19 φέτος το Μάρτιο, με τίτλο alemye. Στη χώρα του έχει αμέτρητες κυκλοφορίες σε κασέτες, thank god there’s the internet, βρήκα κάποιον που έχει αρκετές να μου δώσει. [Αν υπάρχει θεός, κυκλοφορεί μέσα στο internet].
Το καλοκαίρι εμφανίστηκε στη Γαλλία, μετά από αρκετά χρόνια σιωπής, τώρα που ο Τζάρμους έκανε φίρμα τον [επίσης σπουδαίο] Mulatu Astatke ίσως να είναι η ώρα του. Και να μην είναι δεν τρέχει και τίποτα, ο Mahmoud Ahmed είναι μέγας, αυτό δεν μπορεί να του το στερήσει κανείς.
Απλά, ένας απ’ τους καλλιτέχνες που μπορεί να σου αλλάξουν τη ζωή [κυρίως τον τρόπο που την ακούς].
Ψάξε για το ethiopiques 7 [ere mela mela] και το ethiopiques 19 [alemye]. Επειγόντως!

[+]

Τα πλένεις τα χέρια σου [τουλάχιστον τρία λεπτά] κάθε φορά που πας στην τουαλέτα; Η γρίπη των πουλερικών παραμονεύει. Κάθε φορά που έρχεσαι σε επαφή με πουλί κινδυνεύεις να την αρπάξεις.
Χθες το βράδυ οι hawk and the hawksaw έκαναν happening, βγήκε ο άνθρωπος ορχήστρα με κοζάκικο καπέλο με κουδουνάκια [και μπαγκέτα ενσωματωμένη] και του έδωσε και κατάλαβε. Με τα χέρια έπαιζε ακορντεόν και με τα πόδια και το κεφάλι ντραμς, [γίνεται, πώς δεν γίνεται] ενώ η συμπαθητική βιολίστρια με τα παπούτσια της Χάιντι έκανε κόντρες στις πόλκες. Κόντεψε να μας πάρει το ξημέρωμα μέχρι να βγουν, αλλά χαλάλι τους.
Το bios μετά τις 12 γίνεται ο τρόμος του αντικαπνιστή, σήμερα το πρωί που άνοιξα την τσάντα μου ξεπετάχτηκε ένα σύννεφο καπνού κι ακόμα βήχω [γκουχ, γκουχ].
Στο ρακάδικο του Γιάννη λίγο πριν ξημερώσει και μετά από ένα μπουκάλι ρακί [ας πάει και το παλιάμπελο] πληροφορηθήκαμε ότι ο Morrissey έχει γκόμενα [ναι, πες μου τώρα ότι έχει γκόμενα και ο Antony] και ότι δεν είναι πια ασέξουαλ. Πολύ espresso διαβάζεις, [το χθεσινό πρωτοσέλιδο αναφερόταν σε κάποιο παππού στα βόρεια προάστια που βίαζε σκύλους]. Λίγο πριν ξημερώσει έγινε η τρομερή διαπίστωση ότι τα ζώα δεν κάνουν πίπες, μόνο γλύφουν το πουλί τους [το γλύφουν; δεν τη γλιτώνουν την γρίπη των πουλερικών], στη συνέχεια το διαλύσαμε γιατί η συζήτηση παρασοβάρεψε.
Μετά από τέτοια βραδιά το φινάλε δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό, μπήκα σε έναν ταξιτζή που ήταν σαν τον Άγιο Ιωάννη [νομίζω το Ρώσσο, τον είχα δει αποξηραμένο όταν ήμουν μικρός και ακόμα δεν έχω συνέλθει]. Ίδια φάτσα, μόνο με περισσότερες τρίχες. Κάπου στην Αχαρνών [κι ενώ είχα αρχίσει να κουτουλάω] μου πετάει ξαφνικά ένα «με λένε Αντώνη και με λένε τρελό» που μου ’ρθε να ανοίξω την πόρτα και να πηδήξω απ’ το ταξί.
Τον έλεγαν Αντώνη και δεν ήταν και τόσο τρελός, είχε όμως 13 γάτες που του έκαναν τη ζωή δύσκολη. Όχι οι γάτες, οι γείτονες. Σταμάτησε το ταξί και για 40 λεπτά μοιραστήκαμε τον πόνο μας, είναι ωραίο να ξέρεις ότι μιλάς σε κάποιον που σε καταλαβαίνει.
«Τις προάλλες έχασα μια γάτα [τι σύμπτωση, κι εγώ, έχεις ένα ακόμα χαρτομάντιλο;], εξαφανίστηκε ξαφνικά, αλλά υποψιάζομαι ποιος το έκανε. Η γειτόνισσα που παραπονιόταν ότι της έσκιζε τις σακούλες με τα σκουπίδια, την είδε όμως ο θεός, δεν πέρασε μια βδομάδα και της πέθανε ο άντρας. Του χάλασε ο βηματοδότης».
Goodbye Αντώνη, να τα πλένεις τα χέρια σου…

seeing ufos


Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2005

COCOROSIE OF THE SPIRITS

Μια γοητευτική ιστορία και μια συνέντευξη

«Το μόνο που θέλω απ’ τη ζωή μου είναι να πεθάνω μια νοικοκυρά» δήλωναν στο by your side απ’ το πρώτο άλμπουμ τους la maison de mon reve οι δυο αδελφές Casady που αποτελούν τις Cocorosie, το πιο αμφιλεγόμενο, αυθεντικό, γοητευτικό γυναικείο ντουέτο που εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια, τόσο ιδιαίτερες που σου παίρνει αρκετή ώρα για να συνειδητοποιήσεις ότι αυτό που ακούγεται απ’ τα ηχεία σου δεν είναι ένα αστείο ή μια γκροτέσκ διασκευή οπερατικών αποσπασμάτων. Αυτό που έχει όλα τα στοιχεία να το γελοιοποιήσεις και να αστειευτείς μαζί του, ωστόσο, μετά το πρώτο σοκ εξελίσσεται στον πιο φρέσκο, original, χαρακτηριστικό ήχο που έχει εμφανιστεί εδώ και πάρα πολύ καιρό, σε τέτοιο βαθμό που αποτελεί πια ξεχωριστή κατηγορία από μόνο του. Οι Cocorosie των άκρων. Ή τις λατρεύεις ή τις μισείς, είναι αδύνατο να σου είναι αδιάφορες. Οι Cocorosie των έντονων συναισθημάτων, λατρεμένες, μοναδικές…

Τις αγάπησα απ’ την πρώτη στιγμή, από εκείνη τη φορά που τις άκουσα να τραγουδάνε για την γιουγκοσλάβα πόρνη που την έλεγαν Lyla με ήχο πρωτόγονο, κακοηχογραφημένο και ερασιτεχνικό, με ήχους από παιδικά παιχνίδια, ένα φτηνό beat box και το μεταλλικό ντλιν ντλον μιας ζώνης από αλυσίδα. Είχαν κάνει μουσική τους [ελάχιστους] θορύβους του μικροσκοπικού διαμερίσματός τους σε μια ταράτσα του Παρισιού, ένα παιδικό πιάνο, τα samples από έναν παλιό τηλεφωνητή, τον ήχο της βροχής στην τσίγκινη στέγη. Είχαν δημιουργήσει τραγούδια πρωτόλεια, με τρεμουλιαστά φωνητικά που κάποιες στιγμές θύμιζαν πειραγμένες άριες, με μόνα πραγματικά όργανα ένα φλάουτο και μια κιθάρα. Αυτές ήταν, αυτά διέθεταν, είχαν καταθέσει την προσωπική τους αλήθεια, φτιάχνοντας μια μουσική που μπορεί να μην το παραδέχονται, αλλά είναι έντονα πνευματική, σχεδόν θρησκευτική, σαν μοντέρνα σπιρίτσουαλς, όταν –ειδικά- μαθαίνεις την προσωπική τους ιστορία όλα αρχίζουν να έχουν νόημα.

Οι δυο αδελφές γεννήθηκαν σε διαφορετικές πολιτείες της Aμερικής και πέρασαν τα παιδικά κι εφηβικά τους χρόνια χωριστά, η κάθε μια σε διαφορετικό περιβάλλον, χωρίς ουσιαστική επαφή.
«Μεγάλωσα στην Αριζόνα», λέει η Bianca, η μικρότερη. Μέχρι το 2003. Τότε η Sierra βρισκόταν στο Παρίσι για να σπουδάσει όπερα κι η Bianca, η οποία είχε αρχίσει να ταξιδεύει στον κόσμο, βρέθηκε μια μέρα απρόσκλητη έξω απ’ την πόρτα της. Η Sierra ζούσε σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα, τόσο μικροσκοπικό που μόλις και μετά βίας χωρούσαν κι οι δυο, το πρώτο άλμπουμ τους μάλιστα το ηχογράφησαν μέσα στην μπανιέρα! Αφού ξεπέρασαν την αρχική αμηχανία και άρχισαν να γνωρίζονται και να δένονται, άρχισαν να πειραματίζονται με οτιδήποτε υπήρχε γύρω τους και να δημιουργούν το la maison de mon reve. Αποσύρθηκαν στο μικροσκοπικό διαμέρισμα, σφραγίζοντας έξω τον υπόλοιπο κόσμο, απομονώθηκαν, για πολλές μέρες κατάντησαν αντικοινωνικές και μόνο ηχογραφούσαν. «Δοκιμάζαμε πράγματα χωρίς να ξέρουμε πού θα μας βγάλουν», λέει η Bianca «απλά σκαρώναμε τα κομμάτια και ηχογραφούσαμε. Το αποτέλεσμα το έγραψαν σε ένα cd και το μοίρασαν στους φίλους τους, δεν είχαν σκεφθεί να το κυκλοφορήσουν, «στην πραγματικότητα εκπλαγήκαμε όταν μάθαμε ότι κάποιος ήθελε να αγοράσει το δίσκο μας». To άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2004 και γρήγορα άρχισε να μαζεύει πολύ καλά σχόλια, ενώ απ’ τη μια μέρα στην άλλη βρέθηκαν να κάνουν support σε καλλιτέχνες του ίδιου βεληνεκούς [και παρόμοιας κάστας] σαν τον Devendra Banhart και τον Antony and The Johnsons.
«Φτιάχνω μουσική εδώ και καναδυό χρόνια», λέει η Bianca, «επειδή ήθελα να γίνω μια lady mc».
«Οι επιρροές μου είναι οι Wu Tang, ιδιαίτερα ο RZA».
«Αυτό που με εμπνέει να φτιάχνω μουσική είναι η αδελφή μου η Sierra».
Στη συνέχεια επέστρεψαν στην Αμερική όπου έγιναν μέλη της παρέας που πρωταγωνιστεί στην αναγέννηση της φολκ [Devendra, Joanna Newsom] και πρωτοποριακούς καλλιτέχνες σαν τους Animal Collective και τον Antony. Για μήνες περιόδευαν σε ολόκληρη την ήπειρο μαζί τους.
«Είμαστε φίλοι με πολλούς ανθρώπους που ο τύπος ονομάζει neo-folk καλλιτέχνες, αλλά κανένας απ’ όσους γνωρίζω δεν ονομάζει πραγματικά τον εαυτό του έτσι», απαντάει αποστομωτικά η Bianca στην ερώτηση αν αισθάνονται να ανήκουν στο νέο-φολκ κίνημα που ανθίζει σήμερα στην Αμερική.
Το καινούργιο [δεύτερο] άλμπουμ τους Noah’s Ark σχηματίστηκε καθ’ οδόν, την εποχή που περιόδευαν για να προωθήσουν το ντεμπούτο τους. Και μπορεί να μην έχουν αλλάξει πολλά πράγματα, να ακούγεται σαν μια φυσική συνέχεια του la maison de mon reve, είναι όμως σίγουρα πιο πλούσιο σε ήχους, πιο καλοδουλεμένο και καλύτερο απ’ το ντεμπούτο τους. Η διεύρυνση των γνωριμιών τους χάρισε στο δίσκο μερικές θαυμάσιες συνεργασίες, κατ’ αρχήν τη συμμετοχή του Antony στο συγκλονιστικό Beautiful Boyz και του Devendra στο brazilian sun, ενώ το beatbox [με το στόμα] και το rap του κολλητού τους Spleen προσθέτουν στο δίσκο την πολυχρωμία που έλειπε στο la maison... Ακόμα και τα φωνητικά τους είναι πιο καλοδουλεμένα, οι άριες της Sierra πιο ταιριαστά ενσωματωμένες στα κομμάτια, οι παραφωνίες λιγότερες.
Πώς θα περιγράφατε τη μουσική σας σε κάποιον που δεν έχει ποτέ ακούσει τις cocorosie;
Ritualistic chanting heavily influenced by the availiablism movement, απαντάει η Bianca.
Θεωρείς ότι το περιβάλλον που μεγαλώνουμε ή ζούμε επηρεάζει τις επιλογές μας στη ζωή;
Nature VS nurture is the only argument worth having. It would take several hundred pages to fully explore this. Were you breast fed? That says a lot about you as a person. I could write 36 pages just on that subject.
Τι νομίζεις ότι είναι πιο σημαντικό, οι επιρροές που δεχόμαστε, ή οι επιλογές μας στη ζωή;
Intention is weighted along with action
Τι σημαίνει το ταλέντο για σένα;
Intention coupled with action.
Οι στίχοι και οι τίτλοι και στα δυο άλμπουμ έχουν έντονες θρησκευτικές αναφορές [noah’s ark, Armageddon, terrible angels, Jesus loves you, Madonna, good Friday], ακόμα κι ο τρόπος που τραγουδούν δανείζεται τη θρησκευτικότητα των spirituals. Τη ρωτάω αν υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος που υπάρχουν τόσες πολλές εικόνες απ’ τις Γραφές στα τραγούδια τους.
They’re not copyrighted. That and the fact that God is great!, to quote my Sierra.
Δεν ήταν αυτό ακριβώς που περίμενα ν’ ακούσω από κάποια που στις φλέβες της κυλάει αίμα από Τσερόκι [ο πατέρας της είναι ινδιάνος], σίγουρα όμως όλη αυτή η εμμονή τους με τη θρησκεία προσθέτει ένα στοιχείο μυστικισμού στη μουσική τους…
«Η δημιουργία για μένα έρχεται αμέσως αφού πιω μπόλικο δυνατό τσάι, αυτό πιθανόν είναι περισσότερο εκστατικό από οτιδήποτε άλλο», προσθέτει, ενώ σαν αγαπημένα της άλμπουμ αυτή τη στιγμή αναφέρει του Antony & The Johnsons, το Countless Times της Diane Cluck και το επερχόμενο άλμπουμ των Metallic Falcons [που θα κυκλοφορήσει του χρόνου]. Η πιο μεγάλη απογοήτευσή της ήταν το νέο άλμπουμ της Missy Elliott.
Της κάνω την αναπόφευκτη ερώτηση τι γνώμη έχει για το file sharing. «Sharing is caring», να άλλος ένας λόγος να τις λατρέψεις, το άλμπουμ τους διέρρευσε στο soulseek μήνες πριν βγει στα μαγαζιά και δεν υπάρχει άνθρωπος με πρόσβαση στο internet που δεν το έχει αποκτήσει.
Το εξώφυλλο του noah’s ark είναι ένα σκαρίφημα της Bianca στο εσώφυλλο ενός τεράστιου σημειωματάριου που βρήκε σε μια υπαίθρια αγορά στη Γαλλία και απεικονίζει μια παρτούζα με τρία ιπποειδή, έναν θηλυκό ζεμπρόκερο και δυο αρσενικούς μονόκερους σε περίπτυξη που θα μπορούσε να εξαφανίσει το δίσκο απ’ τις προθήκες σε κάποιες πολιτείες της Αμερικής. Έτσι κι αλλιώς σε τέτοια δισκάδικα δύσκολα θα έφτανε ο συγκεκριμένος δίσκος.
Τη ρωτάω πώς προέκυψε το τρίο του σκίτσου και γιατί το θηλυκό κλαίει [ή μήπως αιμορραγεί;]
It’s crying and bleeding. And it's a female. You’re the first person to really see that. It’s sort of my personal hieroglyphics.
Οι δύο αδελφές πρόσφατα ίδρυσαν μια δική τους δισκογραφική εταιρία, την voodoo-EROS.
Voodoo-EROS is our gang in Brooklyn. That’s the simplest way to put it. The community was already there, we had a whole bunch of ideas we wanted tο see to fruition, and we have each other’s back. The record label end of it is just one facet. The most public one, at the moment.
Είναι τα τραγούδια της [εξαιρετικής] συλλογής αντιπροσωπευτικά της μουσικής που σκοπεύετε να κυκλοφορήσετε;
Glad you’re feeling that. But no, it’s not typical. We just wanted to put out an archival collection of music our friends were making when we first met them, the stuff from the beginning that maybe no one would ever release. We have plans in the future to release everything from a metal band to an African hip life-r.
Ποιοι είναι οι island folk lore και ποιοι οι metallic falcons?
Island folk lore is me and Teressa Tate [of the Dirty Nanas] and Celena Glenn [who sometimes does are beats]. Metallic Falcons is Sierra and Matteah Baim.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;
Cocorosie is doing a bunch of touring and we’re working on an album. Every bit of energy not used on that goes towards voodoo-EROS and my visual art.
Οι Cocorosie δεν μοιάζουν με τίποτα άλλο τριγύρω -σε μια εποχή που τα πάντα θυμίζουν κάτι απ' το παρελθόν- δεν είναι εύκολο να τις αγαπήσεις, δεν είναι για όλους, αν όμως καταφέρουν να σε βυθίσουν στον ιδιόμορφο κόσμο τους είναι αδύνατο να μην σε σαγηνέψουν. Στα live τους είναι ακόμα πιο συναρπαστικές, μοναδική εμπειρία.
[Η συνομιλία έγινε με τον m.hulot χθες τα ξημερώματα. Απαντούσε η Bianca].

[Οι Cocorosie θα εμφανιστούν για μια βραδιά στο bios την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου]

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2005

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2005

looking forward....

Δεν ξέρω τι θα καταφέρουν να μεταφέρουν απ' την εκπληκτική, bohemian ατμόσφαιρα του άλμπουμ τους στο live τους μεθαύριο το βράδυ, δεν ξέρω ποιους απ' τους μουσικούς που συμμετέχουν στο [υπέροχο] darkness at noon θα έχουν στην σκηνή κι αν θα υπάρχουν τα χάλκινα και το ακορντεόν, οι άρπες, το ούτι και όλα αυτά που δημιουργούν τη νοσταλγική βαλκανική πολυχρωμία, όπως κι αν είναι όμως, είναι απ' τις εμφανίσεις που υπόσχονται πολλά. Οι Hawk and the Hawksaw του Jeremy Barnes είναι απ' τα πιο ξεχωριστά συγκροτήματα της Leaf [που έχει μόνο ξεχωριστά, anyway] και την Παρασκευή το βράδυ θα παίξουν μαζί με τον Murcof. No more comments.
Στο τριήμερο αφιέρωμα για τα δέκα χρόνια της Leaf συμμετέχουν ακόμα ο Sutekh [αύριο] και ο ιδιοκτήτης της εταιρίας και καλλιτεχνικός της διευθυντής Tony Morley [σε dj set, το Σάββατο το βράδυ].
[στο bios].

blue flower

Not only blue boys and girls, blue flowers flourish in this place…
[blue flowers-dr. octagon, πάλι Αυτή παρούσα, τι θα γίνει μ’ Αυτή;]

drop dead!

Καλησπέρα Νίκο, καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι, άλλη μια Α-ΠΟ-ΚΛΕΙ-ΣΤΙ-ΚΗ ανταπόκριση απ’ το κοτέτσι, η κατάσταση απελπιστική, ενενήντα πέντε απ’ τα εκατό κοτόπουλα είναι τέζα με τα πόδια να φασκελώνουν το Δία. Πανικοβληθείτε, ο ιός ξέφυγε απ’ τον έλεγχο και αποδεκατίζει τα κοτέτσια, σε λίγο κι άλλη αποκλειστική ανταπόκριση από πτηνοτροφείο στα Τρίκαλα, ένα περιστεριώνα στην Τήνο και το πάρκο ζώων και πουλιών που έκλεισε δια παντός, με απόφαση του Αρχιεπισκόπου. Στο στούντιο του Συντάγματος ειδικοί προσπαθούν να εξηγήσουν γιατί τα πουλιά φασκελώνουν το Δία…
Η προφητεία επαληθεύεται, δεν θα αργήσει η μέρα που το μόνο πουλί που θα μπορεί να φάει κανείς είναι πούτσος. Καλή όρεξη.

Dear Deus,
If you do exist, please, κάνε να ψοφήσουν από γρίπη των πουλερικών άπαντες οι παρουσιαστές, οι παρουσιάστριες και οι ρεπόρτερ των καναλιών, ευχαριστώ.

Deus does not exit.
But if he does, he lives above me in the sky,
In the fattest largest cloud up there.
Hes whiter than white and cleaner then clean.
He wants to reach me.
Deus does not exist.
But if he does I always notice him.
Getting ready in his airy room.
Hes picking his gloves so gently off.
He wants to touch me. [...]

η αρμονία και η μόλυνση [με νύσταξαν]


Βάζοντας "Harmony" στη μηχανή αναζήτησης μου βγήκε αυτό το άλμπουμ των Harmony and Pollution [το οποίο φυσικά και κατέβασα]. Είναι ομώνυμο, δεν έχει tracklist, δεν μπορώ να βρω τίποτα άλλο γι αυτούς [μόνο αυτή την εικόνα], στην αρχή το βρήκα συμπαθητικό και όσο πέρναγε ώρα μου ακουγόταν και πιο καλό. Με παραπλάνησαν. Έχουμε πήξει στη φολκ [no more folk, please], Η Αρμονία κι η Μόλυνση ακούγονται σα να χαμήλωσες τις στροφές από δίσκο των Simon and Garfunkel, τόσο lo-fi που δεν πάει άλλο, no bad, αν δεν τις παίδευαν τόσο πολύ τις κιθάρες [νύσταξα] μπορεί και να το έκαναν το θαύμα απόψε. [Μερικές νύχτες πιστεύω στα θαύματα]. Σε ένα τραγούδι [το 14] νομίζεις ότι τραγουδάνε τον ακάθιστο ύμνο μέσα από βροντές και ήχους βροχής, δεν τις μπορώ τις ψαλμωδίες, μου θύμισαν εκκλησία και με αγρίεψαν. Ελπίζω να μη δω εφιάλτες...

σχεδόν ακατάλληλο

Νωρίτερα, ψάχνοντας για το άλμπουμ που είχε φτιάξει ο Harmony Korine το 1999 με τον Brian Degraw υπογράφοντας σαν SSAB Songs, έπεσα πάνω στα «Τα άδυτα του Κώλου», ένα πορνό φιλμάκι απ’ το ξεκίνημα της καριέρας του. Δεν ξέρω αν είναι της εποχής προ ή μετά της γνωριμίας του με τον Larry Clark, ούτε καν αν το έφτιαξε πριν ή μετά τα Gummo και Julian Donkey Boy, πάντως δεν το κυκλοφόρησε ποτέ -τουλάχιστον επίσημα. Κάποιες εικόνες του δημοσιεύτηκαν στο Point d'Ironie, το 8σέλιδο γαλλικό fanzine σε μέγεθος εφημερίδας [απ’ αυτά που ονομάζουν πρωτοποριακά] και υπάρχουν στο site του project www.pointdironie.com, ενώ ο ίδιος σχολιάζοντάς το δηλώνει: "All I do is smoke cigarettes and complain. I' m happy only every once in awhile and that is when I see something in one of my pictures that I know is good. These pictures are of boys fucking and sucking each other. I have no genuine reason for them being made, only that at a certain time I felt they should exist. Maybe one day I will be happy again." Τον συμπαθώ πολύ τον Korine, απ’ την πρώτη στιγμή που είδα το όνομά του τον συμπάθησα, Harmony, νόμισα ότι ήταν γυναίκα, τα ίδιο ακριβώς που έπαθα και με τον Devendra Banhart [αυτόν τον αποκαλούσα για καιρό με θηλυκό άρθρο, ακόμα κι όταν άκουσα το Oh My Oh My…, ήμουν βέβαιος ότι ήταν η Devendra! Όταν τον είδα για πρώτη φορά κόντεψα να καταπιώ το καπάκι απ’ το στυλό, δεν πίστευα στα μάτια μου -τότε έγραφα ακόμα με στυλό…].
[Για τους SSAB Songs είχα σκοπό να γράψω σ' αυτό το post, αλλά μου ξέφυγε λίγο η εισαγωγή].
Το άλμπουμ τους είναι μόλις 27 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα και μάλλον ούτε οι ίδιοι δεν ήξεραν τι ήθελαν να παίξουν, άρπαξαν ότι βρήκαν μπροστά τους και του έδωσαν και κατάλαβε: κάτι περίεργα κρουστά που ακούγονται σα να χτυπάνε κατσαρολικά, ηλεκτρονικά παράσιτα, ένα μπάντζο να ξεφυτρώνει στα καλά καθούμενα και 30ies φωνητικά από sample, άλλα στραγγαλισμένα φωνητικά, λίγο λιμπρέτο από χριστουγεννιάτικο εφιάλτη [με τη φωνή του Oogie Boogie Man], ενώ στη συνέχεια γίνονται folky και ακούγονται μια χαρά! Αν δεν είχαν προηγηθεί των Cocorosie θα ήμουν σίγουρος ότι προσπαθούν να τις σατιρίσουν. Και εντελώς νηφάλιοι να ήταν, η ετυμηγορία λέει ότι κάτι θα είχαν πάρει, δεν μπορεί, μόνο χαπακωμένος ακούγεσαι έτσι. Ο Korine κάποια στιγμή σε κρίση ειλικρίνειας δήλωσε ότι το άκουσε μια φορά την ώρα που το έφτιαχναν και δεν θέλει να το ξανακούσει. Ούτε εγώ. Κρίμα τον σαματά που έκανα για να το πετύχω [ευτυχώς που δεν το πλήρωσα]…
[προσπάθησα ν αντισταθώ, αλλά δεν μπορούσα να μην βάλω δυο φωτογραφίες απ' την τσόντα, όχι όμως και τα μη χειρότερα...].

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2005